In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia may usa ka butang nga gipadayag kang Daniel, nga ginganlan ug Belteshazzar; ug ang butang matuod, apan ang gitagal nga panahon taas: ug iyang nasabtan ang butang, ug may pagsabut siya sa panan-awon. Niadtong mga adlawa ako si Daniel nagbalata sulod sa tulo ka tibuok semana. Wala ako mokaon ug lamiang tinapay, ni misulod sa akong baba ang unod ni ang bino, ni nagpahid ako sa akong kaugalingon bisan unsa gayud, hangtud nga natuman ang tulo ka tibuok semana. Ug sa ika-kaluhaan ug upat ka adlaw sa nahaunang bulan, sa diha nga didto ako sa daplin sa dako nga suba, nga mao ang Hiddekel. Daniel 10:1–4.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

Sa sulod sa simbolikong tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag kapitulo onse, sa dihang ang duha ka mga saksi patay na diha sa dalan, usa ka “butang” gipadayag kang Belteshazzar. Kaniadto nasabtan na niya ang “panan-awon” (mareh), kay sa kapitulo nuebe, si Gabriel mianhi na ug mihatag kaniya sa pagsabot sa panan-awon.

Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

Oo, samtang nagsulti pa ako diha sa pag-ampo, bisan ang tawo nga si Gabriel, nga akong nakita sa panan-awon sa sinugdan, nga gipalupad sa matulin kaayo, miduol kanako sa panahon sa halad sa kagabhion. Ug siya nagpahibalo kanako, ug misulti kanako, ug miingon, O Daniel, mianhi ako karon aron sa paghatag kanimo ug kaalam ug pagsabot. Sa sinugdan sa imong mga pangamuyo migula ang sugo, ug mianhi ako aron sa pagpahibalo niini kanimo; kay ikaw hinigugma sa hilabihan: busa sabta ang butang, ug tagda ang panan-awon. Daniel 9:21–23.

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

Ang “lalaki nga si Gabriel, nga” nakita ni Daniel “diha sa panan-awon sa sinugdanan,” nagtumong sa “chazon,” ang panan-awon sa kasaysayan nga matagnaon, nga nagpasabot kang Gabriel nga naghubad sa panan-awon sa mga gingharian sa tagna sa Biblia alang kang Daniel diha sa ikawalong kapitulo. Apan ang “panan-awon,” nga pagatamdon unta ni Daniel sa ikasiyam nga kapitulo, mao ang “mareh,” ang panan-awon sa panagway. Dayon gihatag ni Gabriel kang Daniel ang makasaysayanong pagbahinbahin sa tagna sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

Ang ikasiyam nga kapitulo natuman sa unang tuig ni Dario. Sa dihang si Belteshazzar nag-ingon nga siya “nakasabot sa panan-awon,” sa “ikatulong tuig ni Ciro,” nakasabut na siya sa “mareh,” nga panan-awon, sulod sa duha ka tuig. Ang gisabtan ni Belteshazzar niadtong “mga adlawa” sa pagbangotan mao ang “butang,” nga mao ang Hebreohanon nga pulong nga “dabar,” ug kini hataas, kay ang gitakdang panahon duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

Si Daniel nakasabot na daan sa pipila ka bahin sa “butang,” kay iyang ginatuman ang pag-ampo sa Levitico 26 diha sa kapitulo 9, ug kana mao ang pag-ampo sa “butang.” Midugang ang kahayag ibabaw sa “pito ka mga panahon,” nga nasabtan ni Belteshazzar sulod sa baynte-uno ka mga adlaw sa pagbangutan, ug ang pagdugang sa kahayag ibabaw sa “pito ka mga panahon,” sulod niadtong mga adlaw sa pagbangutan, nagsimbolo sa pagdugang sa kahayag ibabaw sa “pito ka mga panahon” niadtong 1856. Ang mga Millerita usab kaniadto nahibalo na sa “pito ka mga panahon,” kay ilang gimantala kini, apan may dugang nga kahayag nga maoy mosulay kanila gayod sa maong punto sa ilang kasaysayan sa dihang mibalhin sila gikan sa kalihokang Philadelphian ngadto sa kalihokang Laodicean.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

