We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.
Atong ginatun-an ang Isaias kapitulo baynte-siyete, kay kini naghatag sa konteksto alang sa mosunod nga mga kapitulo sa Isaias. Kining mosunod nga mga kapitulo nag-ila sa ulahing ulan ingon nga husto nga pamaagi sumala sa Biblia. Ang maong pamaagi, kon kini maila ug magamit, nagpadayag sa mensaheng manalagna nga, kon dawaton, nagahatag ug katumbas nga kasinatian.
On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.
Niadtong Septiyembre 11, 2001 ang awit nga pag-aawiton ngadto sa karaang katawhan sa Dios sa pakigsaad, nga mao ang mga katawhang Seventh-day Adventist, mao kini: nga sila gilabay na ingon nga katawhan sa Dios, kay wala sila makapamunga sa mga bunga nga gituyo sa Dios nga pagapamungahon sa Iyang parasan. Ang awit pagatukoran sa relasyon sa pakigsaad, nga gilarawan sa parasan nga gitanom sa Dios ug usab sa ilang pagsalikway sa bato nga kapangdolan niadtong 1863. Nahimo silang Laodicea niadtong 1856, ug sulod sa pito ka tuig, o “pito ka mga panahon,” o duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka adlaw, ang Dios nangita ug agianan sa pagsulod, apan ilang gitakpan ang pultahan batok Kaniya niadtong 1863.
Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.
Sukad niadtong Setyembre 11, 2001 sila ginabugkos na ngadto sa mga hugpong sa dili pa sila igasuka sa hingpit gikan sa Iyang baba sa balaod sa Domingo. Ang mensahe nga awiton ngadto sa Adventismo sukad sa Setyembre 11, 2001 mao ang mensahe sa Laodicea, nga mao ang mensahe sa kaparrasan nga naglakip sa bato nga kapangdolan nga modugmok sa tanan nga mosalikway sa “pagkakita” ug “pagtimaw” sa bililhong bato. Ang saad ngadto sa mga Laodiceanhon diha sa pahayag ni Isaias mao nga ang bisan kinsang Adventista nga mopili sa pagdawat niining katapusang pasidaan, aduna pa gihapoy panahon sa “pagkupot sa” “kusog” ni Cristo, “aron” sila “makigdait kang” Cristo, kay si Cristo andam pa gihapon “sa pakigdait kanila.” Apan sa singgit sa tungang gabii, sa dili pa ang haduol nang balaod sa Domingo, kanang kahigayonan matapos na sa walay kataposan.
In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.
Sa yugto sa panahon nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, ang Dios misaad sa paghimo niadtong “sa kaniadto dili usa ka katawohan,” nga mahimong “usa ka gamut gikan sa mamala nga yuta,” nga “makagamot,” “mamulak ug moturok, ug pun-on ang nawong sa kalibotan sa bunga.” Ang hinungdan nga ang gamut ni Jesse mamulak ug moturok mao ang ulahing ulan, kay ang gamut nga mamulak ug moturok gitagana sa tagna nga mahimong bandila nga igaalsa, ug ang bandila mao ang gamut ni Jesse.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.
Ug niadtong adlawa motungha ang gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga usa ka bandila alang sa mga katawhan; kaniya mangita ang mga Gentil: ug ang iyang kapahulayan mamahimong mahimayaon. Isaias 11:10.
The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.
Ang ulahing ulan maoy hinungdan nga ang gamot ni Jesse milambo ug mipamulak sugod niadtong Septyembre 11, 2001, ug sa haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo ang gamot mopuno sa tibook nga yuta sa bunga. Ang balaod sa Dominggo diha sa Isaias kapitulo baynte-siyete mao ang progresibong kasaysayan nga gihulagway usab sa mga kapitulo uno hangtod tres sa basahon ni Daniel. Ang ulahing ulan nagsugod sa pagpangwisik sa dihang ang mga nasud nasuko niadtong Septyembre 11, 2001, uban sa pagpagawas ug dayon dihadiha nga pagpugong sa Islam sa ikatulong Kaalaotan.
“‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“‘Ang pagsugod nianang panahon sa kagul-anan,’ nga gihisgotan dinhi, wala magtumong sa panahon nga magsugod ang mga hampak sa pagbubo, kondili sa mubo nga yugto sa wala pa kini ibubo, samtang si Cristo anaa sa santuwaryo. Nianang panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakahuman na, ang kagul-anan moabot sa kalibotan, ug ang mga nasod masuko, apan pugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo, moabot aron pagahatagan og gahum ang makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug andamon ang mga balaan sa pagbarog sa panahon nga ang pito ka ulahing hampak igabubo na.” Early Writings, 85.
