In chapter ten of Revelation, where the history of the first and second angels’ messages is represented, John, as a symbol of God’s last-day people, was told in advance that there was to be a disappointment in the history he symbolically represented, and that disappointment was the element of the history of the first and second angels that had been sealed up to the Millerites’ understanding, in order to test their faith.

Sa ikanapulo nga kapitulo sa Pinadayag, diin gihulagway ang kasaysayan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, si Juan, ingon nga usa ka simbolo sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw, gisultihan nang daan nga aduna pay mahitabo nga kapakyasan sa kasaysayan nga iyang gisimbolohan; ug kadtong kapakyasan mao ang bahin sa kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda nga gitak-om gikan sa pagsabot sa mga Millerita, aron sulayan ang ilang pagtuo.

And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:8–10.

Ug ang tingog nga akong nadungog gikan sa langit misulti kanako pag-usab, ug miingon, Lakaw, kuhaa ang diyutay nga basahon nga inablihan diha sa kamot sa manulonda nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta. Ug miadto ako sa manulonda, ug miingon kaniya, Ihatag kanako ang diyutay nga basahon. Ug siya miingon kanako, Kuhaa kini, ug kan-a kini; ug kini magapapait sa imong tiyan, apan sa imong baba matam-is kini sama sa dugos. Ug gikuha ko ang diyutay nga basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini; ug sa akong baba matam-is kini sama sa dugos: ug sa diha nga gikaon ko kini, mipait ang akong tiyan. Pinadayag 10:8–10.

In verse ten, John represents the history from August 11, 1840, when the mighty angel descended with a little book in his hand, unto the Great Disappointment on October 22, 1844. Before he symbolically represented that history, he is told by “the voice which” he “heard from heaven” informing him that when he eats the little book, “it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.” The bitter disappointment is what tested the faith of the Millerites, and it was not best for them to know about that disappointment before it arrived, but John represents the last-day people who are required to know the facts associated with the delineation of events, that are the history of the first and second angels’ message.

Sa bersikulo 10, si Juan nagrepresentar sa kasaysayan sukad sa Agosto 11, 1840, sa dihang ang gamhanang manulonda mikunsad nga may gamayng basahon sa iyang kamot, hangtod sa Dakong Kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844. Sa wala pa niya sa simbolikong paagi girepresentar kana nga kasaysayan, giingnan siya sa “tingog nga” iyang “nadungog gikan sa langit” nga nagpahibalo kaniya nga sa dihang kan-on niya ang gamayng basahon, “mapaiton niini ang imong tiyan, apan sa imong baba mamahimong matam-is kini sama sa dugos.” Ang mapait nga kapakyasan mao ang misulay sa pagtuo sa mga Millerite, ug dili maayo alang kanila nga mahibalo na daan mahitungod nianang kapakyasan sa wala pa kini moabot; apan si Juan nagrepresentar sa katawhan sa katapusang mga adlaw nga gikinahanglan mahibalo sa mga kamatuoran nga nalangkit sa paghulagway sa mga hitabo, nga mao ang kasaysayan sa mensahe sa nahaunang ug sa ikaduhang manulonda.

That sacred history identifies that there would be a test brought upon the last-day people, and it would be a test based upon something that it was not best for them to understand in advance of the test, yet it was not the identical experience of the Millerites, though it perfectly aligned with the delineation of events represented by the first and second angel, for the seven thunders also represent, “future events which will be disclosed in their order.”

Kana nga balaang kasaysayan nagpaila nga adunay usa ka pagsulay nga ipahamtang ibabaw sa katawhan sa katapusang mga adlaw, ug kini mahimong usa ka pagsulay nga magasalig sa usa ka butang nga dili labing maayo alang kanila nga masabtan sa dili pa moabot ang maong pagsulay, apan dili kini mao gayud ang susamang kasinatian sa mga Millerita, bisan pa niana kini hingpit nga nahiuyon sa paghulagway sa mga hitabo nga girepresentahan sa nahaunang ug ikaduhang manulunda, kay ang pito ka mga dalogdog usab nagarepresentar sa “umaabot nga mga hitabo nga igapadayag sumala sa ilang han-ay.”

Though required to know the foundational history of the Millerites, God’s last-day people would fulfill the same delineation of events as the Millerites, but what tested the Millerites, that was best for them not to know in advance, would be a different test, that was brought about by an element that was sealed up until the time was at hand for the Lion of the tribe of Judah to unseal the Revelation of Jesus Christ, which occurs in the hidden history of verse forty of Daniel eleven.

Bisan gikinahanglan nga mahibalo sa pundasyonal nga kasaysayan sa mga Millerite, ang katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw motuman sa mao rang paglatid sa mga hitabo sama sa mga Millerite; apan ang misulay sa mga Millerite, nga alang sa ilang kaayohan dili nila angay mahibal-an daan, mahimong lahi nga pagsulay, nga gidala tungod sa usa ka elemento nga gipatin-aw hangtod miabot ang takna nga ang Leon sa banay ni Juda maghubad sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga mahitabo sa tinago nga kasaysayan sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse.

What was sealed up was designed to test God’s last-day people, and the test would align with the waymark where the Millerites were tested, for whether in the first fulfillment in Millerite history or the last fulfillment of the last days, the seven thunders was “a delineation of events” “that would be disclosed in their order.”

