We ended the last article with the following paragraph:
Gitapos nato ang miaging artikulo sa mosunod nga parapo:
“The miracle-working power manifested through spiritualism will exert its influence against those who choose to obey God rather than men. Communications from the spirits will declare that God has sent them to convince the rejecters of Sunday of their error, affirming that the laws of the land should be obeyed as the law of God. They will lament the great wickedness in the world and second the testimony of religious teachers that the degraded state of morals is caused by the desecration of Sunday. Great will be the indignation excited against all who refuse to accept their testimony.” The Great Controversy, 589, 590.
“Ang gahum sa pagbuhat ug mga milagro nga mapadayag pinaagi sa espiritismo mopadapat sa iyang impluwensya batok niadtong mopili sa pagtuman sa Dios imbis sa mga tawo. Ang mga pakigsulti gikan sa mga espiritu mopahayag nga ang Dios mao ang nagpadala kanila aron sa pagconvencer niadtong nagsalikway sa Domingo mahitungod sa ilang kasaypanan, nga nagapamatuod nga ang mga balaod sa yuta kinahanglan tumanon ingon nga balaod sa Dios. Magabangotan sila sa dakong pagkadaotan sa kalibutan ug mouyon sa pagpamatuod sa mga magtutudlo sa relihiyon nga ang nadaot nga kahimtang sa moralidad tungod sa pagpasipala sa Domingo. Dako ang kapungot nga mapukaw batok sa tanan nga magdumili sa pagdawat sa ilang pagpamatuod.” The Great Controversy, 589, 590.
The “testimony of religious teachers that the degraded state of morals is caused by the desecration of Sunday,” is a waymark of the history that leads to the enforcement of the worship of the sun in the United States. Pat Robertson, the American televangelist and founder of the Christian Broadcasting Network (CBN) and the Christian Coalition, ran for President of the United States in the Republican primaries in 1988. Robertson’s campaign focused on mobilizing conservative Christian voters and advocating for social and moral issues aligned with his evangelical beliefs. At the time of the end in 1989, in the history of the first of the eight final presidents, the leader and founder of the Christian Coalition ran for president. The presidential history of Reagan, typifies the history of the last Republican president.
Ang “pagpamatuod sa mga magtutudlo sa relihiyon nga ang dautang kahimtang sa moralidad gipahinabo sa paglapas sa pagkabalaan sa Domingo,” maoy usa ka ilhanan sa kasaysayan nga modala ngadto sa pagpatuman sa pagsimba sa adlaw sa Tinipong Bansa. Si Pat Robertson, ang Amerikanong televangelist ug magtutukod sa Christian Broadcasting Network (CBN) ug sa Christian Coalition, midagan alang sa pagkapresidente sa Tinipong Bansa sa Republican primaries niadtong 1988. Ang kampanya ni Robertson nakaangkla sa pagpalihok sa konserbatibong Kristohanong mga botante ug sa pagpasiugda sa sosyal ug moral nga mga isyu nga nahiuyon sa iyang ebanghelikal nga mga pagtuo. Sa panahon sa katapusan niadtong 1989, sa kasaysayan sa nahaunang usa sa walo ka katapusang mga presidente, ang pangulo ug magtutukod sa Christian Coalition midagan alang sa pagkapresidente. Ang kasaysayan sa pagkapresidente ni Reagan nagalarawan sa kasaysayan sa ulahing Republikano nga presidente.
The judgments of God are about to produce the environment that fulfills the previous passage from The Great Controversy, and which parallels the work of the Christian Coalition. The Christian Coalition came about to address the moral and social problems that Sister White identifies are unsolvable by those who hold the reins of government. The Christian Coalition in the history of Reagan, represents a similar movement in the very near future. Prophetically the Christian Coalition was typified by the National Reform Movement during the Sunday law crisis connected with the Blair Bills in the 1880’s and 1890’s. The National Reform Movement was formed in 1888, and Sister White specifically addressed that movement in her writings.
Ang mga paghukom sa Dios hapit na magmugna sa kahimtang nga motuman sa miaging pahayag gikan sa The Great Controversy, ug nga nagkaparalelo sa buluhaton sa Christian Coalition. Ang Christian Coalition mitungha aron atubangon ang moral ug sosyal nga mga problema nga giila ni Sister White nga dili masulbad niadtong nagkupot sa renda sa kagamhanan. Ang Christian Coalition sa kasaysayan ni Reagan nagrepresentar sa usa ka susamang kalihukan sa haduol kaayo nga umaabot. Sa matagnaong paagi, ang Christian Coalition gitipoan daan sa National Reform Movement panahon sa krisis sa balaod sa Domingo nga nalambigit sa mga Blair Bills sa mga 1880s ug 1890s. Ang National Reform Movement natukod niadtong 1888, ug si Sister White espesipikong mitubag nianang kalihukana diha sa iyang mga sinulat.
“A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world. The most momentous struggle of all the ages is just before us. Events which for more than forty years we have upon the authority of the prophetic word declared to be impending are now taking place before our eyes. Already the question of an amendment to the Constitution restricting liberty of conscience has been urged upon the legislators of the nation. The question of enforcing Sunday observance has become one of national interest and importance. We well know what the result of this movement will be. But are we ready for the issue? Have we faithfully discharged the duty which God has committed to us of giving the people warning of the danger before them?
