The generation that witnessed the arrival of the third woe, on September 11, 2001 is the last generation of earth’s history. The passage from Ezekiel which confirms this truth was understood by the Millerites as directly connected with the parable of the ten virgins, and therefore Habakkuk chapter two. In that history, the vision of Habakkuk chapter two, that would “no longer tarry,” and which was fulfilled on October 22, 1844, prefigured the soon-coming Sunday law in the United States. But Ezekiel’s prediction of the vision that would no longer be prolonged is perfectly fulfilled in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began with the arrival of the third woe, on September 11, 2001.

Ang kaliwatan nga nakasaksi sa pag-abot sa ikatulong kaalaut, niadtong Septiyembre 11, 2001, mao ang kataposang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta. Ang teksto gikan sa Ezekiel nga nagpamatuod niini nga kamatuoran gisabtan sa mga Millerite nga direktang nalambigit sa sambingay sa napulo ka ulay, ug busa sa Habakkuk kapitulo dos. Niana nga kasaysayan, ang panan-awon sa Habakkuk kapitulo dos, nga “dili na malangan,” ug nga natuman niadtong Oktubre 22, 1844, naghulagway daan sa haduol nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa. Apan ang tagna ni Ezekiel mahitungod sa panan-awon nga dili na paglanganon natuman sa hingpit sa kasaysayan sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagsugod sa pag-abot sa ikatulong kaalaut, niadtong Septiyembre 11, 2001.

And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God; I will make this proverb to cease, and they shall no more use it as a proverb in Israel; but say unto them, The days are at hand, and the effect of every vision. For there shall be no more any vain vision nor flattering divination within the house of Israel. For I am the Lord: I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged: for in your days, O rebellious house, will I say the word, and will perform it, saith the Lord God. Again the word of the Lord came to me, saying, Son of man, behold, they of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done, saith the Lord God. Ezekiel 12:21–28.

Ug miabut kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon: Anak sa tawo, unsa ba kana nga sambingay nga anaa kaninyo sa yuta sa Israel, nga nagaingon, Ang mga adlaw nagadugay, ug ang tanang panan-awon mapakyas? Busa ingna sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Pahunongon ko kining sambingaya, ug dili na nila kini gamiton ingon nga sambingay sa Israel; kondili isulti mo kanila: Haduol na ang mga adlaw, ug ang katumanan sa matag panan-awon. Kay wala nay bisan unsang walay pulos nga panan-awon ni malimbongong pagtagna sulod sa balay sa Israel. Kay ako mao si Jehova: mosulti ako, ug ang pulong nga akong igasulti matuman; dili na kini pagalanganon pa; kay sa inyong mga adlaw, Oh masupilon nga balay, isulti ko ang pulong, ug pagabuhaton ko kini, nagaingon ang Ginoong Jehova. Ug miabut na usab kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon: Anak sa tawo, tan-awa, sila sa balay sa Israel nagaingon, Ang panan-awon nga iyang nakita alang pa sa daghang mga adlaw nga moabot, ug siya nagapanagna mahitungod sa mga panahong halayo pa. Busa ingna sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Wala nay bisan usa sa akong mga pulong nga pagalanganon pa, kondili ang pulong nga akong gipamulong pagabuhaton, nagaingon ang Ginoong Jehova. Ezekiel 12:21–28.

All the prophets speak of the last days, and the “vain vision” and “flattering divination” “within the house of Israel,” is the counterfeit latter rain, a “peace and safety” message, which argues that “the vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” This is the “debate” of Habakkuk, for those who present the “vain vision,” argue against “the vision he seeth”. They claim that “The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off.” The messengers of the peace and safety message claim, “the days are prolonged, and every vision faileth,” after all did not he predict July 18, 2020? The messengers of the “vain vision” are also identified by Ezekiel in the first two verses of the chapter.

