In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.
Sa librong may ulohang, *Hitler’s Pope*, gisugdan sa tagsulat nga si John Cornwell ang kasaysayan sa umaabot nga papa nga naghari sa dihang si Hitler nagmando sa Alemanya, pinaagi sa iyang apohan ug ni Papa Pio IX, nga gipapahawa gikan sa Siyudad sa Roma. Sa dihang si Pio IX mikalagiw gikan sa siyudad sa Roma, nga nagsinina ingon nga usa ka madre, ang bugtong tawo nga iyang giuban mao ang apohan sa umaabot nga papa. Gihisgutan ni Cornwell ang suod nga relasyon sa maong duha ka mga tawo, ug pagkahuman gipaila niya kon sa unsang paagi ang amahan usab sa umaabot nga papa nalambigit sa sentro sa gahum sa Simbahang Katoliko. Sa pagbuhat niini iyang gipaila ang sosyal, politikal, ug relihiyosong palibot sa kasaysayan sukad sa panahon ni Pio IX hangtod sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan. Ang kinatibuk-ang pagtan-aw sa kasaysayan hilabihan ka mapuslanon sa kahibalo.
“Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.
Usa pa ka lakang sa papal nga pagpangilog sa awtoridad ang gihimo sa dihang, sa ikanapulog-usa nga siglo, si Papa Gregory VII mipahibalo sa kahingpitan sa Romano nga Iglesia. Lakip sa mga pahayag nga iyang gipagula mao ang usa nga nagdeklarar nga ang iglesia wala gayod masayop sukad kaniadto, ni masayop pa gayod sa umaabot, sumala sa mga Kasulatan. Apan ang mga pamatuod gikan sa Kasulatan wala iuban sa maong pamahayag. Ang mapahitas-ong pontipise miangkon usab sa gahom sa pagpahawa sa mga emperador, ug mipahayag nga walay bisan kinsa nga makabaliskad sa bisan unsang hukom nga iyang gipamulong, kondili iyang katungod ang pagbali sa mga paghukom sa tanang uban.
“A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.
“Usa ka makapaukyab nga hulagway sa mapintas nga kinaiya niining tigpanalipod sa pagkadili-masayop gihatag diha sa iyang pagtratar sa Aleman nga emperador, si Henry IV. Tungod kay nangahas siya sa pagsalikway sa awtoridad sa papa, kining monarka giklaro nga pinapahawa sa simbahan ug gitangtang sa trono. Tungod sa kahadlok sa pagbiya ug sa mga hulga sa iyang kaugalingong mga prinsipe, nga giaghat sa pagrebelde batok kaniya pinaagi sa mando sa papa, gibati ni Henry ang panginahanglan sa paghimo ug pakigdait sa Roma. Uban sa iyang asawa ug sa usa ka matinumanong sulugoon, mitabok siya sa Alps sa tunga sa tingtugnaw, aron siya makapaubos sa iyang kaugalingon sa atubangan sa papa. Sa pag-abot niya sa kastilyo diin si Gregory mipahilayo, gidala siya, nga walay iyang mga guwardiya, ngadto sa usa ka gawas nga hawanan, ug didto, ilalom sa mapintas nga katugnaw sa tingtugnaw, nga walay tabon ang ulo ug walay sapin ang mga tiil, ug nagsul-ob ug makalolooy nga bisti, naghulat siya sa pagtugot sa papa nga makasulod sa iyang atubangan. Dili hangtod nga nakapadayon siya sulod sa tulo ka adlaw sa pagpuasa ug sa paghimo sa pagpangumpisal, nga ang pontipis mipakabana sa paghatag kaniya ug kapasayloan. Bisan pa niana, kini gihatag lamang ubos sa kondisyon nga ang emperador maghulat sa pagtugot sa papa sa dili pa usab gamiton ang mga timaan o ipatuman ang gahum sa pagkahari. Ug si Gregory, nga gihubog sa iyang kadaugan, nanghambog nga iyang katungdanan ang pagpaubos sa garbo sa mga hari.” The Great Controversy, 57.
Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.
