After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

Human mahulagway ni Ezekiel ang proseso sa pagkahimong usa sa duha ka nasod, iyang dayon gipaila nga ang maong nasod pagadumalahan ni Haring David, ug nga Siya mosulod sa pakigsaad uban kanila, ug nga ang Iyang tabernakulo magauban kanila.

Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

Dili na usab nila hugawan ang ilang kaugalingon pinaagi sa ilang mga dios-dios, ni pinaagi sa ilang mga butang nga dulumtanan, ni pinaagi sa bisan unsa sa ilang mga kalapasan; apan luwason ko sila gikan sa tanan nilang pinuy-anan diin sila nakasala, ug hinloan ko sila; ug sila mahimong akong katawhan, ug ako mahimong ilang Dios. Ug si David nga akong alagad mahimong hari ibabaw kanila; ug silang tanan adunay usa ka magbalantay: sila usab magalakaw diha sa akong mga paghukom, ug magabantay sa akong kabalaoran, ug magatuman niini. Ug sila magapuyo sa yuta nga akong gihatag kang Jacob nga akong alagad, diin nagpuyo ang inyong mga amahan; ug sila magapuyo didto, sila, ug ang ilang mga anak, ug ang mga anak sa ilang mga anak hangtod sa walay katapusan: ug si David nga akong alagad mahimong ilang principe sa walay katapusan. Labut pa magabuhat ako ug usa ka tugon sa pakigdait uban kanila; kini mahimong usa ka walay-katapusang tugon uban kanila: ug ipahimutang ko sila, ug padaghanon ko sila, ug ibutang ko ang akong balaang puloy-anan sa taliwala nila sa walay katapusan. Ang akong tabernakulo usab magauban kanila: oo, ako mahimong ilang Dios, ug sila mahimong akong katawhan. Ug ang mga nasud mahibalo nga ako, si Jehova, nagabalaan sa Israel, sa diha nga ang akong balaang puloy-anan anaa sa taliwala nila sa walay katapusan. Ezekiel 37:23–28.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

Ang kapitulo traynta y siete sa Ezekiel naghatag ug usa ka hilabihan ka detalyadong pagpasundayag sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang duha ka sungkod nga mahimong usa ka nasod sa diha nga ang pagka-Dios mahiusa sa pagkatawo, ug sila pagaharianan sa usa ka hari. Ang usa ka nasod mao ang iglesya sa Dios sa kataposang mga adlaw, nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang duha ka sungkod mao ang duha ka yugto sa pagkakatag sa amihanang ug habagatang mga gingharian sa Israel. Kining duha ka sungkod mao kadtong giila ni Pablo ingon nga ang “lawas,” sa dihang iyang giila usab si Cristo ingon nga “ulo” nianang lawasa. Giila ni Ezekiel ang “ulo” ni Pablo ingong “Haring David,” ug ang “lawas,” ingong “usa ka nasod.”

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

Sa mensahe nga gihatag ngadto sa Adventismo niadtong 1856, ingon nga girepresentahan sa wala mahuman nga sunod-sunod nga mga sinulat ni Hiram Edson mahitungod sa “pito ka mga panahon” niadtong 1856, si Edson nagtumong sa Isaias, kapitulo 7 nga tagna sa kan-uman ug lima ka tuig ingon nga biblikanhong punto sa reperensiya alang sa mga sinugdanan sa duruha ka yugto sa pito ka mga panahon. Ang tagna sa panahon nga kan-uman ug lima ka tuig gibutang sulod sa usa ka malalomon nga konteksto, susama sa mga pahayag diha sa basahon sa Pinadayag nga nagaingon, “ang adunay mga dalunggan, pamatia siya.” Kon kamo adunay mga mata nga makamatikod, ug mga dalunggan nga makasabut, adunay usa ka butang nga hilabihan ka kahibulongan nianang pahayag.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig mabungkag ang Ephraim, aron dili na kini mahimong usa ka katawhan. Ug ang ulo sa Ephraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak ni Remalias. Kong kamo dili motoo, sa pagkatinuod dili kamo malig-on. Isaias 7:8, 9.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