Ang gitakpan pinaagi sa selyo gituyo aron sulayan ang katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw, ug ang pagsulay magkauyon sa timaan sa dalan diin gisulayan ang mga Millerita; kay bisan sa nahaunang katumanan diha sa kasaysayan sa mga Millerita o sa ulahing katumanan sa katapusang mga adlaw, ang pito ka mga dalugdog mao ang “usa ka paglatid sa mga hitabo” “nga igapadayag sumala sa ilang han-ay.”

What has been widely unrecognized is that as John represents the history of the descent of Christ with the little book on August 11, 1840 unto the Great Disappointment of October 22, 1844, that very history was also represented by the descent of the second angel on April 19, 1844. The first disappointment can be understood as the disappointment of John, who, after eating the little book on August 11, 1840, met disappointment on April 19, 1844. When that disappointment arrived the second angel descended with a “writing” in his hand.

Ang wala mailhi sa kadaghanan mao nga ingon nga si Juan nagrepresentar sa kasaysayan sa pagkanaog ni Cristo uban sa gamayng basahon niadtong Agosto 11, 1840 hangtod sa Dakong Kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844, kana mismong kasaysayana girepresentahan usab sa pagkanaog sa ikaduhang manulonda niadtong Abril 19, 1844. Ang unang kapakyasan masabtan ingon nga mao ang kapakyasan ni Juan, nga, human makakaon sa gamayng basahon niadtong Agosto 11, 1840, nakasinati ug kapakyasan niadtong Abril 19, 1844. Sa pag-abot nianang kapakyasan, ang ikaduhang manulonda mikanaog nga may “sinulat” sa iyang kamot.

“Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 247.

“Ang laing gamhanang manulonda gisugo sa pagkanaug ngadto sa yuta. Gibutang ni Jesus sa iyang kamot ang usa ka sinulat, ug sa iyang pag-abot sa yuta, misinggit siya, ‘Nahulog ang Babilonya, nahulog.’ Unya nakita ko ang mga nasagmuyo nga nag-usab sa pagpataas sa ilang mga mata ngadto sa langit, nga nagtan-aw uban sa pagtuo ug paglaum alang sa pagpakita sa ilang Ginoo. Apan daghan ang daw nagpabilin sa usa ka binuang nga kahimtang, daw natulog; apan nakita ko ang timaan sa halalum nga kasubo diha sa ilang mga nawong. Nakita sa mga nasagmuyo gikan sa Kasulatan nga anaa sila sa panahon sa paglangan, ug nga kinahanglan sila mapailubon nga maghulat sa katumanan sa panan-awon. Ang mao ra nga ebidensiya nga nagdala kanila sa pagpaabut sa ilang Ginoo sa 1843, mao usab ang nagdala kanila sa paglaum Kaniya sa 1844. Apan nakita ko nga ang kadaghanan wala magbaton niadtong kusoga nga nagtimaan sa ilang pagtuo sa 1843. Ang ilang kasagmuyo nakapaluya sa ilang pagtuo.” Early Writings, 247.

The Millerite history that John represents in chapter ten, is the history of the first and also the second angel. The descent of the first angel with a message and the descent of the second angel with a message, mark the beginning of respective histories that both ended in disappointment, though John is more directly illustrating the entire history of both angels. Even after October 22, 1844, when the third angel arrived with a message, the disappointment of the rebellion of 1863, provides a third witness of a period that begins with a message that ends with disappointment.

Ang kasaysayan sa mga Millerite nga girepresentahan ni Juan sa kapitulo napulo, mao ang kasaysayan sa nahaunang manulonda ug usab sa ikaduhang manulonda. Ang pagkanaog sa nahaunang manulonda uban ang usa ka mensahe ug ang pagkanaog sa ikaduhang manulonda uban ang usa ka mensahe, nagtimaan sa sinugdanan sa tagsatagsa nilang mga kasaysayan nga ang duruha natapos sa kapakyasan, bisan pa nga si Juan mas direkta nga naghulagway sa tibuok kasaysayan sa duha ka manulonda. Bisan human sa Oktubre 22, 1844, sa dihang miabot ang ikatulong manulonda uban ang usa ka mensahe, ang kapakyasan sa pagrebelde sa 1863 naghatag ug ikatulong saksi sa usa ka yugto nga nagsugod sa usa ka mensahe ug natapos sa kapakyasan.

The first disappointment of the movement of the third angel on July 18, 2020 was the parallel to the first disappointment of the Millerites. A truth was sealed up as was the truth of 1844 sealed up by the Lord holding His hand over a mistake in some of the figures, that produced the first disappointment of the Millerites. When the mistake was thereafter understood, the mistake had been unsealed, as the Lion of the tribe of Judah had removed His hand. The mistake of July 18, 2020, was brought about by the refusal to acknowledge that His hand had been raised on October 22, 1844, while He pronounced that “time should be no longer.”

Ang unang kasagmuyo sa kalihokan sa ikatulong manulonda niadtong Hulyo 18, 2020 maoy kapariha sa unang kasagmuyo sa mga Millerite. Usa ka kamatuoran gitimbrean pagtak-op maingon nga ang kamatuoran sa 1844 gitimbrean pagtak-op pinaagi sa Ginoo nga nagkupot sa Iyang kamot ibabaw sa usa ka kasaypanan sa pipila sa mga hulagway, nga maoy nagmugna sa unang kasagmuyo sa mga Millerite. Sa dihang ang maong kasaypanan nasabtan sa ulahi, ang kasaypanan nahinukasan na, maingon nga ang Leon sa banay ni Juda mikuha sa Iyang kamot. Ang kasaypanan sa Hulyo 18, 2020, napahinabo pinaagi sa pagdumili sa pag-ila nga ang Iyang kamot gibayaw niadtong Oktubre 22, 1844, samtang Iyang gipahayag nga “ang panahon dili na madugangan.”

