We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.
Sugdan na nato karon ang pagsubay sa ikanapulog-usa ka kapitulo sa Daniel.
Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.
Usab ako, sa unang tuig ni Dario nga Medo, bisan ako, mitindog aron sa paglig-on ug pagpalig-on kaniya. Ug karon ipakita ko kanimo ang kamatuoran. Ania karon, may motungha pa nga tulo ka hari sa Persia; ug ang ikaupat mahimong labi pang adunahan kay kanilang tanan: ug pinaagi sa iyang kusog tungod sa iyang mga bahandi iyang pagahulgaon ang tanan batok sa gingharian sa Grecia. Ug motungha ang usa ka gamhanang hari, nga magahari uban sa dakung gahum, ug magabuhat sumala sa iyang kabubut-on. Ug sa diha nga siya motungha, ang iyang gingharian pagadugmokon, ug pagabahinon ngadto sa upat ka hangin sa langit; ug dili ngadto sa iyang kaliwatan, ni sumala sa iyang paggahum nga iyang gigamhan: kay ang iyang gingharian pagailogon, bisan alang sa uban gawas kanila. Daniel 11:1–4.
Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.
Nagsugod si Gabriel pinaagi sa pagpahibalo kang Daniel nga siya usab nagtrabaho uban kang Dario sa iyang unang tuig, nga mao ang tuig nga ang pag-umangkon ni Dario, ang iyang heneral, miilog sa Babilonia ug mipatay kang Belshazar. Si Daniel nagadawat niining panan-awon sa ikatulong tuig ni Ciro, sumala sa unang bersikulo sa kapitulo napulo, busa gimarkahan ni Gabriel si Dario ug si Ciro ingon nga mga simbolo nga nagrepresentar sa “panahon sa katapusan.” Si Belshazar ug ang Babilonia nailog sa Imperyong Medo-Persiano sa tuig 538 BC.
“Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
“Gilikosan ni Ciro ang Babilonia, nga iyang nakuha pinaagi sa limbong sa 538 BC, ug sa kamatayon ni Belshazzar, nga gipatay sa mga Persiano, ang gingharian sa Babilonia mihunong sa paglungtad.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.
In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.
Sa tuig 538 BC, gisulat ni Daniel ang ikasiyam nga kapitulo.
“The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
“Ang panan-awon nga natala sa nag-una nga kapitulo [kapitulo otso] gihatag sa ikatulong tuig ni Belshazzar, BC 538. Sa mao gihapong tuig, nga mao usab ang nahaunang tuig ni Dario, nahitabo ang mga panghitabo nga gisaysay niini nga kapitulo [kapitulo nuebe].” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.
Sa unang tuig ni Dario, nga mao ang ikatulong ug katapusang tuig ni Belsasar, sa 538 BC, gisilotan sa Ginoo ang yuta sa mga Caldehanon, ug gihimo kini nga biniyaan.
And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.
Ug kining tibook yuta mahimong kamingawan ug kahibulongan; ug kining mga nasora magaalagad sa hari sa Babilonia sulod sa kapitoan ka tuig. Ug mahitabo, sa diha nga matuman na ang kapitoan ka tuig, nga silotan ko ang hari sa Babilonia, ug kanang nasora, nagaingon ang Ginoo, tungod sa ilang kasal-anan, ug ang yuta sa mga Caldeahanon, ug himoon ko kini nga walay-kataposang mga kamingawan. Jeremias 25:11, 12.
In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.
Sa bersikulo 10, gigamit sa Ginoo ang pulong nga “human,” samtang Siya mosulod sa silot batok sa Babilonya. “Human” nga ang Babilonya mahimong biniyaan ug kamingawan, pagabuhaton sa Ginoo ang Iyang maayong buhat alang sa katawhan sa Dios.
For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.
Kay mao kini ang giingon sa Ginoo: Sa diha nga matuman na ang kapitoan ka tuig sa Babilonia, duawon ko kamo, ug tumanon ko ang akong maayong pulong alang kaninyo, pinaagi sa pagpabalik kaninyo niining dapita. Jeremias 25:10.
The captivity of seventy years began in 606 BC.
Ang pagkabinihag sulod sa kapitoan ka tuig nagsugod niadtong 606 BC.
“Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
“Sa pagsugod sa kapitoan ka tuig BC 606, nasabtan ni Daniel nga kini karon nagkahiduol na sa ilang katapusan.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.
The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.
Ang kapitoan ka tuig nga pagkabinihag nagsugod niadtong 606 BC, ug natapos niadtong 536 BC, nga duha ka tuig human sa kamatayon ni Belshazzar ug sa pagkalaglag sa Babilonia niadtong 538 BC. Mao kadto ang ikatulong tuig ni Ciro. Gibutang ni Gabriel ang tagna sa Suba sa Hiddekel sa ikatulong tuig ni Ciro, ug gisugdan niya ang asoy sa kapitulo onse pinaagi sa paghisgot sa unang tuig ni Dario, ug sa pagbuhat niini iyang gipaila ang duha ka piho nga mga tuig. Ang 538 BC ug 536 BC pulos gitakdang mga panahon; ang 538 BC mao ang gitakdang panahon alang sa tagna sa kapitoan ka tuig nga matapos, ug ang 536 BC mao ang gitakdang panahon sa tagna diin “human sa” 538 BC, pagabuhaton sa Ginoo ang Iyang maayong buhat alang sa Iyang katawhan.
538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.
Ang 538 BC ug 536 BC, silang duha mga tinudlong panahon, ug girepresentahan sila sa duha ka makasaysayanong personahe; ang usa mao ang unang hari sa Media ug ang ikaduha mao ang unang hari sa Persia. Ang katapusan sa kapitoan ka tuig nga ang literal nga Israel nabihag sa literal nga Babilonia, nagrepresentar sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga ang espirituwal nga Israel nabihag sa espirituwal nga Babilonia, gikan sa tuig 538 AD hangtod sa 1798. Ang 1798 maoy usa ka “tinudlong panahon”, ug unya misugod ang yugto nga sa matagnaong paagi giila nga “ang panahon sa katapusan.” Ang 538 BC ug 536 BC, nga girepresentahan ingon nga usa ka “tinudlong panahon”, nagtimaan usab sa sinugdanan sa usa ka yugto nga girepresentahan ingon nga “ang panahon sa katapusan.”
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
“Ang iglesia sa Dios dinhi sa yuta sa pagkatinuod nailalom sa pagkaulipon niining hataas nga yugto sa walay hunong nga paglutos, maingon gayud sa mga anak sa Israel nga gibihag didto sa Babilonia sa panahon sa pagkabihag.” Prophets and Kings, 714.
All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.
Ang tanang tagna mas espesipikong naghisgot sa katapusang mga adlaw kay sa mga adlaw diin kini unang natuman; busa ang 538 BC, ug si Haring Dario, uban sa 536 BC, ug si Haring Ciro, nagrepresentar sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989, ug ang maong duha ka mga hari nagatipo kang Presidente Reagan ug Presidente Bush ang una. Ang 538 BC ug 536 BC nagrepresentar sa usa ka waymark nga natuman pinaagi sa pagsabot nga ang duruha ka petsa nagrepresentar sa usa ra ka waymark. Ang waymark sa “panahon sa katapusan” naglangkob sa duha ka mga simbolo, ug usahay, sama kang Reagan ug Bush ang una, ang duruha ka simbolo matuman sulod sa samang tuig. Apan kana mao ang eksepsiyon sa lagda, kay ang waymark sa “panahon sa katapusan” sa panahon ni Moises mao ang pagkatawo ni Aaron ug ni Moises, nga gilain sa tulo ka tuig. Sa kasaysayan ni Cristo, ang pagkatawo ni Juan Bautista ug ni Cristo mao ang gilain sa unom ka bulan.
With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.
Uban sa “panahon sa katapusan,” sa kasaysayan sa anticristo kini mao ang 1798 ug 1799. Ang Rebolusyong Pranses usa ka hilisgutan sa tagna, ug kini nagsugod niadtong 1789, ug milungtad ug napulo ka tuig nga natapos sa 1799, sa iyang tinudlong panahon, maingon nga ang 1798 usa usab ka tinudlong panahon. Dungan nilang gipaila ang makamatay nga samad nga gihatag sa mananap, ug usab ang babaye nga nagsakay ibabaw ug naghari sa mananap. Si Dario mao ang hari nga mipildi sa iyang kaaway pinaagi sa pagpasulod sa iyang kasundalohan agi sa “bungbong,” ug siya nagrepresentar kang Reagan, nga mipildi sa iyang kaaway pinaagi sa pagpaubos sa bungbong sa “iron curtain.” Si Ciro nagrepresentar sa unang Bush, kay si Ciro nailhan nga si Ciro nga Bantugan, ug si George Bush ang una mao ang Bush nga mas daku, ug si Bush ang ulahi mao ang Bush nga mas gamay.
Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”
Tungod kay kining duha ka mga hari ug ang duha ka mga petsa nga ilang girepresentahan sa pagkatinuod usa ra ka simbolo. Ang usa nagtimaan sa kapitoan ka tuig nga maghari ang Babilonia. Kadtong kapitoan ka tuig nga yugto miabut sa iyang gitakdang panahon niadtong 538 BC ug girepresentahan ni Dario. Ang pagkatuman sa pagkabinihag sulod sa kapitoan ka tuig miabut sa iyang gitakdang panahon niadtong 536 BC ug girepresentahan ni Ciro. Sa tingub, sila nagarepresentar sa “panahon sa katapusan,” sa dihang ang matinagdanong kahayag sa tagna pagabuksan gikan sa pagkakatak-om. Niadtong 1798 ang nahaunang manulonda sa Pinadayag 14 miabut sa “panahon sa katapusan,” ug si Sister White nagaingon nga kadtong manulonda “dili ubos nga personahe kay kang Jesu-Cristo.”
In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.
Sa ikatulong tuig ni Ciro, si Miguel, ang principe sa katawhan sa Dios, ug ang arkanghel ibabaw sa mga manulonda, mikanaug aron makiglambigit kang Ciro ug pagpalig-on sa kahayag nga magdala kang Ciro sa pagpamulong sa nahaunang tulo ka mga sugo nga magtugot sa katawhan sa Dios sa pagbalik sa Jerusalem, ug sa pagtukod pag-usab sa siyudad, sa santuwaryo, ug sa mga dalan ug mga kuta. Kana nga buluhaton maoy tipo sa buluhaton sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda, nga nagsugod sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798.
The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.
Ang pagkanaug ni Michael sa panahon sa katapusan sa mga adlaw ni Dario ug Ciro naghulagway sa pag-abot sa nahaunang manulonda niadtong 1798, ug dungan nilang gimarkahan ang pag-abot sa maong manulonda, sa “panahon sa katapusan,” niadtong 1989. Ang 1989 nagsugod sa yugto sa “panahon sa katapusan,” ug kini usab maoy gitakdang panahon. Ang gitakdang panahon nagtimaan sa pagtapos sa usa ka malantipong yugto sa panahon nga matagnaon. Ang pagrebelde niadtong 1863, sa nahaunang “Kades” alang sa modernong espirituhanong Israel, mao ang sinugdanan sa usa ka yugto nga usa ka gatos ug kawhaan ug unom ka tuig nga natapos sa “gitakdang panahon” niadtong 1989. Ang usa ka gatos ug kawhaan ug unom maoy ikapulo, o usa sa napulo, sa usa ka libo duha ka gatos ug kan-uman, ug sa katapusan sa usa ka libo duha ka gatos ug kan-uman ka tuig niadtong 1798, ang kalihukan sa nahaunang manulonda miabot sa kasaysayan. Sa katapusan sa usa ka gatos ug kawhaan ug unom ka tuig, niadtong 1989, ang kalihukan sa ikatulong manulonda miabot sa kasaysayan.
In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.
Sa bersikulo uno sa Daniel kapitulo onse, si Gabriel mabinantayon ug tukma sa iyang pag-ila nga ang kasaysayan nga gihulagway nagsugod kang Ciro, sa panahon sa katapusan niadtong 1989. Si Ciro nga Bantugan didto nagrepresentar kang Bush nga mas bantugan, nga pagasundan sa tulo ka mga hari, ug unya usa ka ikaupat nga hari nga labi pang dato kay kanilang tanan. Busa, ang ikaupat nga adunahang hari, nga nagapukaw sa tanan sa Grecia, mao ang ikaunom nga presidente sukad sa 1989.
In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.