Ang mga adlaw sa pagbangutan ni Belteshazzar nagkatakdo sa propetikong kasaysayan sa dihang ang kalihukang Philadelphian mibalhin ngadto sa kalihukang Laodicean niadtong 1856, ug dayon ngadto sa iglesiang Adventista nga Laodicean niadtong 1863. Ang kasaysayan ni Belteshazzar ug sa mga Millerite mahitungod sa nadugang nga kahayag ibabaw sa “pito ka mga panahon” nagkauyon sa pagbalhin sa kalihukang Laodicean sa ikatulong anghel ngadto sa kalihukang Philadelphian sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug sa mga adlaw sa pagbangutan, nga mao ang sulod sa panahon sa paghulat, sa dihang ang nadugang nga kahayag ibabaw sa “pito ka mga panahon” igapadayag.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

Si Belteshazzar nagarepresentar sa usa ka mensahero ug sa usa ka kalihokan. Sa mga adlaw sa iyang pagbangotan, ang mensahero kinahanglan makasabot sa “butang,” nga mao ang Kamatuoran, ug unya iyang ipresentar ang “butang” ngadto sa usa ka kalihokan, sa dihang banhawon ni Michael ang duha ka mga saksi sa 2023.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

Ang Hebreohanon nga pulong nga “mareh” (panan-awon sa dagway ni Cristo), nga giila kang Daniel nga iyang nasabtan diha sa bersikulo uno, gipakita sa upat ka higayon sa katapusang panan-awon ni Daniel. Kaduha kini gihubad nga “panan-awon,” ug kaduha usab nga “dagway.” Sa unang higayon nga gigamit ni Daniel ang pulong diha sa bersikulo uno, iyang giila nga iyang nasabtan ang “panan-awon,” apan ang laing tulo ka mga paghisgot nagpakita kang Daniel nga nagasinati sa panan-awon. Diha sa bersikulo sais, ang nawong ni Cristo “sama sa ‘dagway’ sa kilat.”

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa nahaunang bulan, samtang didto ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel; unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw, ug ania karon, may usa ka tawo nga nagsul-ob ug lino, kansang mga hawak gibaksan sa lunsay nga bulawan sa Uphaz: Ang iyang lawas usab sama sa berilo, ug ang iyang nawong ingon sa dagway sa kilat, ug ang iyang mga mata sama sa mga suga nga kalayo, ug ang iyang mga bukton ug ang iyang mga tiil ang kolor sama sa pinasinaw nga tumbaga, ug ang tingog sa iyang mga pulong sama sa tingog sa usa ka panon. Ug ako si Daniel lamang ang nakakita sa panan-awon: kay ang mga tawo nga kuyog kanako wala makakita sa panan-awon; apan usa ka dakong pagkurog ang midangat kanila, mao nga nangalagiw sila aron manago. Busa nahibilin ako nga nag-inusara, ug nakita ko kining dakong panan-awon, ug walay nahibiling kusog diha kanako: kay ang akong katahom nahimong pagkadunot sa sulod nako, ug wala na akoy nahibiling kusog. Daniel 10:4–8.

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

Aduna pay laing Hebreohanon nga pulong nga gihubad ingon nga “panan-awon,” nga atong hisgotan human natong ipadayag ang pipila ka mga kinaiya sa Hebreohanon nga pulong nga “mareh.” Sa nangaging mga bersikulo mao kini ang pulong nga “dagway,” nga mao ang Hebreohanon nga pulong nga “mareh.” Ang maong pulong gihubad usab ingon nga “panan-awon” diha sa bersikulo disisais. Sa bersikulo disisais, ang panan-awon ni Cristo nakapasubo kang Daniel.

And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

Ug ania karon, usa nga sama sa dagway sa mga anak sa mga tawo mihikap sa akong mga ngabil; unya gibuka ko ang akong baba, ug misulti, ug miingon kaniya nga nagtindog sa akong atubangan, O akong ginoo, tungod sa panan-aw ang akong mga kasakit mibalik ngari kanako, ug wala nay kusog nga nahabilin kanako. Daniel 10:16.

