We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.

Gihisgotan nato ang Jeremias kapitulo singkwenta sa miaging artikulo, ug sa maong teksto ang hukom ibabaw sa Babilonia, nga nagsugod sa haduol nang moabot nga balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa sa Amerika ug natapos sa kapungot sa Dios. Ang ehekutibong hukom mao ang adlaw sa panimalos sa Ginoo nga girepresentahan sa pagkalaglag sa Jerusalem sa tuig 70 AD. Ang pagkalaglag sa Jerusalem nga gihimo sa Roma niadtong 70 AD, gitipoan na daan sa pagkalaglag sa Jerusalem nga gipahigayon ni Nabucodonosor. Dungan, sila naghatag ug duha ka mga saksi sa Ehekutibong Hukom sa bigaon nga lungsod sa Tiro, nga mao usab ang bigaon sa Pinadayag kapitulo disisiyete.

Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.

Ang Jeremias nagpahibalo kanato nga sa dihang matuman na ang panimalos sa Ginoo batok sa modernong Babilonya, nga magsugod sa haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo, nga “Niadtong mga adlawa, ug niadtong panahona, nagaingon ang Ginoo, ang kasal-anan sa Israel pagapangitaon, ug wala na kini; ug ang mga sala sa Juda, ug dili na sila hikaplagan: kay pasayloon ko kadtong akong gibilin.” Niadtong mga adlawa, ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nahuman na daan.

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

“Unsay inyong ginabuhat, mga igsoon, diha sa dakong buluhaton sa pagpangandam? Kadtong nagapakig-usa sa kalibutan nagadawat sa hulmahan nga kalibutanon ug nagapangandam alang sa marka sa mapintas nga mananap. Kadtong walay pagsalig sa kaugalingon, nga nagapaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios ug nagaputli sa ilang mga kalag pinaagi sa pagtuman sa kamatuoran, mao kini ang mga nagadawat sa langitnong hulmahan ug nagapangandam alang sa selyo sa Dios sa ilang mga agtang. Sa dihang mogula na ang sugo ug mapatik na ang timaan, ang ilang kinaiya magapabiling putli ug walay buling hangtod sa walay katapusan.” Testimonies, volume 5, 216.

The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.

Ang ehekutibong paghukom nagsugod pinaagi sa ikaduhang tingog sa Pinadayag kapitulo napulo ug walo, nga nagtawag sa mga lalaki ug mga babaye sa pagkalagiw gikan sa Babilonia, ug si Jeremias nagaingon, “miabut na ang ilang adlaw, ang panahon sa ilang pagduaw. Ang tingog nila nga nangalagiw ug nakagawas gikan sa yuta sa Babilonia, sa pagpahibalo sa Zion sa panimalos sa Ginoo nga atong Dios, ang panimalos sa iyang templo. Tiguma ang mga mamamana batok sa Babilonia: kamong tanan nga nagabakyaw sa pana, magpahaluna batok kaniya sa palibot; ayaw tugoti nga may usa gikan kaniya nga makagawas: balusi siya sumala sa iyang binuhatan; sumala sa tanan nga iyang gibuhat, buhata usab kana kaniya.” Ang iyang paghukom ginatuman pinaagi sa “mga mamamana.” Ang unang paghisgot sa usa ka mamamana diha sa Kasulatan may kalabutan kang Ismael.

And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.

Ug ang Dios nakadungog sa tingog sa bata; ug ang manulonda sa Dios mitawag kang Hagar gikan sa langit, ug miingon kaniya, Unsay nakapaguol kanimo, Hagar? Ayaw kahadlok; kay ang Dios nakadungog sa tingog sa bata didto sa dapit diin siya atua. Tindog, ipatindog ang bata, ug kupoti siya sa imong kamot; kay himoon ko siya nga usa ka dakung nasud. Ug giablihan sa Dios ang iyang mga mata, ug siya nakakita ug usa ka atabay nga adunay tubig; ug siya miadto, ug gipuno ang sudlanan sa tubig, ug gipainom ang bata. Ug ang Dios nag-uban sa bata; ug siya mitubo, ug mipuyo sa kamingawan, ug nahimong usa ka magpapana. Genesis 21:17–20.

