Sister White identified that when the great buildings of New York City were thrown down, Revelation chapter eighteen, verses one through three, would be fulfilled.

Giila ni Sister White nga sa dihang mapukan ang dagkong mga tinukod sa Dakbayan sa New York, matuman ang Pinadayag kapitulo 18, bersikulo 1 hangtod 3.

And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

Ug human niini nga mga butanga nakita ko ang laing manulonda nga nanaug gikan sa langit, nga may dakung kagahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Ang dakung Babilonia nahulog na, nahulog na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa matag mahugawng espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug dumtanang langgam. Kay ang tanang kanasuran nakainom sa bino sa kaligutgut sa iyang pakighilawas, ug ang mga hari sa yuta nakapakighilawas uban kaniya, ug ang mga magpapatigayon sa yuta nangadato tungod sa kadagaya sa iyang mga kaluho. Pinadayag 18:1–3.

By September 11, 2001, the “kings” of the earth had already committed fornication with the Roman church. After World War Two, President Harry S. Truman, for the first time, in 1951, appointed an ambassador to the Vatican. His attempt to form a political relationship with the papacy was flatly rejected by the Congress of the United States, but not so when decades later President Ronald Reagan, in 1984, appointed an ambassador to the Vatican. By 2001, all nations had committed fornication with the Vatican through establishing a diplomatic relationship with the whore of Tyre.

Pagka-Septiyembre 11, 2001, ang “mga hari” sa yuta nakahimo na daan ug pagpanapaw uban sa simbahan sa Roma. Human sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan, si Presidente Harry S. Truman, sa unang higayon, niadtong 1951, nagtudlo ug embahador ngadto sa Vatican. Ang iyang paningkamot sa paghimog politikanhong relasyon uban sa papasiya dayon nga gisalikway sa Kongreso sa Tinipong Bansa sa Amerika, apan dili na ingon niana sa dihang, paglabay sa mga dekada, si Presidente Ronald Reagan, niadtong 1984, nagtudlo ug embahador ngadto sa Vatican. Pagka-2001, ang tanang kanasoran nakahimo na ug pagpanapaw uban sa Vatican pinaagi sa pagtukod ug diplomatikong relasyon uban sa bigaon sa Tiro.

By September 11, 2001, all “nations,” had drunk the wine of the wrath of her fornication. The wine of Babylon represents all the various falsehoods that are presented by the papacy, but the one special variety of wine that is identified in these verses is the wine of the wrath of her fornication. The wrath of the papacy is her persecution of those she disagrees with. She accomplishes her persecution by employing the power of the state to do her dirty work. The wine of her wrath, is her special bottle of error that represents the action of employing the state against those that she deems a heretic.

Pag-abot sa Septiyembre 11, 2001, ang tanang “mga nasud” nakainom na sa vino sa kaligutgut sa iyang pakighilawas. Ang vino sa Babilonia nagrepresentar sa tanang nagkalainlaing kabakakan nga gipresentar sa kapapahan, apan ang usa ka piho nga matang sa vino nga giila niini nga mga bersikulo mao ang vino sa kaligutgut sa iyang pakighilawas. Ang kaligutgut sa kapapahan mao ang iyang paglutos niadtong iyang dili kauyonan. Matuman niya ang iyang paglutos pinaagi sa paggamit sa gahum sa estado aron mohimo sa iyang mahugaw nga buluhaton. Ang vino sa iyang kaligutgut mao ang iyang pinasahi nga botelya sa kasaypanan nga nagrepresentar sa lihok sa paggamit sa estado batok niadtong iyang giila nga mga erehe.

In the period of time from August 11, 1840 through to October 22, 1844, Millerite Adventism, who had been called out of the Dark Ages, and who was separated from the Protestant churches that then became the daughters of Rome, then became the true Protestant horn upon the newly arrived earth beast. Peter identifies the characteristics of those newly chosen people of God as a nation.