Ang tanang mga manalagna nagsulti mahitungod sa kaulahiang mga adlaw, ug ang “walay kapuslanan nga panan-awon” ug ang “maulotong pagtagna” “sa sulod sa balay sa Israel,” mao ang peke nga ulahing ulan, usa ka mensahe sa “kalinaw ug kaluwasan,” nga nangatarongan nga “ang panan-awon nga iyang nakita alang pa sa daghang mga adlaw nga moabot, ug siya nagapanagna mahitungod sa mga panahong halayo pa.” Mao kini ang “lalis” ni Habakuk, kay kadtong nagapadayag sa “walay kapuslanan nga panan-awon” nangatarongan batok sa “panan-awon nga iyang nakita.” Ila kining giangkon: “Ang panan-awon nga iyang nakita alang pa sa daghang mga adlaw nga moabot, ug siya nagapanagna mahitungod sa mga panahong halayo pa.” Ang mga mensahero sa mensahe sa kalinaw ug kaluwasan nagaingon, “ang mga adlaw gipadugay, ug ang tagsatagsa ka panan-awon mapakyas,” kay, sa pagkatinuod, wala ba niya gitagna ang Hulyo 18, 2020? Ang mga mensahero sa “walay kapuslanan nga panan-awon” giila usab ni Ezequiel diha sa unang duha ka mga bersikulo sa maong kapitulo.

The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.

Miabut usab kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon, Anak sa tawo, ikaw nagapuyo sa taliwala sa usa ka masukihong panimalay, nga may mga mata sa pagtan-aw, apan wala makakita; sila may mga dalunggan sa pagpamati, apan wala makadungog: kay sila usa ka masukihong panimalay. Ezekiel 12:1, 2.

The prophets all agree with each other, and all speak of the last days, and when Christ addressed the quibbling Jews in the history of His ministry He quoted Isaiah to identify the quibbling Jews who were then being divorced from God, as having eyes to see, yet seeing not, and ears to hear, yet hearing not. Now as then, Ezekiel is addressing Laodicean Adventism’s scornful men, the quibbling Jews of our day, who propose a peace and safety message in opposition to the message of the latter rain. Jesus was governed by the rules He placed into His Word, so His predictions are also addressing the last days more specifically than the days in which he addressed the quibbling Jews.

Nagkauyon ang tanang mga propeta sa usag usa, ug silang tanan nagsulti mahitungod sa ulahing mga adlaw; ug sa dihang gisultihan ni Cristo ang mga Judiong mapanghimaraot sa kasaysayan sa Iyang ministeryo, mikutlo Siya kang Isaias aron ilhon ang mga Judiong mapanghimaraot nga niadtong panahona ginabulagan na gikan sa Dios, ingon nga may mga mata sa pagtan-aw, apan dili makakita, ug may mga igdulungog sa pagpamati, apan dili makadungog. Karon, maingon kaniadto, si Ezekiel naghisgot sa mga taong mapanamayon sa Laodiceanong Adventismo, ang mga Judiong mapanghimaraot sa atong kapanahonan, nga nagatudlo ug mensahe sa pakigdait ug kaluwasan nga supak sa mensahe sa ulahing ulan. Si Jesus gigamhan sa mga lagda nga Iyang gibutang sa Iyang Pulong, busa ang Iyang mga tagna naghisgot usab sa ulahing mga adlaw sa mas piho pa kay sa mga adlaw diin Iyang gisultihan ang mga Judiong mapanghimaraot.

Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.

Busa nagsulti Ako kanila pinaagi sa mga sambingay, kay bisan nagtan-aw sila, dili sila makakita; ug bisan namati sila, dili sila makadungog ni makasabut. Ug diha kanila natuman ang tagna ni Isaias, nga nagaingon: Sa pagpaminaw kamo makadungog, apan dili makasabut; ug sa pagtan-aw kamo makakita, apan dili makamatikod. Kay ang kasingkasing niining katawhan nahimong mabaga, ug ang ilang mga dalunggan bungol sa pagpaminaw, ug gipiyong nila ang ilang mga mata; kay tingali unta makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug mobalik, ug Akoa silang ayohon. Apan bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila makadungog. Kay sa pagkatinuod nagaingon Ako kaninyo, nga daghang mga propeta ug mga matarung nga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini. Mateo 13:13–17.

The phenomenon of a people who hear, yet don’t hear, and see, but don’t see, is the characteristic of a former people of God who are in the process of being passed by. That prophetic phenomenon is a fulfillment of Isaiah’s prophecy of such a situation. As with all prophets, Isaiah, along with Christ, is speaking of the last days.

Ang panghitabo sa usa ka katawhan nga makadungog, apan dili makadungog, ug makakita, apan dili makakita, mao ang kinaiyang ilhanan sa usa ka kanhing katawhan sa Dios nga anaa sa proseso nga hikalimtan. Kining mahimatikdang panghitabo mao ang katumanan sa tagna ni Isaias mahitungod sa maong kahimtang. Sama sa tanan nga mga propeta, si Isaias, uban kang Cristo, naghisgot bahin sa ulahing mga adlaw.