“Usa ka dakong krisis naghulat sa katawhan sa Dios. Usa ka krisis naghulat sa kalibotan. Ang labing mahinungdanon nga pakigbisog sa tanang kapanahonan ania na gayud sa atong atubangan. Ang mga hitabo nga sulod sa kapin sa kap-atan ka tuig, pinaagi sa awtoridad sa pulong sa tagna, atong gipahibalo nga haduol na, karon nagakahitabo na sa atong mga mata. Karon pa daan, ang pangutana mahitungod sa usa ka pag-usab sa Konstitusyon nga magpugong sa kagawasan sa tanlag giduso na ngadto sa mga magbabalaod sa nasud. Ang pangutana sa pagpugos sa pagsaulog sa Domingo nahimo nang usa ka butang nga may nasyonal nga interes ug importansiya. Nasayran na gayud nato kon unsa ang mahimong sangpotanan niining kalihokana. Apan andam ba kita alang sa maong panghitabo? Natuman ba nato sa pagkamatinumanon ang katungdanan nga gitugyan sa Dios kanato, ang paghatag sa mga tawo ug pasidaan mahitungod sa kapeligrohan nga anaa sa ilang atubangan?”
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to “the mystery of iniquity;” and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.
“Adunay daghan, bisan pa gani sa mga nalambigit niining kalihokan alang sa pagpugos sa pagbantay sa Domingo, nga gibulagan sa tin-aw nga pagtan-aw sa mga sangpotanan nga mosunod niini nga buhat. Wala nila makita nga sila nag-atake sa diretso batok sa kagawasan sa relihiyon. Adunay daghan nga wala gayud makasabot sa mga pag-angkon sa Igpapahulay nga Adlaw sa Biblia ug sa bakak nga patukoranan diin nagasalig ang institusyon sa Domingo. Ang bisan unsang kalihokan pabor sa relihiyosong lehislasyon sa pagkatinuod usa ka buhat sa paghatag ug konsesyon ngadto sa kapapahan, nga sulod sa daghang mga kapanahonan mapadayonong nakiggubat batok sa kagawasan sa tanlag. Ang pagbantay sa Domingo nakautang sa iyang paglungtad isip usa ka gitawag nga Kristohanong institusyon ngadto sa “tinago sa kasal-anan;” ug ang pagpugos niini mahimong usa ka tinuod-ng-dili pormal nga pag-ila sa mga prinsipyo nga mao gayud ang batong pamag-ang sa Romanismo. Sa dihang ang atong nasod mosalikway sa ingon niana sa mga prinsipyo sa iyang kagamhanan pinaagi sa paghimo ug usa ka balaod sa Domingo, ang Protestantehon niini nga buhat makighiusa sa kamot sa kapoperyahan; kini wala nay lain kondili ang paghatag ug kinabuhi sa malupigon nga kagamhanan nga sa hataas nang panahon masiboton nga nagbantay sa iyang higayon aron molukso pag-usab ngadto sa aktibong despotismo.”
“The National Reform movement, exercising the power of religious legislation, will, when fully developed, manifest the same intolerance and oppression that have prevailed in past ages. Human councils then assumed the prerogatives of Deity, crushing under their despotic power liberty of conscience; and imprisonment, exile, and death followed for those who opposed their dictates. If popery or its principles shall again be legislated into power, the fires of persecution will be rekindled against those who will not sacrifice conscience and the truth in deference to popular errors. This evil is on the point of realization.
“Ang kalihokan sa National Reform, sa pagpatuman sa gahum sa relihiyosong lehislasyon, sa dihang hingpit na kining mapalambo, magapakita sa mao rang pagkadili-matugtanon ug pagpanglupig nga mipatigbabaw sa nangaging mga kapanahonan. Ang mga konseho sa mga tawo kaniadto miangkon sa mga katungod nga iya sa Pagka-Dios, nga nagdugmok ubos sa ilang malupigon nga gahum sa kagawasan sa konsensiya; ug ang pagkabilanggo, pagkahinginlan, ug kamatayon miunod alang niadtong misupak sa ilang mga sugo. Kon ang papasiya o ang mga prinsipyo niini pag-usab ipatuman pinaagi sa balaod aron mabutang sa gahum, ang mga kalayo sa paglutos pagaablihon pag-usab batok niadtong dili mohalad sa konsensiya ug sa kamatuoran aron motahod sa mga sayop nga ginadawat sa kadaghanan. Kining dautan haduol na sa katumanan.”
“When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?
“Sa dihang gihatagan kita sa Dios ug kahayag nga nagapakita sa mga kapeligrohan nga anaa sa atong atubangan, unsaon man nato pagbarug nga walay ikasaway sa Iyang panan-aw kon pasagdan nato ang paghimo sa tanang paningkamot nga anaa sa atong gahum aron ipahibalo kini ngadto sa katawhan? Mahimo ba kitang matagbaw nga pasagdan sila sa pag-atubang niining hilabihan ka mabug-at nga isyu nga walay pasidaan?”
“There is a prospect before us of a continued struggle, at the risk of imprisonment, loss of property, and even of life itself, to defend the law of God, which is made void by the laws of men. In this situation worldly policy will urge an outward compliance with the laws of the land, for the sake of peace and harmony. And there are some who will even urge such a course from the Scripture: ‘Let every soul be subject unto the higher powers…. The powers that be are ordained of God.’
“Adunaay usa ka palaabuton sa atong atubangan sa usa ka nagapadayon nga pakigbisog, uban sa kapeligrohan sa pagkapriso, pagkawala sa kabtangan, ug bisan sa kinabuhi mismo, aron depensahan ang balaod sa Dios, nga gihimong walay bili pinaagi sa mga balaod sa mga tawo. Niini nga kahimtang ang kalibotanhong palisiya magadasig sa usa ka panggawas nga pagpahiuyon sa mga balaod sa yuta, tungod sa kalinaw ug panaghiusa. Ug adunay pipila nga moaghat pa gani sa maong pamaagi gikan sa Kasulatan: ‘Ang tagsatagsa ka kalag kinahanglan magpasakop sa labawng mga kagamhanan…. Ang mga kagamhanan nga anaa gitukod pinaagi sa Dios.’”