The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).

Ang “takna sa dakong linog” diha sa Pinadayag onse nagaila sa sinugdanan sa ehekutibong paghukom batok sa bigaon sa Roma, nga magsugod sa haduol na nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Sulod sa “takna” “ang ikatulong kaalaut moabut sa madali. Ug ang ikapitong manulonda mipatingog.” Ang ikatulong kaalaut mao ang ikapitong trumpeta. Ang mga mamamanaw sa Islam mao ang gigamit sa pagdala sa Iyang paghukom ibabaw niadtong nagapatuman sa timaan sa awtoridad sa kapapahan (pagsimba sa Domingo), ug nagalutos niadtong nagabarug sa timaan sa awtoridad sa Dios (pagsimba sa Igpapahulay).

In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Diha sa Lucas kapitulo baynte-uno, si Jesus, sa pagtubag sa mga pangutana sa mga tinun-an mahitungod sa pagkalaglag sa Jerusalem ug sa templo, naghatag ug usa ka makasaysayanong asoy nga nagrepresentar usab sa kasaysayan sa katapusang mga adlaw. Iyang gihisgutan ang “mga adlaw sa panimalus,” nga maoy usa ka mahinungdanong propetikong kinaiya sa Iyang ministeryo ingon nga Mesiyas, nga Iyang giila sa Iyang unang pahibalo sa Iyang ministeryo pinaagi sa pagbasa gikan sa propeta nga si Isaias ngadto sa iglesia sa Nazareth. Ang pahibalo didto sa Nazareth, ug ang teksto gikan kang Isaias, nagrepresentar dili lamang sa Iyang ministeryo, kondili usab sa mensahe sa Iyang mga tinun-an, ug labi pang piho, sa buluhaton ug ministeryo sa kalihokan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.

The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

Ang Espiritu sa Ginoong Dios ania kanako; tungod kay gidihogan ako sa Ginoo aron sa pagwali ug maayong balita ngadto sa mga maaghop; gipaadto niya ako aron sa pagbugkos sa mga dugmok ug kasingkasing, sa pagpahibalo sa kagawasan ngadto sa mga binihag, ug sa pag-abli sa bilanggoan alang kanila nga ginagapus; Aron sa pagpahibalo sa madawatong tuig sa Ginoo, ug sa adlaw sa panimalos sa atong Dios; sa paglipay sa tanang nagbangotan; Sa pagtudlo alang kanila nga nagbangotan sa Sion, sa paghatag kanila ug katahum ilis sa abo, sa lana sa kalipay ilis sa pagbangotan, sa bisti sa pagdayeg ilis sa espiritu sa kabug-aton; aron sila pagatawgon nga mga kahoy sa pagkamatarong, ang tinanum sa Ginoo, aron siya pagahimayaon. Ug sila magatukod sa karaang mga guba, ilang patindogon pag-usab ang nahaunang mga kalaglagan, ug ilang ayohon ang mga siyudad nga nangagun-ob, ang mga kalaglagan sa daghang kaliwatan. Ug ang mga dumuloong motindog ug mopakaon sa inyong mga panon, ug ang mga anak sa langyaw maoy inyong mga magdadaro ug mga magaatiman sa kaparrasan. Apan kamo paganganlan nga mga Saserdote sa Ginoo: ang mga tawo magatawag kaninyo nga mga Ministro sa atong Dios: mokaon kamo sa mga bahandi sa mga Gentil, ug sa ilang himaya magapasigarbo kamo sa inyong kaugalingon. Tungod sa inyong kaulawan makabaton kamo ug pinilo; ug tungod sa kalibog sila magakalipay sa ilang bahin: busa sa ilang yuta makapanag-iya sila sa pinilo: ang walay katapusang kalipay maanha kanila. Kay ako, ang Ginoo, nahigugma sa justicia, nagadumot ako sa tulis tungod sa halad-nga-sinunog; ug akong patultolon ang ilang buhat diha sa kamatuoran, ug ako magahimo uban kanila ug walay katapusang tugon. Ug ang ilang kaliwatan maila sa taliwala sa mga Gentil, ug ang ilang kaliwat sa taliwala sa mga katawohan: ang tanan nga makakita kanila moila kanila, nga sila mao ang kaliwat nga gipanalanginan sa Ginoo. Ako magakalipay pag-ayo diha sa Ginoo, ang akong kalag magamalipayon diha sa akong Dios; kay gibistihan niya ako sa mga bisti sa kaluwasan, gitabonan niya ako sa kupo sa pagkamatarong, ingon sa pamanhonon nga nagadayandayan sa iyang kaugalingon sa mga dayandayan, ug ingon sa pangasaw-onon nga nagadayandayan sa iyang kaugalingon sa iyang mga mutya. Kay maingon nga ang yuta nagapatubo sa iyang mga usbong, ug maingon nga ang tanaman nagapapatubo sa mga gipugas diha niini; sa ingon niana ang Ginoong Dios magapapatubo sa pagkamatarong ug pagdayeg sa atubangan sa tanang mga nasud. Isaias 61:1–11.