Sa yugto sa panahon gikan sa Agosto 11, 1840 hangtod sa Oktubre 22, 1844, ang Millerite Adventism, nga gitawag pagawas gikan sa Mangitngit nga mga Kapanahonan, ug nga nahimulag gikan sa mga Protestante nga mga iglesia nga niadtong panahona nahimong mga anak nga babaye sa Roma, unya nahimong tinuod nga Protestante nga sungay ibabaw sa bag-ong miabut nga mananap sa yuta. Giila ni Pedro ang mga kinaiya niadtong bag-ong pinili nga katawhan sa Dios ingon nga usa ka nasud.

But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

Apan hinoon mao ang usa ka piniling kaliwatan, usa ka harianong kaparihan, usa ka balaang nasod, usa ka katawhan nga iyang kaugalingong panulondon; aron inyong ipadayag ang mga pagdayeg Kaniya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa iyang kahibulongang kahayag: Kamo nga kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios: kamo nga wala makadawat ug kalooy kaniadto, apan karon nakadawat na ug kalooy. 1 Pedro 2:9, 10.

By September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church had already, and often employed the political structure of the government of the United States to attack those it deemed as heretical. Well before 2001, the Adventists had already imbibed in the special wine of Babylon that represents the employment of state power to attack those who it deemed as heretics.

Sa pag-abot sa Septyembre 11, 2001, ang iglesia nga Seventh-day Adventist dugay nang nakahimo, ug sa kanunay naggamit, sa politikal nga estruktura sa gobyerno sa Estados Unidos sa pag-atake batok niadtong giisip niini nga mga erehe. Taas na kaayo sa wala pa ang 2001, ang mga Adventista nakainom na sa pinasahi nga bino sa Babilonya nga nagrepresentar sa paggamit sa gahum sa estado sa pag-atake batok niadtong giisip niini nga mga erehe.

Ephraim is a symbol of the rebellion of Jeroboam and the northern kingdom of Israel, and Isaiah begins chapter twenty-eight, by addressing the Seventh-day Adventist church as the drunkards of Ephraim.

Ang Ephraim usa ka simbolo sa pagrebelde ni Jeroboam ug sa amihanang gingharian sa Israel, ug gisugdan ni Isaias ang ikakaluhaan ug walo nga kapitulo pinaagi sa pagpakigpulong sa iglesia Adventista del Séptimo Día ingon nga mga palahubog sa Ephraim.

Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet: And the glorious beauty, which is on the head of the fat valley, shall be a fading flower, and as the hasty fruit before the summer; which when he that looketh upon it seeth, while it is yet in his hand he eateth it up. In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Isaiah 28:1–8.

Alaut ang purongpurong sa korona sa pagkamapahitas-on, sa mga palahubog sa Ephraim, kansang mahimayaong katahom maoy usa ka nalaylay nga bulak, nga anaa sa tumoy sa tambok nga mga walog niadtong mga napukan tungod sa bino! Ania karon, ang Ginoo adunay usa ka gamhanan ug kusgan, nga sama sa unos sa ulan-nga-yelo ug sa makagun-ob nga bagyo, sama sa baha sa mabaskog nga mga tubig nga nagaawas, igasalibay niya kini ngadto sa yuta pinaagi sa kamot. Ang korona sa pagkamapahitas-on, ang mga palahubog sa Ephraim, pagatunobtunoban sa mga tiil; ug ang mahimayaong katahom, nga anaa sa tumoy sa tambok nga walog, mahimong usa ka nalaylay nga bulak, ug sama sa unang bunga sa wala pa ang ting-init; nga sa diha nga ang motan-aw niini makakita niini, samtang anaa pa kini sa iyang kamot, iya dayong kan-on kini. Niadtong adlawa ang Ginoo sa mga panon mahimong korona sa himaya ug purongpurong sa katahom alang sa salin sa iyang katawohan, ug espiritu sa paghukom alang kaniya nga molingkod sa paghukom, ug kusog alang kanila nga mopabalik sa gubat didto sa ganghaan. Apan sila usab nangasayop tungod sa bino, ug tungod sa maisog nga ilimnon nanghisalaag; ang pari ug ang manalagna nangasayop tungod sa maisog nga ilimnon, sila gilamoy sa bino, nanghisalaag sila tungod sa maisog nga ilimnon; nangasayop sila sa panan-awon, nanghipakdol sila sa paghukom. Kay ang tanang mga lamesa napuno sa suka ug kahugawan, mao nga walay dapit nga mahinlo. Isaias 28:1–8.

