The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.

Ang duha ka sungkod gihiusa aron mahimong usa ka templo. Ang kap-atan ug unom maoy simbolo sa templo, ug kap-atan ug unom ka tuig ang nagbulag sa pagkabinihag sa amihanang gingharian gikan sa pagkabinihag sa habagatang gingharian. Sa dihang ang pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon matuman na sa panahon sa katapusan niadtong 1798, kap-atan ug unom ka tuig ang naghiusa sa duha ka sungkod ngadto sa usa ka templo. Gikan sa 723 BC hangtod sa 677 BC, ang templo giguba ug gitamakan. Niadtong 1798 ang pagyatak mihunong, ug pag-abot sa 1844, usa ka templo natukod na. Didto sila mahimong usa ka nasod, ilalom sa usa ka hari, ug mohunong sa pagpakasala hangtod sa walay katapusan. Mao kana ang laraw, apan ang pagsukol niadtong 1863 maoy nagpahilayo sa laraw ngadto sa 2001.

Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.

Giila ni Pablo ang iglesia ingon nga lawas, ug si Cristo ingon nga ulo, ug gigamit ni Pablo ang lawas ingon nga simbolo sa unod. Ang unod ug ang lawas maoy magkapuli nga mga pulong alang kang Pablo.

For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.

Kay kon kamo magkinabuhi sumala sa unod, mangamatay kamo; apan kon pinaagi sa Espiritu inyong patyon ang mga buhat sa lawas, mabuhi kamo. Roma 8:13.

The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.

Ang laraw sa templo sa tawo gibase sa laraw sa templo sa Dios. Ang lawas, nga mao ang Iglesia, katumbas sa unod diha sa templo sa tagsa ka indibiduwal. Diha sa templo sa usa ka indibiduwal, ang hunahuna mao ang ulo, ug ang lawas mao ang unod.

For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

Kay kita mga sakop sa iyang lawas, sa iyang unod, ug sa iyang mga bukog. Tungod niini ang lalaki mobiya sa iyang amahan ug inahan, ug makighiusa sa iyang asawa, ug silang duha mahimong usa ka unod. Kini usa ka dakong tinago; apan naghisgot ako mahitungod kang Cristo ug sa iglesia. Efeso 5:30–32.

The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.

Ang templo nga gisugo kang Juan sa pagsukod, sa dihang ang pagpatunog sa ikapitong manulonda nagtimaan sa sinugdanan sa buhat sa pagtapus sa tinago sa Dios, mao ang templo sa Dios; apan ang templo sa tawo gibuhat sumala sa dagway sa templo sa Dios. Sila maoy mga ilisanay nga mga simbolo. Si Moises didto sa bukid sulod sa kap-atan ug unom ka adlaw sa dihang gipakita kaniya ang sulondan nga iyang gamiton sa pagpatindog sa yutan-ong tabernakulo. Ang sulondan gikuha gikan sa langitnong templo.

Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.

Si Cristo mao ang langitnong templo, nga gipadayag diha sa unod, ug Siya nagrepresentar sa hulagway nga panig-ingnan sa tawhanong templo, kay ang mga tawo gibuhat diha sa Iyang dagway. Tungod niini, ang hulagway nga panig-ingnan sa tawhanong templo girepresentar pinaagi sa kap-atan ug unom ka mga kromosoma.

The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.

Ang mga templo mahimong mag-ilisan sa usag usa sa kahulogan sa propesiya. Busa, ang templo nga gisugo kang Juan sa pagsukod naglangkob lamang ug duha ka lawak, nga walay hawanan. Ang nahaunang lawak nagrepresentar sa tawhanong templo, ang iglesia (ang pangasaw-onon), ang nasod, ang lawas, nga mao ang unod. Ang ikaduhang lawak nagrepresentar sa diosnong templo, ang pamanhonon, ang hari, ang ulo, nga mao ang hunahuna. Ang saad sa walay katapusang tugon, nga matuman alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa kaulahian nga mga adlaw, gihulagway pinaagi sa duha ka sungkod sa Ezekiel kapitulo treinta y siete. Gihulagway kini pinaagi sa templo ni Juan, nga naglangkob ug duha ka lawak. Gihulagway usab kini pinaagi sa piho nga mga depinisyon ni Pablo sa tinagoan mahitungod kang Cristo diha sa magtotoo, ang paglaom sa himaya.