Si Gregory VII maoy usa ka “tigpanalipod sa pagkadili-masayop,” apan ang kataw-anan nga pag-angkon wala gihimong opisyal nga doktrina (dogma) hangtod kang Pius IX, nga naghimo niining binuang nga pag-angkon nga usa ka napahimutang nang doktrina sa unang Konseho sa Vaticano. Ang doktrina gipasar niadtong Hulyo 18, 1870, usa ka gatos ug kalim-an ka tuig gayod sa maong adlaw sa wala pa ang unang kapakyasan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.
What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.
Ang makapahibaloan mahitungod sa kasaysayan mao nga sa dihang si Pius IX nag-organisar sa unang Vatican Council, ug nagpatuman sa iyang doktrina sa pagkadili-masayop, ang iyang kadasig gipukaw sa iyang pagdumot sa gitawag nga “modernism.” Kini wala mapasukad sa panghunahuna nga ang usa ka papa dili makahimo ug mga kasaypanan sa dihang magtino sa mga doktrina sa Biblia; kondili usa kini ka panalipod sa pagbatok sa kapapahan batok sa impluwensiya nga nahatag sa Rebolusyong Pranses. Gitumong kini batok sa unsa nga sa kaulahian mailhan ingon Komunismo.
The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.
Ang Rebolusyong Pranses maoy nagdala ug dakong kagubot sa nagmando nga estruktura sa mga nasod sa Uropa, uban sa ilabina nga pagdumot batok sa monarkiya nga mao ang kapapahan. Kini usa ka Republikano nga pag-alsa sa Italya nga sa makadiyot nakapapahawa kang Pius IX ug sa iyang tuong-kamot nga tawo gikan sa Roma. Ang “modernismo,” nga girepresentahan sa nagkalainlaing mga pilosopiya nga namugna sa Rebolusyong Pranses, mao ang labing mabangis nga kaaway ni Pius IX, ug ang iyang doktrina sa pagkadili masayop gituyo aron palig-onon ang matag-angkon nga gihimo sa papa batok sa mga ideya sa modernismo nga namugna sa Rebolusyong Pranses.
Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).
Ang Daniel kapitulo onse, bersikulo kuwarenta, nagaila nga niadtong 1798, ang hari sa habagatan (ang walay-pagtuo nga Pransiya), maoy mipahamtang sa makamatayng samad ngadto sa hari sa amihanan (ang kapapahan).
Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.
Ang doktrina ni Pio IX mahitungod sa pagkadili-masayop nalambigit sa gubat nga gihulagway sa bersikulo kap-atan sa Daniel onse, ug gikan sa ulahing bahin sa 1869 ngadto sa misunod nga tuig gitigom ni Pio IX ang unang Konseho sa Batikano, nga nailhan ingon Vatican I, alang sa katuyoan sa pagpamatuod nga ang papa mao ang ulo sa Katolisismo, ug nga ang Katolisismo mao ang ulo sa tanang mga iglesya, sumala sa gipahibalo sa dekreto ni Justinian sa tuig 533.
The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.
Ang Ikaduhang Konsilyo sa Vaticano, nga nailhan usab nga Vaticano II, gipahigayon gikan sa 1962 hangtod sa 1965. Kini maoy usa ka mahinungdanong hitabo sa kasaysayan sa Simbahang Katolika, ug usa sa labing mahinungdanong mga ekumenikal nga konsilyo sa makabag-ong kapanahonan. Ang konsilyo gitigom ubos sa pagpangulo ni Papa Juan XXIII ug nagpadayon sa panahon sa pagkapapa ni Papa Pablo VI human sa kamatayon ni Juan XXIII niadtong 1963. Importante nga ilha ang tin-aw nga kalainan tali niining duha ka mga konsilyo.
The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.
Ang unang konseho gitumong sa pag-establisar sa gitawag nga “primacy” sa papa, nga nagpasabot nga ang papa mao ang labing hataas nga magmamando, magtutudlo, ug magbalantay sa Simbahan, nga maoy responsable sa pagpreserbar ug paghubad sa mga doktrina sa pagtuo. Ang iyang awtoridad naglangkob sa paghubit sa mga dogma, sa pagpagula sa mga dekreto nga doktrinal, ug sa paghimo sa mga may awtoridad nga pagpamatuod mahitungod sa mga butang sa pagtuo ug moralidad, nga nailhan ingong pagkadili-masayop sa papa. Naglakip usab kini sa hurisdiksiyonal nga awtoridad sa papa ibabaw sa tibuok-kalibotang simbahan, lakip ang gahom sa pagtudlo sa mga obispo, sa pagdumala sa mga sakramento, ug sa pagmando sa administrasyon sa simbahan.