Sa mga hitabo sa kapitulo napulo, si Daniel gihulagway nga nagbangotan, ug diha sa iyang kasinatian sa pagbangotan siya nabag-o ngadto sa dagway ni Cristo samtang iyang makita ang panan-awon. Ang yugto sa kaluhaan ug usa ka adlaw sa pagbangotan naghulagway sa usa ka yugto sa kamatayon nga matapos pinaagi sa pagkabanhaw. Sa kapitulo napulo, si Michael mikunsad gikan sa langit, ug sa Judas pito, sa dihang Siya mokunsad, Iyang gibanhaw si Moises. Sa Pinadayag kapitulo onse, si Moises (ug si Elias) gipatay, ug nangamatay sa dalan sulod sa tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw. Unya si Moises, (uban ni Elias) gibanhaw pinaagi sa “usa ka dakung tingog”.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.
Ug human sa tulo ka adlaw ug tunga, ang Espiritu sa kinabuhi nga gikan sa Dios misulod kanila, ug sila mitindog sa ilang mga tiil; ug dakong kahadlok miabut ibabaw niadtong nakakita kanila. Ug sila nakadungog ug usa ka dakong tingog gikan sa langit nga nagaingon kanila, Umari kamo dinhi sa itaas. Ug sila mitungas ngadto sa langit sulod sa usa ka panganod; ug ang ilang mga kaaway mitan-aw kanila. Pinadayag 11:11, 12.
The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.
Ang “dakong tingog” nga nagbanhaw mao ang tingog sa arkanghel, ug ang arkanghel mao si Miguel.
For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.
Kay ang Ginoo gayod mismo mokanaog gikan sa langit uban sa usa ka singgit, uban sa tingog sa punoang manulonda, ug uban sa trumpeta sa Dios; ug ang mga nangamatay diha kang Cristo mamangon una. 1 Tesalonica 4:16.
The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.
Ang kasaysayan diin si Moises ug si Elias gipatay ug gibanhaw mao ang kasaysayan sa pagsilyo sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Kana nga kasaysayan nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001 pinaagi sa “unang tingog” sa manulonda sa Pinadayag 18, nga giila ni Sister White nga miabut sa dihang ang dagkong mga bilding sa New York City gipukan. Ang “ikaduhang tingog” sa Pinadayag kapitulo 18 gipatingog sa haduol nga umalabot nga balaod sa Domingo, sa dihang ang laing panon sa Dios tawgon pagawas gikan sa Babilonia. Mao kana nga kasaysayan, ang kasaysayan sa pagsilyo, diin si Daniel gihulagway nga ginabag-o ngadto sa dagway ni Cristo pinaagi sa pagtutok sa panan-awon nga “marah,” nga mao ang pambabaeng porma sa panan-awon nga “mareh.” Mao kini ang “hinungdanon” nga panan-awon, nga “nagpahinungdan” nga ang dagway nga nakita mapamunga pag-usab diha kanila nga nagatan-aw niini.
That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.
Kana nga kasaysayan sa pagtimri, ug sa pagbag-o kang Daniel diha sa ikanapulong kapitulo, naglakip sa pagkanaog ni Michael sa dihang Iyang banhawon ug usbon kadtong girepresentahan nila ni Moises, Elias, ug Daniel. Gituman Niya ang pagkabanhaw pinaagi sa “dakong tingog” sa arkanghel, sa ingon naghatag ug ikatulong “tingog,” sa taliwala sa nahaunang ug katapusang mga tingog, nga silang duha managsama, kay silang duha mao man ang tingog sa Pinadayag kapitulo dici-otso. Ang taliwala nga tingog, mao ang diin girepresentahan ang pagsukol, kay sa dihang gibanhaw ni Michael si Moises, wala Siya makiglalis kang Satanas, bisan pa nga si Satanas, ang tinubdan sa pagsukol, atua didto aron mosukol.
Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.
Apan si Miguel nga arkanghel, sa dihang nakiglantugi siya sa yawa ug nakiglalis bahin sa lawas ni Moises, wala mangahas sa pagdala batok kaniya ug usa ka mapasipalahong sumbong, kondili miingon, Ang Ginoo magbadlong kanimo. Judas 7.
The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.