The third Woe arrived on September 11, 2001, and it arrived upon the “crown,” representing leadership of the “drunkards of Ephraim.” It did not attack the headquarters of the church in Maryland with an airplane full of fuel, but it marked their inability to recognize that the arrival of Islam of the third Woe was the beginning of the latter rain message of the third angel. The beginning of the very message and work that they profess to have been raised up to proclaim. They are identified as not only the crown, which represents leadership, but as the “crown of pride,” thus identifying one of the two classes of worshippers that was and is produced in the debate of Habakkuk chapter two. On September 11, 2001, Habakkuk’s watchmen took their posts at the battle at the gate.

Ang ikatulong Kaalaotan miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, ug kini miabot ibabaw sa “purongpurong,” nga nagrepresentar sa pagpangulo sa “mga palahubog sa Ephraim.” Wala kini moatake sa hedkuwarter sa iglesia sa Maryland pinaagi sa usa ka eroplano nga puno sa gasolina, apan kini nagtimaan sa ilang kawalay-kabaton sa pag-ila nga ang pag-abot sa Islam sa ikatulong Kaalaotan mao ang sinugdanan sa mensahe sa ulahing ulan sa ikatulong manulonda. Ang sinugdanan sa maong mensahe ug buluhaton nga ilang giangkon nga mao ang hinungdan sa ilang pagkatukod aron imantala. Gipasundayag sila dili lamang ingon nga purongpurong, nga nagrepresentar sa pagpangulo, kondili ingon nga ang “purongpurong sa pagkamapahitas-on,” sa ingon nag-ilhanan sa usa sa duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba nga napamugos ug ginapamugos sa panaglalis sa Habakkuk kapitulo dos. Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang mga magbalantay ni Habakkuk mibarog sa ilang mga katungdanan sa gubat didto sa ganghaan.

The gates of Jerusalem are where the interaction of the people of Jerusalem was carried out. The battle at the gates is representing the “debate” of the previous chapter of Isaiah that began on the day of the east wind (the day of Islam). The two classes of Habakkuk’s worshippers in the passage are represented by two crowns. The drunkards of Ephraim, who have already at that point employed the power of the state to win their arguments against those they had deemed as heretics are contrasted with the crown of the Lord of hosts. When Christ is represented as the Lord of hosts, it is symbolic of His work as the leader of His army. The battle at the gate is the warfare represented by the debate over true and false theology.

Ang mga ganghaan sa Jerusalem mao ang dapit diin gidala ang pakig-uban sa katawohan sa Jerusalem. Ang gubat diha sa mga ganghaan nagrepresentar sa “lalis” sa miaging kapitulo sa Isaias nga nagsugod sa adlaw sa hangin sa sidlakan (ang adlaw sa Islam). Ang duha ka hut-ong sa mga magsisimba ni Habakkuk diha sa maong pahayag girepresentahan sa duha ka purongpurong. Ang mga palahubog sa Ephraim, nga niadtong tungora nakagamit na sa gahum sa estado aron modaog sa ilang mga pangatarungan batok niadtong ilang giila nga mga erehe, gikomparar sa purongpurong sa Ginoo sa mga panon. Sa dihang si Cristo girepresentahan ingon nga Ginoo sa mga panon, simboliko kini sa Iyang buluhaton ingon nga pangulo sa Iyang kasundalohan. Ang gubat diha sa ganghaan mao ang pakiggubat nga girepresentahan sa lalis mahitungod sa tinuod ug bakak nga teyolohiya.