The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.
Ang ikaduhang konseho gituyo sa pagpasibog pag-usab sa simbahan ngadto sa usa ka ekumenikal nga entidad. Ang mga konseho mga sukwahi gayud nga mga proposisyon. Ang konserbatibong unang konseho gisupak sa liberal nga ikaduhang konseho. Kining duha ka paksyon managlahi sama sa gabii ug adlaw, ug ang tagna nga giila nga may kalabotan sa tulo ka sekreto sa Fatima nagtimaan sa usa ka sulodnong gubat nga angay kaayo nga girepresentahan niining duha ka konseho.
The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.
Ang tagna nag-ila sa usa ka pundok nga nagabarog alang sa pagkalabaw nga girepresentahan ni Pius IX ingon nga girepresentahan sa gitawag man nga “puting papa,” ang “maayong papa,” o ang “maayong obispo”, ug ang laing pundok, nga nalambigit sa Vatican II, girepresentahan sa “itom nga papa,” o sa “dautang papa,” o sa “dautang obispo.” Ang panaglalis sa duha ka politikal nga mga konsepto girepresentahan sa dihang motan-aw ka sa shrine sa milagro sa Fatima, sa Fatima, Portugal. Sa pagsulod, ang agianan nahimutang tali sa rebulto sa usa ka itom nga papa sa usa ka kilid, ug sa usa ka puting papa sa pikas kilid.
It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).
Busa nahimo kini nga bahin sa panulondon sa tawo nga sa katapusan mahimong mao ang giila sa basahon ingon nga papa ni Hitler, nga ang iyang mga gamot nalambigit sa pakigbisog tali sa modernismo (ang hari sa habagatan) ug sa pagkalabaw sa pagka-papa (ang hari sa amihanan).
It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.
Kinahanglan sabton nga ang awtor sa basahon nga atong ginatun-an usa ka Katolikong maayong kahimtang, ug ang iyang gipasabot nga katuyoan sa pagsulat sa maong basahon mao ang paghatag kahayag sa pag-angkon nga ang papa nga naghari sa panahon sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan misuporta kang Hitler, sa mga Nazi, o may bisan unsang sala sa Holocaust batok sa mga Judio, ug sa uban pa. Sa dihang hisgutan ni Cornwell ang apohan ni Pius XII, nga mao ang tuo nga kamot nga nangulo sa pag-ordenar sa Konseho sa Vaticano I, ang kasaysayan sa pakigbisog tali sa mga hari sa habagatan ug sa amihanan ginadula pag-usab diha mismo sa maong kasaysayan. Sa dihang ang rebolusyon sa “Republikanismo” miabot sa Italya, sulod sa mga usa ka tuig, gipapahawa sa mga Italyano si Pius IX gikan sa siyudad sa Roma, ug sukad niadto, bisan pa human siya makabalik, ang bugtong nahimong pagpanag-iya sa pagka-papa mao ang usa ka gatus ug napulo ka ektarya, nga nailhan nga Siyudad sa Vaticano.
The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.
Ang bugtong paagi nga siya nakahimo gani sa pagbalik sa Vatican mao pinaagi sa tabang sa mga sundalong Pranses, ug sa usa ka hulam gikan sa mga Rothschild, ang bantogang mga Judiong bangkero. Aron sa maalamong pagsabot sa pakighiusa sa papado sa holocaust sa panahon sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, gikinahanglan ang pipila ka batakang pagsabot sa panglantaw sa Uropa ngadto sa mga Judio sukad sa paglansang kang Cristo sa krus. Ang basahon nagsugyot nga ang antisemitismo ug rasismo duha ka nagkalainlaing mga panglantaw, nga nagaangkon nga ang pagdumot ni Hitler sa mga Judio rasista, kay giisip ni Hitler ang mga Judio nga ubos nga kategoriya sa mga tawhanong binuhat, samtang ang antisemitismo mao ang pagdumot sa mga Judio tungod kay ilang gipatay ang Dios. Bisan pa man kon sila usa ra ug mao, o aduna gayud kalainan tali sa duha, ang kamatuoran sa kalisdanan nga giantos sa mga Judio takos sabton.