In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.
Niining teksto, gipasabot ni Sister White nga adunay mubo nga yugto sa panahon diin bukás pa ang kaluwasan. Ang “panahon sa kagul-anan” nga iyang gihisgutan lahi gikan sa dakong panahon sa kagul-anan, nga magsugod sa dihang ang pultahan sa grasya hingpit nang sirhan. Sa Adventismo, husto kining gitawag nga “ang gamayng panahon sa kagul-anan” kalabot sa dakong panahon sa kagul-anan nga magsugod sa dihang motindog si Michael. Ang “gamayng panahon sa kagul-anan” nagrepresentar sa yugto sa panahon sa dihang ang pagkagun-ob sa nasod magsugod sa haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo, ug magpadayon hangtod sa pagsira sa pultahan sa grasya.
In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.
Sa kasaysayan sukad sa Septyembre 11, 2001 hangtod sa balaod sa Dominggo, ang kataposang paghinlo ug paghukom sa Adventismo gihulagway nga nahitabo sulod sa “pagwisik” sa ulahing ulan. Mao kana ang panahon diin ang ulahing ulan, nga mao usab ang “pagpabugnaw,” nagsugod ingon nga usa ka “pagwisik,” apan nagpadayon ngadto sa hingpit nga pagbubo sa panahon sa balaod sa Dominggo. Niana nga panahon, nga nagsugod sa dihang ang Islam sa ikatulong Kaalautan maoy nakapahimong masuko sa mga nasod, ang ulahing ulan nagsugod sa pag-ulan, ug ang uban nakaila sa ulahing ulan ug midawat niini, ug ang uban wala makaila sa ulahing ulan. Ang uban nakaila nga aduna gayoy nagakahitabo, apan wala sila makasabut kon unsa kadto, ug nanalipod sila sa ilang kaugalingon batok niini.
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
“Daghan ang, sa dakong bahin, napakyas sa pagdawat sa unang ulan. Wala nila maangkon ang tanang mga kaayohan nga sa ingon niini gitagana sa Dios alang kanila. Naglaum sila nga ang kakulangon mapun-an pinaagi sa ulahing ulan. Sa diha nga igahatag na ang labing madagayaong kadagaya sa grasya, nagtuyo sila nga ablihan ang ilang mga kasingkasing aron sa pagdawat niini. Naghimo sila ug makalilisang nga sayop. Ang buluhaton nga gisugdan sa Dios diha sa kasingkasing sa tawo pinaagi sa paghatag sa Iyang kahayag ug kahibalo kinahanglan magpadayon sa walay hunong. Ang matag usa ka tawo kinahanglan makaila sa iyang kaugalingong panginahanglan. Ang kasingkasing kinahanglan mahaw-asan sa tanang kahugawan ug hinloan alang sa pagpuyo sa Espiritu sa sulod. Pinaagi sa pagsugid ug pagbiya sa sala, pinaagi sa mainiton nga pag-ampo ug pagtugyan sa ilang kaugalingon ngadto sa Dios, nga ang unang mga tinun-an nangandam alang sa pagbubo sa Balaang Espiritu sa Adlaw sa Pentecostes. Ang mao rang buluhaton, apan sa labi pang dakong sukod, kinahanglan pagabuhaton karon. Unya ang tawhanong galamiton kinahanglan lamang mangayo sa panalangin, ug maghulat sa Ginoo nga magahingpit sa buluhaton mahitungod kaniya. Ang Dios mao ang nagsugod sa buluhaton, ug Iya nga tapuson ang Iyang buluhaton, nga magahingpit sa tawo diha kang Jesu-Cristo. Apan kinahanglan walay pagpasagad sa grasya nga gisimbolohan sa unang ulan. Kadtong lamang nga nagakinabuhi sumala sa kahayag nga ilang nadawat maoy makadawat ug labi pang dakong kahayag. Gawas kon kita matag adlaw nagapadayon sa pagpakita sa aktibo nga Kristohanong mga hiyas, dili nato maila ang mga pagpadayag sa Balaang Espiritu diha sa ulahing ulan. Mahimong kini nagakahulog sa mga kasingkasing sa tanan nga nagalibot kanato, apan dili nato kini mailhan ni madawat.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.