Ang panagna sa kan-uman ug lima ka tuig nagsugod niadtong 742 BC, ug sulod niadtong kan-uman ug lima ka tuig, napulog-siyam ka tuig sa ulahi sa 723 BC, ang amihanang gingharian sa Israel gidala ngadto sa pagkaulipon sa Asiria, ug sa dihang natapos kadtong mga tuig sa 677 BC, si Manases gibihag sa Babilonia. Kadtong kan-uman ug lima ka tuig girepresentahan usab diha sa mga katumanan sa katapusan sa pagkapatlaag sa duha ka mga nasod, nga mamahimong usa ka sungkod sa asoy ni Ezekiel. Kini nagtimaan, matag-usa, sa 1798, 1844, ug 1863. Diha sa mga bersikulo nga nag-ila sa mensahe nga gisalikway niadtong 1863, may usa ka pinasahi nga pinadayag nga matagnaon diin ang panagna gisul-oban.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

Kini mao ang pagpadayag nga ang “ulo” sa usa ka nasud mao ang iyang kaulohan nga siyudad, ug nga ang “ulo” sa kaulohan nga siyudad mao ang hari. Naghatag kini ug duha ka mga saksi alang niini nga pagpadayag, ug dayon gidala ang tibuok tagna ug pagpadayag ngadto sa iyang kataposan pinaagi sa lalom nga pulong nga nagaingon, “Kon kamo dili motoo, sa pagkamatuod dili kamo mapalig-on.” Kon dili kamo motoo nga ang hari mao ang ulo, ug nga ang ulo mao ang kaulohan nga siyudad, nan dili kamo mapalig-on.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

Ang nasod ni Ezekiel nga maporma pinaagi sa pagdugtong sa duha ka sungkod sa amihanang ug habagatang mga gingharian, pagabaton ug usa ka hari, nga mao ang usa ka ulo, nga mao ang kaulohang siyudad sa nasod. Ang tibuok nga pahayag ni Ezekiel naghisgot mahitungod sa mga propetikong kinaiya sa pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nga naghulagway sa paghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo sulod sa panahon sa pagtingog sa ikapitong trumpeta sa Islam sa ikatulong kaalaut.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

Ang mga adlaw sa pagpatingog sa Ikapitong Trompeta, diha sa Kapitulo 10 sa Pinadayag, nagsugod sa dihang wala nay “panahon,” nga mao ang Oktubre 22, 1844, sa dihang miabut ang ikatulong manulonda. Nianang tungora nasinati ni Juan ang kapait nianang maong petsa, ug didto ug dayon gisugo siya sa pagsukod sa templo, apan biyaan ang kasaysayan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagtunobtunob sa balaang puloy-anan ug sa panon, kay kana nga yugto gihatag ngadto sa mga Hentil.

And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

Ug ang manolunda nga akong nakita nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta mipataas sa iyang kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi Kaniya nga buhi sa walay kataposan, nga maoy nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niini, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niini, nga wala nay paglangan sa panahon; kondili sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manolunda, sa diha nga magasugod na siya sa pagpatingog, ang tinago sa Dios pagatumanon, sumala sa Iyang gipahibalo sa Iyang mga ulipon nga mga manalagna. Ug ang tingog nga akong nadungog gikan sa langit misulti kanako pag-usab, ug nagaingon, Lakaw, kuhaa ang gamayng basahon nga binuklad nga anaa sa kamot sa manolunda nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta.

And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

Ug miadto ako sa manulonda, ug miingon kaniya, Ihatag kanako ang gamayng basahon. Ug miingon siya kanako, Kuhaa kini, ug kaona kini sa tibuok; ug kini magapapait sa imong tiyan, apan sa imong baba matam-is kini sama sa dugos. Ug gikuha ko ang gamayng basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini sa tibuok; ug sa akong baba matam-is kini sama sa dugos: ug sa diha nga nangaon na ako niini, mipait ang akong tiyan. Ug miingon siya kanako, Kinahanglan magpanagna ka pag-usab sa atubangan sa daghang mga katawohan, ug mga nasod, ug mga pinulongan, ug mga hari. Ug gihatagan ako ug usa ka bagakay nga sama sa usa ka sungkod: ug ang manulonda mitindog, nga nagaingon, Tindog, ug sukda ang templo sa Dios, ug ang halaran, ug sila nga nanagsimba didto. Apan ang sawang nga anaa sa gawas sa templo biyai, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Hentil: ug ang balaang siyudad ilang pagatamakan sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 10:5–11:2.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

