In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

Sa bersikulo uno sa kapitulo napulo, gipahibalo kita nga ikatulong tuig na ni Ciro; apan sa kapitulo uno, gipahibalo usab kita nga si Daniel nabuhi lamang, o nagpadayon, hangtod sa unang tuig ni Ciro.

And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

Ug si Daniel nagpadayon hangtod sa unang tuig ni hari Ciro. Daniel 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

Sulod sa duha ka tuig si Ciro sa pagkatinuod mikadumala uban kang Dario nga Medo; busa ikatulong tuig na niya kini, apan mao usab kini ang iyang unang tuig.

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia, usa ka butang gipadayag kang Daniel, nga ginganlan ug Belteshazzar; ug ang maong butang tinuod, apan ang gitakdang panahon taas; ug iyang nasabtan ang butang, ug nakabaton siya ug pagsabot sa panan-awon. Daniel 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

Sa pamaagi sa tagna, si Cyrus gipaila sa una ug sa kataposang mga panan-awon ni Daniel. Ang unang kapitulo sa Daniel, sumala sa nahisaysay na sa nangaging mga artikulo, nagrepresentar sa unang manulunda sa Pinadayag kapitulo katorse. Sa diha nga ang unang manulunda maila diha sa tagna, kini nagbaton sa tanang mga kinaiyang tagnaon sa tanan nga tulo ka mga manulunda sa Pinadayag katorse. Ang tulo ka mga lakang sa walay-kataposang ebanghelyo nga girepresentahan sa unang manulunda mao ang: “kahadloki ang Dios,” “ihatag Kaniya ang himaya,” kay “miabut na ang takna sa Iyang paghukom.”

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Tungod kay si Daniel ug ang tulo ka mga maanyag “nahadlok sa Dios,” gipili nila ang pagsalikway sa pagkaon sa Babilonia, ug nagpabilin nga mga vegetarian. Sa biswal nga pagsulay nga misunod, si Daniel ug ang tulo ka mga maanyag “nagpasidungog sa Dios” pinaagi sa ilang himsog nga panagway nga kasukwahi niadtong mikaon sa pagkaon sa Babilonia. Human sa tulo ka tuig, miabot ang “takna sa paghukom” sa dihang gisulayan sila ni Nabucodonosor ug nakita nga sila napulo ka pilo nga mas maalamon kaysa tanang mga manggialamon sa Babilonia.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

Ang tulo ka mga lakang sa walay kataposang ebanghelyo girepresentahan usab diha sa kataposang kapitulo sa Daniel ingon nga proseso diin ang pagdugang sa kahibalo nagaputli, nagapaputi, ug nagasulay niadtong mga ginapanubag sa kahayag nga gibuksan sa panahon sa katapusan. Sa unang kapitulo sa Daniel maingon man sa kataposan, ang tulo ka mga lakang sa unang manulonda, nga naglakip sa tanang tulo ka mga manulonda, gipaila. Tungod kay ang kapitulo uno mao ang walay kataposang ebanghelyo sa unang manulonda, ang kapitulo dos sa Daniel nagarepresentar sa ikaduhang manulonda sa Pinadayag katorse, diin girepresentahan ang pagsulay sa larawan sa mananap o sa larawan ni Cristo, maingon sa ikaduhang pagsulay sa tulo ka mga lakang sa kapitulo uno.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Tungod kay ang una ug ikaduhang kapitulo sa Daniel nagrepresentar sa una ug ikaduhang manulonda sa Pinadayag 14, ang ikatulong kapitulo ug ang pagsulay sa Kapatagan sa Dura nagrepresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda, uban sa pasidaan niini nga dili dawaton ang marka sa mapintas nga mananap. Sa unang kapitulo sa Daniel, gihisgutan ang unang tuig ni Ciro, ug sa ikapulo nga kapitulo, nga mao ang kataposang panan-awon ni Daniel, si Ciro girepresentar pinaagi sa iyang ikatulong tuig, apan nahibalo kita nga kana nga ikatulong tuig mao ang iyang unang tuig, kay si Daniel mipadayon lamang hangtod sa unang tuig ni Ciro.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Busa si Ciro usa ka simbolo sa usa ka nahaunang tuig nga naglangkob ug tulo ka tuig. Siya usa ka simbolo sa mensahe sa unang manulonda. Ang unang tuig ni Ciro gihisgotan diha sa kataposang bersikulo sa unang panan-awon ni Daniel, ug unya pag-usab diha sa unang bersikulo sa kataposang panan-awon ni Daniel. Importante nga ilhon ang mahimoonong simbolismo ni Ciro, ug una natong giila nga siya nagrepresentar sa mensahe sa unang manulonda. Kini mahimong matino sa mahimoonong paagi pinaagi sa kamatuoran nga giila ni Daniel ang iyang ikatulong tuig ingon nga iyang nahauna, apan labi pang importante, kini giila pinaagi sa unang sugo nga iyang gimantala.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

