Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.
Si Uriah Smith misulat, “Ang Roma nahimong nadugtong sa katawhan sa Dios, ang mga Judio, pinaagi sa pakigsaad, BC 162.” Kadaghanan sa modernong mga historyador nagtala sa petsa ingon nga 161 BC, ug si Smith sa makaduha naghisgot sa 161 BC, sulod sa mao rang basahon. Ang akong pagtuo mao nga kining reperensiya sa 162 BC usa ka sayop sa pag-imprenta.
“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
“Pinaagi sa mga bersikulo 23 ug 24 gidala kita niining dapita ubos sa panahon sa kasabotan tali sa mga Judio ug sa mga Romano, BC 161, ngadto sa panahon sa dihang ang Roma nakaangkon na sa unibersal nga kagamhanan.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.
Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.
Ang mga bersikulo onse ug dose nag-ila sa kadaugan ug sa sangpotanan sa Gubat sa Raphia, nga nahitabo niadtong 217 BC, tali sa Seleucid nga Imperyo, nga gipangulohan ni Antiochus III the Great, ug sa Ptolemaic nga Gingharian sa Ehipto, nga gipangulohan ni Haring Ptolemy IV Philopator.
The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.
Ang Gubat sa Panium, nga nahitabo napulog-pito ka tuig sa ulahi niadtong 200 BC, nahitabo na usab tali sa gingharian sa Seleucid ug sa gingharian sa Ptolemaic.
The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.
Ang Rebolusyong Maccabean nagsugod niadtong 167 BC, ug mao ang pag-alsa sa mga Judio batok sa mga paningkamot sa Emperyong Seleucid sa pagpugong sa mga relihiyosong buhat sa mga Judio ug sa pagpahamtang sa kulturang Griyego.
The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.
Ang paghalad pag-usab sa Ikaduhang Templo sa Jerusalem, nga nagtimaan sa hitabo sa kasaysayan nga gisaulog panahon sa Hanukkah, nahitabo niadtong 164 BC, tulo ka tuig sa wala pa ang “ligà” sa bersikulo baynte-trés. Kini nga hitabo misunod sa malampusong kampanyang militar sa mga Maccabeo batok sa mga pwersa sa Imperyong Seleucid, nga gipangulohan sa bantugang daotan nga si Antiochus IV Epiphanes, nga nakapasipala sa Templo ug nagdili sa mga pamaaging relihiyoso sa mga Judio. Si Antiochus IV Epiphanes namatay wala madugay human sa kadaugan nga handumanan sa Hanukkah, ug kini nagtimaan sa pagkunhod sa gahom sa Siria sukad niadtong maong punto padayon sa kasaysayan.
In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.
Sa tuig 200 BC, (nga mao usab ang panahon sa Gubat sa Panium), ang Roma, sa unang higayon, misulod sa mapanagnaong kasaysayan sa Daniel kapitulo onse. Anaa didto ang simbolo nga nagpatindog sa panan-awon. Ang tinuyo niyang impluwensiya nianang kasaysayan nag-ila sa buhat ni Jezebel, usa ka simbolo sa usa ka iglesia nga nagmaniobra gikan sa likod sa mga talan-awon. Si Jezebel didto sa Samaria sa dihang ang iyang bana nga si Ahab nagtan-aw nga gipamatay sa Elias ang iyang mga propeta. Si Herodias wala didto sa kasaulogan sa adlawng natawhan ni Herodes, diin ang iyang anak nga si Salome midani kang Herodes. Sa kasaysayan sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang pagkapapa, nga girepresentahan sa bigaon sa Tiro, nahikalimtan, hangtod sa katapusan sa simbolikong kapitoan ka tuig. Unya nagsugod siya sa pag-awit sa iyang mga awit sa paglimbong ngadto sa mga hari sa yuta. Ang tuig 200 BC nagtimaan sa hulagway sa panahon nga nagsugod siya sa dayag nga pag-awit ngadto sa mga hari sa ulahing mga adlaw, sa dili pa ang haduol nga umalabot nga balaod sa Dominggo, sumala sa girepresentahan diha sa bersikulo sais.
Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.
Sa wala pa ang “liga” sa mga Judio gikan sa 161 BC hangtod 158 BC, gipahinungod pag-usab sa mga Maccabeo ang templo, ingon sa gisaulog sa Hanukkah niadtong 164 BC. Unya tulo ka tuig ang milabay, samtang nagpadayon pa ang ilang pakigbisog batok sa mga Siriano, ang mga Judiong Maccabean midangop sa Roma alang sa tabang. Ang “liga” uban sa Roma nga unya naporma nahimong usa ka propetikong pagsulay alang sa mga estudyante sa tagna sa Dios sa kaulahing mga adlaw.