Ang templo nga gipaagihan ni Juan sa pagsukod niadtong Oktubre 22, 1844, mao ang templo nga may mga magsisimba “diha niana.” Ang hawanan sa gawas gipasagdan nga dili iapil. Ang templo nga may halaran, ug nga may mga magsisimba usab diha niana, mao ang balaang dapit sa langitnong santuwaryo. Aduna nay halaran diha sa hawanan sa gawas, apan kana gipasagdan nga dili iapil, busa ang laing halaran lamang sa santuwaryo sa Dios mao ang halaran sa incienso nga nahimutang sa Balaang Dapit. Sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong 1844, nga maoy nagtimaan sa pag-abot sa ikatulong manulonda sa sinugdanan sa panahon sa pagpatik niadtong Septiyembre 11, 2001, ang templo naglangkob lamang sa duha ka mga lawak.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

Ang Balaang Dapit usa ka simbolo sa Iglesia, nga giila ni Pablo ingon nga lawas, ug ang Labing Balaang Dapit usa ka simbolo sa ulo sa lawas. Ang balaang dapit usa ka simbolo sa pagkatawhanon, ug ang Labing Balaang Dapit mao ang simbolo sa pagka-Diyosnon. Ang halaran, ug ang aso nga misaka gikan sa halaran, nga mitungas ug misulod ngadto sa Labing Balaang Dapit, nagrepresentar sa punto diin ang pagkatawhanon nahidugtong sa pagka-Diyosnon. Ang katawhan makasulod lamang sa Labing Balaang Dapit pinaagi sa pagtuo, apan ang kasinatian sa mga matinumanon anaa sa Balaang Dapit.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

Didto sila pagakan-on sa Pulong sa Dios, sumala sa gihulagway sa mga tinapay ibabaw sa lamesa sa tinapay nga gipahamutang sa atubangan. Didto sila pagapasidlakon sa ilang kahayag sa atubangan sa mga tawo, ug magahimaya sa ilang Amahan nga langitnon, sumala sa gihulagway sa kandelero nga may pito ka sanga, nga gisuginlan kita nga nagarepresentar sa Iglesia. Didto sila pagadugtong sa pagka-Dios samtang ang ilang mga pag-ampo mosaka uban sa mga merito ni Cristo ngadto sa mismong presensya sa Diosnon.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

Gikan sa 1798 ngadto sa 1844, ang Arkitekto sa Templo nagpatindog ug usa ka templo sa pagka-tawo nga Iyang gituyo nga iusa uban sa Iyang templo sa pagka-dios, apan ang katawhan misukol. Sukad sa 2001, sa makausa pa Siya nagpatindog sa templo sa pagka-tawo, nga gihulagway ingon nga usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Sumala kang Ezekiel, si “Haring David” mao ang magahari ibabaw sa nasod, nga ginabag-o gikan sa usa ka walog sa patay ug uga nga mga bukog sa Laodicea, ngadto sa gamhanang kasundalohan nga ginapataas ingon nga usa ka bandila sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

Ang habagatang gingharian sa Juda mao ang dapit diin nahimutang ang kapital nga siyudad sa Jerusalem, ug ang nasod, hari, ug kapital nagrepresentar sa “ulo.” Sa pagkatinuod, kon kamo motuo, kamo mapalig-on. Sa relasyon sa amihanang ug habagatang mga gingharian, ang Juda mao ang “ulo”; didto nahimutang ang kapital, ug mao kana ang siyudad nga gipili sa Ginoo aron ibutang ang Iyang ngalan. Ang amihanang gingharian mao ang “lawas.” Tungod sa pagtalikod ni Solomon, ang Ginoo nagpatindog ug mga kabatok batok kang Solomon. Usa niadtong mga kabatok mao si Jeroboam, nga nahimong unang hari sa nabahin nga amihanang gingharian sa Israel.