“But what has been the course of God’s servants in ages past? When the disciples preached Christ and Him crucified, after His resurrection, the authorities commanded them not to speak any more nor to teach in the name of Jesus. ‘But Peter and John answered and said unto them, Whether it be right in the sight of God to hearken unto you more than unto God, judge ye. For we cannot but speak the things which we have seen and heard.’ They continued to preach the good news of salvation through Christ, and the power of God witnessed to the message.” Testimonies, volume 5, 711–713.
“Apan unsa man ang dalan nga gisubay sa mga alagad sa Dios sa nangaging mga kapanahonan? Sa dihang ang mga tinun-an nagwali kang Cristo ug Kaniya nga gilansang sa krus, human sa Iyang pagkabanhaw, gimandoan sila sa mga punoan nga dili na magsulti pa ni magtudlo sa ngalan ni Jesus. ‘Apan si Pedro ug si Juan mitubag ug miingon kanila: Kong matarung ba sa atubangan sa Dios ang pagpatalinghug kaninyo labaw pa kay sa Dios, hukmi ninyo. Kay dili kami makahimo sa dili pagsulti sa among nakita ug nadungog.’ Nagpadayon sila sa pagwali sa maayong balita sa kaluwasan pinaagi kang Cristo, ug ang gahum sa Dios nagpamatuod sa maong mensahe.” Testimonies, volume 5, 711–713.
The judgments of God are about to produce an environment in the social, economic and religious sphere within the United States, that produces the logic for religious leaders to begin to call for a revival of public morality, as was typified in the 1880’s and 1890’s, and then again in the history of the president who marked the time of the end in 1989. “A great crisis awaits the people of God. A crisis awaits the world.” Sister White asks two questions, “When God has given us light showing the dangers before us, how can we stand clear in His sight if we neglect to put forth every effort in our power to bring it before the people? Can we be content to leave them to meet this momentous issue unwarned?”
Ang mga paghukom sa Dios hapit na magmugna ug usa ka kahimtang sa sulod sa sosyal, ekonomikanhon, ug relihiyosong natad sa sulod sa Tinipong Bansa, nga magmugna sa lohika alang sa mga lider sa relihiyon sa pagsugod sa pagtawag alang sa usa ka pagpabuhi pag-usab sa publikong moralidad, maingon sa gihulagway nga tipo sa mga katuigan sa 1880 ug 1890, ug dayon pag-usab sa kasaysayan sa presidente nga nagtimaan sa panahon sa katapusan niadtong 1989. “Usa ka dakong krisis nagpaabot sa katawhan sa Dios. Usa ka krisis nagpaabot sa kalibotan.” Si Sister White nangutana ug duha ka mga pangutana, “Sa dihang ang Dios naghatag kanato ug kahayag nga nagpakita sa mga kapeligrohan nga anaa sa atong atubangan, unsaon man nato sa pagbarog nga walay ikasaway sa Iyang panan-aw kon pasagdan nato ang pagbutang sa matag paningkamot nga anaa sa atong gahum aron ipahibalo kini sa katawhan? Mahimo ba kitang matagbaw sa pagbiya kanila aron atubangon kining bug-at kaayong isyu nga walay pasidaan?”
What light has there been showing the dangers before us, and if there has been no light, how could a loving God hold His people accountable for not presenting a warning message, if they had never heard that warning message? Dear Reader, you will be held accountable for the light represented by these articles.
Unsang kahayag ang diha na nga nagapakita sa mga kapeligrohan sa atong atubangan, ug kon wala gayoy kahayag, unsaon man sa usa ka mahigugmaong Dios sa pagpapanubag sa Iyang katawhan tungod sa ilang kapakyas sa pagpasidaan pinaagi sa usa ka mensahe sa pahimangno, kon wala gayod nila madunggi kana nga mensahe sa pahimangno? Minahal nga Magbabasa, ikaw pagapanubagon sa kahayag nga girepresentahan niining mga artikulo.
The specific descriptions of the characteristics of the Democrat dragon power, the Republican false prophet power, the papal power, Islam and the Laodicean Adventist church, as well as literal Israel in these articles will be considered as hate speech by the powers that be, but they are the message from God’s Word that is established by the methodology of line upon line, and those lines are crying out that the judgments of God are about to increase and escalate in frequency.
Ang piho nga mga paghulagway sa mga kinaiya sa gahum sa Demokratang dragon, sa gahum sa Republikano nga mini nga manalagna, sa gahum sa kapapahan, sa Islam ug sa Laodicean nga Adventistang iglesya, ingon man sa literal nga Israel diha niining mga artikuloha pagahisgotan sa mga nagagahum ingon nga sinultihan sa pagdumot, apan kini mao ang mensahe gikan sa Pulong sa Dios nga napahimutang pinaagi sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya, ug kadtong mga linya nagasinggit nga ang mga paghukom sa Dios hapit nang mudugang ug mokusog sa kasubsob.
Prophetically the Christian Coalition that came together in the history just prior to the time of the end in 1989, has a more significant application than simply the parallel to the 1880’s and the 1890’s. In the passage we just cited from Sister White she identifies spiritualism as one of two ways Satan takes the world captive, and then spends some words addressing the miracles that he will perform.
Sa paagi sa propesiya, ang Christian Coalition nga nagkahiusa sa kasaysayan sa wala pa ang panahon sa katapusan niadtong 1989, adunay mas mahinungdanong aplikasyon kay sa yano lamang nga kapareho sa dekada 1880 ug dekada 1890. Sa pahayag nga atong bag-o lang gikutlo gikan kang Sister White, iyang giila ang espiritwalismo isip usa sa duha ka paagi diin ginabihag ni Satanas ang kalibotan, ug dayon migahin siyag pipila ka mga pulong sa paghisgot sa mga milagro nga iyang pagabuhaton.
After the election of 1988, thus after the arrival of the Christian Coalition, there was a tremendous manifestation of satanic miracles in the realm of the dragon, the realm of the beast and the realm of the false prophet. It is important to align these phenomenon’s correctly, for they typify the arrival of Satan personating Christ after the soon coming Sunday law in the United States.