Ang sinugdanan sa panahon sa pagpatik nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, ug matapos sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, gimarkahan pinaagi sa pirma sa “Kamatuoran,” kay sa tunga-tunga nianang maong yugto, niadtong Hulyo sa 2023, ang dakong tingog sa arkanghel nagsugod sa buluhaton sa pagpabanhaw sa mga nangamatay diha kang Cristo, nga mipili sa pagpatalinghog sa Iyang tingog sa taliwala. Himatikdi nga ang 2023 miabot baynte dos ka tuig human sa 2001, ug ang baynte dos maoy ikapulo sa duruha ka gatos ug baynte, nga mao ang simbolo sa sumpay tali sa Pagka-Dios ug sa pagkatawo, ug usa usab ka simbolo sa pagpahiuli.
In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.
Niadtong Hulyo 2023, ang gamhanang manulonda nga walay lain kondili si Jesu-Cristo mismo, ug nga mao ang Kamatuoran, nga mao usab si Miguel, ug nga mao ang Alpha ug Omega nga nagakanaug uban ang usa ka mensahe diha sa Iyang kamot. Ang diyutayng basahon diha sa Iyang kamot mao ang bahin sa Daniel nga gitimrihan hangtod sa kataposang mga adlaw.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
“Diha sa Pinadayag nagtapok ug nagakahuman ang tanang mga basahon sa Biblia. Ania dinhi ang katumanan sa basahon ni Daniel. Ang usa maoy usa ka tagna; ang usa maoy usa ka pinadayag. Ang basahon nga gitimrihan dili mao ang Pinadayag, kondili kadtong bahin sa tagna ni Daniel nga may kalabutan sa ulahing mga adlaw. Ang manulonda nagsugo, ‘Apan ikaw, O Daniel, sirad-i ang mga pulong, ug timrihi ang basahon, bisan hangtod sa panahon sa katapusan.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.
The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.
Ang bahin sa propesiya ni Daniel nga may kalabotan sa ulahing mga adlaw mao ang kapitulo onse. Kini mao ang kataposang unom ka bersikulo sa kapitulo onse, apan labi pang espesipiko, mao kini ang mga kasaysayan nga makita sulod sa maong kapitulo nga gisubli niadtong kataposang unom ka bersikulo.
“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.
“Wala na kitay panahon nga usikon. Ang malisod nga mga panahon anaa sa atong atubangan. Ang kalibotan gipalihok sa espiritu sa gubat. Sa dili madugay, mahitabo ang mga talan-awon sa kasamok nga gihisgotan sa mga panagna. Ang panagna diha sa ikanapulog-usa nga kapitulo sa Daniel hapit na makab-ot ang hingpit nga katumanan niini. Kadaghanan sa kasaysayan nga nahitabo isip katumanan niini nga panagna pagausabon.” Manuscript Releases, numero 13, 394.
Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.
Ang bersikulo sais, sa Daniel kapitulo onse, naghulagway sa usa ka kasaysayan nga gisubli sa bersikulo kuwarenta ug usa, kay sa maong bersikulo ang hari sa amihanan nagtindog diha sa mahimayaong yuta. Ang kasaysayan sa bersikulo sais nagaila kon kanus-a gidala sa Romanhong heneral nga si Pompey ang Juda ug Jerusalem ngadto sa pagkabinihag.
But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.
Apan ang moanhi batok kaniya magabuhat sumala sa iyang kaugalingong kabubut-on, ug walay bisan kinsa nga makatindog sa iyang atubangan; ug siya motindog sa mahimayaong yuta, nga pinaagi sa iyang kamot mangaut-ut. Daniel 11:16.
I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.
Gitinguha ko nga gamiton kining bersikuloha isip usa ka angkla alang sa atong pagtagad sa mga bersikulo nga nag-una niini, busa ibutang ko una kining pagsabot. Tuyo namo nga ipakita nga ang kasaysayan nga nagsunod sa pagkabungkag sa gingharian ni Alexander the Great diha sa bersikulo tres ug kuwatro, nagsugod sa 1989 ug unya nag-ila sa kasamtangang Gubat sa Ukraine, sa kadaugan ni Putin batok sa mga pwersa sa Kasadpan, ug sa misunod nga kapildihan ni Putin, nga modala ngadto sa bersikulo disesais.
“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.