Ang pakigbisog nga giatubang ni Gabriel batok sa mga hari sa Persia diha sa ikanapulong kapitulo, may kalabutan sa pagdala kang Ciro ngadto sa punto nga iyang tumanon ug ipahayag ang nahaunang usa sa tulo ka mga sugo, nga motugot sa mga Judio sa pagbalik ug pagtukod pag-usab sa Jerusalem ug sa templo. Ang ikatulong sugo maoy timaan sa sinugdanan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, nga natapos sa dihang miabot ang ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844. Ang ikatulong sugo nagrepresentar sa ikatulong manulonda, ug busa ang nahaunang sugo ni Ciro, nagrepresentar sa pag-abot sa unang manulonda niadtong 1798. Si Ciro nagrepresentar sa unang manulonda, ug tungod niini, sa basahon ni Daniel ang iyang unang tuig nagrepresentar ug tulo ka tuig.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Busa si Ciro nagrepresentar sa “panahon sa katapusan,” kay sa dihang miabot ang unang manulonda (si Ciro) niadtong 1798, miabot usab ang “panahon sa katapusan” ug ang basahon ni Daniel giablihan. Ang ngalan nga Ciro gituohang naggikan sa Karaang Persiyanong pulong nga “Kūruš,” nga nagpasabot og “adlaw,” inubanan sa Elamiteng pulong nga “kursh,” nga nagpasabot og “trono,” nga nagpakita og kalambigitan sa harianong kagamhanan o pagkahari. Gihisgotan usab ni Isaias kining mga kinaiya ni Ciro.

That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

Nga nagaingon mahitungod kang Ciro, Siya mao ang akong magbalantay sa mga karnero, ug pagatumanon niya ang tanan kong kabubut-on; bisan sa pag-ingon sa Jerusalem, Ikatukod ka; ug sa templo, Ikapahamutang ang imong patukoranan. Mao kini ang giingon sa Ginoo ngadto sa iyang dinihogan, kang Ciro, kansang toong kamot akong gikupot aron sa pagpailalom sa mga nasod sa iyang atubangan; ug hubaran ko ang mga hawak sa mga hari, aron maablihan sa iyang atubangan ang duha ka pultahan nga may mga dahon; ug ang mga pultahan dili pagasirhan; magauna ako sa imong atubangan, ug tul-iron ko ang mga liko nga dapit: pagapulpogon ko ang mga pultahan nga tumbaga, ug pagaputlon ko sa duha ang mga trangka nga puthaw: Ug ihatag ko kanimo ang mga bahandi sa kangitngit, ug ang tinagong mga bahandi sa tinagong mga dapit, aron ikaw makaila nga ako, ang Ginoo, nga nagtawag kanimo pinaagi sa imong ngalan, mao ang Dios sa Israel. Tungod kang Jacob nga akong alagad, ug sa Israel nga akong pinili, gitawag ko ikaw pinaagi sa imong ngalan: gihatagan ko ikaw ug ngalan nga dungganan, bisan wala ka makaila kanako. Ako mao ang Ginoo, ug wala nay lain; gawas kanako walay Dios: gihatagan ko ikaw ug kusog, bisan wala ka makaila kanako: Aron sila makaila gikan sa sidlakan sa adlaw, ug gikan sa kasadpan, nga walay lain gawas kanako. Ako mao ang Ginoo, ug wala nay lain. Isaias 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Si Ciro maoy hulagway ni Cristo, kay siya mao ang “dinihogan” sa Ginoo ug gitawag nga “magbalantay” sa Dios, nga nagtukod sa Jerusalem ug nagbutang sa patukoranan sa templo. Siya mao ang nalambigit sa pag-abli sa mga siradong ganghaan, maingon kang Cristo nga mao Siya nga nag-abli ug walay tawo nga makasira, ug nagsira ug walay tawo nga makaabli. Ug kang Ciro gihatag ang “mga bahandi sa kangitngit, ug tinagong mga kadato sa tinagong mga dapit.” Gituman ni Ciro ang daghang mga timaan sa linya sa mga kalihokang repormatoryo.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