The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga ginatakan sa Ezekiel kapitulo 9, mao kadto sila nga nagabangutan tungod sa mga sala sa iglesia ug sa kalibotan. “Ang dawaton nga tuig sa Ginoo, ug ang adlaw sa pagpanimalos sa atong Dios,” mao ang panahon nga ang mga nagabangutan sa Zion pagalipayon, ug mamahimong “mga kahoy sa pagkamatarung” aron “maghimaya sa Ginoo.” Ilang gihimaya ang Ginoo, kay “niadtong mga adlawa, ug niadtong panahona, nagaingon ang Ginoo, ang kasal-anan sa Israel pangitaon, ug walay makita.” Ang mga nagabangutan mao sila nga ginatakan ug sila usab kadtong “magtukod sa karaang mga gun-ob,” nga “magpatindog sa nahaunang mga kalumpagan, ug” nga “moayo sa mga siyudad nga nangagun-ob, ang mga kalumpagan sa daghang mga kaliwatan.” Sila “paganganlan nga mga Pari sa Ginoo,” ug ang mga tawo magatawag kanila nga “mga Ministro sa atong Dios.”

The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.

Ang pagkamatarong sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo kinahanglan “moturok sa atubangan sa tanang mga nasud,” sa diha nga sila igapatindog ingon nga usa ka bandila sa takna sa dakong linog. Ang ilang pagkamatarong hinungdanon nga ipagula sa hinay-hinay nga paagi, kay kini mao ang “ingon sa yuta nga nagapaturok sa iyang putot, ug ingon sa tanaman nga nagapaturok sa mga butang nga gipugas diha niini; mao man usab ang Ginoong Dios magapaturok sa pagkamatarong ug pagdayeg.” Ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod sa pag-abot sa ulahing ulan niadtong Septyembre 1, 2001. Niadto nga panahon gidala sa gawas ang mga putot sa yuta. Gipaila ni Isaias kon kanus-a moturok ang mga putot.

In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

Sa tukma nga sukod, sa diha nga kini moturok, ikaw makiglalis batok niini: pugngan niya ang iyang mabangis nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan. Busa tungod niini pagahinloan ang kasal-anan ni Jacob; ug mao kini ang tibook nga bunga sa pagkuha sa iyang sala; sa diha nga himoon niya ang tanang mga bato sa halaran nga sama sa mga batong-apog nga gidugmok ngadto sa pinitik nga mga tipik, ang mga kakahoyan ug ang mga larawan dili na motindog. Isaias 27:8, 9.

In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.

Sa “adlaw sa hangin sa sidlakan” nga mao ang Iyang “mabangis nga hangin” nga “Iyang gipugngan,” ang “pagpanalingsing” sa mga putot magsugod sa dihang ang ulan “gitakda sa sukod.” Ang “gipugngan” nagkahulogan ug napugngan o napugngan sa pagpanglihok. Sa dihang ang upat ka mga hangin gipugngan sa upat ka mga anghel sa Pinadayag kapitulo pito, magsugod ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Nianang panahona ang ulahing ulan magsugod sa “pagwisik” sa makiangayon nga kadaghanon, kay ang pulong nga “sukod” sa maong bersikulo nagkahulogan ug pagkamoderado. Sa sinugdanan sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ang ulahing ulan gitakda sa sukod, ug sa katapusan sa maong panahon kini wala nay sukod.