History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.
Giila sa kasaysayan ang 161 BC ingon nga punto diin nahitabo ang “pakigsaad,” apan giila sa mga payunir kana nga kasaysayan ingon nga 158 BC. Sakto ba si Miller, o husto ba ang mga modernong historyador? Gidugang ni Miller ang unom ka gatus ug kan-uman ug unom ka tuig (666) ngadto sa tuig 158 BC, ug miabot sa tuig 508, sa dihang “ang adlaw-adlaw” gikuha. Bisan unsaon mo pa sa pagpangita, hilabihan gayod kini kalisod—kon dili man gani sa tinuod imposible—ang pagpangitag makasaysayanong pamatuod alang sa 158 BC ingon nga mao ang pakigsaad tali sa mga Judio ug sa mga Romano.
Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.
Ang bersikulo sais nagpasabot sa balaod sa Domingo, apan sa wala pa kana nga kasaysayan, ang Roma misulod sa kasaysayan aron ipahimutang ang panan-awon sa tuig 200 BC. Ang pag-alsa sa mga Maccabeo nagsugod sa Modein niadtong 167 BC, ug sa ulahi ilang gipahinungod pag-usab ang templo niadtong 164 BC. Unya gikan sa 161 BC hangtod sa 158 BC, ang mga Judio misulod sa usa ka pakigsaad uban sa gahom sa Roma. Ang 161 BC hangtod sa 158 BC nagrepresentar sa usa ka yugto sa panahon nga gikinahanglan aron mapahimutang ang “liga.” Kining pagsabot nagaila sa “liga” nga uyon sa pagpanghimatuod sa mga historyador, ug usab sa tsart nga gimandoan sa kamot sa Ginoo ug dili angay usbon.
The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.
Ang mga historyador nagpahibalo kanato nga ang proseso sa pagpakigsabot sa mga kasabotan tali sa karaang mga nasod sama sa Juda ug Roma sa ikaduhang siglo BC nagkalainlain sumala sa piho nga mga kahimtang, mga protokol sa diplomasya, ug mga dinamikong maylabot sa gahum. Kasagaran, ang proseso magsugod pinaagi sa usa ka partido nga mopadayag sa interes sa pagtukod ug usa ka kasabotan o alyansa uban sa lain. Sa kahimtang sa Juda ug Roma, ang Juda maoy unang miduol sa Roma aron mosugyot ug pormal nga alyansa.
Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.
Ang mga diplomatikong agianan gamiton unta aron ipahibalo ang maong sugyot ug sugdan ang mga negosasyon. Kinahanglan gayud nga kini maglakip sa pagpadala ug mga embahador o mga sinugo ngadto sa Roma aron makigtagbo sa mga pangulo o mga representante niini. Sa dihang nagsugod na ang mga negosasyon, ang duha ka panig maghisgot sa mga kondisyon sa gisugyot nga kasabotan. Mahimo kining maglakip sa sunod-sunod nga mga panagtigom, mga binayloay sa mga diplomatikong mensahe, ug tingali usab sa pag-apil sa mga tunga-tunga o mga tigpataliwala aron mapadali ang mga panaghisgot. Atol sa mga negosasyon, ang matag panig magtagad sa mga kondisyon nga gisugyot sa usa ug usa ug mahimong motanyag ug mga kontra-sugyot o mangayo ug mga pag-usab sa pipila ka mga kondisyon. Kini nga proseso mahimong maglakip sa mabinantayon nga pagpamalandong, pakigkonsulta sa mga magtatambag, ug mga pagtimbang-timbang sa posibleng mga kaayohan ug mga disbentaha sa gisugyot nga kasabotan.
If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.
Kon ang duha ka panig nakaabot sa usa ka kasabutan mahitungod sa mga termino sa pakigsaad, andamon ang pormal nga dokumentasyon nga maglatid sa mga termino ug mga kondisyon nga gikasabotan sa duha ka kiliran. Ang pakigsaad unya kinahanglan nga ratipikahon sa tagsatagsa nilang mga awtoridad sa matag nasod. Sa kahimtang sa Roma, kini mahimong maglakip sa pag-aprobar sa Senado o sa ubang mga lawas nga nagdumala. Sa susama, sa Juda, ang pakigsaad lagmit usab nga manginahanglan sa pag-aprobar sa iyang pagpangulo o konseho sa pagdumala. Sa dihang maratipikahan na, ang pakigsaad ipatuman, ug gilauman nga ang duha ka panig motuman sa mga termino niini. Mahimo kining maglakip sa nagkalainlaing porma sa kooperasyon, mga kasabotan sa usag usa nga panalipod, mga relasyon sa patigayon, o uban pang mga porma sa diplomatikong pakig-uban nga gilatid sa pakigsaad.