And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

Ug si Jeroboam nga anak ni Nebat, usa ka Efratita sa Zereda, alagad ni Solomon, kansang inahan ginganlan si Zeruah, usa ka babayeng balo, bisan siya mituy-od sa iyang kamot batok sa hari. Ug mao kini ang hinungdan nga iyang gituy-od ang iyang kamot batok sa hari: gitukod ni Solomon ang Millo, ug giayo ang mga nangabungkag nga dapit sa siyudad ni David nga iyang amahan. Ug ang tawo nga si Jeroboam usa ka gamhanang lalaki sa kaisog; ug si Solomon, sa pagkakita sa batan-ong lalaki nga siya masinabuton sa buluhaton, gihimo siya nga punoan sa tanang buluhaton sa balay ni Jose. Ug nahitabo niadtong panahona, sa dihang migula si Jeroboam gikan sa Jerusalem, nga si Ahijah nga propeta, ang Silonita, nakakaplag kaniya sa dalan; ug siya nagsul-ob sa iyang kaugalingon ug bag-ong bisti; ug silang duruha nag-inusara sa kapatagan: Ug gikuptan ni Ahijah ang bag-ong bisti nga diha kaniya, ug gigisi kini ngadto sa napulog-duha ka bahin: Ug miingon siya kang Jeroboam, Kumuha ka ug napulo ka bahin: kay mao kini ang giingon sa Ginoo, ang Dios sa Israel, Ania karon, gision ko ang gingharian gikan sa kamot ni Solomon, ug ihatag ko kanimo ang napulo ka mga banay: (Apan kaniya mahabilin ang usa ka banay tungod sa akong alagad nga si David, ug tungod sa Jerusalem, ang siyudad nga akong gipili gikan sa tanang mga banay sa Israel:)

Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

Tungod kay gibiyaan nila ako, ug nagsimba kang Ashtoreth, ang diyosa sa mga Sidonianhon, kang Chemosh, ang dios sa mga Moabihanon, ug kang Milcom, ang dios sa mga anak sa Ammon, ug wala maglakaw sa akong mga dalan, sa pagbuhat niadtong matarong sa akong mga mata, ug sa pagtuman sa akong kabalaoran ug sa akong mga hukom, ingon sa gibuhat ni David nga iyang amahan. Apan dili ko kuhaon ang tibuok gingharian gikan sa iyang kamot; kondili himoon ko siya nga principe sa tanang mga adlaw sa iyang kinabuhi tungod kang David nga akong alagad, nga akong gipili, tungod kay gituman niya ang akong mga sugo ug ang akong mga kabalaoran. Apan kuhaon ko ang gingharian gikan sa kamot sa iyang anak, ug ihatag ko kana kanimo, bisan ang napulo ka mga banay. Ug sa iyang anak ihatag ko ang usa ka banay, aron si David nga akong alagad makabaton sa usa ka suga sa kanunay sa akong atubangan didto sa Jerusalem, ang siyudad nga akong gipili alang sa akong kaugalingon aron ibutang ko didto ang akong ngalan. 1 Mga Hari 11:26–36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

Ang nasod nga namugna sa dihang gihiusa ni Ezekiel ang duha ka sungkod, pagabanhawon nga adunay “David” ingon nga hari, ug si David naghari gikan sa Jerusalem, nga mao ang kaulohang siyudad diin gipili sa Dios nga ibutang ang Iyang ngalan. Ang napulo ka amihanang banay maoy usa ka simbolo sa lawas, ug ang Jerusalem mao ang simbolo sa ulo. Tungod sa mga sala ni Manases, ang Juda gidala ngadto sa Babilonia sa pagkabinihag niadtong 677 BC, ug sa ingon nagsugod ang pagkatibulaag sa “pito ka panahon” batok sa habagatang gingharian. Niadtong panahona gisalikway sa Ginoo ang Jerusalem.

Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

Bisan pa niana, ang Ginoo wala motalikod gikan sa kasilag sa iyang dakong kapungot, diin ang iyang kasuko misilaob batok sa Juda, tungod sa tanang mga paghagit nga pinaagi niini gihagit siya ni Manases. Ug ang Ginoo miingon, Papahawaon ko usab ang Juda gikan sa akong atubangan, maingon nga gipapahawa ko ang Israel, ug isalikway ko kining siyudara sa Jerusalem nga akong gipili, ug ang balay nga mahitungod niini miingon ako, Ang akong ngalan anha didto. 2 Hari 23:26, 27.

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

Didto sa “balay” sa Jerusalem nga Iyang gipili nga ibutang ang Iyang ngalan, ug ang siyudad ug ang balay gisalikway, apan usa ka saad gihatag pinaagi kang Zacarias nga ang Ginoo mopili pag-usab sa Jerusalem.

Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

Unya mitubag ang manulonda ni Jehova ug miingon, O Jehova sa mga panon, hangtod anus-a nga dili Ka magpakita ug kalooy sa Jerusalem ug sa mga kalungsoran sa Juda, batok kanila nga Ikaw nasuko niining kapitoan ka tuig? Ug mitubag si Jehova sa manulonda nga nakigsulti kanako pinaagi sa maayong mga pulong ug makalilipay nga mga pulong. Busa ang manulonda nga nakig-ambit kanako miingon kanako, Singgit ka, nga nagaingon: Mao kini ang giingon ni Jehova sa mga panon; Nagaabugho Ako alang sa Jerusalem ug alang sa Zion pinaagi sa dakung pag-abugho. Ug nasuko Ako pag-ayo sa mga nasud nga nagapuyo nga walay kabalaka; kay ako nasuko lamang sa diyutay, apan ilang gipadayon ang kagul-anan. Busa mao kini ang giingon ni Jehova; Mibalik Ako sa Jerusalem uban ang mga kalooy: ang Akong balay pagatukoron diha niini, nagaingon si Jehova sa mga panon, ug ang pisi sa pagsukod igabuklad ibabaw sa Jerusalem.

Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

Mituaw ka pa, nga nagaingon: Mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon: Ang akong mga siyudad pinaagi sa kauswagan mokatap pa pag-usab; ug ang Ginoo molipay pag-usab sa Sion, ug mopili pag-usab sa Jerusalem. Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug nakita ko, ug ania karon, upat ka mga sungay. Ug miingon ako sa manolunda nga nakigsulti kanako: Unsa ba kini? Ug mitubag siya kanako: Kini mao ang mga sungay nga nagpatibulaag sa Juda, Israel, ug Jerusalem. Ug gipakita sa Ginoo kanako ang upat ka mga panday. Unya miingon ako: Unsay gianhi niini aron buhaton? Ug misulti siya, nga nagaingon: Kini mao ang mga sungay nga nagpatibulaag sa Juda, aron walay bisan kinsa nga makabayaw sa iyang ulo; apan kini mianhi aron hadlokon sila, aron isalikway ang mga sungay sa mga Gentil, nga mipataas sa ilang sungay batok sa yuta sa Juda aron patibulaagon kini.

I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

Giyahat ko pag-usab ang akong mga mata, ug mitan-aw ako, ug ania karon, usa ka tawo nga may pisi nga panukod sa iyang kamot. Unya miingon ako, Asa ka padulong? Ug siya miingon kanako, Sa pagsukod sa Jerusalem, aron makita kung unsa ang iyang gilapdon, ug unsa ang iyang gitas-on. Ug, ania karon, ang manolunda nga nakigsulti kanako migula, ug laing manolunda migula sa pagsugat kaniya, Ug miingon kaniya, Dali, isulti niining batan-ong lalaki, nga nagaingon, Ang Jerusalem pagapuy-an ingon sa mga lungsod nga walay mga kuta tungod sa kadaghan sa mga tawo ug sa kahayupan diha kaniya: Kay Ako, nagaingon ang Ginoo, mahimo alang kaniya nga usa ka paril nga kalayo sa palibot, ug mahimong himaya sa taliwala niya. Hoy, hoy, panggula kamo, ug pangalagiw gikan sa yuta sa amihanan, nagaingon ang Ginoo: kay gipatibulaag ko kamo sama sa upat ka hangin sa langit, nagaingon ang Ginoo. Luwasa ang imong kaugalingon, O Zion, ikaw nga nagapuyo uban sa anak nga babaye sa Babilonia. Kay mao kini ang giingon sa Ginoo sa mga panon; Human sa himaya gipadala niya ako ngadto sa mga nasud nga nangawat kaninyo: kay siya nga magahikap kaninyo nagahikap sa kalimutaw sa iyang mata.