Human sa eleksiyon sa 1988, busa human sa pag-abot sa Christian Coalition, dihay usa ka hilabihang pagpakita sa mga satanikong milagro sulod sa gingharian sa dragon, sa gingharian sa mananap, ug sa gingharian sa mini nga propeta. Importante nga husto ang paghan-ay niining mga panghitabo, kay kini naghulagway sa pag-abot ni Satanas nga nagpakaaron-ingnon nga si Cristo human sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa.
In the realm of Catholicism, in the 1990’s the world watched as the apparitions of the so-called virgin Mary, with the accompanying miracles of bleeding statues of saints, miracles of apparitions in the sky, raining of flower petals from cloudless skies, and other absurd satanic miracles. Pilgrimages of thousands of people all around the world were carried out by the masses during those times, drawn into the delusions accomplished by these events. Books were written about them, journalists investigated, magazines such as Time and Newsweek illustrated these things on their front page.
Sa larangan sa Katolisismo, sa dekada 1990, ang kalibotan nagtan-aw samtang ang mga pagpakita sa gitawag og birheng Maria, uban sa nag-uban nga mga milagro sa nagdugo nga mga estatwa sa mga santos, mga milagro sa mga pagpakita sa langit, pag-ulan sa mga bulak nga talulot gikan sa mga langit nga walay panganod, ug uban pang binuang nga satanikong mga milagro. Ang mga panaw-padayeg sa liboan ka mga tawo sa tibuok kalibotan gihimo sa kadaghanan niadtong mga panahona, nadani ngadto sa mga paglimbong nga nahimo pinaagi niining mga panghitaboa. Ang mga libro gisulat mahitungod niini, ang mga peryodista nag-imbestigar, ug ang mga magasin sama sa Time ug Newsweek nagpakita niining mga butanga sa ilang unang panid.
In the realm of the dragon the Hindu statues of India manifested satanic miracles by the statues drinking spoons or glasses of drink offerings that were placed upon the statue’s mouths. The phenomenon that began in one small village in India spread, like the frogs of Egypt, across the whole country. The BBC television news did a commentary on the phenomenon, and as an afterthought the BBC reporter on television raised the question, “I wonder what would happen if we went to the London Museum tomorrow and offered one of the Hindu statues a glass of milk?” The next days evening news showed the very same reporter at the London Museum, and while the cameras rolled, he offered the large Hindu statue a glass of milk. When the glass touched the lips of the statue the milk was immediately sucked into the statue.
Sa gingharian sa dragon, ang mga rebultong Hindu sa India nagpakita ug satanikong mga milagro pinaagi sa mga rebulto nga nag-inom gikan sa mga kutsara o mga baso sa mga halad nga ilimnon nga gibutang diha sa mga baba sa rebulto. Ang panghitabo nga nagsugod sa usa ka gamayng baryo sa India mikaylap, sama sa mga baki sa Egipto, sa tibuok nasod. Ang balitang telebisyon sa BBC mihimo ug komentaryo mahitungod sa maong panghitabo, ug ingon nga usa ka ulahing panghunahuna ang tigbalita sa BBC sa telebisyon mipatunghag pangutana, “Naghunahuna ako unsay mahitabo kon moadto kita sa London Museum ugma ug maghalad sa usa sa mga rebultong Hindu ug usa ka baso nga gatas?” Sa balita sa pagkasunod gabii, ang mao gihapong tigbalita gipakita didto sa London Museum, ug samtang nagdagan ang mga kamera, iyang gitanyag sa dako nga rebultong Hindu ang usa ka baso nga gatas. Sa dihang ang baso mitandog sa mga ngabil sa rebulto, ang gatas dihadiha gisuyop ngadto sa rebulto.
Within the spiritualism of the American Indian prophecies, the white buffalo known as “Miracle,” was born on August 20, 1994, on the farm of Dave and Valerie Heider near Janesville, Wisconsin. Miracle was born with white fur, and her birth was considered by some to be a fulfillment of a Native American prophecy. In various Native American traditions, the birth of a white buffalo is seen as a sacred and significant event, symbolizing unity, peace, and spiritual renewal. Miracle gained widespread attention and became a symbol of hope and spiritual significance for many people. The prophecy of the white buffalo is traced back, and directly associated with the most sacred relic of the native American’s spiritualistic religion, for it is in the initial story of the white buffalo, that the “piece pipe” was introduced into the culture.
Sulod sa espiritismo sa mga panagna sa American Indian, ang puting buffalo nga nailhan nga “Miracle” natawo niadtong Agosto 20, 1994, sa uma ni Dave ug Valerie Heider duol sa Janesville, Wisconsin. Si Miracle natawo nga may puting balhibo, ug ang iyang pagkatawo giisip sa uban nga katumanan sa usa ka panagna sa mga Lumad nga Amerikano. Sa nagkalainlaing mga tradisyon sa mga Lumad nga Amerikano, ang pagkatawo sa usa ka puting buffalo giisip nga usa ka sagrado ug mahinungdanong hitabo, nga nagsimbolo sa panaghiusa, kalinaw, ug espirituwal nga pagbag-o. Si Miracle nakadani ug halapad nga pagtagad ug nahimong simbolo sa paglaum ug espirituwal nga kahulogan alang sa daghang mga tawo. Ang panagna mahitungod sa puting buffalo masubay balik, ug tuwirang nalambigit sa labing sagradong relikya sa espiritistikong relihiyon sa Lumad nga Amerikano, kay diha sa sinugdanang sugilanon sa puting buffalo diin ang “piece pipe” gipaila ngadto sa maong kultura.