It is not simply the General Conference leadership that is represented as the drunkards of Ephraim, but also the priests (the pastoral ministry), and the prophets (the theologians and educators) are out of the way, through strong drink. As Isaiah says in the opening verses of his prophecy, it is the entire church.

Dili lamang ang pagpangulo sa General Conference ang gilarawan ingon nga mga palahubog sa Ephraim, kondili usab ang mga pari (ang ministeryong pastoral), ug ang mga propeta (ang mga teologo ug mga magtutudlo) nahisalaag tungod sa ilimnong makahubog. Sumala sa giingon ni Isaias sa sinugdanang mga bersikulo sa iyang tagna, ang tibuok iglesia mao kini.

The vision of Isaiah the son of Amoz, which he saw concerning Judah and Jerusalem in the days of Uzziah, Jotham, Ahaz, and Hezekiah, kings of Judah. Hear, O heavens, and give ear, O earth: for the Lord hath spoken, I have nourished and brought up children, and they have rebelled against me. The ox knoweth his owner, and the ass his master’s crib: but Israel doth not know, my people doth not consider. Ah sinful nation, a people laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters: they have forsaken the Lord, they have provoked the Holy One of Israel unto anger, they are gone away backward. Why should ye be stricken anymore? ye will revolt more and more: the whole head is sick, and the whole heart faint. Isaiah 1:1–5.

Ang panan-awon ni Isaias nga anak ni Amoz, nga iyang nakita mahitungod sa Juda ug Jerusalem sa mga adlaw ni Uzias, Jotam, Ahaz, ug Ezekias, mga hari sa Juda. Pamati, O mga langit, ug patalinghugi, O yuta: kay ang Ginoo namulong, Gibuhi ko ug gipadako ang mga anak, ug sila mingsukol batok kanako. Ang baka nakaila sa iyang tag-iya, ug ang asno sa pasungan sa iyang agalon: apan ang Israel wala makaila, ang akong katawhan wala magpalandong. Ah, makasasala nga nasud, usa ka katawhan nga nabug-atan sa kasal-anan, usa ka kaliwatan sa mga mamumuhat ug dautan, mga anak nga mga madunot: ilang gibiyaan ang Ginoo, ilang gipasuko ang Balaan sa Israel, sila mitalikod ug mibiya palayo. Nganong hampakon pa man kamo pag-usab? kamo mosukol pa sa labi ug labi: ang tibook ulo masakiton, ug ang tibook kasingkasing maluya. Isaias 1:1–5.

The sinful nation is sick, and has passed the time where any remedy can be provided that would change her heart and mind. Isaiah identifies the drunkards are out of the way, and the way is identified by Jeremiah as the “old paths.” On September 11, 2001, the latter rain began to fall, and Jeremiah identifies that it is when we walk in the old paths, which is the “way” that the drunkards are out of, that we find the rest of the latter rain.

Ang makasasala nga nasud masakiton, ug milabay na sa panahon diin aduna pay mahimong tambal nga makausab sa iyang kasingkasing ug hunahuna. Giila ni Isaias nga ang mga palahubog nahisalaag na sa dalan, ug ang maong dalan giila ni Jeremias ingon nga ang “daan nga mga alagianan.” Niadtong Septyembre 11, 2001, ang ulahing ulan misugod sa pag-ulan, ug giila ni Jeremias nga sa diha nga kita magalakaw sa daan nga mga alagianan, nga mao ang “dalan” nga gikahisalaagan sa mga palahubog, didto nato makita ang kapahulayan sa ulahing ulan.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga agianan, hain ba ang maayong dalan, ug lakaw kamo niini, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan sila miingon, Dili kami molakaw niini. Ingon man usab, gibutangan ko kamo ug mga magbalantay, nga nagaingon, Patalinghugi ninyo ang tingog sa trompeta. Apan sila miingon, Dili kami magapatalinghug. Busa pamati, kamong mga nasod, ug hibaloi, O katilingban, unsa ang anaa sa ilang taliwala. Pamati, O yuta: tan-awa, ako magapadala ug kadautan ibabaw niining katawhan, bisan ang bunga sa ilang mga hunahuna, tungod kay wala sila magpatalinghug sa akong mga pulong, ni sa akong balaod, kondili gisalikway kini. Jeremias 6:16–19.