In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:1–10.

Sa tuig nga namatay si Haring Uzziah nakita ko usab ang Ginoo nga nagalingkod sa ibabaw sa usa ka trono, hataas ug tinuboy; ug ang lugas sa iyang bisti mipuno sa templo. Sa ibabaw niini mitindog ang mga serapin: ang matag usa may unom ka pako; sa duruha gitabonan niya ang iyang nawong, ug sa duruha gitabonan niya ang iyang mga tiil, ug sa duruha siya milupad. Ug ang usa misinggit ngadto sa usa, ug miingon, Balaan, balaan, balaan, mao ang Ginoo sa mga panon: ang tibook yuta napuno sa iyang himaya. Ug ang mga haligi sa pultahan nangurog tungod sa tingog niya nga misinggit, ug ang balay napuno sa aso. Unya miingon ako, Alaut ako! kay ako nawagtang; tungod kay ako usa ka tawo nga mahugaw ug mga ngabil, ug ako nagpuyo sa taliwala sa usa ka katawohan nga mahugaw ug mga ngabil: kay ang akong mga mata nakakita sa Hari, sa Ginoo sa mga panon. Unya milupad nganhi kanako ang usa sa mga serapin, nga may baga nga baga sa iyang kamot, nga iyang gikuha pinaagi sa mga kompit gikan sa halaran: Ug iyang gihikap kini sa akong baba, ug miingon, Tan-awa, kini nakahikap sa imong mga ngabil; ug ang imong kasal-anan gikuha na, ug ang imong sala hinloi na. Nadungog ko usab ang tingog sa Ginoo, nga nagaingon, Kinsa ang akong ipadala, ug kinsa ang moadto alang kanamo? Unya miingon ako, Ania ako; ipadala ako. Ug siya miingon, Lakaw, ug isulti niining katawohan, Sa pagkatinuod makadungog kamo, apan dili makasabut; ug sa pagkatinuod makakita kamo, apan dili makamatikod. Patamboka ang kasingkasing niining katawohan, ug pabug-ata ang ilang mga dalunggan, ug ipiyong ang ilang mga mata; tingali unya makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug mobalik, ug mamaayo. Isaias 6:1–10.

Isaiah, Ezekiel and Christ are all representing those who are being sealed in the last days, during the latter rain, when the true and false message of the latter rain is being debated, in fulfillment of Habakkuk chapter two. According to Jesus, in the time period when this is fulfilled, the righteous are “seeing” the parables, which is a symbol of prophecy. The “wise” are understanding the prophetic message of the latter rain, but those represented by the quibbling Jews do not see or hear, and according to Ezekiel they present a peace and safety message arguing that the fulfillment of the predictions are far off in the future. They do not deny the predictions; the quibbling Jews gave lip-service to the prediction of the coming Messiah; but they simply placed the event into the far-off future. Yet Jesus pronounced a blessing upon those who would “see” the prophetic message of their time.

Si Isaias, si Ezequiel, ug si Cristo tanan nagarepresentar niadtong ginatatakan sa kataposang mga adlaw, sa panahon sa ulahing ulan, sa dihang ang tinuod ug bakak nga mensahe sa ulahing ulan ginadebatehan, ingon nga katumanan sa Habacuc kapitulo dos. Sumala kang Jesus, sa yugto sa panahon nga kini matuman, ang mga matarung “nakakita” sa mga sambingay, nga usa ka simbolo sa propesiya. Ang “maalamon” nakasabot sa mensaheng profetiko sa ulahing ulan, apan kadtong girepresentahan sa mga Judiong mapakiglalis dili makakita ni makadungog, ug sumala kang Ezequiel sila nagapadayag ug mensahe sa kalinaw ug kasigurohan nga nangatarongan nga ang katumanan sa mga panagna atua pa sa halayong umaabot. Wala nila isalikway ang mga panagna; ang mga Judiong mapakiglalis mihatag lamang ug pormal nga pag-angkon sa panagna mahitungod sa umaabot nga Mesias; apan ilang gibutang lamang ang maong hitabo ngadto sa halayong umaabot. Apan si Jesus nagpahayag ug panalangin ibabaw niadtong “makakita” sa mensaheng profetiko sa ilang panahon.