In 1994, in the realm of the false prophet of apostate Protestantism, the Holy Laughter movement, also known as the Toronto Blessing, began in January 1994 at the Toronto Airport Vineyard Church (now known as Catch The Fire Toronto) in Toronto, Ontario, Canada. It was during a series of revival meetings led by pastors John and Carol Arnott that the phenomenon of uncontrollable laughter, along with other manifestations such as shaking, crying, and falling down, or imitating animals and the animals sounds (often referred to as being “slain in the Spirit” or “drunk in the Lord”), began to occur among congregants.
Niadtong 1994, diha sa gingharian sa mini nga manalagna sa apostatang Protestante, ang lihok sa Balaang Katawa, nga nailhan usab ingong Toronto Blessing, nagsugod niadtong Enero 1994 sa Toronto Airport Vineyard Church (karon nailhan ingong Catch The Fire Toronto) sa Toronto, Ontario, Canada. Kini nahitabo sa panahon sa usa ka sunod-sunod nga mga tigom sa rebaybal nga gipangulohan sa mga pastor nga si John ug Carol Arnott, diin ang panghitabo sa dili mapugngang pagkatawa, uban sa ubang mga pagpakita sama sa pagkurog, paghilak, ug pagkapukan, o pagsundog sa mga hayop ug sa mga tingog sa mga hayop (nga sa kasagaran gitawag nga “gipatay diha sa Espiritu” o “hubog diha sa Ginoo”), nagsugod sa pagpakita taliwala sa mga nanambong.
The laughter and other manifestations were attributed by participants to the presence and work of the Holy Spirit, leading to the term “Holy Laughter” being used to describe the phenomenon. The revival meetings at the Toronto Airport Vineyard Church attracted attention and visitors from around the world, leading to the spread of the movement to other churches and communities. People came from around the world to experience the laughter, and when they returned to their home churches, those churches would often then begin to manifest the same demonic manifestations.
Ang pagkatawa ug ang uban pang mga pagpakita giila sa mga partisipante nga nahitabo tungod sa presensya ug buhat sa Espiritu Santo, nga maoy hinungdan sa paggamit sa pulong nga “Balaang Pagkatawa” aron ihulagway ang maong panghitabo. Ang mga tigom sa rebaybal sa Toronto Airport Vineyard Church nakadani ug pagtagad ug mga bisita gikan sa tibuok kalibotan, nga miresulta sa pagkaylap sa maong kalihokan ngadto sa ubang mga simbahan ug mga komunidad. Ang mga tawo miabut gikan sa tibuok kalibotan aron masinati ang pagkatawa, ug sa ilang pagbalik sa ilang mga kaugalingong simbahan, kadtong mga simbahan sa kasagaran mosugod dayon sa pagpakita sa mao rang mga demonyohanon nga mga pagpadayag.
Pat Robertson founded the Christian Broadcasting Network (CBN) in 1960. CBN was one of the first television networks dedicated to Christian programming, and it played a significant role in the growth of the Christian broadcasting industry in the United States. Over the years, CBN has expanded its reach and influence through television, radio, and digital media, becoming one of the largest Christian media organizations in the world.
Gitukod ni Pat Robertson ang Christian Broadcasting Network (CBN) niadtong 1960. Ang CBN maoy usa sa unang mga network sa telebisyon nga gipahinungod sa Kristohanong pagpasalida, ug kini adunay dakong papel sa pagtubo sa industriya sa Kristohanong pagbrodkast sa Tinipong Bansa. Sa paglabay sa mga katuigan, gipalapdan sa CBN ang iyang sakop ug impluwensiya pinaagi sa telebisyon, radyo, ug digital nga media, ug nahimong usa sa labing dagkong Kristohanong mga organisasyon sa media sa kalibotan.
In 1988, he founded the Christian Coalition, and ran for the presidency of the United States. His beliefs are traced back to the National Reform Movement and the Lord’s Day Alliance. Both of those organizations began in 1888, and advocated for various social reforms based on Christian principles, including the prohibition of alcohol, women’s suffrage, and the observance of the Sabbath (Sunday) as a day of rest and worship. The movement was influenced by evangelical Protestantism and sought to establish a “Christian nation” guided by biblical principles. Robertson represented the same principles as both the National Reform Movement, and the Lord’s Day Alliance. For that reason, he also established Regent University.
Niadtong 1988, iyang gitukod ang Christian Coalition, ug midagan alang sa pagkapresidente sa Estados Unidos. Ang iyang mga tinoohan masubay balik ngadto sa National Reform Movement ug sa Lord’s Day Alliance. Kining duha ka organisasyon nagsugod niadtong 1888, ug nagpasiugda sa nagkalainlaing sosyal nga mga reporma nga gibase sa Kristohanong mga prinsipyo, lakip ang pagdili sa alkohol, ang katungod sa mga babaye sa pagboto, ug ang pagbantay sa Igpapahulay (Domingo) isip adlaw sa pagpahulay ug pagsimba. Ang maong kalihukan naimpluwensiyahan sa ebanghelikal nga Protestantismo ug nagtinguha sa pagpatukod sa usa ka “Kristohanong nasod” nga gimandoan sa biblikanhong mga prinsipyo. Girepresentar ni Robertson ang mao gihapong mga prinsipyo sama sa National Reform Movement ug sa Lord’s Day Alliance. Tungod niana, iyang gitukod usab ang Regent University.
Pat Robertson established Regent University in 1977, in agreement with the Catholic doctrine which William Miller so boldly opposed. Catholicism and apostate Protestantism employ a satanic biblical methodology that among other unsanctified fruits, produces the belief that there will be a thousand years of peace before Jesus actually returns. Robertson believes his university trains men and women to be those who will run Christ’s thousand-year government during the biblical Millennium. The term “regent” means, someone who acts as a representative or deputy for a ruler or monarch, who is out of the country.