Whether it was the Philadelphian movement of the first angel’s first disappointment, or the first disappointment of the Laodicean movement of the third angel, His hand represents the waymark. On April 19, 1844 and on July 18, 2020 the disappointment produced a scattering time. Those who had either been gathered on August 11, 1840 or September 11, 2001, were scattered, and thereafter Christ began to gather His people a second time.

Bisan kini mao ang kalihokan sa Filadelfia sa unang kapakyasan sa unang manulonda, o ang unang kapakyasan sa kalihokan sa Laodicea sa ikatulong manulonda, ang Iyang kamot nagrepresentar sa timailhan sa dalan. Niadtong Abril 19, 1844 ug niadtong Hulyo 18, 2020 ang kapakyasan mipatungha ug panahon sa pagkahisalaag. Kadtong mga tinigom kaniadto niadtong Agosto 11, 1840 o Septyembre 11, 2001, nanghisalaag, ug human niana si Cristo misugod pag-usab sa pagtigom sa Iyang katawhan sa ikaduhang higayon.

He had gathered a people beginning on September 11, 2001, for as represented by Christ’s baptism, it is when the Divine symbol descends that He begins to gather His disciples, not before. Then, after a scattering, Christ gathers His people a second time. Christ gathered His disciples beginning at His baptism, and after the scattering produced by the cross, He began to gather His disciples a second time. The prophetic fact of a second gathering that began in July 2023, was part of what had been sealed up on July 18, 2020, though it was clearly an element of the history of the Millerites.

Nagtigom Siya ug usa ka katawhan sugod niadtong Septyembre 11, 2001, kay sumala sa girepresentahan sa bautismo ni Cristo, sa dihang manaog ang balaang simbolo nga Siya magsugod sa pagtigom sa Iyang mga tinun-an, dili sa wala pa kana. Unya, human sa usa ka pagkapatlaag, tigomon ni Cristo ang Iyang katawhan sa ikaduhang higayon. Gitigom ni Cristo ang Iyang mga tinun-an sugod sa Iyang bautismo, ug human sa pagkapatlaag nga gipahinabo sa krus, nagsugod Siya sa pagtigom sa Iyang mga tinun-an sa ikaduhang higayon. Ang kamatuorang profetiko sa ikaduhang pagtigom nga nagsugod niadtong Hulyo 2023, kabahin sa giselyohan niadtong Hulyo 18, 2020, bisan pa nga kini dayag nga usa ka elemento sa kasaysayan sa mga Millerite.

In verse forty of Daniel eleven, the beast from the bottomless pit arose and slew both horns of the earth beast in 2020. In July of 2023, the Lord began to gather His last-day people a second time. The process of gathering is represented within the sacred Millerite history, and in that history, there are two historical witnesses of gathering His people a second time. The gathering process is a prophetic element that was sealed up until July 2023. The work of gathering His people a second time is fulfilled during the history of the Ukrainian War, just prior to the second election of the eighth president, that is of the seven.

Sa bersikulo kuwarenta sa Daniel onse, ang mapintas nga mananap gikan sa kahiladman nga walay kinutoban mitungha ug mipatay sa duruha ka sungay sa mananap sa yuta niadtong 2020. Niadtong Hulyo sa 2023, ang Ginoo nagsugod sa pagtigum sa Iyang katawhan sa ulahing mga adlaw sa ikaduhang higayon. Ang proseso sa pagtigum girepresentahan sulod sa balaang kasaysayan sa mga Millerita, ug diha nianang kasaysayana, adunay duha ka makasaysayanong mga saksi sa pagtigum sa Iyang katawhan sa ikaduhang higayon. Ang proseso sa pagtigum usa ka matagnaong elemento nga tinimbrehan hangtod sa Hulyo 2023. Ang buhat sa pagtigum sa Iyang katawhan sa ikaduhang higayon matuman sa panahon sa kasaysayan sa Gubat sa Ukraine, sa dili pa ang ikaduhang pagpili sa ikawalong presidente, nga usa sa pito.

On August 11, 1840, the Lord gathered the Millerite movement, and He marked the gathering by the introduction of the 1843 chart, which was published in May of 1842. The chart represented the foundational message, for He was then laying the foundation of the Millerite temple. The descent of the angel of Revelation chapter ten, on August 11, 1840, parallels the baptism of Christ, which among other things marked the beginning of Christ selecting His disciples.

Niadtong Agosto 11, 1840, gitigom sa Ginoo ang kalihokang Millerite, ug gimarkahan Niya ang maong panagtigom pinaagi sa pagpaila sa tsart sa 1843, nga gipatik niadtong Mayo 1842. Ang tsart nagrepresentar sa sukaranang mensahe, kay Niya niadtong panahona ginabutang ang patukoranan sa templo sa Millerite. Ang pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag kapitulo 10, niadtong Agosto 11, 1840, nagkatugbang sa bunyag ni Cristo, nga, lakip sa ubang mga butang, nagtimaan sa sinugdanan sa pagpili ni Cristo sa Iyang mga tinun-an.

“With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael.” The Desire of Ages, 141.