Kini nagtimaan sa panahon sa katapusan, sa dihang moabot ang unang manulonda, sa dihang mabuksan ang basahon ni Daniel ug unya adunay pagdugang sa kahibalo nga nagagikan sa “mga bahandi sa kangitngit, ug mga tinagong bahandi sa mga tagong dapit.” Kadtong “mga bahandi sa kangitngit, ug mga tinagong bahandi sa mga tagong dapit,” mao ang naglangkob sa “patukoranan” nga “ginatukod,” ug sa “templo,” nga “igapahimutang.” Si Cristo, nga gisimbolohan pinaagi kang Ciro, mao ang “dinihog” sa Ginoo, maingon nga si Cristo gidihogan sa Iyang bautismo. Busa si Ciro dili lamang ang pag-abot sa unang manulonda, siya usab mao ang ikaduhang manulonda nga naghatag og gahum sa unang manulonda sa dihang kini mokunsad, maingon nga ang Espiritu Santo mikunsad sa dihang si Cristo gidihogan. Niadtong Oktubre 22, 1844, gibuksan ni Cristo ang pultahan o “ganghaan” paingon sa Labing Balaang Dapit, nga maoy usa ka ganghaan nga kaniadto gisirhan. Si Ciro usab nagtimaan sa pag-abot sa ikatulong manulonda.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Si Ciro mao ang unang manulonda, ug ang unang manulonda nagbaton sa tanang mga elemento sa tulo ka mga manulonda. Si Ciro mao ang panahon sa katapusan niadtong 1798, sa pag-abot sa unang manulonda. Si Ciro nagrepresentar sa Agosto 11, 1840 sa dihang ang mensahe sa unang manulonda gihatagan og gahum (gidihogan). Siya nagrepresentar sa buhat sa pagpandong sa mga patukoranan, sumala sa girepresentahan sa paghimo sa tsart sa 1843 niadtong Mayo 1842. Siya nagrepresentar sa pagtukod sa templo, ingon nga ang duha ka mga pundok gibulag sa unang kapakyasan niadtong Abril 19, 1844, ug siya nagrepresentar sa ikaduhang pagkabulag sa dakong kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Ang tanang mga timaan sa dalan sa kalihokan sa reporma sa mga Millerite gitipohan ni Ciro, ug busa kadtong mga timaan sa dalan nagatipohan usab sa mga timaan sa dalan sa kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang kalihokan sa mga Millerite giunhan sa mga timaan nga giila ni Cristo nga mouna sa kasaysayan sa mga Millerite.

“Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

“Ang tagna dili lamang nagtagna sa paagi ug tumong sa pag-anhi ni Cristo, kondili nagapakita usab ug mga timailhan nga pinaagi niini ang mga tawo makaila kon haduol na kini. Miingon si Jesus: ‘Ug adunay mga timailhan sa adlaw, ug sa bulan, ug sa mga bitoon.’ Lucas 21:25. ‘Ang adlaw mongitngit, ug ang bulan dili mohatag sa iyang kahayag, ug ang mga bitoon sa langit mangatagak, ug ang mga gahum nga anaa sa langit uyogon. Ug unya ilang makita ang Anak sa tawo nga magaabut diha sa mga panganod uban ang dakong gahum ug himaya.’ Marcos 13:24–26. Ang manugpadayag maoy naghulagway sa nahaunang mga timailhan nga magauna sa ikaduhang pag-anhi: ‘Ug miabut ang usa ka dakong linog; ug ang adlaw nahimong maitum ingon sa sako nga balhiboon, ug ang bulan nahimong ingon sa dugo.’ Pinadayag 6:12.”

“These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

“Kining mga ilhanan nakita sa wala pa ang pag-abli sa ikanapulog-siyam nga siglo. Sa katumanan niini nga tagna nahitabo, sa tuig 1755, ang labing makalilisang nga linog nga sukad natala.” The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

Ang mga ilhanan nga nagpahibalo sa Ikaduhang Pag-anhi nagsugod sa wala madugay sa wala pa ang 1798, sa 1755. Ang 1798 mao ang katapusan sa pagkabinihag sa espirituwal nga Israel diha sa espirituwal nga Babilonya, nga gitudlo ni Sister White nga gitipohan sa literal nga pagkabinihag sa literal nga Israel diha sa literal nga Babilonya, nga natapos sa katapusan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag, sa dihang si Ciro misulod agi sa mga ganghaan nga bukás ug giilog ang Babilonya, ug gipatay si Belsasar.

“Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

“Karon ang iglesia sa Dios gawasnon na sa pagpadayon hangtod sa hingpit sa balaang laraw alang sa kaluwasan sa usa ka nalaglag nga kaliwatan. Sulod sa daghang mga siglo ang katawohan sa Dios nag-antus ug pagdili sa ilang mga kagawasan. Ang pagwali sa ebanghelyo sa iyang kaputli gidili, ug ang labing mabug-at nga mga silot gipahamtang sa mga nangahas sa pagsupak sa mga sugo sa mga tawo. Tungod niini, ang dako nga moral nga parasan sa Ginoo hapit gayud sa tibuok nahaw-ang. Ang katawohan gihikawan sa kahayag sa pulong sa Dios. Ang kangitngit sa kasaypanan ug patuotuo naghulga sa pagpalong sa kahibalo sa tinuod nga relihiyon. Ang iglesia sa Dios dinhi sa yuta sama ka tinuod nga diha sa pagkaulipon niining hataas nga yugto sa walay hunong nga pagpanglutos, maingon sa mga anak sa Israel nga gibihag sa Babilonia sa panahon sa ilang pagkabinihag.” Prophets and Kings, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Ang pagtapos sa kapitoan ka tuig didto sa Babilonia naghulagway sa 1798, ug may mga timailhan nga miuna sa 1798, nga nagpahibalo nga ang pagbalik ni Cristo haduol na kaayo.

“The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

“Ang pag-abot sa kasundalohan ni Ciro sa atubangan sa mga paril sa Babilonia maoy usa ka timaan ngadto sa mga Judio nga ang ilang kaluwasan gikan sa pagkabinihag nagkahiduol na. Kapin sa usa ka gatus ka tuig sa wala pa matawo si Ciro, ang Inspirasyon naghisgot kaniya pinaagi sa ngalan, ug nagpahimo nga matala ang mismong buluhaton nga iyang pagabuhaton sa pagkuha sa siyudad sa Babilonia nga wala kini makabantay, ug sa pag-andam sa dalan alang sa kagawasan sa mga anak sa pagkabinihag.” Prophets and Kings, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Si Ciro usab nagpatin-aw sa mga ilhanan nga miuna sa 1798. Ang mga historyador medyo malaw-ay sa ilang paghubit bahin sa pagmando ni Dario ug ni Ciro, apan ang Pulong sa Dios matin-aw. Ang Imperyo sa Medo-Persia misunod sa Imperyo sa Babilonia, ug ang unang hari sa Medo-Persia mao si Dario, bisan pa man ang iyang pag-umangkon nga si Ciro mao ang heneral nga nakadaug sa Babilonia sa gabii sa ulahing handaan ni Belsasar. Si Ciro ug si Dario silang duha nagpatin-aw usab sa panahon sa katapusan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag, nga nagrepresentar sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug nga nagpatin-aw usab sa panahon sa katapusan niadtong 1989.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

Ang panahon sa katapusan sa kasaysayan ni Moises gimarkahan sa mga pagkahimugso ni Aaron ug ni Moises, nga gilay-on ug tulo ka tuig. Kining maong kasaysayan naghulagway sa labing hingpit sa kasaysayan ni Cristo, ug ang panahon sa katapusan nianang kasaysayana gimarkahan sa pagkahimugso ni Juan, ug unom ka bulan sa ulahi ang pagkahimugso sa iyang ig-agaw nga si Jesus. Ang panahon sa katapusan adunay duha ka mga timailhan, ug si Dario ug si Ciro parehong nagtimaan sa katapusan sa pagkabinihag sulod sa kapitoan ka tuig, nga naghulagway sa katapusan sa pagkabinihag sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang makamatay nga samad sa mapapal nga mananap sa 1798 gisundan sa sunod tuig sa kamatayon sa usa nga mikabayo ibabaw ug naghari nianang mananapa. Sa 1989 si Reagan ug si Bush nga una, parehong mga presidente.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Si Ciro nagtimaan sa mga ilhanan nga nagpahibalo sa umaabot nga panahon sa katapusan, ug siya usab nagtimaan sa panahon sa katapusan. Nagtimaan siya sa pag-uswag sa kahibalo, ug sa paghatag og gahum sa unang mensahe sa dihang manaog ang usa ka manulonda, ug nagtimaan usab siya sa buluhaton nga unya pagasugdan sa pagpahamutang sa mga patukoranan, sa buluhaton sa pagtukod sa templo, ug sa pag-abot sa ikatulong manulonda sa dihang ang Mensahero sa Pakigsaad sa kalit moanhi sa Iyang templo.