Ang ulahing ulan nagaulan na karon ug aduna’y mga nagaila niini ug busa nakadawat niini, ug aduna’y mga wala makaila niini, ug busa wala makadawat niini. Ang ulahing ulan kinahanglan maila aron madawat. Ang ulahing ulan dili lamang usa ka kasinatian, kini usa ka kasinatian nga ginapamunga sa usa ka mensahe, apan ang mensahe madawat lamang kon gamiton ang husto nga pamaagi sa pagtukod sa mensahe. Kon walay pag-ila sa pamaagi nga nagatukod sa mensahe sa ulahing ulan, halos imposible ang pagsabot sa mga leksiyon nga manalagna nga gilarawan sa pagtungha ug pagkapukan sa mga gingharian nga gipadayag diha sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag.
The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.
Ang bandila nga gipataas ngadto sa kalibotan giila ni Isaias ingong ang “gamot ni Jesse,” ug sa kapitulo baynte-siyete kadtong mga “nagagikan kang Jacob” “managgamot.” Kadtong mao ang “gamot ni Jesse” giila usab didto ingong “Israel,” ug sila mao ang una nga mamulak ug mamutot, ug unya mopuno sa kalibotan sa bunga. Ang mga balaod sa kinaiyahan wala magasupak sa mga balaod sa tagna, kay mao ra ang maong Maghahatag sa Balaod nga nagmugna sa kinaiyahan ug sa tagna. Sa dili pa ang usa ka tanom mamunga, kinahanglan una kining mogula gikan sa pagkatulog ingon sa gipakita sa mga putot, ug unya sa mga bulak. Ang espirituhanong Israel, nga mao ang “gamot ni Jesse,” makadawat ug nagapadayon nga pagbubo sa ulan. Nagsugod kini sa usa ka “pagwisik” ug mokusog ngadto sa bug-os nga pagbubo sa dihang ang kalibotan mapuno sa bunga nga gipakita sa bandila.
In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.
Sa Isaias kapitulo beinte-siyete, ang sinugdanan sa pagwisik sa ulan gihulagway nga mahitabo sa diha nga ang mga putot “moturok.” Sa dihang sila unang “moturok,” ang ulan giila nga igabubo “sa sukod.” “Sa sukod, sa dihang kini moturok.” Niadtong Septiyembre 11, 2001 ang pagwisik sa ulahing ulan nagsugod sa pagabubo “sa sukod,” kay niadtong panahona ang trigo ug ang mga bunglayon, o ang mga maalamon ug ang mga buangbuang, nagkasagol pa gihapon.
“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
“Ang dakong pagbubo sa Espiritu sa Dios, nga nagadan-ag sa tibook kalibotan pinaagi sa Iyang himaya, dili moabut hangtod nga kita adunay usa ka katawhan nga nalamdagan, nga nasayud pinaagi sa kasinatian kon unsa ang kahulogan sa pagkahimong mga mamumuo kauban sa Dios. Sa diha nga kita adunay hingpit, tibuok-kasingkasing nga pagkahalad ngadto sa pag-alagad kang Cristo, ilhon sa Dios kana nga kamatuoran pinaagi sa pagbubo sa Iyang Espiritu nga walay sukod; apan kini dili mahitabo samtang ang kinadak-ang bahin sa iglesia dili mga mamumuo kauban sa Dios. Ang Dios dili makabubo sa Iyang Espiritu samtang ang kahakog ug pagpatuyang sa kaugalingon dayag kaayo; samtang ang usa ka espiritu nagahari nga, kon isulti pa sa mga pulong, mopadayag nianang tubag ni Cain,—‘Ako ba ang magbalantay sa akong igsoon?’ Kon ang kamatuoran alang niining panahona, kon ang mga timailhan nga nagakapunô sa tanang dapit, nga nagpamatuod nga ang katapusan sa tanang mga butang haduol na, dili pa igo sa pagpukaw sa natulog nga kusog niadtong mga nagaangkon nga nakaila sa kamatuoran, nan ang kangitngit nga katimbang sa kahayag nga nagasidlak na magaabot niining mga kalag. Wala gayud bisan ang panagway sa usa ka katarongan alang sa ilang pagkawalay pagtagad nga ilang ikahatag sa Dios sa dako nga adlaw sa katapusang pag-ihap. Wala silay ikahatag nga hinungdan kon nganong sila wala mabuhi ug maglakaw ug magbuhat diha sa kahayag sa balaang kamatuoran sa pulong sa Dios, ug sa ingon ipadayag ngadto sa usa ka kalibotan nga nangitngit tungod sa sala, pinaagi sa ilang paggawi, sa ilang kalooy, ug sa ilang kasibot, nga ang gahum ug ang kamatuoran sa ebanghelyo dili arang malalis.” Review and Herald, Hulyo 21, 1896.
Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”
Ang Isaias 27 nag-ila sa kasaysayan sa sinugdanan sa pagbubo sa ulahing ulan, sa dihang ang gamot miputot gikan sa mamala nga yuta, ug dayon nagpadayon hangtod nga ang yuta mapuno sa bunga. Ang kapitulo nag-ingon nga “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” Sa dihang ang ulahing ulan ginatimbang ingon nga usa ka “sprinkling”, si Sister White nagaingon nga ang ulahing ulan, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”
In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”
Sa pagbuhat niini, iyang giila ang usa ka iglesia nga sinagol sa mga nagaila ug sa uban nga wala magaila sa pagkahulog sa ulan. Sa miaging pahayag iyang giila nga sa dihang ibubo sa Dios ang ulahing ulan sa walay sukod, kini nagtimaan sa panahon nga wala nay pagsagol sa mga maalamon ug mga buang nga mga ulay, pinaagi sa pag-ingon, “Sa dihang aduna na kitay bug-os, kinatibuk-an, nga paghalad sa kaugalingon ngadto sa pag-alagad kang Cristo, ilhon sa Dios ang maong kahimtang pinaagi sa pagbubo sa iyang Espiritu sa walay sukod; apan kini dili mahitabo samtang ang kinadak-ang bahin sa iglesia dili pa mga mamumuo uban sa Dios.”
The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.
Ang mas dako nga bahin sa iglesia, o ang kadaghanan sa iglesia, girepresentahan diha sa Mateo 25 ingon nga mga buang nga ulay, kay sumala sa Biblia “daghan” ang gitawag apan “diyutay” ang pinili. Ang mga maalamon ug ang mga buang sa providensyal nga paagi gibulag sa panahon sa krisis sa tungang gabii, nga nag-una sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang maong pagbulag nagmugna ug usa ka katawhan nga unya makadawat sa bug-os nga pagbubo sa Espiritu diha sa ulahing ulan ug mahimong “nasud nga matawo sa usa ka adlaw”. Unya ang gamut ni Jesse pagabayawon ingon nga usa ka bandera ug pun-on ang kalibutan sa bunga.
Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.
Ang Isaias beinte-siete nagpaila nga sa dihang ang ulahing ulan misugod sa pagbubo “sa sukod,” niadtong Septiyembre 11, 2001, “ikaw makiglalis uban niini.” “Sa sukod, sa dihang kini moturok, ikaw makiglalis uban niini.” Ang hitabo sa Septiyembre 11, 2001 nahimong dihadiha usa ka pakiglalis sa kalibotan ug sa iglesia. Hangtod niining maong adlawa—labaw sa baynte ka tuig ang milabay—anaa gihapon ang mga pangatarungan batok sa pagtudlo nianang mga hitabo ingon nga usa ka buhat sa Islam, sukwahi sa usa ka matang sa pangkalibotanong panagkunsabo. Ang pakiglalis nga nalangkit sa pag-abot sa pagwisik sa ulahing ulan misugod niadtong Septiyembre 11, 2001, apan ang mga pakiglalis nga gipadayon sa kalibotan dili mao ang “pakiglalis” nga giila diha sa pulong sa Dios nga mapanagnaon. Ang pakiglalis mahitungod sa mga panagna sama sa mosunod.
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
“Sa usa ka higayon, sa dihang didto ako sa New York City, sa kapanahonan sa gabii gitawag ako aron motan-aw sa mga bilding nga mitindog, andana ibabaw sa andana, paingon sa langit. Kining mga bildinga gipasalig nga dili masunog sa kalayo, ug gitukod kini aron sa paghimaya sa ilang mga tag-iya ug mga magtutukod. Nagkataas pa gayod ug nagkataas kining mga bildinga, ug diha niini gigamit ang labing mahal nga mga materyal. Kadtong mga tag-iya niining mga bildinga wala mangutana sa ilang kaugalingon: ‘Unsaon man namo sa labing maayo paghimaya ang Dios?’ Ang Ginoo wala sa ilang mga hunahuna.”