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “sorrows” nagpasabot ug bisagra, ug ang “panan-awon” sa pagpakita ni Cristo nga nakita ni Daniel sa bersikulo mitalikod sa usa ka bisagra. Ang “bisagra” diha sa profesiya nagrepresentar sa usa ka punto sa pagliko.

“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

“Adunay mga leksiyon nga dapat tun-an gikan sa kasaysayan sa nangagi; ug ang pagtagad gitawag ngadto niini, aron ang tanan makasabut nga ang Dios nagabuhat karon sa samang paagi nga sa kanunay Iyang gibuhat. Ang Iyang kamot makita diha sa Iyang buluhaton ug sa taliwala sa mga nasud karon, sama ra gayod sa nakita kini sukad pa sa unang pagmantala sa maayong balita ngadto kang Adan didto sa Eden.

“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

“Adunay mga yugto nga maoy mga punto sa pagbalhin sa kasaysayan sa mga nasud ug sa iglesia. Diha sa pagbuot sa Dios, sa dihang moabot kining nagkalainlaing mga krisis, ang kahayag alang nianang panahona ihatag. Kon kini pagadawaton, adunay espirituhanong pag-uswag; kon kini isalikway, mosunod ang espirituhanong pagkahinay ug pagkalunod. Ang Ginoo diha sa Iyang pulong nagpadayag sa masulongong buluhaton sa maayong balita maingon nga kini gipadayon kaniadto, ug pagabuhaton sa umalabot, bisan hangtod sa panapos nga pakigbisog, sa dihang ang mga ahensiya ni Satanas mohimo sa ilang katapusang kahibulongang lihok.” Bible Echo, August 26, 1895.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

Ang bersikulo sais nagrepresentar ug usa ka mahinungdanong pagbalhin sa kasaysayan nga girepresentar ni Belteshazzar. Usa kini ka pagbalhin alang sa Republikano nga sungay (ang nasud) ug sa Protestante nga sungay (ang iglesia). Nagrepresentar kini ug usa ka krisis, ug nagrepresentar usab kini sa punto diin ang pinasahi nga kahayag alang nianang kasaysayana gihatag. Ang mahinungdanong pagbalhin alang kang Daniel nahitabo sa dihang si Daniel “gihikap,” sa ikaduhang higayon sa tulo ka higayon. Hikapon si Daniel sa tulo ka higayon, ug ang ikaduhang higayon nga siya gihikap maoy usa ka mahinungdanong pagbalhin alang kaniya, ug kana nga mahinungdanong pagbalhin mao ang ikaduha sa tulo ka higayon diin nakita ni Daniel ang panan-awon nga “mareh.”

And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

Ug ania karon, usa nga sama sa dagway sa mga anak sa mga tawo mihikap sa akong mga ngabil; unya gibuka ko ang akong baba, ug misulti, ug miingon kaniya nga nagtindog sa akong atubangan: Oh akong ginoo, tungod sa panan-awon ang akong mga kasakit mibalik ibabaw kanako, ug wala na gayod koy nahibiling kusog. Daniel 10:16.

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

Hisgutan nato sa dili madugay ang tulo ka mga paghikap. Ang una sa upat ka higayon nga gigamit ni Daniel ang pulong nga “mareh,” mao ang iyang pagpamatuod nga nasabtan niya ang panan-awon, ug ang kataposang tulo ka mga reperensiya nagtimaan sa iyang kasinatian sa dihang iyang nakita gayod ang dagway. Sa ikatulong higayon nga iyang gihisgutan ang panan-awon sa dagway, mao kini ang bersikulo 18, diin siya gihikap sa ikatulong higayon.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

Unya may miduol pag-usab ug mihikap kanako ang usa nga sama sa dagway sa usa ka tawo, ug gipalig-on niya ako. Daniel 10:18.

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

Sa ikaduhang paghikap, sa bersikulo 16, nga mao ang ikaduhang paghisgot sa panan-awon nga “marah,” nawala ang iyang kusog, apan sa ikatulong paghikap, nauli ang iyang kusog. Sa mga bersikulo 10, 16, ug 18, gihikap si Daniel. Sa bersikulo 6, nakita ni Daniel ang dagway ni Cristo, ug unya si Gabriel, ug sa bersikulo 10, gihikap ni Gabriel si Daniel sa unang higayon.

Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw ako, ug ania karon, usa ka tawo nga sinul-oban ug lino, kansang hawak gibaksan sa lunsay nga bulawan sa Uphaz: Ang iyang lawas usab sama sa berilo, ug ang iyang nawong ingon sa dagway sa kilat, ug ang iyang mga mata ingon sa mga lamparahan sa kalayo, ug ang iyang mga bukton ug ang iyang mga tiil sa kolor sama sa pinasinaw nga tumbaga, ug ang tingog sa iyang mga pulong sama sa tingog sa usa ka panon sa katawhan. Ug ako si Daniel ra ang nakakita sa panan-awon; kay ang mga tawo nga uban kanako wala makakita sa panan-awon; apan usa ka dakung pagkurog miabot kanila, busa nangalagiw sila aron motago sa ilang kaugalingon. Busa ako nahibilin nga nag-inusara, ug nakita ko kining dakung panan-awon, ug walay kusog nga nahibilin kanako: kay ang akong katahom sa sulod nako nahimong pagkadunot, ug wala na ako magpabilin ug kusog.

Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

Apan nadungog ko ang tingog sa iyang mga pulong; ug sa akong pagkadungog sa tingog sa iyang mga pulong, nahulog ako sa halalum nga pagkatulog nga ang akong nawong mitumba sa yuta. Ug, ania karon, may usa ka kamot nga mihikap kanako, nga mipatindog kanako ibabaw sa akong mga tuhod ug sa mga palad sa akong mga kamot. Ug siya miingon kanako, Oh Daniel, tawo nga hinigugma sa hilabihan, sabta ang mga pulong nga akong igasulti kanimo, ug tumindog ka sa matul-id: kay kanimo ako karon gipadala. Ug sa nakasulti na siya niining pulonga kanako, mitindog ako nga nagakurog. Unya miingon siya kanako, Ayaw kahadlok, Daniel: kay sukad sa nahaunang adlaw nga gitutokan mo ang imong kasingkasing sa pagsabut, ug sa pagpahiubos sa imong kaugalingon sa atubangan sa imong Dios, ang imong mga pulong nadungog, ug mianhi ako tungod sa imong mga pulong. Apan ang principe sa gingharian sa Persia misukol kanako sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw: apan, ania karon, si Miguel, usa sa mga pangulong principe, mianhi sa pagtabang kanako; ug nagpabilin ako didto uban sa mga hari sa Persia. Karon mianhi ako aron sa pagpahibalo kanimo sa pagsabut sa mahitabo sa imong katawohan sa ulahing mga adlaw: kay ang panan-awon iya pa sa daghang mga adlaw. Daniel 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

Unya sa bersikulo 16, si Daniel gihikap sa ikaduhang higayon sa dihang nakita niya ang panan-awon mahitungod kang Cristo.

And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

Ug sa dihang nakasulti siya kanako sa maong mga pulong, gitumong ko ang akong nawong sa yuta, ug nahimo akong amang. Ug, tan-awa, may usa nga sama sa panagway sa mga anak sa mga tawo nga mihikap sa akong mga ngabil; unya gibuka ko ang akong baba, ug misulti, ug miingon kaniya nga nagtindog sa akong atubangan, Oh akong ginoo, tungod sa panan-awon ang akong mga kasakit mibalik sa ibabaw nako, ug wala nay kusog nga nahibilin kanako. Kay unsaon man sa alagad niining akong ginoo ang pagsulti uban niining akong ginoo? kay mahitungod kanako, dihadiha wala nay kusog nga nahibilin kanako, ni wala nay gininhawa nga nahibilin kanako. Daniel 10:15–17.

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

Unya si Daniel hikapon sa ikatulong higayon, sa pagpakita ni Gabriel, dili ni Cristo.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

Unya mianhi siya nga miduol pag-usab ug mihikap kanako, usa nga may dagway sama sa usa ka tawo, ug gipalig-on niya ako, ug miingon, O tawo nga hinigugma sa hilabihan, ayaw kahadlok: ang kalinaw maanaa kanimo; pagmalig-on, oo, pagmalig-on. Ug sa diha nga nakasulti na siya kanako, ako napalig-on, ug miingon, Pasultiha ang akong ginoo; kay gipalig-on mo ako. Unya miingon siya, Nahibalo ka ba ngano nga mianhi ako kanimo? ug karon mobalik ako aron makig-away batok sa principe sa Persia: ug sa diha nga makalakaw na ako, ania karon, moanhi ang principe sa Grecia. Apan ipakita ko kanimo kadtong nahisulat sa kasulatan sa kamatuoran: ug walay bisan usa nga nagabarug uban kanako niining mga butanga gawas kang Miguel nga inyong principe. Daniel 10:18–21.