“Bisan pa nga ang Egipto dili makabarog sa atubangan ni Antiochus, ang hari sa amihanan, si Antiochus dili usab makabarog sa atubangan sa mga Romano, nga niadtong panahona miadto batok kaniya. Wala nay mga gingharian nga makahimo pagdugay og pagsukol niining nagtubo nga gahom. Ang Siria gisakop, ug gidugang ngadto sa imperyo sa Roma, sa dihang si Pompey, BC 65, nagkuha kang Antiochus Asiaticus sa iyang mga katigayonan, ug nagpaubos sa Siria ngadto sa kahimtang nga usa ka lalawigan sa Roma.
“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.
“Ang maong gahum usab magatindog sa Yutang Balaan, ug magaut-ut niini. Ang Roma nahimong nakig-alyansa sa katawhan sa Dios, ang mga Judio, niadtong 161 BC, sukad nianang panahona kini nagkupot ug bantugang dapit sa propetikong kalendaryo. Apan, wala kini makabaton ug hurisdiksiyon ibabaw sa Judea pinaagi sa tinuod nga pagpanaug pinaagi sa kadaugan hangtod sa 63 BC; ug unya sa mosunod nga paagi.
“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.
“Sa pagbalik ni Pompey gikan sa iyang ekspedisyon batok kang Mithridates, hari sa Pontus, duha ka managlalis, si Hyrcanus ug si Aristobulus, nag-ilog alang sa korona sa Judea. Ang ilang katungdanan gidala sa atubangan ni Pompey, nga sa dili madugay nakamatikod sa pagkadili-matarong sa mga pag-angkon ni Aristobulus, apan nangandoy sa paglangan sa paghukom niining butanga hangtod human sa iyang dugay nang gitinguhang ekspedisyon ngadto sa Arabia, nga nagsaad unya sa pagbalik ug sa paghusay sa ilang mga kahimtang sumala sa makita niyang matarong ug angay. Si Aristobulus, nga nasayran ang tinuod nga pagbati ni Pompey, midali sa pagbalik ngadto sa Judea, giarmasan ang iyang mga sakop, ug nangandam alang sa usa ka kusganong pagpanalipod, nga determinado, bisan unsa pa ang kapeligrohan, sa pagbantay sa korona, nga iyang nakita nang pagahukman ngadto sa lain. Si Pompey misunod pag-ayo sa puga. Sa nagkaduol siya sa Jerusalem, si Aristobulus, nga nagsugod sa pagbasol sa iyang gihimong lakang, migawas sa pagtagbo kaniya, ug naningkamot sa paghusay sa kahimtang pinaagi sa pagsaad sa hingpit nga pagpasakop ug dagkung kantidad sa salapi. Si Pompey, nga midawat niining tanyag, mipadala kang Gabinius, uban sa usa ka detatsmento sa mga sundalo, aron pagadawaton ang salapi. Apan sa pag-abot nianang tenyente-heneral sa Jerusalem, iyang nakita nga ang mga ganghaan sirado batok kaniya, ug gisultihan siya gikan sa ibabaw sa mga paril nga ang siyudad dili motuman sa maong kasabutan.”
“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.
“Si Pompey, aron dili limbongan niining paagiha nga walay silot, gibutangan og mga talikala si Aristobulus, nga iyang gipabilin uban kaniya, ug dihadiha milakaw paingon batok sa Jerusalem uban sa iyang tibuok kasundalohan. Ang mga sumusunod ni Aristobulus andam sa pagpanalipod sa maong dapit; ang kang Hyrcanus, sa pag-abli sa mga ganghaan. Tungod kay ang ulahi maoy mayoriya ug nakadaug, gihatagan si Pompey og gawasnong pagsulod ngadto sa siyudad. Tungod niini, ang mga sumusunod ni Aristobulus mipaingon sa bungtod sa templo, nga bug-os nga determinado sa pagpanalipod nianang dapita sama sa determinasyon ni Pompey sa pagpukan niini. Sa katapusan sa tulo ka bulan, nahimo ang usa ka lungag sa kuta nga igo alang sa usa ka pagsulong, ug ang dapit nasakop pinaagi sa tumoy sa espada. Sa makalilisang nga pagpamatay nga misunod, napulog-duha ka libo ka tawo ang nangamatay. Makapatandog nga talan-awon, sumala sa historyador, ang makita ang mga pari, nga niadtong higayona nagahimo sa balaang pag-alagad, nga uban sa malinawon nga kamot ug malig-on nga tuyo nagpadayon sa ilang naandan nga buluhaton, daw walay hingmatngon sa mabangis nga kasamok, bisan tuod sa ilang palibot ang ilang mga higala gitugyan ngadto sa pagpamatay, ug bisan pa sa kanunay ang ilang kaugalingong dugo masagol sa dugo sa ilang mga halad.”