“Sa pagtawag kang Juan ug Andres ug Simon, kang Felipe ug Natanael, nagsugod ang pagpatukod sa pundasyon sa Cristohanong iglesia. Gitudlo ni Juan ang duha sa iyang mga tinun-an ngadto kang Cristo. Unya ang usa kanila, si Andres, nakakaplag sa iyang igsoon, ug gitawag niya kini ngadto sa Manluluwas. Human niana gitawag si Felipe, ug siya milakaw sa pagpangita kang Natanael.” The Desire of Ages, 141.

The work of William Miller from the time of the end in 1798, unto August 11, 1840, represented the work of John the Baptist, but when the angel of Revelation ten descended, as typified by the descent of the Holy Spirit at the baptism of Christ, the Lord “gathered” His foundational disciples. These two witnesses identify that Christ gathered His last-day people on September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended, but as with the Millerites, they were to be tested by an element of the seven thunders which had been sealed up, and then the Lord would gather His people a second time.

Ang buluhaton ni William Miller sukad sa panahon sa katapusan niadtong 1798 hangtod sa Agosto 11, 1840, nagrepresentar sa buluhaton ni Juan Bautista; apan sa dihang mikunsad ang manulonda sa Pinadayag 10, sumala sa ginatipohan sa pagkanaog sa Balaang Espiritu sa pagbautismo ni Cristo, ang Ginoo “mitigom” sa Iyang mga tinun-an nga patukoranan. Kining duha ka mga saksi nagpaila nga gitigom ni Cristo ang Iyang katawhan sa ulahing mga adlaw niadtong Setyembre 11, 2001, sa dihang mikunsad ang manulonda sa Pinadayag kapitulo 18; apan sama sa mga Millerita, pagasulayan sila pinaagi sa usa ka bahin sa pito ka mga dalugdog nga gipatakan, ug unya pagatigomon sa Ginoo ang Iyang katawhan sa ikaduhang higayon.

The second gathering of God’s last-day people began in the history represented at the very ending of verse eleven, of chapter eleven of Daniel, just before Putin’s victory over Ukraine, and just before verse twelve where Russia and Putin’s prophetic testimony ends. Daniel chapter eleven, verse eleven, therefore aligns with Revelation chapter eleven, verse eleven, for it is there the two witnesses are brought back to life.

Ang ikaduhang pagtigom sa mga katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw nagsugod sa kasaysayan nga gihulagway diha sa pinakaulahi nga bahin sa bersikulo onse, sa kapitulo onse sa Daniel, sa wala pa gayud ang kadaugan ni Putin batok sa Ukraine, ug sa wala pa ang bersikulo dose diin nagatapos ang profetikong pagpamatuod sa Russia ug ni Putin. Busa, ang Daniel kapitulo onse, bersikulo onse, nahiuyon sa Pinadayag kapitulo onse, bersikulo onse, kay didto ang duha ka mga saksi gibanhaw pag-usab ngadto sa kinabuhi.

In the sacred Millerite history, the Lord began to gather His people a second time after the disappointment of April 19, 1844, and what was employed by the Lord to gather His people at that time was a recognition that they were fulfilling the tarrying time of the parable of the ten virgins of Matthew chapter twenty-five, and also Habakkuk chapter two. In order for the Millerites to recognize their condition and return, they had to recognize themselves as represented within God’s prophetic Word. They needed to see that they were God’s people in contrast with those who professed to be His people. In gathering His disappointed people, He was providing an illustration of the ensign that is lifted up to the Gentiles, thus emphasizing the distinction between His genuine but disappointed people, and His simply professed people.

Sa sagradong kasaysayan sa mga Millerite, ang Ginoo misugod pag-usab sa pagtigum sa Iyang katawhan sa ikaduhang higayon human sa kapakyasan niadtong Abril 19, 1844, ug ang gigamit sa Ginoo aron tigumon ang Iyang katawhan niadtong panahona mao ang pag-ila nga ilang ginatuman ang panahon sa paglangan sa sambingay sa napulo ka mga ulay diha sa Mateo kapitulo baynte-singko, ug usab sa Habacuc kapitulo dos. Aron maila sa mga Millerite ang ilang kahimtang ug makabalik, kinahanglan nilang maila ang ilang kaugalingon ingon nga gilarawan sulod sa pulong nga matagnaon sa Dios. Kinahanglan nilang makita nga sila mao ang katawhan sa Dios, nga lahi sa mga nag-angkon nga sila mao ang Iyang katawhan. Sa pagtigum Niya sa Iyang mga katawhan nga napakyas, Siya naghatag ug usa ka hulagway sa bandila nga ipataas ngadto sa mga Hentil, sa ingon nagpasiugda sa kalainan tali sa Iyang tinuod apan napakyas nga katawhan, ug sa Iyang katawhan nga sa pag-angkon lamang.

And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

Ug niadtong adlawa motungha ang gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga usa ka bandila alang sa mga katawohan; kaniya mangita ang mga Gentil: ug ang iyang dapit nga pahulayan mahimong mahimayaon. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Ginoo mopataas pag-usab sa ikaduhang higayon sa iyang kamot aron sa pag-angkon pag-usab sa salin sa iyang katawohan, nga mahibilin, gikan sa Asiria, ug gikan sa Egipto, ug gikan sa Patros, ug gikan sa Cush, ug gikan sa Elam, ug gikan sa Shinar, ug gikan sa Hamath, ug gikan sa mga pulo sa dagat. Ug siya magpatindog ug usa ka bandila alang sa mga nasud, ug pagatigumon niya ang mga sinalikway sa Israel, ug pagahiusahon ang mga nangatag sa Juda gikan sa upat ka suok sa yuta. Isaias 11:10–12.