In Christ’s day it was the message that arrived at His baptism, when the Holy Spirit descended. The descent of the Holy Spirit at His baptism prefigured the descent of the angel of Revelation ten on August 11, 1840. The divine descent in either history marked the arrival of the present truth message of that age, for Jesus it was the message of His death and resurrection, as represented by His baptism. For the Millerites it was the message of Islam of the first and second woes that confirmed the testing message of time-prophecy. Both of those histories align with the arrival of the testing message of the latter rain on September 11, 2001. This is why Sister White records the following:

Sa mga adlaw ni Cristo, mao kini ang mensahe nga miabot sa Iyang bautismo, sa dihang mikunsad ang Balaang Espiritu. Ang pagkunsad sa Balaang Espiritu sa Iyang bautismo maoy nagalarawan nang daan sa pagkunsad sa manulonda sa Pinadayag 10 niadtong Agosto 11, 1840. Ang langitnong pagkunsad sa matag usa ka kasaysayan maoy nagtimaan sa pag-abot sa mensahe sa kamatuoran alang nianang panahona; alang kang Jesus, kini mao ang mensahe sa Iyang kamatayon ug pagkabanhaw, sumala sa gihulagway sa Iyang bautismo. Alang sa mga Millerita, kini mao ang mensahe sa Islam sa nahauna ug ikaduhang kaalautan nga nagpamatuod sa mensahe sa pagsulay sa tagna bahin sa panahon. Kining duha ka kasaysayan nagakauyon sa pag-abot sa mensahe sa pagsulay sa ulahing ulan niadtong Septiyembre 11, 2001. Mao kini ang hinungdan nga si Sister White nagrekord sa mosunod:

“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

“Ang tanan nga mga mensahe nga gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan karon ipahayag sa may dakong gahum, kay daghan ang mga tawo nga nawad-an sa ilang baruganan. Ang mga mensahe kinahanglan ipaabot ngadto sa tanang mga iglesia. ”

“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

Miingon si Cristo, “Bulahan ang inyong mga mata, kay sila nakakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila nakadungog. Kay sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, Nga daghang mga propeta ug mga matarong nga tawo ang nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala nila kini makita; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala nila kini madunggi” [Mateo 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita niadtong 1843 ug 1844.

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.

“Ang mensahe gihatag na. Ug kinahanglan nga walay paglangan sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga ilhanan sa mga panahon nagakatuman na; ang panapos nga buluhaton kinahanglan pagatumanon. Usa ka daku nga buluhaton pagabuhaton sa hamubo nga panahon. Sa dili madugay igahatag ang usa ka mensahe pinaagi sa pagtudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Unya si Daniel motindog sa iyang bahin, sa paghatag sa iyang pagpamatuod.

“The attention of our churches must be aroused. We are standing upon the borders of the greatest event in the world’s history, and Satan must not have power over the people of God, causing them to sleep on. The papacy will appear in its power. All must now arouse and search the Scriptures, for God will make known to His faithful ones what shall be in the last time. The word of the Lord is to come to His people in power. . . .

“Ang pagtagad sa atong mga iglesia kinahanglan mapukaw. Nagabarog kita sa mga utlanan sa labing daku nga hitabo sa kasaysayan sa kalibutan, ug si Satanas dili gayod tugotan nga magbaton ug gahum ibabaw sa katawhan sa Dios, nga maoy hinungdan nga sila matulog sa pagkatulog sa espiritu. Ang pagkapapa mopakita sa iyang gahum. Ang tanan kinahanglan karon mapukaw ug magsusi sa mga Kasulatan, kay ipahibalo sa Dios sa Iyang mga matinumanon kon unsa ang mahitabo sa ulahing panahon. Ang pulong sa Ginoo kinahanglan moabot sa Iyang katawhan uban sa gahum....”