“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.
“Sa diha nga gipahunong na ang gubat, giguba ni Pompey ang mga kuta sa Jerusalem, gibalhin ang pipila ka mga siyudad gikan sa hurisdiksiyon sa Judea ngadto sa Siria, ug nagpahamtang ug buhis sa mga Judio. Busa, sa unang higayon, ang Jerusalem nahimutang pinaagi sa pagpanakop sa mga kamot nianang kagamhanan nga maoy mogunit sa “mahimayaong yuta” sa iyang puthawng paggakos hangtod nga kini hingpit niyang laglagon.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.
We will continue this study in our next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa atong sunod nga artikulo.
“The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.
Ang kamatuoran nga walay kontrobersiya o kasamok taliwala sa katawohan sa Dios dili angay isipon nga malig-on nang pamatuod nga sila nagkupot pag-ayo sa himsog nga doktrina. Adunay hinungdan sa kahadlok nga tingali dili sila sa tin-aw nagpalahi tali sa kamatuoran ug sayop. Kon walay bag-ong mga pangutana nga mapukaw pinaagi sa pagsusi sa mga Kasulatan, kon walay kalainan sa opinyon nga motungha nga magdasig sa mga tawo sa pagsusi sa Biblia alang sa ilang kaugalingon aron masiguro nga anaa kanila ang kamatuoran, adunay daghan karon, maingon sa karaang mga panahon, nga mosunod sa tradisyon ug mosimba sa wala nila hibaloi kon unsa.
“I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.
“Gipakita kanako nga daghan ang nagaangkon nga may kahibalo sa kamatuoran alang niining panahona, apan wala sila mahibalo kon unsa gayud ang ilang gitoohan. Wala nila masabti ang mga pamatuod sa ilang pagtuo. Wala silay husto nga pag-ila sa buluhaton alang sa karon nga panahon. Sa diha nga moabot ang panahon sa pagsulay, may mga tawo nga karon nagwali ngadto sa uban nga, sa ilang pagsusi sa mga baruganan nga ilang gihuptan, makakaplag nga daghan diay nga mga butang nga wala silay ikahatag nga makapatagbaw nga katarongan. Hangtud nga sa ingon niana sila matilawan, wala nila mahibaloi ang kadak-on sa ilang pagkawalay alamag. Ug daghan sa iglesia ang nagtuo na lamang nga sila nakasabut sa ilang gitoohan; apan, hangtud nga motungha ang paglalantugi, wala nila mahibaloi ang ilang kaugalingong kaluyahon. Sa diha nga mabulag sila gikan niadtong pareho ug pagtuo ug mapugos sa pagtindog nga nag-inusara ug nag-inusara aron sa pagpasabot sa ilang tinoohan, matingala sila sa pagkakita kon unsa ka naglibog ang ilang mga hunahuna mahitungod sa ilang gidawat nga kamatuoran. Sigurado gayud nga diha kanato adunay pagtalikod gikan sa buhing Dios ug pagpakiling ngadto sa mga tawo, nga ginapuli ang tawhanong kaalam sa dapit sa balaang kaalam.
“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.