The drunkards of Ephraim are out of the way on September 11, 2001, and have turned “away backward,” in 1863, when they initiated the process of rejecting the “old paths.” It is in the “old paths,” that the rest and refreshing of the latter rain is to be found, and that rain began at the very time that the “Woe,” was pronounced upon them. The third “Woe” of Islam was unrecognizable to the crown of the pride of Ephraim, for they had progressively rejected the foundational truths that identify the role of Islam in prophecy. Jeremiah identifies that at that time the Lord raised up watchmen, which are Habakkuk’s watchmen, and they proclaimed to the drunkards of Ephraim in the battle at the gates that they needed to hearken to the sound of the trumpet. The third “Woe” that arrived on September 11, 2001, was the seventh Trumpet.

Ang mga hubog sa Ephraim wala na sa dalan niadtong Septyembre 11, 2001, ug mitalikod sila “paatras,” niadtong 1863, sa dihang ilang gisugdan ang proseso sa pagsalikway sa “karaang mga alagianan.” Anaa sa “karaang mga alagianan” nga hikaplagan ang pahulay ug pagbag-o sa ulahing ulan, ug kana nga ulan misugod gayud sa mao rang panahon nga ang “Alaut” gipahibalo batok kanila. Ang ikatulong “Alaut” sa Islam dili na maila sa purongpurong sa pagkamapahitas-on sa Ephraim, kay sa hinay-hinay ilang gisalikway ang pundasyonal nga mga kamatuoran nga nag-ila sa papel sa Islam diha sa tagna. Gipaila ni Jeremias nga niadtong panahona ang Ginoo nagpahimutang ug mga magbalantay, nga mao ang mga magbalantay ni Habakkuk, ug ilang gimantala ngadto sa mga hubog sa Ephraim sa gubat didto sa mga ganghaan nga kinahanglan silang mamati sa tingog sa trumpeta. Ang ikatulong “Alaut” nga miabut niadtong Septyembre 11, 2001, mao ang ikapitong Trumpeta.

Isaiah identifies that “they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean.” The counterfeit table, that was introduced in 1863, which removed the “seven times,” and required a explanatory handout to accompany it, represents the counterfeit of the two sacred tables of Habakkuk, but the counterfeit “tables” the drunkards have employed are full of vomit, and they err in vision. The watchmen of Habakkuk and Jeremiah were told that in the debate of methodology, they were to write the “vision,” upon “tables,” but the drunkard’s counterfeit tables present an erroneous vision.

Gipaila ni Isaias nga “sila nanghisalaag tungod sa maisog nga ilimnon; nasayop sila sa panan-awon, nanghipangdol sila sa paghukom. Kay ang tanang lamesa napuno sa suka ug kahugawan, mao nga walay dapit nga limpyo.” Ang peke nga lamesa, nga gipaila niadtong 1863, nga nagwagtang sa “pito ka mga panahon,” ug nanginahanglan ug usa ka pasaysayng handout aron mokuyog niini, nagrepresentar sa peke sa duha ka balaang lamesa ni Habakkuk; apan ang peke nga “mga lamesa” nga gigamit sa mga palahubog napuno sa suka, ug sila nasayop sa panan-awon. Ang mga magbalantay ni Habakkuk ug Jeremias gisugo nga sa panaglalis mahitungod sa pamaagi, ilang isulat ang “panan-awon” ibabaw sa “mga lamesa,” apan ang peke nga mga lamesa sa palahubog nagapakita ug sayop nga panan-awon.

Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

Diin walay panan-awon, ang katawohan nangahanaw; apan ang nagabantay sa kasugoan, bulahan siya. Proverbio 29:18.