Gitukod ni Pat Robertson ang Regent University niadtong 1977, nga nagkauyon sa doktrinang Katoliko nga maisugong gisupak ni William Miller. Ang Katolisismo ug ang apostatang Protestante naggamit ug satanikong pamaagi sa paghubad sa Biblia nga, lakip sa ubang dili balaang mga bunga, nagapatungha sa pagtuo nga adunay usa ka libo ka tuig nga kalinaw sa dili pa gayod mobalik si Jesus. Nagatoo si Robertson nga ang iyang unibersidad nagbansay sa mga lalaki ug mga babaye aron mahimong mga magadumala sa usa ka libo ka tuig nga gobyerno ni Cristo sa panahon sa biblikanhong Milenyo. Ang pulong nga “regent” nagakahulogan nga usa ka tawo nga molihok ingon nga representante o tinugyanan alang sa usa ka magmamando o monarka nga wala sa nasod.
Before the time of the end in 1989, beginning at least by 1960, the modern counterparts of the organizations who were pushing for Sunday legislation in 1888, arrived into history. After 1989, satanic manifestations rocked all three elements of the religious realm of the dragon, the beast, and the false prophet. Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, and 1989, “the time of the end” in verse forty of Daniel eleven, begins a prophetic period that ends at the soon-coming Sunday law of verse forty-one. When that Sunday law arrives, Satan appears to “personate” Christ, and his crowning act of deception begins, with miracles and healings.
Sa wala pa ang panahon sa katapusan niadtong 1989, nagsugod labing menos sa 1960, mitungha sa kasaysayan ang makabag-ong katugbang sa mga organisasyon nga naningkamot alang sa balaod sa Dominggo niadtong 1888. Human sa 1989, ang satanikong mga pagpakita mikurog sa tanang tulo ka mga elemento sa relihiyosong gingharian sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta. Si Jesus sa kanunay nag-ila sa katapusan sa usa ka butang uban sa sinugdanan sa usa ka butang, ug ang 1989, “ang panahon sa katapusan” diha sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse, nagsugod sa usa ka manalagnang yugto nga matapos sa hapit nang moabot nga balaod sa Dominggo sa bersikulo kwarenta-uno. Sa dihang moabot na kana nga balaod sa Dominggo, si Satanas mopakita aron “magpasundayag” nga si Cristo, ug magsugod ang iyang kinatumyang buhat sa paglimbong, inubanan sa mga milagro ug mga pagpang-ayo.
The history that begins that prophetic period identifies a work of an apostate Protestant movement, that leads to the Sunday law, which was typified by 1989, the beginning of that period. In 1989, the “wall” of “the iron curtain” came down, and at the end of this period the “wall of separation of Church and State” comes down. The beginning of the period marks the first two presidents of the eight final presidents. The beginning marks the papacy overcoming its enemy of atheism in the Soviet Union, and the last marks the papacy overcoming its enemy of Protestantism in the United States. The beginning identifies the first of those eight presidents (a Republican), joining hands with the antichrist of Bible prophecy, and the ending marks the last of those eight presidents joining hands with the antichrist of Bible prophecy. That first president is understood to be responsible for bringing down the wall, and the last is the one who will build the wall.
Ang kasaysayan nga nagsugod nianang matagnaong yugto nagpaila sa usa ka buluhaton sa usa ka apostatang Protestante nga kalihukan, nga modala ngadto sa balaod sa Domingo, nga gihulagway daan sa 1989, ang sinugdanan nianang yugto. Niadtong 1989, ang “paril” sa “pultahanang puthaw” nahugno, ug sa katapusan niining yugtoa ang “paril sa pagkabulag sa Iglesia ug Estado” mahugno. Ang sinugdanan sa yugto nagtimaan sa unang duha ka mga presidente sa katapusang walo ka mga presidente. Ang sinugdanan nagtimaan sa kapapahan nga nakapildi sa iyang kaaway nga ateyismo sa Unyong Sobyet, ug ang ulahi nagtimaan sa kapapahan nga nakapildi sa iyang kaaway nga Protestanteismo sa Tinipong Bansa. Ang sinugdanan nagpaila sa nahauna niadtong walo ka mga presidente (usa ka Republikano), nga nakigdait sa anticristo sa tagna sa Biblia, ug ang katapusan nagtimaan sa ulahi niadtong walo ka mga presidente nga nakigdait sa anticristo sa tagna sa Biblia. Kadtong nahaunang presidente nasabtan nga maoy responsable sa pagpahugno sa paril, ug ang ulahi mao ang magatukod sa paril.
In 1960, through to the time of the end in 1989, the modern National Reform Movement began. After the election, satanic miracles began. Before the Sunday law the final manifestation of the national reformers will raise their political head again. At the Sunday law, the time has come for the marvelous working of Satan. In advance of the Sunday law there will, of prophetic necessity, need to be judgments which not only remove the national prosperity of the United States, but those judgments will of prophetic necessity need to be so severe and fearful that the logic is put in place that allows for those in the final national reform movement, the Christian Nationalists, to be identifying the reason for those judgments, as the citizens who are desecrating what they call the Lord’s Day.
Sa 1960, hangtod sa panahon sa katapusan niadtong 1989, misugod ang modernong National Reform Movement. Human sa eleksiyon, misugod ang satanikong mga milagro. Sa dili pa ang balaod sa Domingo, ang katapusang pagpadayag sa mga national reformer mopataas pag-usab sa ilang politikanhong ulo. Sa panahon sa balaod sa Domingo, miabot na ang panahon alang sa kahibulongang pagbuhat ni Satanas. Sa wala pa ang balaod sa Domingo, tungod sa kinahanglanon sa tagna, kinahanglan adunay mga hukom nga dili lamang mopapas sa nasudnong kauswagan sa Estados Unidos, kondili usab, tungod sa kinahanglanon sa tagna, kinahanglan nga ingon ka grabe ug kahadlokan nga ang lohika mapahiluna nga motugot niadtong anaa sa katapusang national reform movement, ang Christian Nationalists, sa pag-ila sa hinungdan sa maong mga hukom nga mao ang mga lungsoranon nga nagpasipala sa ilang gitawag nga Adlaw sa Ginoo.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“If our people continue in the listless attitude in which they have been, God cannot pour upon them His Spirit. They are unprepared to co-operate with Him. They are not awake to the situation and do not realize the threatened danger. They should feel now, as never before, their need of vigilance and concerted action.