In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia, usa ka butang gipadayag kang Daniel, nga ginganlan ug Belteshazzar; ug ang butang tinuod, apan ang panahon nga gitagal niini hataas: ug iyang nasabtan ang butang, ug may salabutan siya sa panan-awon. Niadtong mga adlawa ako, si Daniel, nagbangutan sulod sa tulo ka tibuok semana. Wala ako mokaon ug lami nga tinapay, ni misulod sa akong baba ang unod ni ang bino, ni nagdihog ako sa akong kaugalingon bisan gayod, hangtud nga natuman ang tulo ka tibuok semana. Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa unang bulan, samtang didto ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel. Daniel 10:1–4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

Ang mga simbolo ni Ciro ug ni Belteshazzar nagrepresentar sa usa ka piho nga propetikong kasaysayan sa kataposang mga adlaw. Ang simbolo ni Belteshazzar nagpahibalo kanato nga ang mga tawong ginarepresentahan mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang kataposang kaliwatan sa mga tawo sa tugon. Sila gibutang sulod sa propetikong kasaysayan nga ginarepresentahan ni Ciro, nga nagrepresentar sa kasaysayan nga miuna sa 1798, ug 1989, ug Septiyembre 11, 2001, kay si Ciro nagrepresentar sa tanan niadtong mga ilhanan sa dalan. Nagrepresentar usab siya sa kasagmuyo sa Hulyo 18, 2020, ug bisan pa sa haduol nga moabot nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Ang yawi sa pag-ila kon asa sa propesiya gibutang ang kataposang panan-awon ni Daniel maila pinaagi sa nahibaloan ni Daniel.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

Sa bersikulo uno si Daniel (Belteshazzar) adunay pagsabot sa “butang” ug usab sa “panan-awon.” Ang “butang” mao ang Hebreohanong pulong nga “dabar,” nga nagpasabot ug “pulong,” ug kini gigamit ni Gabriel aron magrepresentar sa “chazon” nga panan-awon sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig (“pito ka mga panahon”). Ang “panan-awon” sa bersikulo uno, nga nasabtan ni Daniel, mao ang “mareh” nga panan-awon sa duha ka libo tulo ka gatus ka tuig. Ang katawhan sa pakigsaad sa Dios sa kataposang mga adlaw wala makasabot sa “pito ka mga panahon” sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Wala sila makasabot sa “pito ka mga panahon” hangtod human sa Septyembre 11, 2001, busa si Daniel kinahanglan anaa sa panahon sa matagnaong kalihokang reporma nga girepresentahan ni Ciro human sa Septyembre 11, 2001, kay si Daniel, nga nagrepresentar sa katapusang matagnaong kalihokan, nakasabot sa “butang” ug sa “panan-awon.”

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Si Daniel giila nga anaa sa usa ka yugto sa pagbangotan sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw. “Niadtong mga adlaw” sa pagbangotan ni Daniel, nasabtan niya ang “butang,” ug siya usab nakabaton ug pagsabot sa “panan-awon.” Ang kamatuoran nga girepresentahan sa “butang” gipadayag ngadto kang Daniel sa mga adlaw sa pagbangotan. Ang katawhan sa Dios girepresentahan nga “nagabangotan” diha sa mga linya sa reporma sa wala pa ang Midnight Cry. Ang pagbangotan girepresentahan ni Marta ug Maria nga nagabangotan alang kang Lazaro, sa dili pa ang Triumphal Entry. Kini gihulagway pinaagi sa pagkaluya sa kaisog human sa unang kapakyasan sa kasaysayan sa mga Millerite, ingon sa gipahayag ni Jeremias.