The drunkards of Ephraim have rejected God’s law, but the context of the “debate,” of the battle of the gate, is God’s prophetic law, as represented by the methodology established in the movement of the first and third angels. With Isaiah’s setting in place in the first eight verses of chapter twenty-eight, he then identifies the methodology that is the latter rain, and specifically identifies the drunkards as the “scornful men, that rule” “in Jerusalem.”

Ang mga palahubog sa Ephraim nagsalikway sa balaod sa Dios, apan ang kahimtang sa “pakiglalis,” sa gubat didto sa ganghaan, mao ang propetikong balaod sa Dios, ingon sa girepresentahan sa pamaagi nga gitukod diha sa kalihukan sa nahaunang ug ikatulong mga manulonda. Sa dihang ang kahimtang ni Isaias natukod na diha sa nahaunang walo ka mga bersikulo sa kapitulo baynte-otso, iyang dayon giila ang pamaagi nga mao ang ulahing ulan, ug sa piho giila ang mga palahubog ingon nga ang “mga mapasipalahon nga tawo, nga nagmando” “sa Jerusalem.”

Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

Kinsa man ang iyang tudloan sa kahibalo? ug kinsa man ang iyang pasabton sa doktrina? sila nga gilutas na sa gatas, ug gikuha na gikan sa mga dughan. Kay ang sugo kinahanglan nga sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay: Kay pinaagi sa nagnganga nga mga ngabil ug sa laing pinulongan siya mosulti niining katawohan. Nga kanila siya miingon, Kini mao ang kapahulayan nga pinaagi niini makapapahulay kamo sa gikapuyan; ug kini mao ang pagpabag-o: apan dili sila mamati. Apan ang pulong ni Jehova alang kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan paatras, ug madugmok, ug masukod, ug madakpan. Busa pamatia ang pulong ni Jehova, kamong mga tawo nga may pagbiaybiay, nga nagmando niining katawohan nga anaa sa Jerusalem. Tungod kay kamo miingon, Kami naghimo ug tugon uban sa kamatayon, ug uban sa Sheol kami nagkauyon; sa diha nga moagi ang nag-awas nga hampak, kini dili moabot kanamo: kay gibuhat namo ang kabakakan nga among dalangpanan, ug ilalom sa kabakakan kami nagtago sa among kaugalingon: Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova, Ania karon, ako nagapahimutang sa Zion alang sa patukoranan ang usa ka bato, usa ka sinulayan nga bato, usa ka bililhon nga pamag-ang nga bato, usa ka lig-ong patukoranan: siya nga nagatoo dili magdali. Ang paghukom usab pagabutangon ko sa pisi, ug ang pagkamatarung sa hulog nga tingga: ug ang ulan nga yelo mopapas sa dalangpanan sa kabakakan, ug ang mga tubig molukop sa dapit nga tagoanan. Ug ang inyong tugon uban sa kamatayon pagawagtangon, ug ang inyong pakigsaad uban sa Sheol dili molungtad; sa diha nga moagi ang nag-awas nga hampak, nan pagatumban kamo niini. Isaias 28:9–18.

The “debate” is here defined in terms of “whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine?” The “whom” is addressing the potential students, but the subject is about understanding doctrine, which is knowledge. When the book of Daniel is unsealed, there is an increase of knowledge, representing an increased understanding of the truths of God’s Word. The word “doctrine” means a set of beliefs, principles, teachings, or rules that form a particular system of thought or a body of knowledge. To understand biblical “doctrines” it necessitates a biblical methodology to form the body of knowledge.