For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

Kay, ania karon, iuyog ko ang akong kamot batok kanila, ug sila mahimong inagaw sa ilang kaugalingong mga ulipon; ug maila ninyo nga ang Ginoo sa mga panon maoy nagsugo kanako. Pag-awit ug pagmaya, O anak nga babaye sa Sion; kay, tan-awa, moanhi ako, ug mopuyo ako sa taliwala nimo, nagaingon ang Ginoo. Ug daghang mga nasud mahiusa sa Ginoo niadtong adlawa, ug mamahimo silang akong katawohan; ug mopuyo ako sa taliwala nimo, ug maila mo nga ang Ginoo sa mga panon maoy nagsugo kanako nganha kanimo. Ug ang Ginoo manag-iya sa Juda ingon nga iyang bahin sa yutang balaan, ug pagapilion niya pag-usab ang Jerusalem. Hilom, O tanang unod, sa atubangan sa Ginoo; kay nabanhaw siya gikan sa iyang balaang puloy-anan. Zacarias 1:12–2:13.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

Ang mga saad sa Ginoo nga sa makausa pa mopili sa Jerusalem natuman sa dihang gitukod pag-usab sa karaang Israel ang Jerusalem human sa ilang pagkabinihag sa Babilonya, apan ang mga propeta mas nagsulti mahitungod sa kataposang mga adlaw kay sa mga adlaw diin sila nagpuyo. Ang Ginoo “gibanhaw gikan sa iyang balaang templo,” niadtong Oktubre 22, 1844, sa dihang mitindog Siya ug mibalhin gikan sa Balaang Dapit ngadto sa Labing Balaang Dapit, nga niadtong panahona “ang tanang unod” kinahanglan “maghilom” sa atubangan sa Ginoo, kay miabut na ang antitipikal nga Adlaw sa Pagpasig-uli, uyon sa Habakkuk DOS-BEINTE.

But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

Apan si Jehova anaa sa iyang balaang templo: pahiluma ang tibook nga yuta sa iyang atubangan. Habacuc 2:20.

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

Niadtong panahona, si Juan sa ikanapulog-usa nga kapitulo sa Pinadayag gisugo sa pagsukod sa templo, nga maoy nakita ni Zacarias sa dihang “iyang gitutokan pag-usab ang iyang mga mata, ug mitan-aw, ug ania karon, usa ka tawo nga may panagang panukod diha sa iyang kamot.” Unya si Zacarias miingon, “Asa ba ikaw paingon?” Ug si Juan miingon kang Zacarias, “Sa pagsukod sa Jerusalem, aron makita kon unsa ang iyang gilapdon, ug unsa ang iyang gitas-on.” Ang kasaysayan sa pagtukod pag-usab sa Jerusalem human sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag, ug ang kasaysayan nga nagsugod niadtong 1798 apan natapos sa pagsukol sa dihang miabot ang ikatulong manulonda niadtong 1844, silang duha nagpaila sa buhat nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

Ang habagatang gingharian, ang siyudad sa Jerusalem, ug si Haring David, silang tanan mao ang “ulo” diin ang kinaiya sa Dios kinahanglan ipadayag. Ang amihanang gingharian nagrepresentar sa “lawas,” ug sa dihang ang Ginoo mihukom sa pag-usab “pagkaloy-an ang Jerusalem” ug sa “paglipay kaniya” ug sa pag-usab “pagpili kaniya,” Iyang gipaila ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga naglakip sa paghiusa pag-usab sa mga patayng uga nga bukog sa Laodicea, ug human niana ang pagpabuhi pag-usab niadtong mga bukog ngadto sa usa ka gamhanang kasundalohan.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

Kana nga buluhaton ginarepresentar diha sa Ezekiel kapitulo traynta’y-siyete, ug ginarepresentar kini pinaagi sa amihanang ug habagatang mga gingharian, nga nagahatag ug sambingay sa buhat sa pagtuman sa saad sa tugon nga isulat ang Iyang balaod diha sa mga kasingkasing ug hunahuna sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa duha ka mga sungkod, usa ug usa lamang ang giila ingon nga ulo, ug kon ikaw motuo, kon ang imong mga mata makapanabut ug ang imong mga dalunggan makasabot, kini nagaila sa laing sungkod ingon nga lawas.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

“Sa patukoranan nga gibutang ni Cristo Mismo, gitukod sa mga apostoles ang iglesia sa Dios. Sa mga Kasulatan, ang hulagway sa pagtukod sa usa ka templo kanunay gamiton aron sa paghulagway sa pagtukod sa iglesia. Si Zacarias nagtumong kang Cristo ingon nga ang Sanga nga maoy magatukod sa templo sa Ginoo. Naghisgot siya sa mga Gentil ingon nga nagatabang sa maong buluhaton: ‘Sila nga anaa sa halayo manganhi ug magatukod sa templo sa Ginoo;’ ug si Isaias nagapahayag, ‘Ang mga anak sa mga lumalangyaw magatukod sa imong mga kuta.’ Zacarias 6:12, 15; Isaias 60:10.