For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.
Pananglitan, sa Amerika karon kon gamiton ang pulong nga “ghetto,” ang kadaghanan naghunahuna nga kini mao ang kahulogan sa kabos ug gubaon nga dapit sa lungsod. Apan ang termino nga “ghetto,” sa sinugdan nagtumong sa usa ka seksiyon sa usa ka siyudad, ilabina sa Venice, Italya, diin ang mga Judio napugos sa pagpuyo sa panahon sa Middle Ages. Ang unang ghetto gitukod sa Venice niadtong 1516, sa dihang ang Republikang Venetian nagpugong sa mga Judio sulod sa usa ka piho nga dapit sa siyudad nga nailhan ingong “geto nuovo” (bag-ong pandayan), nga sa ulahi nailhan na ingong ghetto.
In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.
Sa tibuok Europa sa panahon sa Tunga-tungang Panahon, ang mga Judio gipahamtangan og mga pagdili mahitungod sa dapit diin sila mahimong mopuyo, ug usab sa mga propesyon nga gitugotan silang buhaton. Ang maong mga pagdili gibase sa karaang kahulugan sa antisemitismo, nga nagtumong sa pagtuo nga ang mga Judio maoy nakapatay sa Dios, ug nga ang tanan nilang misunod nga mga kalisdanan ilang gidala sa ilang kaugalingon pinaagi sa ilang kaugalingong mga binuhatan.
In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.
Sa Panahon sa Kinasang-an, usa ka natukod nang tradisyon nga ang mga Kristohanon dili makapahulam ug salapi ni modawat ug tubo tungod sa usa ka hulam. Ang mga Judio wala maapil niana nga pagdili, ug ang pagpahulam ug salapi nahimong usa sa mga propesyon nga gitugotan silang buhaton. Ang mga Judiong bangkero, sama sa pamilya Rothschild, mao ang mga tig-ilis ug salapi isip tubag sa legal nga mga pagdili mahitungod sa mga propesyon nga gitugotan nilang buhaton. Sa dihang si Pius IX nanginahanglan ug pundo aron makabalik sa Vatican, ang kasagmuyo sa dili na pagmando sa siyudad sa Roma napagrabe tungod sa iyang panginahanglan nga moduol sa mga Judio alang sa salapi.
Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.
Sa wala pa siya mapapahawa gikan sa Roma, si Pius IX daw nahisakop sa usa sa duha ka pundok mahitungod sa mga Judio ug sa relasyon sa simbahan ngadto sa mga Judio. Ang duha ka pundok naglangkob sa mga nagtuo nga ang mga Judio, bisan unsa pa ang mahitabo kanila, nagadawat lamang sa angay nilang madawat, ug ang usa pa hilig nga magpakita ug diyutayng kalooy ngadto sa mga Judio. Sa dihang mibalik si Pius IX sa Vaticano, human siya mapapahawa, ang kalooy nga usahay iyang gipakita sa wala pa ang iyang pagkabihag wala na gayud mapakita pag-usab. Sa wala pa ang iyang pagkabihag gisira niya ang geto sa siyudad sa Roma, ug human sa iyang pagbalik iyang gitukod pag-usab ang geto, ug nagsugod sa pagpahamtang ug buhis sa mga Judio aron mabawi pag-usab ang iyang mga kapildihang pinansyal.
Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.
Ang tuong-kamot ni Papa Pio IX mao si Marcantonio Pacelli, ang apohan sa papa ni Hitler. Siya usa ka abogado nga sakop sa usa ka pinasahi nga hut-ong sa mga abogado nga misuporta sa kapapahan. Ang iyang anak nahimong kabahin nianang mao gihapong elitistang hut-ong sa mga abogado, maingon man ang iyang apo, nga sa katapusan mahimong papa ni Hitler. Human nga gisubay sa libro ang kasaysayan sa apohan ni Eugenio Pacelli, sa iyang amahan, ug sa iyang pagkabatan-on ug edukasyon, gihisgutan niini ang katungdanan nga gidawat ni Pacelli sa pagsugod niya sa iyang buluhaton alang sa kapapahan. Ingon nga abogado, nga naggikan sa elitistang mga abogado sa papa, siya gipili aron mangulo sa usa ka departamento nga nag-espesyalisa sa mga kontrata, nga gitawag ug mga concord. Niadtong 1901, si Pacelli gidala ngadto sa opisina sa Papal Secretariat of State.
Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.
Si Pacelli nahimong sinugo ngadto sa mga nasod. Sa matagnaong diwa si Pacelli nahimong ligal nga punto sa pakigdugtong nga naghingpit sa pakighilawas sa mga hari sa yuta uban sa kapapahan. Niadtong 1903, si Pius X gikoronahan ingon nga papa. Diha-diha dayon misugod siya sa pag-atake sa “intelektuwal nga hilo” nga nagpatungha ug “relatibismo ug eskeptisismo.” Ang tawo nga nagdumala sa paningkamot ni Pius X sa paglaglag sa “modernismo” mao si Umberto Benigni, nga nagtrabaho sa mao rang opisina uban kang Pacelli. Si Benigni kausa miingon mahitungod sa usa ka pundok sa mga historyador nga pangkalibotang hut-ong, nga sila mga tawo nga alang kang kinsa, “ang kasaysayan walay lain kondili usa ka padayon nga masuk-anong paningkamot sa pagsuka. Alang niining matanga sa tawo adunay usa lamang ka tambal: ang inkisisyon!” Alang kang Benigni, ang usa ka historyador nga mopadayag ug bisan gamayng simpatiya sa mga ideya nga naggikan sa Rebolusyong Pranses angayng ipapatay.
Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.
Sa opisyal, si Benigni maoy nagdumala sa ministeryo sa propaganda alang sa kapapahan, apan sa dili opisyal siya usab maoy nagdumala sa usa ka tago nga network sa paniktik, nga gidisenyo aron mailhan ang bisan kinsang mga Katoliko nga may bisan unsang simpatiya sa “modernismo,” nga naggumikan sa hari sa habagatan. Sa kataposan niadtong 1910, ang iyang buhat nagpatungha ug usa ka direktiba nga nag-obligar sa mga empleyado sa kapapahan sa pagpanumpa sa usa ka panumpa, nga gitawag og Panumpa Batok sa Modernismo. Kini nagpabilin gihapon nga epektibo. Aron maempleyo sa Vaticano kinahanglan ka nga manumpa sa pagdumot sa mga ideya sa modernismo, nga karon atong tawgon nga mga ideyang komunista.
In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.
Sa kinasumaran sa basahon ni Cronwell, sa flyleaf niini nagaingon, “Sa unang dekada sa siglo, isip usa ka masinawng batan-ong abogado sa Vatican, si Pacelli mitabang sa paghulma sa usa ka ideolohiya sa walay kaparihong gahom sa pagkapapa; sa mga dekada 1920 iyang gigamit ang limbong ug blackmail aron ipahamtang ang gahom sa Alemanya. Niadtong 1933, si Hitler nahimong iyang hingpit nga kaabag sa negosasyon ug usa ka konkordato ang natukod nga naghatag ug relihiyoso ug edukasyonal nga mga bentaha sa Simbahang Katolika baylo sa pag-atras sa mga Katoliko gikan sa sosyal ug politikal nga lihok. Kining ‘boluntaryo’ nga pagtalikod sa politikal nga Katolisismo nga gipahamtang gikan sa Roma nakapadali sa pagsaka sa Nazismo.
At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”
Sa usa ka miting sa gabinete niadtong Hulyo 14, 1933, gipahayag ni Adolph Hitler ang iyang pagtan-aw nianang maong bulana nga ang kasabotan nga gihimo ni Pacelli uban sa mga Nazi naghatag sa Alemanya og “usa ka dapit sa pagsalig…. Sa nagpalambo nga pakigbisog batok sa internasyonal nga mga Hudiyo.”
Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.