The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.

Ang buluhaton sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang buluhaton sa walay pagbalhin nga paghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo. Kana nga buluhaton matuman sa panahon sa pagpatingog sa Ikapitong Trumpeta. Kana nga paghiusa girepresentahan, linya ibabaw sa linya, sa nagkalainlaing mga paagi diha sa Kasulatan. Ang buluhaton sa pagkamatarung ug sa pagkabalaan mao ang mga teolohikanhong termino alang niini nga buluhaton. Ang pagkamatarung mao ang buluhaton ni Cristo ingon nga atong Puli, ug ang buluhaton sa pagkabalaan mao ang buluhaton ni Cristo ingon nga atong Panig-ingnan. Ang pagkamatarung nagrepresenta sa atong katungod alang sa langit ug ang pagkabalaan nagrepresenta sa atong pagkahingpit alang sa langit. Kining duruha ka mga buluhaton gidala ngadto sa magtotoo pinaagi sa presensya sa Balaang Espiritu. Kana nga buluhaton girepresentahan ingon nga pagsulat sa balaod sa Dios ibabaw sa mga kasingkasing ug mga hunahuna niadtong gidawat ngadto sa walay kataposang tugon.

The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.

Ang “hunahuna” nagrepresentar sa lawak sa templo, diin anaa ang ulo. Ang hunahuna mao ang gitawag nga mas hataas nga kinaiya, sukwahi sa unod, nga mao ang ubos nga kinaiya. Ang hunahuna girepresentahan sa atong mga hunahuna; ang unod girepresentahan sa atong mga pagbati.

“Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.

“Daghan ang makasinati sa walay hinungdan nga kasubo. Ilang ibalhin ang ilang mga hunahuna gikan kang Jesus, ug ilabihan nila ang pagpasiugda niini ngadto sa kaugalingon. Ilang padakuon ang gagmayng mga kalisdanan, ug magsulti sila ug mga pagdasig sa pagkaluya. Nakahimo sila sa dakong sala sa walay hinungdan nga pagbagulbol batok sa mga pagbuot sa Dios sa iyang pagdumala. Kay sa tanan nga ania kanato ug sa tanan nga kita mao, nakautang kita sa Dios. Gihatagan niya kita ug mga gahum nga, sa usa ka sukod, susama sa mga anaa kaniya sa iyang kaugalingon; ug kinahanglan kita maningkamot sa matinud-anon sa pagpalambo niining mga gahuma, dili aron paglipay ug pagbayaw sa kaugalingon, kondili aron paghimaya kaniya.

“We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.

“Dili nato tugotan ang atong mga hunahuna nga mabalhin gikan sa pagkamaunongon ngadto sa Dios. Pinaagi kang Cristo kita mahimo ug kinahanglan nga malipayon, ug kinahanglan nga maangkon ang mga batasan sa pagpugong sa kaugalingon. Bisan ang mga hunahuna kinahanglan nga madala ngadto sa pagpasakop sa kabubut-on sa Dios, ug ang mga pagbati ilalom sa pagpugong sa katarungan ug relihiyon. Ang atong handurawan wala ihatag kanato aron pasagdan lamang nga magpatuyang ug mosunod sa iyang kaugalingong paagi, nga walay bisan unsang paningkamot sa pagpugong ug pagdisiplina. Kon ang mga hunahuna sayop, ang mga pagbati mahimong sayop; ug ang mga hunahuna ug mga pagbati nga nagkahiusa mao ang naglangkob sa moral nga kinaiya. Sa dihang magbuot kita nga ingon nga mga Cristiano dili gikinahanglan nga pugngan nato ang atong mga hunahuna ug mga pagbati, madala kita ilalom sa impluwensya sa daotang mga manulonda, ug gidapit ang ilang presensya ug ang ilang pagpugong. Kon motugyan kita sa atong mga impresyon ug tugotan ang atong mga hunahuna nga modagayday sa agianan sa pagduda, kakulba, ug pagbagulbol, kita mahimong dili malipayon, ug ang atong mga kinabuhi mapamatud-an nga kapakyasan.” Review and Herald, Abril 21, 1885.

Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”

Ang hiniusa nga mga hunahuna ug mga pagbati maoy naglangkob sa moral nga kinaiya. Ang atong kinaiya gilangkuban sa usa ka ubos ug usa ka mas hataas nga kinaiya; ang hunahuna mao ang mas hataas nga kinaiya, ug kon ang mga hunahuna sa hunahuna mabalaan, ang atong mga pagbati mamalaan usab. Kini tungod kay ang hunahuna mao ang mas hataas nga nagdumalang kinaiya sa duruha ka mga kinaiya nga naglangkob sa atong pagkatawo. Ang mga “gahum,” nga gilaraw ingon nga kabahin sa atong pagkaanaa, “sa usa ka sukod,” “susama niadtong” gipanag-iya ni Cristo, kay kita gibuhat sa Iyang dagway, ug kita “kinahanglan maninguha sa kinasingkasing sa pagpalambo” niadtong mga “gahum.”

The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.

Ang mga gahum nga kabahin sa kinatas-ang kinaiya, o sa hunahuna sa usa ka tawo, mao ang paghukom, panumdoman, konsensiya, ug ilabina ang kabubut-on.

“Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.

“Daghan ang nangutana, ‘Unsaon ko ang pagtugyan sa akong kaugalingon ngadto sa Dios?’ Tinguhaon mo ang paghatag sa imong kaugalingon ngadto Kaniya, apan maluya ka sa moral nga gahum, ulipon sa pagduhaduha, ug gigamhan sa mga nabatasan sa imong kinabuhi sa sala. Ang imong mga saad ug mga tinguha sa kasingkasing sama sa mga pisi nga hinimo sa balas. Dili nimo mapugngan ang imong mga hunahuna, ang imong mga tinguha, ang imong mga pagbati. Ang kahibalo sa imong mga napakyas nga saad ug sa mga panaad nga imong gilapas nagapahuyang sa imong pagsalig sa imong kaugalingong pagkasinsero, ug maoy hinungdan nga mabati mo nga dili ka madawat sa Dios; apan dili ka angay mawad-an ug paglaum. Ang angay mong sabton mao ang tinuod nga gahum sa kabubut-on. Kini mao ang nagamando nga gahum diha sa kinaiya sa tawo, ang gahum sa pagdesisyon, o sa pagpili. Ang tanan nagasalig sa hustong paglihok sa kabubut-on. Ang gahum sa pagpili gihatag sa Dios ngadto sa mga tawo; ila kana nga gamiton. Dili nimo mausab ang imong kasingkasing, dili nimo sa imong kaugalingon mahatag ngadto sa Dios ang mga pagbati niini; apan mahimo kang mopili sa pag-alagad Kaniya. Mahimo mong ihatag Kaniya ang imong kabubut-on; ug unya Siya molihok diha kanimo aron sa pagbuot ug sa pagbuhat sumala sa Iyang maayong kahimut-an. Sa ingon ang tibuok mong kinaiya mapailalom sa pagpugong sa Espiritu ni Cristo; ang imong mga pagbati mahatutok ngadto Kaniya, ang imong mga hunahuna mahiuyon Kaniya.

“Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.

“Ang mga tinguha alang sa pagkamaayo ug pagkabalaan matarong kutob sa ilang maabot; apan kon mohunong ka dinhi, walay kapuslanan kini. Daghan ang mawala samtang nagalaom ug nagatinguha nga mahimong mga Cristiano. Dili sila moabot sa punto sa pagtugyan sa kabubut-on ngadto sa Dios. Dili sila karon mopili nga mahimong mga Cristiano.

“Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.

“Pinaagi sa hustong paggamit sa kabubut-on, usa ka hingpit nga kausaban mahimong mahitabo sa imong kinabuhi. Pinaagi sa pagtugyan sa imong kabubut-on kang Cristo, makighiusa ka sa gahum nga labaw sa tanang pangulo ug mga gahum. Makabaton ka ug kusog gikan sa kahitas-an aron magpabilin kang malig-on, ug sa ingon, pinaagi sa walay hunong nga pagtugyan sa imong kaugalingon sa Dios, mahimo kang makapuyo sa bag-ong kinabuhi, bisan sa kinabuhi sa pagtuo.” Steps to Christ, 47, 48.

The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.

Ang gahum sa kabubut-on mao ang “nagadumala nga gahum” sa kinaiya sa tawo, ug ang magmamando nahimutang sa lawak sa tawhanong templo nga nakighiusa “uban sa gahum nga labaw sa tanang mga panguloan ug mga kagamhanan.” Ang dapit diin mahitabo ang panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo diha sa tawhanong templo mao ang kuta sa kalag. Ang matag tawo adunay usa ka kuta, ug kini ginapuy-an ni Cristo, o sa labing dakong kaaway ni Cristo.

“When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.

“Sa diha nga si Cristo mopahimutang sa iyang pagpanag-iya sa kuta sa kalag, ang tawhanong tinubdan mahimong usa uban kaniya. Ug siya nga usa uban kang Cristo, nga nagabantay sa iyang panaghiusa, nga nagalingkod kaniya sa trono sa kasingkasing, ug nga nagatuman sa iyang mga sugo, luwas gikan sa mga lit-ag sa dautang usa. Hiniusa kang Cristo, iyang gitigom ngadto sa iyang kaugalingon ang mga grasya ni Cristo, ug iyang gihalad ang kusog ug pagkaepisyente ug gahum ngadto sa Ginoo sa pagdaug og mga kalag ngadto kaniya. Pinaagi sa pagtinabangay uban sa Manluluwas, siya mahimong galamiton nga pinaagi niini ang Dios nagabuhat. Unya sa diha nga moanhi si Satanas, ug maninguha sa pagpanag-iya sa kalag, iyang makita nga gihimo siya ni Cristo nga mas kusgan kay sa kusganong tawo nga may hinagiban.” Review and Herald, December 12, 1899.

The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.

Ang kuta sa kalag mao ang kasingkasing ug hunahuna sa tawo. Ang saad sa bag-ong tugon nag-ila sa tulo ka pangunang saad alang sa magtutuo. Gisaad kaniya nga adunay yuta nga iyang kapuy-an, maingon nga ang Tanaman sa Eden mao alang kang Adan ug Eva, nga sa baylo naghulagway sa yutang gisaad sa Iyang tugon uban sa karaang Israel, nga sa baylo naghulagway sa espirituhanong mahimayaong yuta alang sa espirituhanong Israel, ug nga silang tulo nagahatag ug pagpamatuod, linya ibabaw sa linya, sa saad sa yuta nga bag-ong himoon, alang niadtong modaug maingon nga Siya midaog.

When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.

Sa dihang nakasala si Adan ug si Eva, sila “gipapahawa” gikan sa Tanaman sa Eden sulod sa “pito ka panahon,” ug human sa pito ka milenyo ang yuta ginahimong bag-o, ug ang tanaman sa Eden ginapahiuli. Ang pagkatibulaag sa karaang Israel sulod sa “pito ka panahon” gipaila pinaagi sa pagkatibulaag ni Adan ug ni Eva. Ang tugon nagsaad ug usa ka yuta nga ilang pagapuy-an, ug mao kini ang saad sa Eden nga gipahiuli. Ang pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon nagarepresentar sa nagapadayon nga pagtaas sa sala sulod sa tawhanong kaliwatan nga nagsugod sa sala ni Adan.

The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.