When the prophet Jeremiah represents those who were disappointed on April 19, 1844, he identified that he no longer associated with “the assembly of mockers,” who employed the failed prediction of 1843, as evidence that those represented by Jeremiah were false prophets.

Sa dihang gihulagway ni propeta Jeremias kadtong mga napakyas ug gidismaya niadtong Abril 19, 1844, iyang gipaila nga wala na siya makig-uban sa “katiguman sa mga mayubiton,” nga migamit sa napakyas nga prediksiyon sa 1843 ingong pamatuod nga kadtong girepresentahan ni Jeremias mga mini nga propeta.

I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

Wala ako molingkod sa katilingban sa mga mayubiton, ni malipay; ako milingkod nga nag-inusara tungod sa imong kamot: kay ikaw nagpuno kanako sa kaligutgut. Jeremias 15:17.

The “assembly of mockers” had cast out those represented by Jeremiah.

Ang “katilingban sa mga mayubiton” naghingilin niadtong girepresentahan ni Jeremias.

“Many were persecuted by their unbelieving brethren. In order to retain their position in the church, some consented to be silent in regard to their hope; but others felt that loyalty to God forbade them thus to hide the truths which He had committed to their trust. Not a few were cut off from the fellowship of the church for no other reason than expressing their belief in the coming of Christ. Very precious to those who bore this trial of their faith were the words of the prophet: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.” The Great Controversy, 372.

“Daghan ang gilutos sa ilang dili magtotoong mga igsoon. Aron mapadayon ang ilang kahimtang sa iglesia, ang uban miuyon sa pagpakahilom mahitungod sa ilang paglaom; apan ang uban mibati nga ang pagkamatinud-anon ngadto sa Dios nagdili kanila sa ingon niana nga pagtago sa mga kamatuoran nga Iyang gitugyan sa ilang pagsalig. Dili pipila ang giputol gikan sa pakig-ambit sa iglesia tungod sa walay laing hinungdan gawas sa pagpahayag sa ilang pagtuo sa pag-abot ni Cristo. Hilabihan ka bililhon alang kanila nga nagaantus niining pagsulay sa ilang pagtuo ang mga pulong sa manalagna: ‘Ang inyong mga igsoon nga nagdumot kaninyo, nga nagsalikway kaninyo tungod sa Akong ngalan, miingon, Pasidunggan ang Ginoo: apan Siya magapakita alang sa inyong kalipay, ug sila pakaulawan.’ Isaias 66:5.” The Great Controversy, 372.

When the Lord lifts up an ensign to the Gentiles, it will occur when He has stretched forth His hand a second time to gather the remnant of His people, who are the outcasts of Israel. They are those who no longer sit in the “assembly of mockers.”

Sa diha nga ang Ginoo magabayaw ug usa ka bandila ngadto sa mga Gentil, kini mahitabo sa diha nga Iyang gituy-od pag-usab sa ikaduhang higayon ang Iyang kamot aron tigumon ang salin sa Iyang katawohan, nga mao ang mga sinalikway sa Israel. Sila mao kadtong dili na magalingkod sa “katilingban sa mga mayubiton.”

The “root of Jesse” is a symbol of two blood lines, one from Judaism combined with a bloodline from outside of Judaism, and represents not only the bloodline of Jesus, but is also a symbol of the combination of Divinity with humanity, for the ensign that is lifted up represents a people who have been sealed forever into the condition and experience of the combination of Divinity with humanity, which is also represented in verse ten of Daniel chapter eleven by the symbol of the “fortress”. In verse ten, the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is inferred by the prophetic understanding of the fortress, which is the head. In the history of verse eleven and the Ukrainian War, the Lord stretches His hand a second time to gather the outcasts who have been disappointed.

Ang “gamut ni Jesse” maoy usa ka simbolo sa duha ka kaliwat sa dugo, ang usa gikan sa Judaismo nga gihiusa uban sa usa ka kaliwat sa dugo nga gikan sa gawas sa Judaismo, ug nagrepresentar dili lamang sa kaliwat sa dugo ni Jesus, kondili usa usab ka simbolo sa pagkahiusa sa Pagkadiyos ug sa pagkatawo, kay ang bandila nga gipataas nagrepresentar sa usa ka katawhan nga gitimrihan sa kahangturan diha sa kahimtang ug kasinatian sa pagkahiusa sa Pagkadiyos ug sa pagkatawo, nga girepresentahan usab sa bersikulo napulo sa Daniel kapitulo onse pinaagi sa simbolo sa “kota”. Sa bersikulo napulo, ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gipasabot pinaagi sa profetikanhong pagsabot sa kota, nga mao ang ulo. Sa kasaysayan sa bersikulo onse ug sa Gubat sa Ukraine, ang Ginoo nagatuy-od sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron tigumon ang mga sinalikway nga napakyas sa ilang gipaabot.

Therefore, with the testimony of Daniel eleven as the structure, we have identified the intrusion of the papacy into prophetic history, just before the Sunday law. We have seen the work of the Republican horn represented by Trump as he becomes the eighth that is of the seven, and begins the work of combining church and state. We have the line of the apostate horn of Protestantism, as represented by the Maccabees. In the same history represented by those verses, we apply the line of the seven thunders, which is also the line of the parable of the ten virgins, identifying the experience of the one hundred and forty-four thousand, as well as the line of the three angels that outline the work of the true Protestant horn. One of the events for the true Protestant horn in that history is the second gathering.