“This is what has been presented to me—that we are asleep, and do not know the time of our visitation. But if we humble ourselves before God, and seek Him with the whole heart, He will be found of us.” Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

“Mao kini ang gipadayag kanako—nga kita natulog, ug wala makaila sa panahon sa atong pagduaw. Apan kon magmapainubsanon kita sa atubangan sa Dios, ug mangita Kaniya sa tibuok kasingkasing, Siya makaplagan nato.” Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

The message that has been typified by the present truth message of the Messiah in Christ’s history, and the present truth message of 1840 to 1844, point forward to the last days when the Millerite message is repeated. Those in the histories represented as being unable to “see and hear” “do not know the time of their visitation.” When Isaiah presents the first reference of the messengers of the counterfeit message of the latter rain, who see, but don’t see, he marks the time when this period begins, the period which Sister White said, “a message of God’s appointment that will swell into a loud cry.” “God’s appointment” represents a specific time when the message would arrive, and in verse three of Isaiah chapter six, Isaiah pinpoints that time.

Ang mensahe nga gihulagway na pinaagi sa mensahe sa kamatuoran karon sa Mesiyas diha sa kasaysayan ni Cristo, ug sa mensahe sa kamatuoran karon gikan sa 1840 ngadto sa 1844, nagatudlo ngadto sa kataposang mga adlaw sa dihang ang mensahe sa mga Millerite pagausbon. Kadtong anaa sa mga kasaysayan nga gihulagway ingon nga dili makahimo sa “pagkakita ug pagpamati” “wala makaila sa panahon sa ilang pagduaw.” Sa dihang gipresentar ni Isaias ang unang reperensiya sa mga mensahero sa peke nga mensahe sa ulahing ulan, nga makakita apan dili makakita, iyang gimarkahan ang panahon sa dihang kining maong yugto nagsugod, ang yugto nga giingon ni Sister White, “usa ka mensahe nga tinudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit.” Ang “tinudlo sa Dios” nagrepresentar sa usa ka piho nga panahon sa dihang ang mensahe moabot, ug diha sa bersikulo tres sa ikaunom nga kapitulo sa Isaias, tukma nga gitudlo ni Isaias kana nga panahon.

And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

Ug ang usa mitawag sa usa, ug miingon: Balaan, balaan, balaan, ang Ginoo sa mga panon; ang tibook yuta napuno sa iyang himaya. Isaias 6:3.

Sister White identifies that when the angels cry one to another, “Holy, Holy, Holy” in the passage where Isaiah represents those who have eyes, that see, but do not see, it is fulfilled on September 11, 2001.

Gipaila ni Sister White nga sa dihang ang mga manulonda naninggit ang usa ngadto sa usa, “Balaan, Balaan, Balaan” sa maong teksto diin si Isaias naghulagway niadtong adunay mga mata, nga makakita, apan dili makakita, kini natuman niadtong Septiyembre 11, 2001.

“As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in His presence, beneath His smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing His image, in doing His service and worshiping Him, their highest ambition is fully reached.” Review and Herald, December 22, 1896.

“Samtang ilang [ang mga manulonda] makita ang umalabot, sa dihang ang tibuok yuta mapuno sa Iyang himaya, ang madaugong awit sa pagdayeg ginatubag gikan sa usa ngadto sa usa sa malinawong pag-awit, ‘Balaan, balaan, balaan, ang Ginoo sa mga Panon.’ Sila hingpit nga matagbaw sa paghimaya sa Dios; ug diha sa Iyang presensya, ilalom sa Iyang pahiyom sa pag-uyon, wala na silay gitinguha pa. Sa pagdala sa Iyang dagway, sa pagbuhat sa Iyang pag-alagad ug sa pagsimba Kaniya, ang ilang labing hataas nga tinguha hingpit nang natuman.” Review and Herald, December 22, 1896.

On September 11, 2001 the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle, and Habakkuk’s debate began as the parable of the ten virgins was being repeated. At that point Ezekiel’s prophecy met its perfect fulfillment. The prophetic Word will no longer be delayed, and the generation that witnessed September 11, 2001 is the last generation of planet earth, for the vision at the end of Adventism announces the close of probation at the second coming of Christ. A second witness to this fact is found in the book of Luke, chapter twenty-one.

Niadtong Septiyembre 11, 2001 nagsugod ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang ulahing ulan misugod sa pagwisik, ug ang pakiglalis ni Habakkuk misugod samtang ang sambingay sa napulo ka mga ulay ginasubli. Niadtong higayona ang tagna ni Ezekiel nakaabot sa hingpit nga katumanan niini. Ang Tagnaong Pulong dili na pagaulangan pa, ug ang kaliwatan nga nakasaksi sa Septiyembre 11, 2001 mao ang ulahing kaliwatan sa planetang yuta, kay ang panan-awon sa katapusan sa Adventismo nagamantala sa panapos sa panahon sa pagsulay sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo. Ang ikaduhang saksi niini nga kamatuoran makita sa basahon ni Lucas, kapitulo beynte-uno.

Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:32, 33.

Sa pagkatinuod magaingon Ako kaninyo, kining kaliwatana dili gayud mahanaw hangtod nga matuman ang tanan. Ang langit ug ang yuta mangahanaw; apan ang Akong mga pulong dili gayud mangahanaw. Lucas 21:32, 33.

In Luke chapter twenty-one Jesus identifies the last generation of earth’s history. He has just given an overview of a progressive history from the destruction of Jerusalem in the year 70, all the way through Millerite history. He then drops out of the narrative of directly identifying prophetic history and presents a parable that simply repeats and enlarges upon the prophetic history He presented. He thus provided two internal witnesses to the same narrative, and He concluded by identifying that the “generation” that witnessed these events would live until His return, thus by context identifying the generation that is represented by the one hundred and forty-four thousand.

Diha sa Lucas kapitulo 21, giila ni Jesus ang ulahing kaliwatan sa kasaysayan sa yuta. Karon pa lamang Siya nakahatag ug usa ka kinatibuk-ang pagtan-aw sa usa ka nagpadayon nga kasaysayan gikan sa pagkalaglag sa Jerusalem sa tuig 70, hangtod sa kasaysayan sa mga Millerita. Unya mibulag Siya gikan sa pagsaysay nga direkta nga nag-ila sa matagnaong kasaysayan ug mipresentar ug usa ka sambingay nga yano lamang nga nagbalik ug nagpalapad sa matagnaong kasaysayan nga Iyang gipresentar. Busa, naghatag Siya ug duha ka sulodnong mga saksi ngadto sa mao rang sugilanon, ug nagtapos Siya pinaagi sa pag-ila nga ang “kaliwatan” nga nakasaksi niining mga panghitabo mabuhi hangtod sa Iyang pagbalik, sa ingon, pinaagi sa konteksto, giila ang kaliwatan nga girepresentahan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the final generation, and they do not taste death, even though they live in the time when heaven and earth pass away.

Ang kasaysayan sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang kataposang kaliwatan, ug sila dili makatilaw sa kamatayon, bisan pa nga sila nagpuyo sa panahon sa dihang ang langit ug ang yuta moagi na.

But the day of the Lord will come as a thief in the night; in the which the heavens shall pass away with a great noise, and the elements shall melt with fervent heat, the earth also and the works that are therein shall be burned up. Seeing then that all these things shall be dissolved, what manner of persons ought ye to be in all holy conversation and godliness, Looking for and hasting unto the coming of the day of God, wherein the heavens being on fire shall be dissolved, and the elements shall melt with fervent heat? 2 Peter 3:10–12.

Apan ang adlaw sa Ginoo moanhi sama sa kawatan sa kagabhion; niana ang mga langit mangahanaw uban sa dakong dinahunog, ug ang mga elemento matunaw tungod sa mapintas nga kainit, ug ang yuta usab ug ang mga buhat nga anaa niana mangasunog. Busa, sanglit kining tanang mga butanga mangawagtang, unsa gayud nga matang sa mga tawo ang angay ninyong mahimo diha sa tanang balaang panggawi ug pagkadiosnon, samtang nagapaabot ug nagadali ngadto sa pag-abot sa adlaw sa Dios, diin ang mga langit nga nagadilaab sa kalayo mangawagtang, ug ang mga elemento matunaw tungod sa mapintas nga kainit? 2 Pedro 3:10–12.

The second coming of Christ was represented at the transfiguration of Christ.

Ang ikaduhang pag-anhi ni Cristo gilarawan sa pagkabag-ong dagway ni Cristo.

“Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51–53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 421.