Ang laing duha ka saad sa tugon mao nga ang mga matinumanon makadawat ug bag-ong lawas ug bag-ong hunahuna, bisan ang hunahuna ni Cristo. Ang lawas mao ang unod, ang ubos nga kinaiya, ug may kalabotan kang Cristo kini mao ang iglesia. Ang hunahuna mao ang labawng kinaiya; kini mao ang giila ni Igsoong White ingon nga “kuta sa kalag.” Si Pablo sa tin-aw nagtudlo nga kita makadawat sa hunahuna ni Cristo sa higayon nga atong dawaton ang mga kinahanglanon sa ebanghelyo, sa diha nga kita pagamatarungon. Nagtudlo usab siya nga dili kita makadawat ug bag-o ug mahimayaong lawas hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi.

Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.

Ania karon, ipadayag ko kaninyo ang usa ka tinago; dili kitang tanan mangatulog, apan kitang tanan pagausabon, Sa kalit, sa usa ka pagpamilok sa mata, sa katapusang trumpeta: kay motingog ang trumpeta, ug ang mga patay pagabanhawon nga dili na madunot, ug kita pagausabon. Kay kining madunoton kinahanglan magasul-ob sa pagkadili-madunoton, ug kining may-kamatayon kinahanglan magasul-ob sa pagkadili-mamatay. Busa sa diha nga kining madunoton magasul-ob na sa pagkadili-madunoton, ug kining may-kamatayon magasul-ob na sa pagkadili-mamatay, unya matuman ang pulong nga nahisulat, Ang kamatayon gilamoy na diha sa pagdaug. O kamatayon, hain na ang imong ikot? O lubnganan, hain na ang imong pagdaug? Ang ikot sa kamatayon mao ang sala; ug ang gahum sa sala mao ang kasugoan. 1 Corinto 15:51–56.

A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.

Usa ka doktrina, nga giingon ni Juan nga nagtimaan niadtong motuo sa maong malimbongong mga pagtulon-an ingon nga antikristo, nangatarungan nga si Cristo wala gayod modawat ug lawas nga nailalom sa mga epekto sa sala nga nagsugod sa pag-igo sa tawhanong kaliwatan sukad sa sala ni Adan.

And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

Ug ang matag espiritu nga wala magaangkon nga si Jesu-Cristo mianhi diha sa unod, dili iya sa Dios; ug kini mao kadtong espiritu sa anticristo, nga inyong nadungog nga moanhi; ug bisan karon ania na kini sa kalibotan. 1 Juan 4:3.

The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.

Ang bino sa Babilonya (anticristo) nga nagatudlo sa “Immaculate Conception,” nagaangkon nga si Maria gihimong hingpit, maingon kang Adan ug Eva sa wala pa ang sala, aron ang pagkatawo ni Jesus mapasukad sa usa ka pagpanamkon sa pagka-Dios (ang Espiritu Santo), uban sa hingpit nga pagkatawo sa tawo (Maria). Ang bakak nga doktrina sa Immaculate Conception wala maghisgot kon kanus-a si Jesus gipanamkon sa tagoangkan ni Maria, kondili kon giunsa si Maria gipanamkon diha sa kahingpitan ni Adan ug Eva. Ang pagsugyot nga ang unod nga gisul-ob ni Cristo sa Iyang kaugalingon sa pag-anhi Niya aron lukaton ang tawo maoy walay sala nga unod, nga walay sulod sa mga epekto sa panulondon, usa ka pagtulon-an sa anticristo.

For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

Kay daghan nang mga malimbongon ang misulod sa kalibotan, nga wala magasugid nga si Jesu-Cristo mianhi diha sa unod. Kini maoy malimbongon ug antikristo. 2 Juan 1:7.

When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.

Sa dihang si Cristo nabanhaw, ang inspirasyon matinagdanong nagpunting nga kaniadto Siya may usa na ka mahimayaong lawas. Ang Iyang pagkabanhaw nagrepresentar sa pagkabanhaw sa mga matarong sa Ikaduhang Pag-anhi, ug didto nato madawat ang saad sa tugon mahitungod sa usa ka bag-ong lawas.