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

Si Daniel gihikap sa tulo ka higayon, ug sa nahauna ug ikatulong higayon siya gihikap sa manulonda nga si Gabriel. Sa ikaduhang higayon nga siya gihikap, kini pinaagi kang Cristo. Gigamit ni Daniel ang mao rang Hebreohanong pulong sa upat ka higayon, apan sa nahaunang higayon sa upat, sa bersikulo uno, iyang gipahayag nga iyang nasabtan ang “panan-awon.” Ang pagsabot sa usa ka kamatuoran importante, apan dili kini mao ra sa pagsinati sa kamatuoran, ingon sa iyang gibuhat sa laing tulo ka higayon.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Sa dihang natapos ang mga adlaw sa pagbangotan ni Daniel, gihatagan siya ug kasinatian sa panan-awon, nga may pagsabot na siya niini sa wala pa matapos ang mga adlaw sa iyang pagbangotan. Ang maong kasinatian gilangkuban sa tulo ka mga lakang, nga girepresentahan sa tulo ka mga paghikap. Ang una ug ang ulahing mga paghikap gihimo ni Gabriel, ug ang tunga nga paghikap iya ni Cristo. Ang una ug ang ulahing mga paghikap mao ang nahauna ug ang naulahi nga mga letra sa Hebreohanong alpabeto. Nianang ikaduhang lakang, giila ni Daniel ang iyang kahimtang ingon nga usa ka masukihong makasasala diha sa iyang relasyon sa iyang Ginoo, ug busa ang tunga nga paghikap nagrepresentar sa pagsukol, sumala sa girepresentahan sa ikanapulog-tulo nga letra sa Hebreohanong alpabeto.

“But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

“Apan si Pedro wala na karon maghunahuna sa mga sakayan ni sa karga niini. Kining milagroha, labaw sa tanan nga iyang nakita gayud, alang kaniya usa ka pagpadayag sa langitnong gahum. Diha kang Jesus iyang nakita ang Usa nga nagkupot sa tanang kinaiyahan ilalom sa Iyang pagbulot-an. Ang presensya sa pagka-Dios nagpadayag sa iyang kaugalingong pagkadili-balaan. Ang gugma alang sa iyang Agalon, ang kaulaw tungod sa iyang kaugalingong pagkawalay-pagtuo, ang pagpasalamat alang sa pagpaubos ni Cristo, ug labaw sa tanan, ang pagbati sa iyang kahugawan diha sa atubangan sa walay kinutobang kaputli, milukop kaniya. Samtang ang iyang mga kauban nag-ayo sa sulod sa pukot, si Pedro mihapa sa tiilan sa Manluluwas, nga miingon, ‘Pahawa gikan kanako; kay ako usa ka makasasala nga tawo, O Ginoo.’”

“It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

“Mao ra usab kadto nga presensya sa balaang pagkabalaan sa Dios nga maoy hinungdan nga ang manalagna nga si Daniel natumba nga daw patay sa atubangan sa manulonda sa Dios. Miingon siya, ‘Ang akong katahum nahimong pagkadunot dinhi kanako, ug wala nay kusog nga nahibilin kanako.’ Busa sa dihang nakita ni Isaias ang himaya sa Ginoo, mitinggit siya, ‘Alaut ako! kay ako nalaglag; tungod kay ako usa ka tawo nga mahugaw ang mga ngabil, ug nagapuyo ako sa taliwala sa usa ka katawohan nga mahugaw ang mga ngabil: kay ang akong mga mata nakakita sa Hari, ang Ginoo sa mga panon.’ Daniel 10:8; Isaias 6:5. Ang katawhanong kinaiya, uban sa iyang kahuyang ug sala, gipaatbang sa kahingpitan sa pagka-Dios, ug gibati niya ang iyang kaugalingon nga hingpit gayud nga kulang ug dili balaan. Mao kini ang nahitabo sa tanan nga gitugotan sa pagtan-aw sa pagkadaku ug kahalangdon sa Dios.”

“Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

“Si Pedro misinggit, ‘Pahawa gikan kanako; kay ako usa ka tawong makasasala;’ apan migakos siya sa mga tiil ni Jesus, nga mibati nga dili gayod siya mahimo nga mabulag gikan Kaniya. Mitubag ang Manluluwas, ‘Ayaw kahadlok; sukad karon makadakop ka ug mga tawo.’ Human pa makita ni Isaias ang pagkabalaan sa Dios ug ang iyang kaugalingong pagkadili takus nga gisaligan siya sa langitnong mensahe. Human pa madala si Pedro ngadto sa pagsalikway sa kaugalingon ug pagsalig sa langitnong gahum nga iyang nadawat ang pagtawag ngadto sa iyang buluhaton alang kang Cristo.” The Desire of Ages, 246.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

Ang panan-awon sa “mareh” mao ang panan-awon sa pagpakita ni Cristo, apan ang manulonda nga si Gabriel gilarawan pinaagi sa ikaduhang ug ikaupat nga higayon nga gigamit ni Daniel ang pulong. Sa unang higayon, usa kadto ka pahayag nga si Belteshazzar nakasabot sa panan-awon, apan ang kataposang tulo naghulagway kang Daniel nga nakasinati sa panan-awon. Sa tulo ka higayon nga si Daniel nakasinati sa panan-awon, gihikap usab siya.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

Ang unang higayon nga gihikap siya ni Gabriel mao kadtong human na niyang makita ang dagway sa mahimayaong Cristo, ug ang maong kasinatian nagbilin kaniya diha sa “halawom nga pagkatulog nga nag-atubang sa yuta, uban ang akong nawong ngadto sa yuta.” Ang panan-awon nagpatungha ug pagkabahin, kay kadtong mga kauban niya “wala makakita sa panan-awon; apan usa ka dakong pagkurog miabut kanila, mao nga nangalagiw sila aron managtago.” Sa unang kapakyasan, si Jeremias “milingkod nga nag-inusara, tungod sa kamot sa Dios,” ug kang Belteshazzar “walay kusog nga nahabilin” “kay” ang iyang “katahum nahimong kadunot sa sulod nako, ug” siya “walay kusog nga nahabilin.”

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

Sa dihang si Gabriel mihikap kaniya sa unang higayon, dayon gibutang ni Gabriel si Daniel ibabaw sa iyang mga tuhod ug sa mga palad sa iyang mga kamot. Unya gimandoan niya si Daniel nga sabton ang mga pulong nga iyang gisulti ug motindog, nga iyang gibuhat, bisan tuod nagkurog siya. Unya gihatagan ni Gabriel si Daniel ug usa ka paghubad sa nahitabo sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw sa pagbangutan ni Daniel. Gipaila niya nga human sa pagpakigbisog batok sa mga hari sa Persia sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw, si Michael milugsong gikan sa langit aron moapil sa gubat, ug unya mianhi si Gabriel aron tubagon ang mga pag-ampo ni Daniel ug ipasabut kang Daniel “ang mahitabo sa imong katawohan sa ulahing mga adlaw.” Sa dihang milugsong si Michael gikan sa langit, si Gabriel gipadala aron ipasabut kang Daniel ang katapusang mga adlaw.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

Ang pagpasabot ni Gabriel gihatag kang Daniel sa katapusan sa kawhaan ug usa ka adlaw sa pagbangotan, nga, sa line upon line nga pag-aplikar sa Revelation kapitulo onse, nagrepresentar sa higayon nga si Ezekiel sa kapitulo traynta ug pito gisugo sa makaduha sa pagpanagna ngadto sa mga patay nga bukog, aron banhawon ang duha ka manalagna gikan sa ilang mga lubnganan. Kini mahitabo sa dihang si Michael mokanaug gikan sa langit ug banhawon ang lawas ni Moises, samtang nagdumili sa pakig-uban kang Satanas sa basahon sa Judas. Si Daniel pagahikapon pa sa makaduha ka higayon human mahatag ni Gabriel kaniya ang kinatibuk-ang pagpasabot sa mga adlaw sa pagbangotan.