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

Ang imong mga pulong hingkaplagan, ug gikaon ko sila; ug ang imong pulong alang kanako nahimong kalipay ug kasadya sa akong kasingkasing: kay ako gitawag sa imong ngalan, Oh Ginoong Dios sa mga panon. Wala ako molingkod sa katilingban sa mga mayubiton, ni magmaya; naglingkod ako nga nag-inusara tungod sa imong kamot: kay imong gipuno ako sa kasuko. Nganong ang akong kasakit walay paghunong, ug ang akong samad dili na mamaayo, nga nagdumili sa pagkaayo? mahimo ba nga alang kanako ikaw mahimong ingon sa bakakon, ug ingon sa mga tubig nga mapakyas? Jeremias 15:16–18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Si Jeremias wala “magmalipayon,” sama sa gibuhat sa mga lungsoranon sa Sodoma ug Egipto diha sa Pinadayag kapitulo onse, sa kamatayon sa duha ka mga saksi. Ang “dili pagmalipayon” mao ang pagbangotan. Ang pagbangotan ni Belteshazzar nagtimaan sa pagbangotan nga nalangkit sa kamatayon sa duha ka mga saksi. Niadtong Hulyo 18, 2020, ug Nobyembre 3, 2020, ang duha ka mga saksi sa tinuod nga Protestante nga sungay ug sa Republikano nga mga sungay sa mananap sa yuta gipamatay sa kadalanan sa Sodoma ug Egipto, diin usab ang atong Ginoo gilansang sa krus. Sa dihang ang atong Ginoo gilansang sa krus, ang Iyang mga tinun-an misugod sa pagbangotan. Kadtong duha ka mga saksi girepresentar diha sa Pinadayag kapitulo onse ingon nga si Moises ug si Elias.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

Adunay lima ka mga paghisgot kang Cristo ingon nga si Miguel diha sa mga Kasulatan, tulo sa basahon ni Daniel, usa sa basahon ni Judas ug usa pa sa basahon sa Pinadayag. Sa kapitulo napulo, nga atong gikonsiderar karon, si Miguel gihisgotan sa makaduha, sa mga bersikulo trese ug baynte-uno, ug unya pag-usab sa kapitulo dose, bersikulo uno. Siya giila sa Pinadayag dose, bersikulo pito. Sa Judas, si Miguel giila ingon nga nagbanhaw kang Moises, nga sa Pinadayag kapitulo onse, usa sa mga saksi nga patay diha sa dalan.

I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

Busa ipahinumdom ko kamo, bisan nasayod na kamo kaniadto niini, nga ang Ginoo, sa nakaluwas na sa katawhan gikan sa yuta sa Egipto, sa ulahi gilaglag ang mga wala motoo. Ug ang mga manulonda nga wala magbantay sa ilang unang kahimtang, kondili mibiya sa ilang kaugalingong puloy-anan, gitagana niya diha sa walay kataposang mga talikala ilalom sa kangitngit alang sa paghukom sa dakong adlaw. Ingon usab ang Sodoma ug Gomorra, ug ang mga lungsod sa ilang palibot, nga sa samang paagi nagtugyan sa ilang kaugalingon ngadto sa pakighilawas ug nangita sa laing unod, gipahimutang ingon nga usa ka panig-ingnan, nga nagaantus sa silot sa walay kataposang kalayo. Sa samang paagi usab kining mahugaw nga mga magdadamgo naghugaw sa unod, nagtamay sa pagbulot-an, ug nagsulti ug daotan batok sa mga dungganan. Apan si Miguel nga arkanghel, sa diha nga nakiglantugi sa yawa siya nakiglalis mahitungod sa lawas ni Moises, wala mangahas sa pagdala batok kaniya ug mapakaulawong sumbong, kondili miingon, Ang Ginoo magbadlong kanimo. Judas 5–9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

Diha sa basahon ni Judas, sulod sa konteksto sa Sodoma ug sa Egipto, nga nagarepresentar sa dakong siyudad diin si Moises ug si Elias gipamatay diha sa Pinadayag kapitulo onse; si Cristo, nga girepresentahan ni Miguel, nagbanhaw sa lawas ni Moises. Si Moises ug si Elias patay na sulod sa tulo ug tunga ka simbolikong adlaw diha sa Pinadayag kapitulo onse, ug ang mga adlaw sa pagbangotan alang kang Beltesasar natapos sa dihang si Miguel mikunsad gikan sa langit. Linya ibabaw sa linya, ang Daniel kapitulo napulo mga bersikulo usa hangtod upat, nagaila sa panahon sa pagbangotan nga matapos sa dihang ang duha ka mga saksi pagabanhawon ni Miguel.