In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.
Sa ikaduhang siglo BC, ang pagbiyahe gikan sa Judea (nga nahimutang sa sidlakang rehiyon sa Mediteraneo) paingon sa Roma (nga nahimutang sa sentral nga Italya) mahimong lisod ug makagugol ug taas nga panahon, ilabina kung hunahunaon ang mga kakulian sa karaang mga paagi sa transportasyon. Ang gilay-on tali sa Judea ug Roma gibana-bana nga 1,500 ngadto sa 2,000 ka kilometro (930 ngadto sa 1,240 ka milya), depende sa piho nga agianang gisubay. Sa karaang mga panahon, ang pagbiyahe sa dagat kasagaran mas paspas ug mas episyente kaysa pagbiyahe sa yuta, apan ang pagbiyahe sa dagat naapektohan sa nagagahom nga mga hangin. Ang pagpanaw sakay sa barko gikan sa usa ka pantalan sa Judea ngadto sa usa ka pantalan sa Italya (sama sa Ostia, ang pantalan sa Roma) mahimong moabot ug pipila ka semana, depende sa mga butang sama sa kahimtang sa hangin, mga agos sa dagat, ug sa matang sa sakayan nga gigamit.
Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.
Ang pagbiyahe sa yuta gikan sa Judea paingon sa Roma mas mahinay ug mas hago unta. Ang mga magpapanaw kinahanglan moagi sa nagkalainlaing matang sa yuta, lakip ang kabukiran, mga walog, ug mga suba, ug mag-atubang sa mga babag sama sa mga tulisan ug mga dapit nga mapintas o masukol. Gibanabana nga ang pagbiyahe pinaagi sa paglakaw o sa karwaheng gibira sa kabayo mahimong mokabat ug pipila ka bulan. Ang gidugayon sa pagbiyahe maapektuhan usab sa mga butang sama sa kahimtang sa mga dalan, pagkaanaa sa mga kapuy-an ug mga pahulayanan, ug sa panginahanglan nga mopahulay ug magsuplay pag-usab samtang nagapadayon sa dalan.
When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.
Sa dihang ang mga Judiong Maccabean nangita ug usa ka pakigsaad uban sa Roma, gikinahanglan unta nga magpadala sila ug mga embahador ngadto sa Roma. Sa dihang ang maong mga embahador dawaton na sa mga awtoridad sa Roma, adunay usa ka yugto sa pakignegosasyon. Sa teyoryang pangkasaysayan, sanglit walay anaa nga tukmang talaan, sa higayon nga ang usa ka kasabotan mapormalisa na, kinahanglan unta nga dad-on kini balik ngadto sa Judea alang sa pagpanghimatuod, ug unya lagmit kinahanglan usab nga ibalik kini ngadto sa Roma aron mapamatud-an ang pagdawat sa mga Judio. Hapit dili katuohan nga ang proseso sa pagporma ug usa ka pakig-alyansa nianang panahona mahimo unta nga matapos sulod sa usa ka tuig, busa ang pagsabot nga ang “pakigsaad” nagrepresentar sa usa ka proseso gikan sa 161 BC ngadto sa 158 BC mohaom sa ubang mga linya sa tagna nga nag-ila sa kasaysayan nga nagdala ngadto sa balaod sa Domingo sa bersikulo diecisais.
A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.
Usa ka “alyansa” nga giuyonan sa tanang historyador nga gisugdan sa mga Judiong Maccabean, nagsugod sa Judea niadtong 161 BC. Ang tumong niini mao nga ang mga Judio nangita ug suporta batok sa mga Siryano nga ilang gikigbisog sukad nagsugod ang ilang pag-alsa niadtong 167 BC. Ang maong pag-alsa gisugdan sa mga paningkamot ni Mattathias, usa ka saserdoteng Judio, ug sa iyang lima ka mga anak nga lalaki, ilabina ni Judas Maccabee, sa pagsukol sa mga palisiya sa Helenisasyon nga gipahamtang sa magmamando sa Seleucid nga si Antiochus IV Epiphanes. Kining mga palisiya naglakip sa mga paningkamot sa pagpugong sa mga pamaagi sa relihiyosong pagsimba sa mga Judio ug sa pagpugos sa pagsagop sa mga kostumbre ug pagtuo sa mga Grego.