“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

“Ang dakong pagbubo sa Espiritu sa Dios, nga magadan-ag sa tibuok kalibotan pinaagi sa Iyang himaya, dili moabot hangtod nga kita adunay usa ka katawhan nga nalamdagan, nga nasayod pinaagi sa kasinatian kon unsay kahulogan sa pagkahimong mga mamumuo uban sa Dios. Sa diha nga kita adunay hingpit, tibuok-kasingkasing nga paghalad sa kaugalingon ngadto sa pag-alagad kang Cristo, ilhon sa Dios kana nga kamatuoran pinaagi sa pagbubo sa Iyang Espiritu nga walay sukod; apan kini dili mahitabo samtang ang labing dako nga bahin sa iglesia dili mga mamumuo uban sa Dios. Dili ikabubo sa Dios ang Iyang Espiritu sa diha nga ang kahakog ug pagpatuyang sa kaugalingon dayag kaayo; sa diha nga naghari ang usa ka espiritu nga, kon ikasulti pa sa mga pulong, mopadayag nianang tubag ni Cain,—‘Ako ba ang magbalantay sa akong igsoon?’ Kon ang kamatuoran alang niining panahona, kon ang mga timaan nga nagakabaga sa tanang dapit, nga nagpamatuod nga ang katapusan sa tanang butang haduol na, dili igo sa pagpukaw sa natulog nga kusog niadtong nag-angkon nga nakaila sa kamatuoran, nan ang kangitngit nga katumbas sa kahayag nga misidlak na maoy moabot niining mga kalag. Walay bisan gamayng dagway sa pasangil alang sa ilang pagkawalay-pagtagad nga ilang ikapresentar sa Dios sa dakong adlaw sa katapusang paghukom. Walay ikahatag nga hinungdan kon ngano nga sila wala mabuhi ug maglakaw ug magbuhat diha sa kahayag sa balaang kamatuoran sa pulong sa Dios, ug sa ingon magapadayag sa usa ka kalibotang pinangitngitan sa sala, pinaagi sa ilang paggawi, sa ilang kalooyng pagbati, ug sa ilang kasibot, nga ang gahum ug kamatuoran sa ebanghelyo dili ikasupak.” Review and Herald, Hulyo 21, 1896.

The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”

Ang panahon sa pagsulay sa ulahing ulan ug sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod uban sa pagsukod sa pagbubo sa Balaang Espiritu, kay ang trigo ug ang mga bunglayon nakaabot na sa panahon sa ting-ani. Ang ulan nagdala sa duha ka hut-ong ngadto sa pagkahamtong; unya sa katapusan sa panahon sa pagsulay ang trigo ug ang mga bunglayon pagabulagon, ug ang trigo unya “makaila pinaagi sa kasinatian kon unsay kahulogan sa pagkahimong mga mamumuo nga kauban sa Dios” Unya sila “magbaton ug hingpit, tibook-kasingkasing nga pagkahinungod sa pag-alagad kang Cristo; ang Dios magaila sa maong kamatuoran pinaagi sa usa ka pagbubo sa Iyang Espiritu nga walay sukod.”

The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.

Ang “adlaw sa mapintas nga hangin sa sidlakan” miabot niadtong Septyembre 11, 2001, ug ang pakiglalis ni Habakkuk bahin sa mini nga mensahe sa pakigdait ug kaluwasan sa mensahe sa ulahing ulan, ingon nga supak sa mensahe nga nagaila sa adlaw sa panimalos sa Dios, misugod. Niadtong higayona ang mga tanom, ang trigo ug ang mga bunglayon, misugod sa pagpamurok ug sa pagpatungha sa bunga nga ilang ipakita sa paghukom sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo.