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

Human mahuman si Gabriel, si Daniel, “miyukbo sa yuta, ug siya nahimong amang,” ug unya si Cristo gayod “mihikap” sa mga “ngabil” ni Daniel; ug unya si Daniel “miabli” sa iyang “baba, ug misulti, ug miingon kaniya nga nagtindog sa akong atubangan, O akong ginoo, tungod sa panan-aw ang akong mga kasakit mibalik ibabaw kanako, ug wala nay kusog nga nahibilin kanako. Kay unsaon man sa alagad niining akong ginoo ang pagsulti uban niining akong ginoo? kay mahitungod kanako, dihadiha wala nay kusog nga nahibilin dinhi kanako, ni wala nay gininhawa nga nahibilin dinhi kanako.”

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

Ang kasinatian sa pagtan-aw ug pagpakigsulti kang Cristo nagpahiubos kang Daniel ngadto sa abog. Naamang siya, ug magpabilin unta siyang ingon niana kon wala hikapa ni Cristo ang iyang mga ngabil, maingon nga ang mga ngabil ni Isaias gihikap sa baga gikan sa halaran.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

“Samtang nakita ni Isaias kining pagpadayag sa himaya ug pagkahalangdon sa iyang Ginoo, siya napuno sa pagbati sa kaputli ug pagkabalaan sa Dios. Pagkatalinis sa kalainan tali sa walay ikatanding nga kahingpitan sa iyang Magbubuhat, ug sa makasasala nga pagkinabuhi niadtong mga, uban kaniya mismo, dugay nang giisip nga lakip sa pinili nga katawhan sa Israel ug Juda! ‘Alaut ako!’ miingon siya; ‘kay ako nangahanaw; tungod kay ako tawo nga mahugaw ug mga ngabil, ug ako nagapuyo sa taliwala sa usa ka katawhan nga mahugaw ug mga ngabil: kay ang akong mga mata nakakita sa Hari, ang Jehova sa mga panon.’ Bersikulo 5. Nga nagatindog, daw sa ingon, diha sa bug-os nga kahayag sa balaang presensya sulod sa labing sulod nga santuwaryo, nasabtan niya nga kon pasagdan lamang siya sa iyang kaugalingong pagkadili-hingpit ug kakulang sa katakus, siya mahimong hingpit gayud nga dili makahimo sa pagtuman sa buluhaton nga gitawag kaniya. Apan usa ka serapin ang gipadala aron pagaanon siya sa iyang kasakit ug sa pag-andam kaniya alang sa iyang dakong buluhaton. Usa ka baga nga buhi gikan sa halaran ang gipahimutang sa iyang mga ngabil, uban ang mga pulong, ‘Ania karon, kini nakatandog na sa imong mga ngabil; ug ang imong kasal-anan gikuha na, ug ang imong sala hinloi na.’ Unya ang tingog sa Dios nadungog nga nagaingon, ‘Kinsa ba ang akong ipadala, ug kinsa man ang moadto alang Kanato?’ ug si Isaias mitubag, ‘Ania ako; ipadala ako.’ Mga Bersikulo 7, 8.”

“The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

“Ang langitnong bisita nagsugo sa nagpaabot nga mensahero, ‘Lakaw, ug isulti niining katawhan, Sa pagkatinuod mamati kamo, apan dili makasabot; Ug sa pagkatinuod motan-aw kamo, apan dili makaila. Himoa nga matambok ang kasingkasing niining katawhan, Ug himoa nga mabug-at ang ilang mga igdulungog, ug tak-omi ang ilang mga mata; Aron dili sila makakita pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga igdulungog, Ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, Ug makabig, ug mamaayo.” Bersikulo 9, 10.

“The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

Ang katungdanan sa propeta maoy dayag; kinahanglan niyang ipataas ang iyang tingog sa pagprotesta batok sa nag-umol nga mga kadautan. Apan nahadlok siya sa pagsugod sa buluhaton gawas kon may maangkon siyang pipila ka kasigurohan sa paglaom. “Ginoo, hangtod anus-a?” iyang gipangutana. Bersikulo 11. Wala na ba gayoy usa sa Imong piniling katawohan nga makasabot ug maghinulsol ug mamaayo?