Ang “debate” dinhi gihubit pinaagi sa mga pulong nga, “kinsa man ang iyang tudloan ug kahibalo? ug kinsa man ang iyang pasabton sa doktrina?” Ang “kinsa” nagtumong sa mga mahimong tinun-an, apan ang hilisgutan mao ang pagsabot sa doktrina, nga maoy kahibalo. Sa dihang mabuksan ang basahon ni Daniel, adunay pagdugang sa kahibalo, nga nagrepresentar sa nagkadakong pagsabot sa mga kamatuoran sa Pulong sa Dios. Ang pulong nga “doktrina” nagpasabot ug usa ka hugpong sa mga tinoohan, mga prinsipyo, mga pagtulon-an, o mga lagda nga naglangkob sa usa ka piho nga sistema sa panghunahuna o usa ka lawas sa kahibalo. Aron masabtan ang mga biblikanhong “doktrina,” gikinahanglan ang usa ka biblikanhong pamaagi aron maporma ang maong lawas sa kahibalo.

The methodology is identified as “precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.” The methodology that identified September 11, 2001 as the arrival of the third “Woe” is premised upon bringing the prophetic line of the first “Woe” together with the prophetic line of the second “Woe”, which provides two witnesses of the line of the third “Woe”. That methodology is the test of the “debate” that produces two classes of worshippers, for “the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.”

Ang metodolohiya giila ingon nga “sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay.” Ang metodolohiya nga nag-ila sa Septyembre 11, 2001 ingon nga pag-abot sa ikatulong “Pagkaalaot” natukod ibabaw sa paghiusa sa propetikong linya sa unang “Pagkaalaot” uban sa propetikong linya sa ikaduhang “Pagkaalaot”, nga naghatag ug duha ka mga saksi sa linya sa ikatulong “Pagkaalaot”. Kana nga metodolohiya mao ang pagsulay sa “lantugi” nga nagmugna ug duha ka matang sa mga magsisimba, kay “ang pulong ni Jehova diha kanila mao ang sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan paatras, ug mabunggo, ug madakpan sa lit-ag, ug madala.”

The five stumbling’s of the scornful men that rule Jerusalem, represents the five foolish virgins. The methodology is clearly a test, for the drunkards of Ephraim rejected Jeremiah’s old paths, refused to hearken to the watchmen’s trumpet warning, produced counterfeit tables, and made a covenant with death; at the very same time that those that wore the crown of the Lord of hosts in the battle of the gate were making a covenant of life.

Ang lima ka pagkapangdol sa mga mapasipalahong tawo nga nagmando sa Jerusalem nagrepresentar sa lima ka mga ulay nga buang. Ang pamaagi tin-aw nga usa ka pagsulay, kay ang mga palahubog sa Ephraim misalikway sa karaang mga alagianan ni Jeremias, nagdumili sa pagpatalinghog sa pasidaan nga trumpeta sa mga magbalantay, nagmugna ug peke nga mga lamesa, ug naghimo ug pakigsaad uban sa kamatayon; sa mao gayud nga panahon nga kadtong nanagsul-ob sa purongpurong sa Ginoo sa mga panon sa panggubatan sa ganghaan naghimo ug pakigsaad sa kinabuhi.

On September 11, 2001, the latter rain, which is the rest and the refreshing, began to fall, and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. It began a debate over the methodology of the drunkards of Ephraim, and the methodology represented by the Elijah messenger. “Many” will fall with the drunkards, but the few that will be chosen are those that wait upon the Lord.

Niadtong Septyembre 11, 2001, ang ulahing ulan, nga mao ang kapahulayan ug ang kahupayan, misugod sa pag-ulan, ug misugod ang pagselyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kini nagsugod ug usa ka lalis mahitungod sa pamaagi sa mga palahubog sa Ephraim, ug sa pamaagi nga girepresentahan sa mensahero nga si Elias. “Daghan” ang mangapukan uban sa mga palahubog, apan ang pipila nga pagapilion mao kadtong mga nagahulat sa Ginoo.

For the Lord spake thus to me with a strong hand, and instructed me that I should not walk in the way of this people, saying, Say ye not, A confederacy, to all them to whom this people shall say, A confederacy; neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offence to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Isaiah 8:8–17.