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
“Nahunahuna ko: ‘Oh, hinaut unta nga kadtong nagapuhunan sa ilang mga kapanguhaan sa ingon niini nga paagi makakita sa ilang ginabuhat sumala sa pagtan-aw sa Dios niini! Nagatukod sila ug maanindot nga mga bilding, apan pagkamangmang gayud sa panan-aw sa Magmamando sa uniberso ang ilang pagplano ug mga pamaagi. Wala nila tun-i uban sa tanang mga gahum sa kasingkasing ug hunahuna kon sa unsang paagi nila mahimaya ang Dios. Nawala kanila ang pagtan-aw niini, ang nahaunang katungdanan sa tawo.’”
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
“Sa dihang mitindog kining halangdong mga buildinga, ang mga tag-iya nangalipay uban sa mapintasong pagkamapahitas-on nga sila may salapi aron gamiton sa pagpahimuot sa kaugalingon ug sa pagpukaw sa kasina sa ilang mga silingan. Kadaghanan sa salapi nga ilang gipuhunan sa ingon niini nakuha pinaagi sa pagpangilkil, pinaagi sa pagyatak sa mga kabus. Ilang nahikalimtan nga didto sa langit gitipigan ang talaan sa matag patigayon sa negosyo; ang matag dili matarung nga pakigsaad, ang matag malimbongong buhat, didto natala. Moabot ang panahon nga sa ilang pagpanglimbong ug pagkamapahitas-on ang mga tawo makaabot sa usa ka punto nga dili na itugot sa Ginoo nga ilang lapason, ug sila makakat-on nga adunay utlanan ang pailub ni Jehova.”
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
“Ang sunod nga talan-awon nga miagi sa akong atubangan mao ang usa ka alarma sa sunog. Ang mga tawo mitan-aw sa tag-as ug gituohang dili masunog nga mga tinukod ug miingon: “Hingpit silang luwas.” Apan kining mga tinukod nalamoy sa kalayo daw hinimo sa alkitran. Ang mga bombero walay arang mahimo aron mapugngan ang kalaglagan. Ang mga bombero dili makahimo sa pagpaandar sa mga makina.” Testimonies, tomo 9, 12, 13.
The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?
Ang iglesyang Adventista diha-diha dayon human sa Setyembre 11, 2001, naninguha sa pagtago sa mga pahayag sama niini gikan sa kalibotan. Giunsa man nga dili kini mahitungod sa Siyudad sa New York, ug sa hilabihang kataas nga mga bilding nga ang mga trak sa bombero wala makapahunong sa misunod nga mga sunog? Giunsa man nga ang usa ka pahayag nga sama niini gikan sa mga sinulat nga giangkon sa iglesyang Adventista nga gisulat sa usa ka propetisa wala imantala gikan sa mga atop human sa ingon nianang katumanan?
The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.
Ang pag-abot sa pagwisik sa ulahing ulan, nga nagtimaan sa pag-abot sa propetikong “debate,” nag-ila usab sa katapusang pagsukol sa Adventismo, kay didto nila hingpit nga gisalikway ang matin-aw ug yano nga mga pulong niadtong ilang giila nga manalagna nga babaye alang sa salin.
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
“Si Satanas mao... sa walay hunong nga pagpugos sa peke—aron sa pagdala palayo gikan sa kamatuoran. Ang labing ulahing paglimbong gayud ni Satanas mao ang paghimo nga walay epekto ang pagpamatuod sa Espiritu sa Dios. ‘Diin walay panan-awon, ang katawhan mangawagtang’ (Proverbs 29:18). Si Satanas molihok uban sa malalangong pagkamabinantayon, sa nagkalainlaing mga paagi ug pinaagi sa nagkalainlaing mga galamiton, aron sa pag-uyog sa pagsalig sa salin nga katawhan sa Dios diha sa tinuod nga pagpamatuod.”
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
“Adunay pagdumot nga pagasugdan batok sa mga Testimonya nga sataniko. Ang mga pagpanglihok ni Satanas mao ang paguy-og sa pagtuo sa mga iglesia diha niini, tungod kay niini nga hinungdan: si Satanas dili makabaton ug ingon kahayag nga dalan aron ipasulod ang iyang mga paglimbong ug ihigot ang mga kalag diha sa iyang mga pagpakasala kon ang mga pasidaan ug mga pagbadlong ug mga tambag sa Espiritu sa Dios pagatamdon.” Selected Messages, libro 1, 48.