The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.
Ang nakapukaw sa pag-alsa mao ang usa ka hitabo sa baryo sa Modein, diin si Mattathias mibalibad sa pagtuman sa usa ka sugo sa paghalad og halad-sa-sakripisyo ngadto sa usa ka Griegong diyos-diyosan. Ang “Modein” nakuha gikan sa Hebreohanon nga pulong nga “modi’a,” nga nagkahulogan ug “pagpahayag” o “pagprotesta.” Sa iyang protesta, gipatay ni Mattathias ang usa ka apostatang Judio nga hapit na unta mohimo sa halad-sa-sakripisyo, ug siya uban sa iyang mga anak mikalagiw ngadto sa kabungtoran, nga maoy pagsugod sa usa ka kampanya sa gerilyang pakiggubat batok sa mga pwersa sa Seleucid. Ang Pag-alsa sa Maccabean milungtad sulod sa pipila ka mga tuig, diin ang mga Maccabean miapil sa daghang mga gubat batok sa mga Seleucid ug sa ilang mga kaalyado. Bisan pa sa pagkahugot kaayo sa ilang pagkakuwang sa gidaghanon ug sa kasangkapan, ang mga Maccabean nakab-ot ang pipila ka mahinungdanong mga kadaugan.
The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.
Ang Imperyong Seleucid nangita og paagi sa pagpugos sa relihiyon sa Gresya nganha sa mga Judio, ug ang mga Grego nagrepresentar sa mga globalista sa kataposang mga adlaw. Ang ilang relihiyon gipadayag diha sa woke-ism nga karon ginapugos ibabaw sa Estados Unidos ug sa kalibotan, pinaagi sa mga pwersang globalista sa sistema sa pagbabangko, sa mainstream media, sa mga sentro sa edukasyon, ug sa pagguba sa nasodnong mga kalainan pinaagi sa pinugos nga imigrasyon sa mga iligal nga dumuluong. Sa dihang si Antiochus Epiphanes nagpugos sa relihiyong Grego nganha sa mga Judio, may mga Judio nga nagtinabangay sa iyang mga paningkamot. Ang mga Maccabeo nagrepresentar sa usa ka hut-ong sa mga apostatang Judio, nga misukol sa relihiyon sa Gresya, apan may laing hut-ong usab sa mga apostatang Judio nga misuporta sa buluhaton sa pagpatuman sa relihiyong Grego.
Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.
Ang bersikulo dieciséis mao ang hapit nang umabot nga balaod sa Domingo, ug ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga manalagna. Kining kasaysayana giuna sa mga bersikulo trece hangtod quince, diin ang tulo ka mga gubat sa bersikulo cuarenta mahitabo gikan sa bersikulo diez (1989), mga bersikulo once ug doce (ang gubat sa Ukraine), ug ang Gubat sa Panium. Ang Gubat sa Panium nagrepresentar sa usa ka gubat diin ang mananap sa yuta nga may duruha ka sungay modaug batok sa relihiyoso ug politikanhong mga pilosopiya sa mga globalista.
In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.
Niana nga gubat, ang kataposang presidente sa Estados Unidos kinahanglan moatubang sa mga sangpotanan sa kadaugan ni Putin ug sa misunod nga pagkapukan nga girepresentahan diha sa bersikulo onse ug dose. Maghimo siya ug pakigsaad uban sa NATO, o sa United Nations, aron masulbad ang mga sangpotanan sa pagkapukan sa Russia, ug sulod sa kasaysayan nianang pakigsaad makig-away siya pinaagi sa United Nations sa Gubat sa Panium. Ang ikatulong gubat sa bersikulo kuwarenta, maingon sa unang gubat sa bersikulo kuwarenta. Maingon nga ang Soviet Union napukan ilalom sa pwersang ekonomiko ug militar sa Estados Unidos, ang mga globalista sa United Nations mapugos sa pagsubli sa “perestroika,” ang pangunang sangkap sa mga paningkamot ni Gorbachev sa pagreporma sa Soviet Union, bisan pa nga sa kataposan nakatampo kini sa pagkabungkag sa sistemang Sobyet ug sa ulahing pagkatibulaag sa Soviet Union.
The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.
Ang ikatulong gubat gihulagway pinaagi sa unang gubat, ug pinaagi sa ekonomiya ug pangmilitar nga pagpit-os si Trump, ingon nga girepresentahan ni Reagan, mopugos sa United Nations ngadto sa “perestroika,” nga nagkahulogan og pag-usab sa porma o reporma. Ang maong pag-usab sa porma magapahimutang sa Estados Unidos ibabaw sa ulo sa sistema sa napulo ka mga hari nga mao ang United Nations. Diha sa maong gubat ang kapapahan unya mosulod sa kasaysayan, nga magaangkon nga siya mao ang manlalaban sa sistema nga gipanaug ni Trump niadtong panahona.