“The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.

“Miabut na ang takna alang kang Cristo sa pagsaka ngadto sa trono sa Iyang Amahan. Ingon nga balaang Mananaug, hapit na Siya mobalik uban ang mga tropeyo sa kadaugan ngadto sa mga sawang sa langit. Sa wala pa ang Iyang kamatayon Siya mipahayag ngadto sa Iyang Amahan, ‘Natuman Ko na ang buhat nga Imong gihatag Kanako aron pagabuhaton.’ Juan 17:4. Human sa Iyang pagkabanhaw Siya nagpabilin sa yuta sulod sa usa ka panahon, aron ang Iyang mga tinun-an mahimong naanad Kaniya diha sa Iyang nabanhaw ug mahimayaong lawas. Karon andam na Siya alang sa panamilit. Iyang gipamatud-an ang kamatuoran nga Siya mao ang buhing Manluluwas. Ang Iyang mga tinun-an dili na kinahanglan nga iugmad pa ang ilang paghunahuna mahitungod Kaniya nga nalambigit sa lubnganan. Mahimo na silang maghunahuna Kaniya ingon nga nahimaya sa atubangan sa langitnong uniberso.” The Desire of Ages, 829.

The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.

Ang saad sa tugon, nga adunay yuta nga pagapuy-an, matuman diha sa yuta nga gibag-o pag-usab, sa dihang mapasig-uli ang Eden ug ang “pito ka mga panahon” (pito ka libo ka tuig), ang pagkaylap sa katawhan sa nahaunang Adan, matapos na. Ang saad sa tugon sa usa ka bag-o ug gihimaya nga lawas igahatag sa Ikaduhang Pag-anhi, sa usa ka pagpamilok sa mata.

“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

“Ang kasaysayan sa Bethlehem maoy usa ka hilisgutan nga dili gayod mahutdan. Diha niini natago ‘ang giladmon sa mga bahandi sa kaalam ug kahibalo sa Dios.’ Roma 11:33. Nahibulong kita sa sakripisyo sa Manluluwas sa Iyang pagbaylo sa trono sa langit alang sa pasungan, ug sa pakig-uban sa mga manulonda nga nagsimba ngadto sa mga mananap sa toril. Ang garbo sa tawo ug ang pagsalig sa kaugalingon gipabadlong sa Iyang presensya. Apan kini sinugdanan pa lamang sa Iyang kahibulongang pagpakaubos. Halos usa na ka walay kinutob nga pagpaubos alang sa Anak sa Dios ang pagsagop sa kinaiya sa tawo, bisan pa sa dihang si Adan nagtindog pa sa iyang pagka-inosente sa Eden. Apan gidawat ni Jesus ang pagkatawo sa dihang ang kaliwatan nahuyang na tungod sa upat ka libo ka tuig sa sala. Sama sa matag anak ni Adan, gidawat Niya ang mga sangpotanan sa paglihok sa dakong balaod sa panulondon. Unsa kadto nga mga sangpotanan gipakita sa kasaysayan sa Iyang yutan-ong mga katigulangan. Mianhi Siya uban sa maong panulondon aron makig-ambit sa atong mga kasubo ug mga tentasyon, ug sa paghatag kanato sa panig-ingnan sa usa ka kinabuhi nga walay sala.” The Desire of Ages, 48.

When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.