We shall continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

“Ang Ama nagpili kang Moises ug Elias aron mahimong iyang mga mensahero kang Cristo, ug pagahimayaon siya pinaagi sa kahayag sa Langit, ug makig-ambit kaniya mahitungod sa iyang umaabot nga kasakit, tungod kay sila nagpuyo sa yuta ingon nga mga tawo; ilang nasinati ang kasubo ug pag-antus sa tawo, ug makahimo sila sa pagduyog sa pagsulay ni Jesus sa iyang kinabuhi dinhi sa yuta. Si Elias, sa iyang kahimtang ingon nga manalagna ngadto sa Israel, nagrepresentar kang Cristo, ug ang iyang buluhaton, sa usa ka bahin, susama sa buluhaton sa Manluluwas. Ug si Moises, ingon nga pangulo sa Israel, mitindog puli kang Cristo, nga nakig-ambit kaniya ug nagsunod sa iyang mga pahimangno; busa, kining duha, taliwala sa tanang panon nga nagkatigum sa palibot sa trono sa Dios, mao ang labing angay sa pag-alagad sa Anak sa Dios.

“When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

“Sa dihang si Moises, nga nasuko tungod sa pagkawalay-pagtoo sa mga anak sa Israel, mipahid sa bato diha sa kapungot ug mihatag kanila sa tubig nga ilang gipangayo, iyang giangkon ang himaya alang sa iyang kaugalingon; kay ang iyang hunahuna natokob pag-ayo sa pagkadili-mapasalamatanon ug sa pagkasupilon sa Israel nga napakyas siya sa pagpasidungog sa Dios ug sa pagpadaku sa iyang ngalan, sa pagbuhat sa buhat nga Iyang gisugo kaniya nga pagabuhaton. Mao kadto ang laraw sa Makagagahum nga sa kanunay dad-on ang mga anak sa Israel ngadto sa malisod nga mga kahimtang, ug unya, sa ilang dakung panginahanglan, luwason sila pinaagi sa iyang gahum, aron ilang maila ang iyang pinasahi nga pagtagad alang kanila, ug himayaon ang iyang ngalan. Apan si Moises, sa pagpatuyang sa kinaiyanhong mga tinguha sa iyang kasingkasing, giangkon alang sa iyang kaugalingon ang dungog nga angay sa Dios, nahulog ilalom sa gahum ni Satanas, ug gidid-an sa pagsulod sa yutang saad. Kon si Moises nagpabilin unta nga malig-on, ang Ginoo unta magdala kaniya ngadto sa yutang saad, ug unya pagabalhinon siya ngadto sa Langit nga wala makakita sa kamatayon.”

“As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

“Ingon niini nahitabo, si Moises miagi sa kamatayon, apan ang Anak sa Dios mikunsad gikan sa Langit ug gibanhaw siya sa wala pa makita sa iyang lawas ang pagkadunot. Bisan pa man nga si Satanas nakiglalis kang Miguel tungod sa lawas ni Moises, ug giangkon kini ingon nga matarung niyang inagaw, wala siya makadaug batok sa Anak sa Dios, ug si Moises, uban sa usa ka gibanhaw ug mahimayaong lawas, gidala ngadto sa mga sawang sa Langit, ug karon usa na sa duha nga gipasidunggan, nga gisugo sa Amahan sa pag-atiman sa iyang Anak.

“By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

“Tungod sa ilang pagtugot sa ilang kaugalingon nga madaog sa hilabihang pagkatulog, nawad-an ang mga tinun-an sa panaghisgot tali sa langitnong mga mensahero ug sa mahimayaong Manunubos. Apan sa dihang kalit silang makamata gikan sa halalum nga pagkatulog, ug makita ang halangdong panan-awon sa ilang atubangan, napuno sila sa kalipay ug kahadlok. Samtang ilang gitan-aw ang masidlakon nga dagway sa ilang hinigugmang Agalon, napugos sila sa pagtabon sa ilang mga mata pinaagi sa ilang mga kamot, kay dili sila arang makalahutay sa dili maasoy nga himaya nga nagtabon sa iyang persona, ug nga nagpagula ug mga silaw sa kahayag sama sa mga silaw sa adlaw. Sulod sa hamubo nga higayon nakita sa mga tinun-an ang ilang Ginoo nga gimaya ug gibayaw sa ilang atubangan, ug gipasidunggan sa masidlakong mga binuhat nga ilang naila ingon nga mga pinalabi sa Dios.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.