Ang libro ni Cornwell wala dawata pag-ayo sa mga Katoliko nga mibalibad sa pagdawat sa ebidensiya nga si Pacelli mao ang nag-unang hinungdan nganong si Hitler nakasaka sa gahum, kay ang Alemanya usa ka nasod nga kadaghanan Katoliko. Si Pacelli nakahimo ug usa ka kasabutan nga nakapugong sa publikasyon sa Katoliko, sa mga ahensiya sa balitang Katoliko, ug sa mga eskuylahang Katoliko sa pagsulti ug bisan unsa mahitungod sa padulngan ni Hitler sukad sa 1933 padayon. Ang libro nagsubay sa dayag nga kontra-Semitikong pagtagad ni Pacelli, nga sa ulahi nahimong papa sa panahon sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan. Labing menos tulo ka mga butang mahimong mapamatud-an gikan sa libro pinaagi sa kasaligang kaayo nga mga tinubdan sa kasaysayan.
The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.
Ang una mao ang pakiggubat sa hari sa amihanan ug sa hari sa habagatan, ingon sa girepresentar sa Daniel kapitulo onse. Niana nga pakiggubat, ang mga kaaway mao ang Katolisismo batok sa ateyismo, ang papa batok sa Komunismo. Ang laing punto mao nga gigamit sa papa ang Nazismo ingon nga iyang puli nga kasundalohan batok sa ateyismo sa panahon sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, maingon nga gigamit sa papa ang apostatang Protestantehanon niadtong 1989 ingon nga iyang puli nga kasundalohan batok sa ateyismo sa USSR. Giila usab sa basahon ang sulodnon ug gawasnong propetikanhong estruktura nga girepresentar sa satanikong mga mensahe nga migula gikan sa milagro sa Fatima.
The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.
Ang gubat sa utlanan sa Raphia, nga girepresentar sa mga bersikulo onse ug dose sa Daniel onse, nagrepresentar sa gubat sa utlanan nga karon nagakahitabo sa Ukraine. Ang karaang gubat usa ka mainit nga gubat; ang ikaduha mao ang ikaduhang proxy nga gubat, uban sa mga proxy nga kasundalohan nga nalambigit sa makamatayng pagbangga. Gipaila sa Raphia ang gubat sa utlanan ingon nga tali sa hari sa amihanan ug sa hari sa habagatan, apan ang tagna nagtudlo nga hangtod sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo, ang bigaon sa Tiro hikalimtan, si Jezebel anaa sa Samaria, ug si Herodias milaktaw sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes. Kining tulo ka mga saksi bahin sa papel sa hari sa amihanan niining kasamtangang kasaysayan, mao nga siya anaa sa luyo sa talan-awon nga nagakontrolar sa mga hilo. Ang mga mainit nga gubat, mga proxy nga gubat, ug mga bugnaw nga gubat nga mahitabo samtang siya hikalimtan ginapahigayon pinaagi sa iyang mga proxy nga kasundalohan.
Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.
Ang Russia mao ang hari sa habagatan, ug karon nalambigit kini sa usa ka girahanon nga gubat sa utlanan nga ginagastohan sa mga globalista sa Kasadpang kalibotan, ilabina sa mga progresibong Demokrata ug sa RINO (Republican In Name Only) nga mga Republikano sa Estados Unidos. Sa dihang ang Estados Unidos girepresentar ingon nga kasundalohan nga puli sa hari sa amihanan diha sa bersikulo kap-atan sa Daniel onse, ang duha ka profetikong kinaiya niini mao ang kusog militar ug gahum pinansiyal. Ang Estados Unidos nagatuman sa mao gihapong buluhaton sa Ukraine nga iyang gibuhat niadtong 1989, nga nagtabang sa Papa batok sa Russia, ug ang kasundalohan nga puli nga atua sa yuta, nga nagapanalipod sa Ukraine, napuno pag-ayo sa mga tigpaluyo sa Nazi nga bisan ang mainstream media dili makapanghimakak niini. Ang Roma karon nagagamit sa mao gihapong mga kasundalohan nga puli nga iyang gigamit sa mainit nga gubat nga mao ang Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, ug niadtong 1989, aron makiggubat batok sa Russia. Basaha ang libro: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.