In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.
Sa maong kasaysayan, si Trump moatubang sa usa ka internal nga Gubat Sibil nga mapugos siya sa pag-atubang, maingon nga si Abraham Lincoln napugos sa pag-atubang niini. Ang Gubat Sibil mahitabo tali sa duha ka nagkasupak nga apostatang pundok sulod sa Estados Unidos. Ang usa ka hut-ong girepresentahan niadtong midawat sa relihiyon ug pilosopiya sa woke-ism, nga mao ang mga progresibong globalista sa duha ka partidong politikal. Ang laing hut-ong (MAGA-ism) nagaangkon nga sila mga tinuod nga Protestante, bisan pa nga nawala kanila kana nga kupo niadtong 1844.
The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.
Ang paksyon sa Presidente girepresentahan sa MAGA-ismo, ug nagasukad sa sayop nga pag-angkon sa pagpanalipod sa tinuod nga Protestantismo ug sa Konstitusyon. Ang pag-angkon sa Woke-ismo mao ang relihiyon sa Inahang Yuta, sa New Age, ug ang pagtuo nga ang Konstitusyon ipatuman sumala sa naglungtad nga mga kahimtang sa mga pamatasan sa katilingban, dili sumala sa karaan nang mga ideya sa mga nagtukod nga amahan.
Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.
Si Mattathias (Trump) mopahunong sa mga paningkamot sa globalistang-progresibong mga Demokrata sulod sa Tinipong Bansa sa Amerika, ingon nga girepresentahan sa pag-alsa nga nagsugod sa Modein niadtong 167 BC. Dayon usbon ni Trump ang kasaysayan sa 164 BC, sa dihang ang mga Maccabeo naghalad pag-usab sa templo, ingon sa ginahandum pinaagi sa pagsaulog sa Hanukkah. Unya sa yugto nga girepresentahan gikan sa 161 BC ngadto sa 158 BC, sugdan ni Trump ang katapusang paningkamot alang sa pagtukod sa larawan sa kapapahan, nga maoy usa ka larawan nga nagpakaila sa usa ka dili matarong nga relasyon tali sa gahom nga relihiyoso ug sa gahom nga politikal. Sa 158 BC ang pakigsaad pagapatumanon sa dihang ang umaabot na sa dili madugay nga balaod sa Dominggo sa bersikulo dieciséis ipatuman na.
Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.
Ang Daniel onse unang nagpaila kon sa unsang paagi sa politika nakuha sa Roma ang pagkontrolar, ug unya gisubli ug gipalapad ni Daniel ang mao rang kasaysayan pinaagi sa usa ka linya nga nag-ila kon giunsa sa Roma pag-atubang ang katawhan sa Dios sulod nianang mao rang kasaysayan. Gikan sa bersikulo sais hangtod sa bersikulo disi-nwebe, gihulagway ang tulo ka mga babag sa paganong Roma sa pag-angkon sa pagkontrolar sa kalibotan. Sa bersikulo sais, ang Siria gisakop sa paganong Roma niadtong 65 BC, ug unya ang Judea gisakop ni Pompeyo niadtong 63 BC. Gipaila sa bersikulo sais ang panahon nga ang Roma motindog sa mahimayaong yuta, ug sa pagbuhat niini naghulagway kini sa balaod sa Dominggo sa bersikulo kuwarentay-uno sa mao gihapong kapitulo.
It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”
Importante nga hinumdoman nga ang kasaysayan sa pagpanakop nahitabo niadtong 63 BC [paralelo sa 1863], taliwala sa usa ka Gubat Sibil nga nagakahitabo sulod sa Jerusalem. Si Uriah Smith miingon, “Sa pagbalik ni Pompey gikan sa iyang ekspedisyon batok kang Mithridates, hari sa Pontus, duha ka mga magkaatbang, si Hyrcanus ug si Aristobulus, ang nag-indigay alang sa korona sa Judea.”
The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.