“Ang Dios magpukaw sa Iyang katawhan; kon ang ubang paagi mapakyas, ang mga erehiya mosulod sa ilang taliwala, nga mag-uhay kanila, magpabulag sa uhot gikan sa trigo. Ang Ginoo nagatawag sa tanan nga motuo sa Iyang pulong sa pagmata gikan sa pagkatulog. Miabut ang bililhon nga kahayag, angayan alang niining panahona. Kini mao ang kamatuoran sa Biblia, nga nagapakita sa mga kapeligrohan nga ania na gayud sa atong atubangan. Kini nga kahayag kinahanglan maggiya kanato ngadto sa kugihan nga pagtuon sa mga Kasulatan ug sa labing mabinantayon nga pagsusi sa mga tindoganan nga atong gihuptan. Buot sa Dios nga ang tanang mga aspeto ug mga tindoganan sa kamatuoran pagasusihon sa hingpit ug sa mapadayonon, uban sa pag-ampo ug pagpuasa. Ang mga magtutuo dili angay magpahulay diha sa mga pagpanagna lamang ug sa mga dili matin-aw nga hunahuna mahitungod sa nagalangkob sa kamatuoran. Ang ilang pagtoo kinahanglan lig-on nga mapasukad diha sa pulong sa Dios aron sa dihang moabut ang panahon sa pagsulay ug sila pagadad-on sa atubangan sa mga konseho aron motubag alang sa ilang pagtoo, makahimo sila sa paghatag ug katarongan mahitungod sa paglaum nga anaa kanila, uban sa kaaghop ug kahadlok.
“Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.
“Pukawa, pukawa, pukawa. Ang mga hilisgutan nga atong ipresentar sa kalibotan kinahanglan nga alang kanato usa ka buhing kamatuoran. Importante nga sa pagpanalipod sa mga doktrina nga atong giisip nga mga pundamental nga artikulo sa pagtuo, dili gayud kita motugot sa atong kaugalingon sa paggamit ug mga pangatarungan nga dili hingpit nga matarong. Mahimo kini nga makapahilom sa usa ka mosupak, apan dili kini makapasidungog sa kamatuoran. Kinahanglan nga atong ipresentar ang malig-on nga mga pangatarungan, nga dili lamang makapahilom sa atong mga kaatbang, kondili makabarog usab sa labing suod ug labing masinationg pagsusi. Diha sa mga nag-edukar sa ilang kaugalingon isip mga debatista, dako ang kapeligrohan nga dili nila pagaatubangon ang pulong sa Dios sa matarong nga paagi. Sa pag-atubang sa usa ka kaatbang, kinahanglan nga ang atong sinsero nga paningkamot mao ang pagpresentar sa mga hilisgutan sa ingon nga paagi nga makapukaw ug pagtuo sa iyang hunahuna, imbis nga maninguha lamang sa paghatag ug pagsalig sa magtutuo. ”
“Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.
“Bisan unsa pa man ang kadak-on sa intelektuwal nga pag-uswag sa tawo, ayaw siya paghuna-huna bisan sa makadiyot nga wala nay kinahanglan sa mabinantayon ug padayon nga pagsusi sa mga Kasulatan aron makabaton ug dugang nga kahayag. Ingon nga usa ka katawhan, kita gitawag nga tagsatagsa nga mahimong mga estudyante sa tagna. Kinahanglan kita magbantay uban ang mainiton nga kaseryoso aron atong maila ang bisan unsang sidlak sa kahayag nga ipakita kanato sa Dios. Kinahanglan natong masabtan ang unang mga silaw sa kamatuoran; ug pinaagi sa pagtuon nga inubanan sa pag-ampo, mas tin-aw nga kahayag mahimong maangkon, nga mahimo dayon ikapahayag sa atubangan sa uban.
“When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.
“Sa dihang ang katawohan sa Dios anaa sa kaharuhay ug matagbaw na sa ilang kasamtangang kahayag, makasiguro kita nga dili sila paboran Niya. Iyang kabubut-on nga sila kinahanglan magpadayon sa kanunayng pag-abante aron modawat sa nadugangang ug sa kanunayng nagadugang nga kahayag nga nagadan-ag alang kanila. Ang karon nga pagbarug sa iglesia dili makapahimuot sa Dios. Misulod ang pagsalig sa kaugalingon nga maoy nakaaghat kanila sa pagbati nga wala silay kinahanglanon alang sa dugang pang kamatuoran ug labi pang dakong kahayag. Nagkinabuhi kita sa panahon nga si Satanas nagabuhat sa tuo ug sa wala, sa atubangan ug sa luyo nato; ug bisan pa niana, kita ingon nga usa ka katawohan natulog. Kabubut-on sa Dios nga usa ka tingog ang madungog nga magapukaw sa Iyang katawohan ngadto sa paglihok.” Testimonies, volume 5, 707, 708.