“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

“Usab, kining mga sambingay nagtudlo nga walay panahon sa pagsulay human sa paghukom. Sa dihang mahuman na ang buluhaton sa ebanghelyo, dayon mosunod ang pagkabahin tali sa maayo ug sa dautan, ug ang padulngan sa matag pundok mamahimong gitino sa walay kataposan.” Christ’s Object Lessons, 123.

One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.

Usa ka pundok moyukbo ngadto sa adlaw diha sa Ezekiel kapitulo otso, ug ang lain makadawat sa patik sa Dios diha sa Ezekiel kapitulo nuybe. Diha sa Lucas kapitulo baynte-uno, si Cristo nagpaila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug Iyang gipahamutang ang usa ka ilhanan nga nagtimaan sa katapusang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta. Iyang giila ang ilhanan nga kinahanglan mailhan sa mga Cristohanon aron makakalagiw gikan sa pagkalaglag sa Jerusalem.

And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

Ug sa diha nga makita ninyo ang Jerusalem nga gilibotan sa mga kasundalohan, nan hibaloi nga haduol na ang pagkalaglag niini. Unya papalikaa ngadto sa kabukiran ang mga anaa sa Judea; ug papahawaon gikan didto ang mga anaa sa taliwala niini; ug ayaw pasudla didto ang mga anaa sa kabalangayan sa mga dapit sa kabanikanhan. Kay kini mao ang mga adlaw sa panimalos, aron matuman ang tanang mga butang nga nahisulat. Lucas 21:20–22.

Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.

Gipadayag ni Jesus, “line upon line,” ang dugang pang mga propetikong kinaiya sa ilhanan, kay ang Iyang mga pulong natala dili lamang ni Lucas, kondili usab ni Mateo ug Marcos.

And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.

Ug kini nga ebanghelyo sa gingharian igawali sa tibuok kalibotan aron mahimong usa ka pagpamatuod ngadto sa tanang kanasoran; ug unya moabot ang katapusan. Busa, sa diha nga makita ninyo ang dulumtanan sa kalaglagan, nga gisulti pinaagi ni Daniel nga manalagna, nga nagatindog sa balaang dapit, (ang magabasa, pasabta siya:) Unya ang mga anaa sa Judea pamalagiw ngadto sa kabukiran. Mateo 24:14–16.

And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.

Ug ang maayong balita kinahanglan una imantala sa tanang mga nasod. Apan sa diha nga ila kamong dad-on ug itugyan, ayaw kabalaka daan kon unsay inyong isulti, ni ayaw usab pagplanoha daan; kondili bisan unsa ang igahatag kaninyo nianang taknaa, kana maoy inyong isulti: kay dili kamo ang magasulti, kondili ang Espiritu Santo. Karon igatugyan sa igsoon ang iyang igsoon ngadto sa kamatayon, ug ang amahan ang iyang anak; ug ang mga anak motindog batok sa ilang mga ginikanan, ug mopahinabo nga sila pagapatyon. Ug pagadumtan kamo sa tanang tawo tungod sa akong ngalan; apan ang molahutay hangtod sa katapusan, mao kana ang maluwas. Apan sa diha nga makita ninyo ang dulumtanan sa kalaglagan, nga gisulti ni Daniel nga manalagna, nga nagatindog sa dapit nga dili niini angay tindogan, (ang magabasa, pasabta,) unya ang anaa sa Judea, pakalagiwa sila ngadto sa kabukiran. Marcos 13:10–14.

Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.

Sa dili pa matuman ibabaw sa duha ka panon ang pito ka ulahing mga hampak, nga mao ang katapusang ug hingpit nga katumanan sa “mga adlaw sa panimalos,” kinahanglan nga ang maayong balita sa gingharian iwali ug ipahibalo sa tanang mga nasud. Ang mensahe sa maayong balita gihatag ngadto sa mga nasud sa haduol nang balaod sa Domingo sa Estados Unidos, sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ipataas ingon nga usa ka bandila. Ang “mga adlaw sa panimalos” nagrepresentar sa yugto sa Ehekutibong Paghukom sa bigaon sa Babilonia, nga nagsugod sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos ug matapos sa dihang motindog si Miguel ug ang tawhanong panahon sa pagsulay mosira, ug ang kapungot sa Dios igaula sa pito ka ulahing mga hampak.