Sa dihang ang usa ka tawo makatuman sa mga kinahanglanon sa ebanghelyo, dihadiha ug dayon makadawat siya ug bag-ong hunahuna, bisan pa sa hunahuna ni Cristo, apan ang lawas, o ingon usab sa pagtawag ni Pablo niini, ang unod, mausab sa Ikaduhang Pag-anhi. Ang ubos nga kinaiyahan, nga naglangkob sa mga pagbati, dili mawagtang sa pagkakabig. Kadtong mga pagbati, nga usa ka bahin sa moral nga kinaiya, magapabilin hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi. Kadtong mga pagbati nagrepresentar sa emosyonal nga sistema, nga nalangkit sa sistemang hormonal. Nagrepresentar usab sila sa mga pagbati sa mga igbalati nga nalangkit sa sistemang nerbiyos. Ang tanang mga bahin sa ubos nga kinaiyahan sa tawo nga giisip nga mga pagbati, mabahin ngadto sa duha ka sukaranang kategoriya. Ang usa ka matang sa pagbati mao ang mga kalagmitan nga atong napanunod gikan sa atong mga katigulangan, ug ang ubang mga matang sa pagbati mao ang mga kinaugalingong kalagmitan nga atong napalambo pinaagi sa atong kaugalingong mga pagpili.

Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”

Ang pipila ka napanunod nga mga hilig kabahin lamang sa kinaiyang pagkaporma sa tawo, ug ang pipila ka matang sa napanunod nga mga hilig mao ang pagbuhat ug daotan. Ang mga nakultibar nga matang sa pagbati mao kadtong atong gitukod pinaagi sa atong kaugalingong mga pagpili, ug ang mga napanunod nga hilig gipaambit pinaagi sa “dakong balaod sa panulondon.”

Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.

Si Jesus “midawat sa pagkatawhanon sa dihang ang kaliwatan napaluya na pinaagi sa upat ka libo ka tuig sa sala. Sama sa matag anak ni Adan, Iyang gidawat ang mga resulta sa paglihok sa dakong balaod sa panunod. Unsa kining mga resulta makita diha sa kasaysayan sa Iyang yutan-ong mga katigulangan. Mianhi Siya nga may ingon nianang panunod aron sa pagpakigbahin sa atong mga kasubo ug mga tentasyon, ug sa paghatag kanato sa panig-ingnan sa usa ka kinabuhing walay sala.” Uban sa mga resulta sa upat ka libo ka tuig sa paglihok sa dakong balaod sa panunod, si Jesus sa kanunay nagpabilin nga nagpasakop niadtong mga kalagmitan pinaagi sa paggamit sa Iyang kabubut-on, ug wala gayud Siya bisan makausa makigbahin sa pag-ugmad sa bisan unsang makasasala nga mga pagbati.

Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.

Kon si Jesus midawat ug lawas nga tawhanon, ingon sa gilarawan ni Adan ug Eva sa wala pa sila makasala, nga wala Niya dawata ang mga sangputanan sa pagkahuyang sa katawhan nga nahitabo sulod sa kapin upat ka libo ka tuig nga pagkadaut, nan dili unta Siya makahatag ug usa ka Panig-ingnan kon sa unsang paagi ang matag anak sa Dios makadaug.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

“Daghan ang nagtan-aw niini nga panagbangi tali kang Cristo ug kang Satanas nga walay pinasahi nga kalabutan sa ilang kaugalingong kinabuhi; ug alang kanila kini diyutay ra ug kainteresan. Apan sulod sa gilapdon sa matag kasingkasing sa tawo, kini nga pakiglalis masubli pag-usab. Walay bisan kinsa nga mobiya sa mga laray sa daotan aron mosulod sa pag-alagad sa Dios nga dili makasinati sa mga pag-atake ni Satanas. Ang mga paghaylo nga gisukol ni Cristo mao ang mao gihapon nga atong nakaplagan nga hilabihan ka lisod batukan. Kini giduso ngadto Kaniya sa labi pang daku nga sukod sumala sa pagkalabaw sa Iyang kinaiya kay sa atoa. Uban sa makalilisang nga gibug-aton sa mga sala sa kalibutan nga diha Kaniya, gisugakod ni Cristo ang pagsulay bahin sa tinguha sa unod, bahin sa gugma sa kalibutan, ug bahin nianang paghigugma sa pagpakita sa kaugalingon nga modala ngadto sa pagpasagad ug pagkamapahitas-on. Mao kini ang mga pagtintal nga nakapukan kang Adan ug kang Eva, ug nga sa hilabihan ka kasayon makapukan kanato.”

“Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

“Gikutlo ni Satanas ang sala ni Adan ingon nga pamatuod nga ang balaod sa Dios dili matarong, ug dili masugot. Diha sa atong pagkatawo, si Cristo mao ang motubos sa kapakyasan ni Adan. Apan sa dihang gisulayan si Adan sa manintal, walay bisan usa sa mga epekto sa sala diha kaniya. Mibarog siya diha sa kusog sa hingpit nga pagkalalaki, nga nanag-iya sa bug-os nga kalig-on sa hunahuna ug lawas. Gilibotan siya sa mga himaya sa Eden, ug anaa sa inadlaw nga pakig-ambit sa langitnong mga binuhat. Dili kini mao ang kahimtang ni Jesus sa dihang misulod Siya sa kamingawan aron makigsangka kang Satanas. Sulod sa upat ka libo ka tuig ang katawhan nagkaanam sa pagkunhod sa pisikal nga kusog, sa gahum sa panghunahuna, ug sa moral nga bili; ug gikuha ni Cristo sa Iyang kaugalingon ang mga kaluyahon sa nahuyang nga katawhan. Sa ingon lamang Siya makaluwas sa tawo gikan sa kinaubsang kahiladman sa iyang pagkadaut.

“Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

“Daghan ang nagaangkon nga imposible alang kang Cristo ang pagkapildi sa tintasyon. Kon mao kana, dili unta Siya mabutang sa kahimtang ni Adan; dili unta Niya maangkon ang kadaugan nga napakyas si Adan sa pag-angkon. Kon kita sa bisan unsang paagi adunay pakigbisog nga labi pang lisod kay sa naagian ni Cristo, nan dili unta Siya makahimo sa pagtabang kanato. Apan ang atong Manluluwas mikuha sa pagkalalake, uban sa tanan niyang mga kaluyahon. Gikuha Niya ang kinaiya sa tawo, uban sa posibilidad sa pagtugyan sa tintasyon. Wala kitay gipas-an nga wala Niya antosa.

“With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’

“Uban kang Cristo, maingon usab sa balaang magtiayon didto sa Eden, ang gana sa pagkaon mao ang saloganan sa unang dakong tentasyon. Diha gayud sa dapit diin nagsugod ang pagkalaglag, kinahanglan magsugod ang buluhaton sa atong pagtubos. Ingon nga pinaagi sa pagpatuyang sa gana sa pagkaon si Adan napukan, mao man pinaagi sa pagdumili sa gana sa pagkaon si Cristo kinahanglan modaug. ‘Ug sa nakapuwa siya sa kap-atan ka adlaw ug kap-atan ka gabii, sa ulahi siya gigutom. Ug sa miduol kaniya ang manunulay, miingon siya, Kong Ikaw mao ang Anak sa Dios, sugoa nga kining mga bato mahimo nga mga tinapay. Apan siya mitubag ug miingon, Nahisulat na, Ang tawo dili mabuhi sa tinapay lamang, kondili sa matag pulong nga magagikan sa baba sa Dios.’”

“From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.

“Gikan sa panahon ni Adan hangtod sa kang Cristo, ang pagpatuyang sa kaugalingon nakapadugang sa gahum sa mga kailibgon ug mga pagbati, hangtod nga sila may hapit walay utlanan nga pagpugong. Sa ingon ang mga tawo nahimong dinaut ug balatianon, ug sa ilang kaugalingon dili gayud mahimo alang kanila ang pagdaug. Alang sa tawo, si Cristo midaog pinaagi sa pag-antos sa labing mabangis nga pagsulay. Tungod kanato Iyang gigamit ang pagpugong sa kaugalingon nga mas labaw pa kay sa kagutom o kamatayon. Ug niini nga unang kadaugan nalakip ang ubang mga isyu nga mosulod ngadto sa tanan natong mga pakigbisog batok sa mga gahum sa kangitngit.” The Desire of Ages, 117.