“His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

“Ang kabug-at sa iyang kalag alang sa masalaypon nga Juda dili pas-anon sa kawang. Ang iyang misyon dili gayod mahimong hingpit nga walay bunga. Apan ang mga kadautan nga nagkadaghan sulod sa daghang mga kaliwatan dili mahawan sa iyang panahon. Sa tibuok niyang kinabuhi kinahanglan siyang mahimong mapailubon ug maisugong magtutudlo—usa ka manalagna sa paglaum maingon man sa kalaglagan. Sa katapusan, sa dihang matuman na ang balaang tuyo, makita ang bug-os nga bunga sa iyang mga paningkamot, ug sa mga paghago sa tanang matinumanong mga mensahero sa Dios. Usa ka salin maluwas. Aron kini matuman, ang mga mensahe sa pasidaan ug paghangyo kinahanglan ipahayag ngadto sa masinupakon nga nasod, mipahayag ang Ginoo: ‘Hangtud nga ang mga siyudad mangagun-ob nga walay pumoluyo, Ug ang mga balay walay tawo, Ug ang yuta mahimong hingpit nga biniyaan, Ug ang Ginoo magpapahilayo sa mga tawo, Ug may dakong pagbiya sa taliwala sa yuta.’ Bersikulo 11, 12.

“The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

“Ang mabug-at nga mga paghukom nga moabut sa dili-mahinulsolon,—gubat, pagkabinihag sa yutang langyaw, pagdaugdaug, pagkawala sa gahum ug kadungganan taliwala sa mga nasud,—kining tanan moabut aron kadtong makaila niini sa kamot sa usa ka nasuko nga Dios madala ngadto sa paghinulsol. Ang napulo ka banay sa amihanang gingharian sa dili madugay pagapatlaagon taliwala sa mga nasud ug ang ilang mga siyudad pagabiyaan nga kamingawan; ang mga mapukanong kasundalohan sa mapintas nga mga nasud moagi ibabaw sa ilang yuta sa makadaghan ug makadaghan; bisan ang Jerusalem sa katapusan mapukan, ug ang Juda dad-on nga bihag; apan ang Yutang Saad dili gayud biyaan sa hingpit hangtod sa kahangturan. Ang pasalig sa langitnong dumuduaw kang Isaias mao kini: ‘Apan sa sulod niini may usa pa ka ikapulo, Ug kini mobalik, ug pagakan-on: Sama sa kahoy nga teil, ug sama sa encina, Kansang kinauyokan anaa pa kanila, sa diha nga mapanghulog nila ang ilang mga dahon: Busa ang balaang binhi mao ang kinauyokan niini.’ Bersikulo 13.”

“This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

“Kining kasigurohan sa katapusang katumanan sa katuyoan sa Dios nagdala ug kaisog sa kasingkasing ni Isaias. Bisan pa man kon ang yutan-ong mga gahum maglaray sa ilang kaugalingon batok sa Juda? Bisan pa man kon ang mensahero sa Ginoo atubangon sa pagsupak ug pagbatok? Nakita ni Isaias ang Hari, ang Ginoo sa mga panon; nadungog niya ang awit sa mga serapin, ‘Ang tibook nga yuta napuno sa Iyang himaya;’ kaniya ang saad nga ang mga mensahe ni Jehova ngadto sa maapostasiyang Juda pagaubanan sa makapahinuklog nga gahum sa Espiritu Santo; ug ang propeta napalig-on alang sa buluhaton sa iyang atubangan. Bersikulo 3. Sa tibuok niyang hataas ug malisud nga misyon gidala niya uban kaniya ang handumanan niini nga panan-awon. Sulod sa kan-uman ka tuig o labaw pa mitindog siya sa atubangan sa mga anak sa Juda ingon nga usa ka propeta sa paglaum, nga nagkadugang ang kaisog ug labi pang nagmaisogon sa iyang mga panagna mahitungod sa umalabot nga kadaugan sa iglesia.” Prophets and Kings, 307–310.