The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”

Ang yugto sa panahon mao ang “takna” nga giila ni Marcos, ug ang “takna” sa “dakong linog,” ug ang “takna” nga ang napulo ka mga hari mouyon sa paghatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto sa pagka-papa. Sa dihang ang katapusang kalag modawat na sa ebanghelyo nga gipamantala ngadto sa tanang mga nasod, ang panahon sa pagsulay matapos, ug ang kapungot sa Dios ibubo nga walay kalooy. Kana nga yugto magsugod sa dihang ang ebanghelyo igamantala ngadto sa tanang mga nasod samtang ang bandila ipataas, ug matapos sa dihang ang katapusang tawo motubag sa mensahe sa ebanghelyo nga gimantala ug giwali ug gipatik pinaagi sa bandila. Kana nga yugto sa panahon mao ang “mga adlaw sa panimalos.”

In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”

Sa Lucas, kapitulo beinte-uno, si Jesus nagtudlo niana nga kasaysayan, kay Iyang giila ang katapusang kaliwatan, nga dili mamatay sa dili pa ang Iyang ikaduhang pag-anhi. Iyang giila ang usa ka ilhanan, nga gihulagway ingon nga dulomtanan nga makalaglag nga gisulti ni Daniel nga propeta. Ang ilhanan mao sa dihang ang dulomtanan nga makalaglag motindog sa “balaang dapit,” ug sa dihang kini “nagatindog diin dili kini angay motindog,” nga mao usab ang panahon nga ang Jerusalem “ginalibotan sa mga kasundalohan.”

When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.

Sa dihang ang Jerusalem gilibotan sa mga kasundalohan niadtong tuig 66 pinaagi kang Cestius, ang mga Kristohanon sa Jerusalem mikalagiw gikan sa siyudad, ug gipaila ni Sister White nga walay bisan usa ka Kristohanon ang namatay sa panahon sa pagkalaglag nga sa katapusan natapos niadtong tuig 70. Gisugdan ni Cestius ang usa ka paglikos, ug unya mibiya niini tungod sa mga hinungdan nga daw wala mailhi, ug ang mga Kristohanon sa siyudad mikalagiw sumala sa pasidaan nga nalangkit sa maong timailhan. Niadtong tuig 70 gikompleto ni Titus ang pagkalaglag pinaagi sa makausa pa pagtukod og usa ka paglikos. Ang paglikos ni Cestius mao ang sinugdanan sa gitawag nga Unang Gubat sa mga Judio ug mga Romano, ug ang paglikos ug pagkalaglag nga natuman pinaagi kang Titus mao ang katapusan sa Unang Gubat sa mga Judio ug mga Romano.

The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.

Ang tibuok nga kasaysayan milungtad ug tulo ug tunga ka tuig, nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka paglibut, ug ang sinugdanan niini naglangkob ug usa ka ilhanan alang sa katawhan sa Dios. Kining maong kasaysayan giila ni Cristo ingon nga mga adlaw sa panimalos sa Dios, nga usa ka piho nga bahin nga Iyang pagailhon diha sa Iyang ministeryo. Kadtong mga adlaw nagrepresentar sa ehekutibong paghukom batok sa bigaon nga Roma nga nagsugod sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo, ug matapos sa dihang mosira na ang tawhanong panahon sa pagsulay. Sa sinugdanan sa ehekutibong paghukom sa bigaon nga Babilonia, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagabayawon ingon nga usa ka bandila, nga maoy usa ka ilhanan. Sa dihang makita sa ubang panon sa Dios ang maong ilhanan, kinahanglan silang mokalagiw paggawas sa Babilonia, kansang pagkalaglag gitipohan pinaagi sa pagkalaglag sa Jerusalem.

We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.

Padayon natong pagahisgotan ang Lucas kapitulo baynte-uno sa sunod nga artikulo.