Busa, uban ang pagpamatuod sa Daniel onse ingon nga balangkas, among naila ang pagsulod sa papasiya ngadto sa matagnaong kasaysayan, sa wala pa ang balaod sa Dominggo. Atong nakita ang buhat sa Republikano nga sungay nga girepresentahan ni Trump samtang siya mahimong ikawalo nga gikan sa pito, ug magsugod sa buhat sa paghiusa sa iglesia ug estado. Anaa kanato ang linya sa apostatang sungay sa Protestantismo, ingon sa girepresentahan sa mga Macabeo. Sa mao gihapong kasaysayan nga girepresentahan niadtong mga bersikulo, atong iaplikar ang linya sa pito ka mga dalugdog, nga mao usab ang linya sa sambingay sa napulo ka mga ulay, nga nag-ila sa kasinatian sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, maingon man ang linya sa tulo ka mga manulonda nga naglatid sa buhat sa tinuod nga Protestante nga sungay. Usa sa mga hitabo alang sa tinuod nga Protestante nga sungay nianang kasaysayana mao ang ikaduhang pagtigom.

The second gathering occurred in the history of the second angel’s message, and it also occurred in the history of the third angel from 1844 unto 1863, establishing two witnesses from Millerite history of the Lord stretching His hand a second time to gather His scattered flock.

Ang ikaduhang panagtigom nahitabo sa kasaysayan sa mensahe sa ikaduhang manulonda, ug nahitabo usab kini sa kasaysayan sa ikatulong manulonda gikan sa 1844 hangtod sa 1863, nga nagpalig-on sa duha ka mga saksi gikan sa kasaysayan sa mga Millerita mahitungod sa Ginoo nga nagabakyaw sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron tigumon ang Iyang nagkatibulaag nga panon.

“September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered.” Early Writings, 74.

“Septiyembre 23, gipakita sa Ginoo kanako nga Iyang gituy-od pag-usab ang Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron mapasig-uli ang salin sa Iyang katawohan, ug nga ang mga paningkamot kinahanglan nga doblehon niining panahona sa pagtigom. Sa pagkatibulaag, ang Israel gihampak ug gigisi, apan karon sa panahon sa pagtigom ayohon ug bugkoson sa Dios ang Iyang katawohan. Sa pagkatibulaag, ang mga paningkamot nga gihimo sa pagpakatap sa kamatuoran diyutay ra kaayo ang nahimo nga epekto, diyutay ra o wala gayoy nahimo; apan sa pagtigom, sa dihang gitukod na sa Dios ang Iyang kamot aron tigumon ang Iyang katawohan, ang mga paningkamot sa pagpakatap sa kamatuoran makab-ot ang gituyo nilang epekto. Ang tanan kinahanglan maghiusa ug magmainiton sa buluhaton. Nakita ko nga sayop alang kang bisan kinsa ang paghisgot sa pagkatibulaag ingon nga mga panig-ingnan aron maoy magdumala kanato karon sa pagtigom; kay kon ang Dios dili na magbuhat pa alang kanato karon labaw pa kay sa Iyang gibuhat kaniadto, ang Israel dili gayod matigom.” Early Writings, 74.

In the appendix to Early Writings, Sister White explains the comment just cited:

Sa apendise sa Early Writings, gipatin-aw ni Sister White ang bag-ong gihisgotang komento:

“3. The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

“3. Ang panglantaw nga ang Ginoo ‘gituy-od ang Iyang kamot sa ikaduhang higayon aron mabawi ang salin sa Iyang katawhan,’ sa panid 74, nagtumong lamang sa panaghiusa ug kalig-on nga kaniadto anaa taliwala sa mga nagpaabot kang Cristo, ug sa kamatuoran nga Siya nagsugod na pag-usab sa paghiusa ug sa pagpataas sa Iyang katawhan.” Early Writings, 86.

The sacred history of the seven thunders representing August 11, 1840 unto October 22, 1844, typified the sacred history of October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Line upon line, the first history represented an illustration of wise virgins, and the second line represented provides an illustration of foolish virgins. Both histories began when an angel descended with a message that was to be eaten. The arrival of the angel in both histories began a testing process that produced a scattering, and by 1849, Sister White was being shown that the Lord was again stretching forth His hand a second time, this time to gather those who had been scattered on October 22, 1844.

Ang balaang kasaysayan sa pito ka mga dalugdog nga nagrepresentar gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa Oktubre 22, 1844, nagtimaan sa balaang kasaysayan gikan sa Oktubre 22, 1844 hangtod sa pagrebelde sa 1863. Linya ibabaw sa linya, ang nahaunang kasaysayan nagrepresentar sa usa ka hulagway sa mga maalamong ulay, ug ang ikaduhang linya naghatag ug hulagway sa mga buang nga ulay. Ang duha ka mga kasaysayan nagsugod sa dihang ang usa ka manulonda mikunsad uban ang usa ka mensahe nga pagakan-on. Ang pag-abot sa manulonda sa duha ka mga kasaysayan nagsugod sa usa ka proseso sa pagsulay nga miresulta sa usa ka pagkakatag, ug pag-abot sa 1849, si Sister White gipakitaan nga ang Ginoo nagatuy-od na usab sa Iyang kamot sa ikaduhang higayon, niining panahona aron tigumon kadtong nangkatag niadtong Oktubre 22, 1844.