“Kon magpadayon ang atong katawhan sa walay-kusog nga kinaiya nga ilang naandan, dili ikabubo sa Dios ibabaw kanila ang Iyang Espiritu. Dili sila andam sa pagtinabangay uban Kaniya. Wala sila mahigmata sa kahimtang ug wala makaila sa hulga nga kapeligrohan. Kinahanglan nilang batíon karon, labaw pa kay sa bisan kanus-a kaniadto, ang ilang panginahanglan sa pagbantay ug hiniusang paglihok.
“The peculiar work of the third angel has not been seen in its importance. God meant that His people should be far in advance of the position which they occupy today. But now, when the time has come for them to spring into action, they have the preparation to make. When the National Reformers began to urge measures to restrict religious liberty, our leading men should have been alive to the situation and should have labored earnestly to counteract these efforts. It is not in the order of God that light has been kept from our people—the very present truth which they needed for this time. Not all our ministers who are giving the third angel’s message really understand what constitutes that message. The National Reform movement has been regarded by some as of so little importance that they have not thought it necessary to give much attention to it and have even felt that in so doing they would be giving time to questions distinct from the third angel’s message. May the Lord forgive our brethren for thus interpreting the very message for this time.
“Ang talagsaon nga buluhaton sa ikatulong manulonda wala makita diha sa iyang kamahinungdanon. Gitinguha sa Dios nga ang Iyang katawhan unta mahilayo pag-ayo sa unahan sa kahimtang nga ilang giokupar karon. Apan karon, sa dihang miabut na ang panahon alang kanila sa paglihok, aduna pa silay pagpangandam nga pagabuhaton. Sa dihang ang mga National Reformers misugod sa pagduso ug mga lakang aron pugngan ang kagawasan sa relihiyon, ang atong mga nangulo unta nahigmata sa kahimtang ug unta naningkamot sa mainiton gayud nga paagi sa pagsupak niining mga paningkamot. Dili sumala sa kahikayan sa Dios nga ang kahayag gipugngan gikan sa atong katawhan—ang maong kamatuoran alang niining panahona nga ilang gikinahanglan. Dili tanan sa atong mga ministro nga naghatag sa mensahe sa ikatulong manulonda tinuod nga nakasabut kon unsa ang naglangkob niana nga mensahe. Ang kalihokan sa National Reform giisip sa uban nga daw gamay ra kaayo ug kamahinungdanon nga wala nila hunahunaa nga gikinahanglan ang paghatag ug dakong pagtagad niini ug gani mibati pa nga sa pagbuhat niana ilang gihatag ang panahon sa mga pangutana nga lahi sa mensahe sa ikatulong manulonda. Hinaut nga pasayloon sa Ginoo ang atong mga igsoon tungod sa maong paghubad nila sa mao gayud nga mensahe alang niining panahona.”
“The people need to be aroused in regard to the dangers of the present time. The watchmen are asleep. We are years behind. Let the chief watchmen feel the urgent necessity of taking heed to themselves, lest they lose the opportunities given them to see the dangers.
“Ang katawhan kinahanglan pukawon mahitungod sa mga kapeligrohan sa karon nga panahon. Ang mga magbalantay nangatulog. Mga katuigan na kita nga nahibilin sa luyo. Himoa nga ang mga pangulong magbalantay mobati sa dinaliang panginahanglan sa pagbantay sa ilang kaugalingon, aron dili nila mawad-an ang mga kahigayonang gihatag kanila sa pagtan-aw sa mga kapeligrohan.”
“If the leading men in our conferences do not now accept the message sent them by God, and fall into line for action, the churches will suffer great loss. When the watchman, seeing the sword coming, gives the trumpet a certain sound, the people along the line will echo the warning, and all will have opportunity to make ready for the conflict. But too often the leader has stood hesitating, seeming to say: ‘Let us not be in too great haste. There may be a mistake. We must be careful not to raise a false alarm.’ The very hesitancy and uncertainty on his part is crying: “‘Peace and safety.” Do not get excited. Be not alarmed. There is a great deal more made of this religious amendment question than is demanded. This agitation will all die down.’ Thus he virtually denies the message sent from God, and the warning which was designed to stir the churches fails to do its work. The trumpet of the watchman gives no certain sound, and the people do not prepare for the battle. Let the watchman beware lest, through his hesitancy and delay, souls shall be left to perish, and their blood shall be required at his hand.
“Kon ang mga nangulo sa atong mga komperensiya dili modawat karon sa mensahe nga gipadala kanila sa Dios, ug dili mosubay sa linya alang sa paglihok, ang mga iglesia magaantus ug dakong kapildihan. Sa diha nga ang magbalantay, sa pagkakita sa espada nga nagpaingon, mopatugbaw sa trumpeta sa tin-aw nga tingog, ang katawhan sa tibuok linya mopabalik sa pahimangno, ug ang tanan makabaton ug kahigayonan sa pagpangandam alang sa panagbangi. Apan sa kanunay, ang pangulo nagtindog nga nagduhaduha, daw nagaingon: ‘Dili kita angay magdali pag-ayo. Tingali adunay sayop. Kinahanglan kita magbantay nga dili magpatunog ug bakak nga pagpahimangno.’ Ang maong pagduhaduha ug kawalay-kasigurohan sa iyang bahin maoy nagasinggit: ‘Kalinaw ug kasigurohan.’ Ayaw pagkabalaka pag-ayo. Ayaw kahadlok. Labaw pa kaayo ang gihimo mahitungod niining pangutana sa relihiyosong amienda kay sa gikinahanglan. Kining tibuok nga kaguliyang mahanaw ra.’ Sa ingon niini iyang tinuod nga gilimod ang mensaheng gipadala gikan sa Dios, ug ang pahimangno nga gilaraw aron pukawon ang mga iglesia napakyas sa pagbuhat sa iyang buluhaton. Ang trumpeta sa magbalantay wala maghatag ug tin-aw nga tingog, ug ang katawhan wala mangandam alang sa gubat. Papagmatia ang magbalantay nga basin, pinaagi sa iyang pagduhaduha ug paglangan, ang mga kalag biyaan nga mangalaglag, ug ang ilang dugo pagapaninglon sa iyang kamot.”