“Si Moises didto sa bukid sa pagkabag-o sa dagway usa ka saksi sa kadaugan ni Cristo batok sa sala ug sa kamatayon. Siya nagrepresentar niadtong manggula gikan sa lubnganan diha sa pagkabanhaw sa mga matarung. Si Elias, nga gibayaw ngadto sa langit nga wala makakita sa kamatayon, nagrepresentar niadtong mabuhi pa dinhi sa yuta sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo, ug nga ‘pagailisan, sa usa ka pagpamilok, sa kalit sa mata, sa ulahing trumpeta;’ sa dihang ‘kining may-kamatayon kinahanglan magasul-ob sa pagkadili-mamatay,’ ug ‘kining madunoton kinahanglan magasul-ob sa pagkadili-madunoton.’ 1 Corinto 15:51–53. Si Jesus gisul-oban sa kahayag sa langit, maingon sa Iyang dagway sa dihang moanhi Siya ‘sa ikaduhang higayon nga walay kalabutan sa sala aron sa kaluwasan.’ Kay moanhi Siya ‘diha sa himaya sa Iyang Amahan uban sa mga balaang manolunda.’ Hebreohanon 9:28; Marcos 8:38. Ang saad sa Manluluwas ngadto sa mga tinun-an natuman na karon. Didto sa bukid ang umalabot nga gingharian sa himaya gilarawan sa gamayng sukod,—si Cristo ang Hari, si Moises representante sa mga nabanhaw nga balaan, ug si Elias sa mga gibayaw nga mga tawo.” The Desire of Ages, 421.

Elijah, who did not die, represents the one hundred and forty-four thousand who do not die, and Moses represents those that do die. In the last days those two classes are represented in Revelation chapter seven, as the one hundred and forty-four thousand and the great multitude. When the fifth seal is opened in Revelation chapter six, those that were murdered by the papacy during the Dark Ages are given white robes.

Si Elias, nga wala mamatay, nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga dili mamatay, ug si Moises nagrepresentar niadtong mga mamatay. Sa ulahing mga adlaw, kining duha ka mga hut-ong girepresentahan diha sa Pinadayag kapitulo siyete, ingon nga ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug ang dakong panon. Sa dihang ang ikalimang timri giablihan diha sa Pinadayag kapitulo sais, kadtong mga gipamatay sa kapapahan sa panahon sa Mangitngit nga Kapanahonan gihatagan ug maputing mga bisti.

“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

“‘Ug sa dihang gibuksan niya ang ikalimang timri, nakita ko sa ilalom sa halaran ang mga kalag niadtong gipamatay tungod sa pulong sa Dios, ug tungod sa pagpamatuod nga ilang gihuptan: ug misinggit sila sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Hangtod anus-a, O Ginoo, Balaan ug Matuod, nga wala pa Ikaw maghukom ug manimalos sa among dugo batok kanila nga nanagpuyo sa yuta? Ug puti nga mga bisti gihatag ngadto sa matag usa kanila [Gipahayag sila nga putli ug balaan]; ug giingnan sila, nga sila mopahulay pa sa diyutayng panahon, hangtod nga ang ilang mga masigkaulipon usab ug ang ilang mga igsoon, nga pagapatyon ingon kanila, matuman’ [Pinadayag 6:9–11]. Dinhi gipakita kang Juan ang mga talan-awon nga dili pa mao ang tinuod sa maong higayon, kondili kadto nga mahitabo sa umaabot nga yugto sa panahon.” Manuscript Releases, tomo 20, 197.

The martyrs are asking when God would avenge their murder. A martyr had the faith of Jesus before he was murdered, for it was the manifestation of that very faith that prompted the papacy to murder him. White robes represent the righteousness of Christ, but the white robes given to these souls who had been murdered, was given to them after their martyrdom. The robes are a symbol of martyrdom, not simply the righteousness of Christ. A martyr has the robe of Christ righteousness before he is murdered. The great multitude in Revelation seven are given white robes, thus representing those who die during the coming Sunday law bloodbath. Thus the one hundred and forty-four thousand are represented by Elijah and the faithful who die in the Lord by Moses at the mount of transfiguration.

Ang mga martir nangutana kon kanus-a panimalosan sa Dios ang ilang pagpatay. Ang usa ka martir may pagtoo ni Jesus sa wala pa siya mapatay, kay mao gayud ang pagpakita nianang maong pagtoo nga nag-aghat sa kapapahan sa pagpatay kaniya. Ang mapuputing bisti nagrepresentar sa pagkamatarong ni Cristo, apan ang mapuputing bisti nga gihatag niining mga kalag nga gipamatay na, gihatag kanila human sa ilang pagkamartir. Ang mga bisti maoy usa ka simbolo sa pagkamartir, dili lamang sa pagkamatarong ni Cristo. Ang usa ka martir adunay bisti sa pagkamatarong ni Cristo sa wala pa siya mapatay. Ang dakong panon diha sa Pinadayag 7 gihatagan ug mapuputing bisti, sa ingon nagrepresentar kanila nga mamatay panahon sa umaabot nga pagpaagas ug dugo tungod sa balaod sa Domingo. Busa ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo girepresentar ni Elias, ug ang mga matinumanon nga mangamatay diha sa Ginoo girepresentar ni Moises didto sa bukid sa pagbag-o sa dagway.