“Sa samang paagi, sa dihang hapit na ibutyag sa Dios ngadto sa hinigugmang si Juan ang kasaysayan sa iglesia alang sa umaabot nga mga kapanahonan, Iyang gihatagan siya ug kasigurohan sa interes ug pag-atiman sa Manluluwas alang sa Iyang katawhan pinaagi sa pagpadayag kaniya sa ‘Usa nga sama sa Anak sa tawo,’ nga nagalakaw taliwala sa mga tangkawan, nga nagsimbolo sa pito ka mga iglesia. Samtang gipakita kang Juan ang katapusang dagkung mga pakigbisog sa iglesia batok sa yutan-ong mga gahum, gitugotan usab siya sa pagtan-aw sa katapusang kadaugan ug kaluwasan sa mga matinumanon. Iyang nakita ang iglesia nga gidala ngadto sa makamatay nga pakig-away batok sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug ang pagsimba nianang mapintas nga mananap gipugos ilalom sa hulga sa kamatayon. Apan sa pagtan-aw lapas sa aso ug kasaba sa gubat, iyang nakita ang usa ka pundok didto sa Bukid sa Zion uban sa Cordero, nga imbis sa timaan sa mapintas nga mananap, adunay ‘ngalan sa Amahan nga nasulat sa ilang mga agtang.’ Ug usab iyang nakita ‘sila nga nakadaug batok sa mapintas nga mananap, ug batok sa iyang larawan, ug batok sa iyang timaan, ug batok sa gidaghanon sa iyang ngalan, nga nanagtindog sa dagat nga bildo, nga may mga alpa sa Dios’ ug nag-awit sa awit ni Moises ug sa Cordero.”
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.
“Kining mga leksiyon alang sa atong kaayohan. Kinahanglan nga ilig-on nato ang atong pagtuo diha sa Dios, kay ania na sa atong atubangan ang usa ka panahon nga mosulay sa mga kalag sa mga tawo. Si Cristo, didto sa Bukid sa mga Olibo, nagsaysay pag-usab sa makalilisang nga mga paghukom nga magauna sa Iyang ikaduhang pag-anhi: ‘Makadungog kamo ug mga gubat ug mga dungogdungog mahitungod sa mga gubat.’ ‘Motindog ang nasod batok sa nasod, ug ang gingharian batok sa gingharian: ug adunay mga gutom, ug mga kamatay, ug mga linog, sa nagkalainlaing mga dapit. Kining tanan sinugdanan pa lamang sa mga kasakit.’ Samtang kining mga tagna nakadawat ug usa ka bahinng katumanan sa pagkalaglag sa Jerusalem, adunay kini mas diretso nga pagaplikar sa ulahing mga adlaw.”
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.
“Nagatindog kita sa pultahan sa dagku ug solemning mga hitabo. Ang tagna sa madali nagaakatuman. Ang Ginoo anaa na sa pultahan. Sa dili madugay magaabli sa atong atubangan ang usa ka panahon nga puno sa makapabug-at nga kainteres alang sa tanang buhi. Ang mga kontrobersiya sa nangagi pagabanhawon; motungha ang bag-ong mga kontrobersiya. Ang mga talan-awon nga pagadulaan sa atong kalibutan wala pa gani mahandom. Si Satanas nagabuhat pinaagi sa tawhanong mga galamiton. Kadtong naninguha sa pag-usab sa Konstitusyon ug sa pagsiguro og usa ka balaod nga magapugos sa pagtuman sa Domingo gamay ra ang ilang pagkaamgo kon unsa ang mahimong sangpotan. Usa ka krisis ania na gayud sa atong atubangan.”
“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.
“Apan ang mga alagad sa Dios dili magsalig sa ilang kaugalingon niining daku nga panahon sa kagip-otan. Diha sa mga panan-awon nga gihatag kang Isaias, kang Ezequiel, ug kang Juan makita nato kon unsa ka suod ang kadugtongan sa langit sa mga hitabo nga nagakahitabo sa ibabaw sa yuta ug kon unsa kadaku ang pag-atiman sa Dios alang niadtong mga matinumanon Kaniya. Ang kalibutan walay kakulang sa usa ka Magmamando. Ang han-ay sa umaabot nga mga hitabo anaa sa mga kamot sa Ginoo. Ang Kamahalangdon sa langit nagkupot sa kapalaran sa mga nasud, maingon man sa mga kabalak-an sa Iyang iglesia, diha sa Iyang kaugalingong pagdumala.” Testimonies, tomo 5, 752, 753.