Ang mga ngalan nga “Hyrcanus” ug “Aristobulus” kapuwa gigikanan sa Grego ug adunay kahulugang pangkasaysayan, ilabina sa konteksto sa kasaysayan sa mga Judio sa panahon sa Helenistiko ug sa dinastiyang Hasmonean. Ang “Hyrcanus” nakuha gikan sa pulong Grego nga “Hurkanos,” nga lagmit nagagikan sa pulong nga “hurkan,” nga nagkahulogan ug “lobo” sa pinulongang Persiano. Ang Hyrcanus maoy ngalan nga gidala sa pipila ka mga magmamando nga Hasmonean. Ang “Aristobulus” nagkahulogan ug “labing maayong magtatambag” o “labing maayong magpapahimangno.” Ang Aristobulus usa usab ka ngalan nga gidala sa pipila ka mga magmamando nga Hasmonean. Ang “Hyrcanus” ug “Aristobulus” kapuwa mga ngalan nga nalangkit sa mahinungdanong mga personahe sa kasaysayan sa mga Judio sa panahon sa Hasmonean. Sila mga magmamando nga adunay hinungdanong mga papel sa pagdumala ug pagpalapad sa Gingharian nga Hasmonean sa Judea. Ang mga manununod ug mga representante sa Gingharian nga Hasmonean sa panahon ni Cristo mao ang mga Pariseo.
When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.
Sa dihang gisakop ni Pompey ang Jerusalem, may duha ka partidong politikal nga kapwa nagsubay sa ilang sinugdanan ngadto sa panahon sa pag-alsa nga girepresentahan sa Modein niadtong 167 BC. Sa higayon nga nadani si Pompey ngadto sa pagrebelde, nagtino siya sa pag-ilog sa Jerusalem ug ang partidong politikal ni Aristobulus nagtino sa pagsukol kaniya, apan ang partido ni Hyrcanus nagtino sa pag-abli sa mga ganghaan kang Pompey. Unya gilunsad ni Pompey ang iyang pag-atake batok sa Jerusalem ug tulo ka bulan ang milabay ang Jerusalem nailalom sa hurisdiksiyon sa Roma sa walay pagbalik.
By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.
Sa bersikulo disi-nuwebe, ang Ehipto, ang ikatulo ug katapusang babag, gisakop sa Roma. Dayon sa bersikulo baynte, ang pagkatawo ni Cristo gipaila, samtang si Daniel nagsugod sa paglatid kon sa unsang paagi ang Roma makiglabot sa katawhan sa Dios nianang kasaysayan. Sa mga bersikulo baynte-uno ug baynte-dos, si Cristo gilansang sa krus. Sa bersikulo baynte-tres, ang pakigsaad nga nagsugod niadtong 161 BC hangtod 158 BC gipaila dayon human sa mga bersikulo nga naghulagway sa krus diin ang mga apostatang Judio nagmantala nga sila “walay hari kondili si Cesar.” Ang linya sa mga apostatang Judio, nga girepresentahan sa mga Macabeo, nga misukol sa mga pagsulod sa Gregong pilosopiyang relihiyoso, ug sa pagbuhat niana naghimo ug dili balaang relasyon uban sa Roma, nagsunod sa bersikulo nga nagpaila sa kasaysayan sa krus, diin ang bunga sa ilang dili balaang relasyon hingpit nga napadayag.
The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.
Ang Shekinah wala na gayod mibalik sa templo nga gitukod human sa kapitoan ka tuig sa pagkabinihag. Ang ulahing pamatuod nga manalagna, nga gimantala ni Malakias, gihatag mga sa tunga-tunga sa ikalimang siglo BC. Wala nay makita nga presensya sa Dios, ni bisan unsang pamatuod nga manalagna sulod sa gatusan ka mga tuig sa wala pa mitindog ang mga Macabeo batok sa globalistang impluwensiya sa mga Griyego. Sa sinugdanan sa ilang pag-alsa, ilang nahimo ang maong pagrebelde nga gisulayan sa pagbuhat ni Ptolemy ug ni Haring Uzias, sa dihang ang duha ka mga hari naninguha sa pagtuman sa tahas sa sacerdote ug sa paghalad diha sa templo.
Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.
Si Jonathan Apphus (nga nailhan usab nga Jonathan Maccabeus) usa sa mga anak ni Mattathias, nga nagsugod sa Rebelyong Maccabeo, ug siya adunay dakong papel sa pagpangulo sa rebelyong Judio batok sa Imperyong Seleucid. Human sa kamatayon sa iyang igsoon nga si Judas Maccabee diha sa gubat, si Jonathan mipuli sa pagpangulo sa mga pwersang Maccabeo. Gawas sa iyang pagpanguna sa militar ug politika, si Jonathan miangkon usab sa tahas isip labawng saserdote, nga nag-alagad isip espirituwal nga pangulo sa katawhang Judio. Ang duruha niyang tahas isip pangulo ug labawng saserdote nagtimaan sa usa ka mahinungdanong kalamboan sa kasaysayan sa mga Judio, tungod kay niini napalig-on ang paghiusa sa awtoridad sa politika ug relihiyon sulod sa dinastiyang Hasmoneo. Ang iyang pagpangulo nakatabang sa pagpalig-on sa awtonomiya sa mga Judio ug sa pagpatukod sa pagmando sa mga Hasmoneo sa Judea.