“We have been looking many years for a Sunday law to be enacted in our land; and, now that the movement is right upon us, we ask: Will our people do their duty in the matter? Can we not assist in lifting the standard and in calling to the front those who have a regard for their religious rights and privileges? The time is fast approaching when those who choose to obey God rather than man will be made to feel the hand of oppression. Shall we then dishonor God by keeping silent while His holy commandments are trodden underfoot?
“Daghang mga tuig na kitang nagpaabut nga ipatuman ang usa ka balaod sa Domingo dinhi sa atong yuta; ug karon nga ang maong kalihukan ania na gayud sa atong atubangan, nangutana kita: Buhaton ba sa atong katawhan ang ilang katungdanan niining butanga? Dili ba kita makatabang sa pagpataas sa bandila ug sa pagtawag sa unahan niadtong may pagtagad sa ilang mga katungod ug mga pribilehiyo sa relihiyon? Ang panahon nagkadali sa pag-abot diin kadtong mopili sa pagtuman sa Dios imbis sa tawo pabat-onon sa kamot sa paglupig. Pasipad-an ba nato ang Dios pinaagi sa paghilom samtang ang Iyang balaang mga sugo ginatamakan ilalom sa tiil?”
“While the Protestant world is by her attitude making concessions to Rome, let us arouse to comprehend the situation and view the contest before us in its true bearings. Let the watchmen now lift up their voice and give the message which is present truth for this time. Let us show the people where we are in prophetic history and seek to arouse the spirit of true Protestantism, awaking the world to a sense of the value of the privileges of religious liberty so long enjoyed.
“Samtang ang kalibotang Protestante pinaagi sa iyang tinamdan nagahimo ug mga pagtugot ngadto sa Roma, manghinaut kita sa pagmata aron masabtan ang kahimtang ug makita ang pakigbisog sa atong atubangan diha sa tinuod niyang kahulogan. Hinaut nga ang mga magbalantay karon mopataas sa ilang tingog ug ipahibalo ang mensahe nga maoy presente nga kamatuoran alang niining panahona. Ipakita nato sa katawhan kon hain na kita diha sa kasaysayang propetiko ug maningkamot sa pagpukaw sa espiritu sa tinuod nga Protestantismo, nga nagpukaw sa kalibotan ngadto sa pagbati sa bili sa mga kahigayonan sa kagawasan sa relihiyon nga dugay nang gikalipay.
“God calls upon us to awake, for the end is near. Every passing hour is one of activity in the heavenly courts to make ready a people upon the earth to act a part in the great scenes that are soon to open upon us. These passing moments, that seem of so little value to us, are weighty with eternal interests. They are molding the destiny of souls for everlasting life or eternal death. The words we utter today in the ears of the people, the works we are doing, the spirit of the message we are bearing, will be a savor of life unto life or of death unto death.
“Gitawag kita sa Dios sa pagmata, kay haduol na ang katapusan. Matag oras nga moagi maoy usa ka takna sa kalihokan diha sa mga sawang sa langit aron maandam ang usa ka katawhan dinhi sa yuta sa pagdula sa ilang bahin sa dagkung mga hitabo nga sa dili madugay mabuksan sa atong atubangan. Kining nagalabay nga mga gutlo, nga daw gamay ra kaayo ang bili alang kanato, bug-at sa walay katapusang mga interes. Kini nagahulma sa kapalaran sa mga kalag alang sa kinabuhing dayon o sa walay katapusang kamatayon. Ang mga pulong nga atong isulti karon sa mga igdulongog sa katawhan, ang mga buhat nga atong ginabuhat, ang espiritu sa mensahe nga atong gidala, mahimong baho sa kinabuhi ngadto sa kinabuhi o sa kamatayon ngadto sa kamatayon.
“My brethren, do you realize that your own salvation, as well as the destiny of other souls, depends upon the preparation you now make for the trial before us? Have you that intensity of zeal, that piety and devotion, which will enable you to stand when opposition shall be brought against you? If God has ever spoken by me, the time will come when you will be brought before councils, and every position of truth which you hold will be severely criticized. The time that so many are now allowing to go to waste should be devoted to the charge that God has given us of preparing for the approaching crisis.” Testimonies, volume 5, 714–716.
“Akong mga igsoon, nakaamgo ba kamo nga ang inyong kaugalingong kaluwasan, maingon man ang padulngan sa ubang mga kalag, nagdepende sa pagpangandam nga inyong ginabuhat karon alang sa pagsulay nga ania sa atong atubangan? Anaa ba kaninyo ang maong kakusog sa kasibot, ang maong pagkadiosnon ug pagtugyan, nga makapahimo kaninyo sa pagbarug sa dihang ang pagsupak igadala batok kaninyo? Kon ang Dios nakasulti gayud pinaagi kanako, moabot ang panahon nga kamo pagadad-on sa atubangan sa mga konseho, ug ang matag baruganan sa kamatuoran nga inyong gikupot pagasusi-on pag-ayo uban sa hilabihang kabangis. Ang panahon nga ginapasagdan karon sa daghan nga mausik kinahanglan igahin ngadto sa buluhaton nga gihatag sa Dios kanato sa pagpangandam alang sa nagasingabot nga krisis.” Testimonies, volume 5, 714–716.