“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

Mahitungod sa pagtukod niini nga templo, si Pedro nagaingon, “Kaniya sa inyong pagduol, ingon sa usa ka buhing bato, nga sa pagkatinuod gisalikway sa mga tawo, apan pinili sa Dios ug bililhon, kamo usab, ingon nga mga buhing bato, ginatukod ngadto sa usa ka espirituhanong balay, usa ka balaang pagkapari, aron sa paghalad ug mga espirituhanong halad, nga kahimut-an sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo.” 1 Pedro 2:4, 5.

“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

“Diha sa minahan sa kalibotan sa mga Judio ug sa mga Hentil ang mga apostoles naningkamot, nga nagkuha ug mga bato aron ibutang ibabaw sa patukoranan. Sa iyang sulat ngadto sa mga magtotoo sa Efeso, si Pablo miingon, ‘Busa karon dili na kamo mga dumuloong ug mga langyaw, kondili mga isigka-lungsoranon uban sa mga balaan, ug mga sakop sa panimalay sa Dios; ug natukod ibabaw sa patukoranan sa mga apostoles ug mga manalagna, nga si Jesu-Cristo gayud mao ang Pangulong Bato sa Pamag-ang; diha kaniya ang tibook nga building nga hapsay pagkakapundok nagatubo ngadto sa usa ka balaang templo diha sa Ginoo: diha kaniya kamo usab ginatukod pagtingub alang sa usa ka puloy-anan sa Dios pinaagi sa Espiritu.’ Efeso 2:19–22.”

“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

Ug ngadto sa mga taga-Corinto siya misulat: “Sumala sa grasya sa Dios nga gihatag kanako, ingon nga maalamong magtutukod, akong gipahimutang ang patukoranan, ug laing tawo maoy nagatukod sa ibabaw niini. Apan ang matag usa kinahanglan magbantay kon giunsa niya ang pagtukod sa ibabaw niini. Kay walay laing patukoranan nga ikapahimutang ni bisan kinsa gawas nianang napahimutang na, nga mao si Jesu-Cristo. Karon kon adunay bisan kinsa nga magtukod sa ibabaw niining patukoranan pinaagi sa bulawan, salapi, mahalaong mga bato, kahoy, uhot, dagami; ang buhat sa matag usa igapadayag: kay ang adlaw maoy magapahayag niini, tungod kay kini igapadayag pinaagi sa kalayo; ug ang kalayo maoy mosulay sa buhat sa matag usa kon unsa gayod ang matang niini.” 1 Corinthians 3:10–13.

“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

“Ang mga apostoles nagtukod ibabaw sa usa ka malig-on nga patukoranan, nga mao ang Bato sa Kapanahonan. Ngadto niining patukoranan gidala nila ang mga bato nga ilang gikalot gikan sa kalibotan. Dili nga walay mga babag ang mga magtutukod naninguha sa pagtrabaho. Ang ilang buluhaton gihimong hilabihan ka lisod tungod sa pagsupak sa mga kaaway ni Cristo. Kinahanglan silang makigbisog batok sa pagkapig-ot sa hunahuna, pagpihig, ug pagdumot niadtong nagtukod ibabaw sa usa ka bakak nga patukoranan. Daghan kanila nga nagbuhat ingon nga mga magtutukod sa iglesia ikatandi ngadto sa mga magtutukod sa kuta sa mga adlaw ni Nehemias, nga mahitungod kanila nahisulat: ‘Sila nga nagtukod sa kuta, ug sila nga nagpas-an sa mga lulan, uban niadtong nagkakarga, ang matag usa pinaagi sa usa sa iyang mga kamot nagbuhat sa buluhaton, ug pinaagi sa pikas kamot nagkupot ug hinagiban.’ Nehemias 4:17.” Mga Buhat sa mga Apostoles, 595–597.