The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.
Ang maong sala gayud nga gisulayan ni Ptolemy human sa kadaugan sa Raphia natuman sa labing sinugdanan sa pag-alsa sa mga Maccabees. Mao kini ang mao rang sala nga gisukol sa mga saserdote sa panahon ni hari Uzziah, apan ang giangkon sa mga Maccabees nga pagpanalipod sa mga pag-alagad sa templo sa Dios usa ka nasayop ug masupilon nga pagpadayag sa panaghiusa sa simbahan ug estado, ug tungod niana, nagtimaan kini sa pagsukol sa apostatang Protestantismo nga karon nagtapok sa pagpaluyo kang Trump batok sa pagsulod sa globalistang woke-ismo ni Biden.
The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.
Ang Biblia nagtudlo nga maila ninyo sila pinaagi sa ilang mga bunga, ug ang mga Fariseo sa panahon ni Cristo mao ang kataposang mga salin sa dinastiyang Hasmoneo nga nagsugod kang Mattathias. Si Mattathias, ug ang pag-alsa nga iyang gisugdan, namunga sa mga bunga sa pagka-Fariseo, maingon man usab ang apostatang mga Protestante nga nagasuporta sa konsepto sa “Make America Great Again”. Bantugan ang Amerika sa dihang ang Konstitusyon gisabtan nga nagapabiling bulag ang iglesia ug ang estado gikan sa usag usa, apan sa mini nga milagro nga gilarawan sa kadaugan nga gisaulog pinaagi sa pista sa Hanukkah, ang kalihokan alang sa balaod sa Domingo mopadayag sa kaugalingon sa dayag.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.
“Sa kaniadto, kadtong nagpresentar sa mga kamatuoran sa mensahe sa ikatulong manulonda kanunay nga giisip nga mga tigpahimangno lamang. Ang ilang mga tagna nga ang relihiyosong pagkadili-matugtanon makakupot sa gahum sa Tinipong Bansa, nga ang iglesia ug ang estado maghiusa aron paglutos sa mga nagabantay sa mga sugo sa Dios, gipahayag nga walay patukoranan ug binuang. Sa dakong pagsalig gipamatuod nga kining yutaa dili gayud mahimong lahi sa unsa kini kaniadto—ang manlalaban sa relihiyosong kagawasan. Apan samtang ang pangutana mahitungod sa pagpugos sa pagtuman sa Domingo sa halapad nga paagi ginapalihok, ang hitabo nga dugay nang gidudahan ug wala tuohi makita nga nagakahiduol, ug ang ikatulong mensahe magahimo ug epekto nga dili unta niini mahimo kaniadto.
“In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.
“Sa matag kaliwatan ang Dios nagpadala sa Iyang mga alagad aron sa pagbadlong sa sala, sa kalibutan ug sa iglesia. Apan ang mga tawo nangandoy nga ang mga pulong nga malumo maoy isulti kanila, ug ang putli, walay dayandayan nga kamatuoran dili nila madawat. Daghang mga repormador, sa pagsugod sa ilang buluhaton, mitinguha sa paggamit ug dakong pagkamabinantayon sa pagsukol sa mga sala sa iglesia ug sa nasud. Naglaom sila nga pinaagi sa panig-ingnan sa usa ka putli nga Kristohanong kinabuhi, ilang madala pag-usab ang mga tawo ngadto sa mga pagtulon-an sa Biblia. Apan ang Espiritu sa Dios mikunsad kanila maingon sa pagkunsad Niya kang Elias, nga nagpalihok kaniya sa pagbadlong sa mga sala sa usa ka dautang hari ug sa usa ka apostatang katawhan; dili sila makapugong sa ilang kaugalingon sa pagwali sa dayag nga mga pahayag sa Biblia—mga pagtulon-an nga kaniadto nagduhaduha sila sa pagpahayag. Napugos sila sa madasigon nga pagpahayag sa kamatuoran ug sa katalagman nga naghulga sa mga kalag. Ang mga pulong nga gihatag sa Ginoo kanila ilang gipamulong, walay kahadlok sa mga sangpotanan, ug ang mga tawo napugos sa pagpaminaw sa pasidaan.”
“Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.
“Sa niini nga paagi igamantala ang mensahe sa ikatulong manulonda. Sa moabot ang panahon nga kini igahatag uban sa labing dakong gahum, ang Ginoo molihok pinaagi sa mapainubsanon nga mga galamiton, magamando sa mga hunahuna niadtong mga nagtugyan sa ilang kaugalingon ngadto sa Iyang pag-alagad. Ang mga mamumuo pagahimoon nga takus dili kaayo pinaagi sa pagbansay sa mga institusyong pangliteratura kondili pinaagi sa pagdihog sa Iyang Espiritu. Ang mga tawo sa pagtoo ug pag-ampo mapugos sa paggula uban sa balaang kasibot, nga magamantala sa mga pulong nga igahatag sa Dios kanila. Ang mga sala sa Babilonia ipadayag sa dayag. Ang makahahadlok nga mga sangpotanan sa pagpugos sa mga tulomanon sa iglesia pinaagi sa sibil nga kagamhanan, ang mga pagsulod sa espiritismo, ang tago apan paspas nga pag-uswag sa gahum sa kapapahan—kining tanan mapadayag sa ilang tinuod nga dagway. Pinaagi niining mga maligdong nga mga pasidaan ang katawhan mapukaw. Linibo ibabaw sa linibo ang mamati, nga wala gayud makadungog ug mga pulong nga sama niini. Sa katingala ilang madungog ang pagpamatuod nga ang Babilonia mao ang iglesia, nahulog tungod sa iyang mga kasaypanan ug mga sala, tungod sa iyang pagsalikway sa kamatuoran nga gipadala kaniya gikan sa langit. Sa pag-adto sa katawhan ngadto sa ilang nahaunang mga magtutudlo uban sa masiboton nga pangutana, Mao ba kini ang tinuod? ang mga ministro magahatag ug mga sugilanong bakak, magpanagna ug mga malumo nga butang, aron hupayon ang ilang mga kahadlok ug pakalmahon ang nakamata nga konsensiya. Apan sanglit daghan ang modumili sa pagkontento sa yano lamang nga awtoridad sa mga tawo ug mangayo ug tin-aw nga ‘Mao kini ang giingon sa Ginoo,’ ang inila nga ministeryo, sama sa mga Pariseo kaniadto, nga napuno sa kasuko tungod kay gikuwestiyon ang ilang awtoridad, magasaway sa mensahe ingon nga iya ni Satanas ug magdasig sa mga panon nga nahigugma sa sala sa pagtamay ug paglutos niadtong mga nagamantala niini.”
“As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.
“Samtang ang panagbangi nagpadayon ngadto sa bag-ong mga dapit ug ang mga hunahuna sa katawhan ginatawag ngadto sa tinamakan nga balaod sa Dios, si Satanas nagalihok. Ang gahum nga nag-uban sa mensahe magapabuang lamang niadtong mosukol niini. Ang kaparian magahimo ug halos labaw-sa-tawhanong mga paningkamot aron mapugngan ang kahayag, aron dili kini mosidlak ibabaw sa ilang mga panon. Pinaagi sa tanang paagi nga anaa sa ilang pagbuot, sila maningkamot sa pagsumpo sa paghisgot niining mga mahinungdanong mga pangutana. Ang iglesia modangop sa kusgan nga bukton sa sibil nga kagamhanan, ug, niining buluhatona, ang mga papista ug mga Protestante magahiusa. Samtang ang kalihokan alang sa pagpatuman sa Domingo mahimong labi pang maisugon ug malig-on, ang balaod pagagamiton batok sa mga magtutuman sa mga sugo. Sila hulgaon sa mga multa ug pagkapriso, ug ang uban hatagan ug mga posisyon nga adunay impluwensiya, ug uban pang mga ganti ug mga kaayohan, ingon nga mga pagdani aron isalikway ang ilang pagtoo. Apan ang ilang malig-ong tubag mao kini: ‘Ipakita kanamo gikan sa pulong sa Dios ang among kasaypanan’—mao usab nga hangyo nga gihimo ni Luther ilalom sa susamang mga kahimtang. Kadtong ginapa-atubang sa mga hukmanan magahimo ug lig-on nga pagpanalipod sa kamatuoran, ug ang uban nga makadungog kanila madala sa pagbarug aron bantayan ang tanang mga sugo sa Dios. Sa ingon niana ang kahayag iga-atubang sa linibo nga, kon dili, walay hibangkaagan niining mga kamatuorana.” The Great Controversy, 605, 606.