They had been scattered by the Great Disappointment, as the wise on April 19, 1844 had been scattered by their first disappointment. The second gathering identified that the Lord “had begun to unite and to raise up His people again.” At the second gathering the Lord’s work includes lifting up an ensign that is united with one another upon the message, and whose humanity is united with His Divinity. The purpose of the ensign is to call God’s other flock out of Babylon, which is accomplished by men and women seeing the ensign.

Sila nangapangalapog tungod sa Dakong Kapakyasan, maingon nga ang mga manggialamon niadtong Abril 19, 1844 nangapangalapog pinaagi sa ilang unang kapakyasan. Ang ikaduhang pagkatigom nagpaila nga ang Ginoo “nagsugod na sa paghiusa ug sa pagpatindog pag-usab sa Iyang katawhan.” Sa ikaduhang pagkatigom ang buluhaton sa Ginoo nagalakip sa pagpataas sa usa ka bandila nga nagahiusa sa usag usa diha sa mensahe, ug kansang pagkatawo nahiusa sa Iyang Pagka-Dios. Ang tuyo sa bandila mao ang pagtawag sa laing panon sa Dios sa paggawas gikan sa Babilonia, nga natuman pinaagi sa pagtan-aw sa mga lalaki ug mga babaye sa bandila.

The ensign is the army of those who have united their humanity with Christ’s Divinity in the time of the Sunday law testing time. Thus, the second gathering identifies the “root of Jesse,” will be lifted up, carrying the twofold prophetic symbolism of Ruth, a heathen who is gathered by the ensign being joined with Boaz, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and also a symbol of the Redeemer, who paid the price for Ruth, and was her near kinsmen. In the incarnation of Christ’s Divine nature with the fallen flesh of human nature He became our near kinsman. The ensign that is lifted up are those united by the message, who finalize the work of joining their humanity to Christ’s Divinity in advance of the Sunday law.

Ang bandila mao ang kasundalohan niadtong nakahiusa sa ilang pagkatawo uban sa pagka-Dios ni Cristo sa panahon sa pagsulay sa balaod sa Domingo. Busa, ang ikaduhang pagpundok nag-ila nga ang “gamut ni Jesse” igapataas, nga nagdala sa duruha ka pilo nga profetikanhong simbolismo ni Ruth, usa ka pagano nga gipundok pinaagi sa bandila pinaagi sa iyang paghiusa kang Boaz, usa ka simbolo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug usab usa ka simbolo sa Manunubos, nga nagbayad sa bili alang kang Ruth, ug mao ang iyang haduol nga paryente. Sa pagpakatawo sa Diosnong kinaiya ni Cristo uban sa nahulog nga unod sa tawhanong kinaiya, nahimo Siya nga atong haduol nga paryente. Ang bandila nga gipataas mao kadtong gihiusa pinaagi sa mensahe, nga nagtapos sa buluhaton sa paghiusa sa ilang pagkatawo ngadto sa pagka-Dios ni Cristo sa dili pa ang balaod sa Domingo.

We will continue this study in the next article.

Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.

“The appreciation of the Bible grows with its study. Whichever way the student may turn, he will find displayed the infinite wisdom and love of God.

“Ang pagpasalamat sa Biblia motubo pinaagi sa pagtuon niini. Bisan asa nga paagi mopadulong ang estudyante, iyang makita nga gipadayag didto ang walay kinutoban nga kaalam ug gugma sa Dios.

“The significance of the Jewish economy is not yet fully comprehended. Truths vast and profound are shadowed forth in its rites and symbols. The gospel is the key that unlocks its mysteries. Through a knowledge of the plan of redemption, its truths are opened to the understanding. Far more than we do, it is our privilege to understand these wonderful themes. We are to comprehend the deep things of God. Angels desire to look into the truths that are revealed to the people who with contrite hearts are searching the word of God, and praying for greater lengths and breadths and depths and heights of the knowledge which He alone can give.

“Ang kahulogan sa sistemang Judio wala pa gayud hingpit nga masabti. Ang dagku ug halalum nga mga kamatuoran gipadayag pinaagi sa landong diha sa iyang mga rito ug mga simbolo. Ang ebanghelyo mao ang yawi nga nag-abli sa iyang mga tinago. Pinaagi sa kahibalo sa plano sa pagtubos, ang iyang mga kamatuoran naabli ngadto sa pagsabut. Labaw pa kay sa atong nasabtan karon, atong pribilehiyo ang pagsabut niining kahibulongang mga tema. Kinahanglan natong sabton ang halalum nga mga butang sa Dios. Ang mga manulonda nangandoy sa pagtan-aw ngadto sa mga kamatuoran nga gipadayag ngadto sa mga tawo nga uban sa mapainubsanong mga kasingkasing nangita sa pulong sa Dios, ug nagaampo alang sa labi pang kalawomon ug kalapdon ug kahitas-an ug kahabogon sa kahibalo nga Siya lamang ang makahatag.

“As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament scriptures is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study. But Christ through His servant John has here declared what shall be in the last days, and He says, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.