The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.
Ang mahimayaong pagbugkos sa trigo ug sa mga liso nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, pinaagi sa pagsukol batok sa Espiritu sa Tagna, nga maoy nagtimaan sa pagtapos sa usa ka padayonng pagsukol nga nagsugod batok sa Biblia niadtong 1863.
“We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.
“Kita ingon nga usa ka katawhan nagaangkon nga ania kanato ang kamatuoran nga nag-una kay sa matag ubang katawhan sa ibabaw sa yuta. Busa ang atong kinabuhi ug kinaiya kinahanglan mahiuyon sa maong pagtoo. Hapit na gayud ang adlaw nga ang mga matarong pagabugkoson sama sa bililhong trigo diha sa mga bugkos alang sa langitnong kamalig, samtang ang mga daotan, sama sa mga sagbot, pagatigumon alang sa mga kalayo sa katapusang dakong adlaw. Apan ang trigo ug ang mga sagbot ‘motubo nga magkauban hangtud sa ting-ani.’” Testimonies, tomo 5, 100.
How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?
Giunsa man mahimong pasagdan sa Adventismo ang mosunod nga pahayag nga diretso nga nagaingon nga sa dihang mapukan kining mga tinukod matuman ang Pinadayag 18:1–3?
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“Karon miabut ba ang pulong nga akong gipahayag nga ang New York pagapapason pinaagi sa usa ka higanteng balod sa dagat? Kini wala ko gayod isulti. Akong giingon, sa dihang akong nakita ang dagkong mga tinukod nga nanindog didto, andana sa ibabaw sa andana, ‘Pagkamingawngaw nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron uyogon sa hilabihan ang yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ikapulo ug walo nga kapitulo sa Pinadayag maoy usa ka pasidaan mahitungod sa moabot sa yuta. Apan wala akoy piho nga kahayag mahitungod sa moabot sa New York, gawas lamang nga ako nasayod nga moabut ang adlaw nga ang dagkong mga tinukod didto igatumpag pinaagi sa pagliko ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, ako nasayod nga ang kalaglagan ania sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa Iyang gamhanang gahum, ug kining dagkung mga gambalay mangapukan. Mahitabo ang mga talan-awon nga ang kahadlok niini dili nato mahunahunaan.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.
The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.
Ang isyu nga atong gihisgutan dinhi dili kon natuman ba kining mga pahayag niadtong Septyembre 11, 2001, kay sa walay pagduhaduha natuman gayud kini, apan ang isyu nga atong gitinguha nga hisgutan mao ang “lalis” nga nagsugod niadtong panahona. Ang lalis mahitungod sa husto o sayop nga pamaagi. Ang iglesya sa Adventista nagsugod sa pagsalikway niini sa napulog-upat ka lagda sa profetikong paghubad ni William Miller niadtong 1863, ug miuswag sila hangtod sa punto karon nga dili ka na makapalit ug usa ka libro sa pagtuon sa Biblia nga sinulat sa mga teologo nga Adventista nga dili sa makadaghang higayon ginaduyogan sa pag-uyon sa mga teologo sa apostatang Protestantismo ug Romano Katolisismo. Gikan sa 1863 hangtod sa 2001, ug hangtod karon, ang pamaagi nga sa sinugdan girepresentahan sa mga lagda ni William Miller sa profetikong paghubad gisalikway pabor sa pamaagi sa Romano Katolisismo ug apostatang Protestantismo. Ang profetikong “lalis” nga nagsugod sa dihang natuman ang Pinadayag 18:1–3, mahitungod sa tinuod o bakak nga pamaagi.
We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.
Padayonon nato ang atong pagsusi sa “debate” sa ikakaluhaan ug pito nga kapitulo sa Isaias sa sunod nga artikulo.
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.
“Kinahanglan mahibalo kita sa atong kaugalingon kon unsa ang naglangkob sa Kristiyanismo, kon unsa ang kamatuoran, kon unsa ang pagtuo nga atong nadawat, ug kon unsa ang mga lagda sa Biblia—ang mga lagda nga gihatag kanato gikan sa labing hataas nga awtoridad.” The 1888 Materials, 403.