The one hundred and forty-four thousand are the generation that does not die, and they are the generation which Christ is referring to that are alive when the heavens and earth pass away in Luke chapter twenty-one.

Ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo mao ang kaliwatan nga dili mamatay, ug sila mao ang kaliwatan nga gipasabot ni Cristo nga buhi pa sa dihang ang mga langit ug ang yuta mangahanaw, sumala sa Lucas kapitulo baynte-uno.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“The murder of Abel was the first example of the enmity that God had declared would exist between the serpent and the seed of the woman—between Satan and his subjects and Christ and His followers. Through man’s sin, Satan had gained control of the human race, but Christ would enable them to cast off his yoke. Whenever, through faith in the Lamb of God, a soul renounces the service of sin, Satan’s wrath is kindled. The holy life of Abel testified against Satan’s claim that it is impossible for man to keep God’s law. When Cain, moved by the spirit of the wicked one, saw that he could not control Abel, he was so enraged that he destroyed his life. And wherever there are any who will stand in vindication of the righteousness of the law of God, the same spirit will be manifested against them. It is the spirit that through all the ages has set up the stake and kindled the burning pile for the disciples of Christ. But the cruelties heaped upon the follower of Jesus are instigated by Satan and his hosts because they cannot force him to submit to their control. It is the rage of a vanquished foe. Every martyr of Jesus has died a conqueror. Says the prophet, “They overcame him [‘that old serpent, called the devil, and Satan’] by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death.’ Revelation 12:11, 9.” Patriarchs and Prophets, 77.

“Ang pagpatay kang Abel mao ang unang panig-ingnan sa pagdumot nga gipahayag sa Dios nga maglungtad tali sa bitin ug sa kaliwat sa babaye—tali kang Satanas ug sa iyang mga sakop ug kang Cristo ug sa Iyang mga sumusunod. Pinaagi sa sala sa tawo, si Satanas nakaangkon ug pagdumala ibabaw sa kaliwatan sa tawo, apan si Cristo magahatag kanila sa gahum sa pagsalikway sa iyang yugo. Sa matag higayon nga, pinaagi sa pagtoo sa Cordero sa Dios, ang usa ka kalag mosalikway sa pag-alagad sa sala, ang kapungot ni Satanas modilaab. Ang balaan nga kinabuhi ni Abel nagpamatuod batok sa pag-angkon ni Satanas nga dili mahimo alang sa tawo ang pagtuman sa balaod sa Dios. Sa dihang si Cain, nga gimaneho sa espiritu sa daotan, nakakita nga dili niya mapugngan si Abel, napuno siya sa hilabihang kapungot nga iyang gilaglag ang kinabuhi niini. Ug bisan asa may mga motindog aron sa pagpanalipod sa pagkamatarung sa balaod sa Dios, ang mao rang espiritu igapadayag batok kanila. Mao kini ang espiritu nga sa tanang kapanahonan nagpatindog sa pasungan ug nagpasiga sa nagdilaab nga tapok sa kahoy alang sa mga tinun-an ni Cristo. Apan ang mga kalupigan nga gitapok ibabaw sa sumusunod ni Jesus gidasig ni Satanas ug sa iyang mga panon tungod kay dili nila siya mapugos sa pagpasakop sa ilang pagpugong. Kini mao ang kasuko sa usa ka napildi nga kaaway. Ang matag martir ni Jesus namatay nga usa ka mananaog. Nagaingon ang manalagna, “Ila siyang gidaog [‘kanang daang bitin, nga ginganlan ug yawa, ug Satanas’] pinaagi sa dugo sa Cordero, ug pinaagi sa pulong sa ilang pagpamatuod; ug wala nila higugmaa ang ilang mga kinabuhi bisan ngadto sa kamatayon.’ Pinadayag 12:11, 9.” Patriarchs and Prophets, 77.