“Samtang nagkaduol kita sa katapusan sa kasaysayan niining kalibotana, ang mga tagna nga may kalabutan sa ulahing mga adlaw ilabina nang nanginahanglan sa atong pagtuon. Ang ulahing basahon sa mga kasulatan sa Bag-ong Tugon puno sa kamatuoran nga gikinahanglan natong masabtan. Gibutaan ni Satanas ang mga hunahuna sa daghan, mao nga malipayon silang midawat sa bisan unsang pasangil aron dili nila himoon nga ilang pagtuon ang Pinadayag. Apan si Cristo pinaagi sa Iyang alagad nga si Juan dinhi nagpahayag kon unsa ang mahitabo sa ulahing mga adlaw, ug Siya nagaingon, ‘Bulahan ang nagabasa, ug sila nga nagapatalinghug sa mga pulong niining tagnaa, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinhi.’ Pinadayag 1:3.”

“‘This is life eternal,’ Christ said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. Why is it that we do not realize the value of this knowledge? Why are not these glorious truths glowing in our hearts, trembling upon our lips, and pervading our whole being?

“‘Kini mao ang kinabuhing walay kataposan,’ miingon si Cristo, ‘nga sila makaila Kanimo nga bugtong matuod nga Dios, ug kang Jesu-Cristo, nga Imong gipadala.’ Juan 17:3. Nganong wala man nato maamgohi ang bili niini nga kahibalo? Nganong kining mahimayaong mga kamatuoran wala man magadilaab sa atong mga kasingkasing, magakurog sa atong mga ngabil, ug molukop sa tibuok natong pagkatawo?”

“In giving us His word, God has put us in possession of every truth essential for our salvation. Thousands have drawn water from these wells of life, yet there is no diminishing of the supply. Thousands have set the Lord before them, and by beholding have been changed into the same image. Their spirit burns within them as they speak of His character, telling what Christ is to them, and what they are to Christ. But these searchers have not exhausted these grand and holy themes. Thousands more may engage in the work of searching out the mysteries of salvation. As the life of Christ and the character of His mission are dwelt upon, rays of light will shine forth more distinctly at every attempt to discover truth. Each fresh search will reveal something more deeply interesting than has yet been unfolded. The subject is inexhaustible. The study of the incarnation of Christ, His atoning sacrifice and mediatorial work, will employ the mind of the diligent student as long as time shall last; and looking to heaven with its unnumbered years he will exclaim, ‘Great is the mystery of godliness.’

“Sa paghatag kanato sa Iyang pulong, gibutang kita sa Dios sa pagpanag-iya sa matag kamatuoran nga mahinungdanon alang sa atong kaluwasan. Linibo na ang nakasag-ob ug tubig gikan niining mga atabay sa kinabuhi, apan walay pagkaminos sa gidaghanon sa suplay. Linibo na ang nagbutang sa Ginoo sa ilang atubangan, ug pinaagi sa pagtan-aw Kaniya nangausab ngadto sa mao rang dagway. Ang ilang espiritu nagdilaab sa sulod nila samtang nagasulti sila mahitungod sa Iyang kinaiya, nga nagasugilon kon unsa si Cristo alang kanila, ug kon unsa sila alang kang Cristo. Apan kining mga magsususi wala makapahurot niining halangdon ug balaan nga mga tema. Linibo pa ang mahimong moapil sa buluhaton sa pagsusi sa mga tinago sa kaluwasan. Samtang ang kinabuhi ni Cristo ug ang kinaiya sa Iyang misyon pagapalandungon, ang mga silaw sa kahayag mosidlak nga labi pang matin-aw sa matag paningkamot sa pagdiskobre sa kamatuoran. Ang matag bag-ong pagpangita magpadayag ug usa ka butang nga labi pang makapainteres kay sa nahipadayag na kaniadto. Ang maong hilisgutan dili mahutdan. Ang pagtuon sa pagka-nagpakatawo ni Cristo, sa Iyang halad sa pagpasig-uli, ug sa Iyang buluhaton sa pagpataliwala, magapadapat sa hunahuna sa masinabuton nga estudyante samtang magapadayon pa ang panahon; ug sa pagtan-aw ngadto sa langit uban sa dili maihap nga mga katuigan niini, moingon siya, ‘Daku ang tinago sa pagkadiosnon.’”

“In eternity we shall learn that which, had we received the enlightenment it was possible to obtain here, would have opened our understanding. The themes of redemption will employ the hearts and minds and tongues of the redeemed through the everlasting ages. They will understand the truths which Christ longed to open to His disciples, but which they did not have faith to grasp. Forever and forever new views of the perfection and glory of Christ will appear. Through endless ages will the faithful Householder bring forth from His treasure things new and old.” Christ’s Object Lessons, 132–134.

“Sa walay kataposang panahon atong mahibaloan kadtong, kon nadawat pa unta nato dinhi ang kahayag nga mahimo unta natong makab-ot, makapabukas unta sa atong pagsabot. Ang mga tema sa pagtubos magapadayon sa pag-okupar sa mga kasingkasing, mga hunahuna, ug mga dila sa mga tinubos sa tibuok walay kataposang mga kapanahonan. Ilang masabtan ang mga kamatuoran nga dugay nang gitinguha ni Cristo nga ipadayag ngadto sa Iyang mga tinun-an, apan nga wala silay pagtuo aron masabtan kini. Sa walay kataposan ug sa walay kataposan motungha ang bag-ong mga pagtan-aw sa kahingpitan ug himaya ni Cristo. Sa walay kataposang mga kapanahonan ang matinumanong Agalon sa Balay magapagula gikan sa Iyang bahandi ug mga butang nga bag-o ug daan.” Christ’s Object Lessons, 132–134.