Kay ang Ginoo misulti kanako sa ingon niini uban ang kusganong kamot, ug nagtudlo kanako nga dili ako maglakaw sa dalan niining katawhan, nga nagaingon: Ayaw ninyo pag-ingna, Panaghiusa, ang tanan nga ilang pagaingnon niining katawhan, Panaghiusa; ni mahadlok kamo sa ilang gikahadlokan, ni mangalisang kamo. Balaana ang Ginoo sa mga panon sa iyang kaugalingon; ug siya mao unta ang inyong kahadlokan, ug siya mao unta ang inyong kalisang. Ug siya mahimong usa ka balaang puloy-anan; apan mahimong usa ka bato nga kapangdolan ug usa ka pangpang nga kapangdolan alang sa duruha ka mga balay sa Israel, usa ka lit-ag ug usa ka pukot alang sa mga pumoluyo sa Jerusalem. Ug daghan kanila ang mangdol, ug mangapukan, ug mangabali, ug mangabitik, ug mangadakpan. Putosa ang pagpamatuod, timrihi ang kasugoan taliwala sa akong mga tinun-an. Ug ako magahulat sa Ginoo, nga nagtago sa iyang nawong gikan sa balay ni Jacob, ug ako magasalig kaniya. Isaias 8:8–17.

Most certainly Isaiah agrees with his own words, so the many that fall in chapter twenty-eight, are the same who fall in chapter eight. In chapter eight we find that their fall occurs in the sealing time, which began on September 11, 2001. The warning of chapter eight is to not walk in the “way” of this people, for they are those who refused to walk in Jeremiah’s way of the old paths, where the latter rain message is located. Those that fall in chapter eight, are those who trust in the confederacy representing the special wine of Babylon, that represents a confederacy of church and state for the purpose of opposing those deemed as heretics. What causes them to stumble in chapter eight, is the stone of stumbling, representing the very first rejection of foundational truth in 1863, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was rejected by the “builders” in 1863. In that rejection they returned to apostate Protestant methodology to reject the message given by angels to William Miller.

Sa walay duhaduha si Isaias nagkauyon sa iyang kaugalingong mga pulong, busa ang daghan nga nangapukan sa kapitulo baynte-otso mao usab ang mao nga nangapukan sa kapitulo otso. Sa kapitulo otso atong makita nga ang ilang pagkapukan mahitabo sa panahon sa pagpatik, nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang pasidaan sa kapitulo otso mao ang dili paglakaw sa “dalan” niining katawhan, kay sila mao ang mga midumili sa paglakaw sa dalan ni Jeremias sa karaang mga alagianan, diin nahimutang ang mensahe sa ulahing ulan. Ang mga nangapukan sa kapitulo otso mao kadtong nagsalig sa panaghiusa, nga nagrepresentar sa pinasahi nga bino sa Babilonia, nga nagrepresentar sa usa ka panaghiusa sa iglesia ug estado alang sa katuyoan sa pagsukol batok niadtong giisip nga mga erehe. Ang maoy hinungdan nga sila mapandol sa kapitulo otso mao ang bato nga makapapangdol, nga nagrepresentar sa labing nahaunang pagsalikway sa sukaranang kamatuoran niadtong 1863, ang “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais, nga gisalikway sa mga “magtutukod” niadtong 1863. Niana nga pagsalikway sila mibalik sa apostatang Protestante nga pamaagi aron isalikway ang mensaheng gihatag sa mga manulonda kang William Miller.

In chapter twenty-eight, the rejection of the stone produces the judgment of the overflowing scourge, which is the biblical symbol of the mark of the beast that begins at the Sunday law in the United States, and then floods the entire world. At the Sunday law the covenant that the Adventist church has made with “death” and “hell” shall be swept away. In sweeping away the drunkards of Ephraim’s covenant with death, their “refuge of lies” will be removed. The “refuge of lies,” is represented by the apostle Paul as the lie that brings strong delusion, and the strong delusion that is poured upon the scornful men that rule Jerusalem is in response to their hatred of truth.

Sa kapitulo beinte-otso, ang pagsalikway sa bato naghatud sa hukom sa nagaawas nga latigo, nga mao ang biblikanhong simbolo sa marka sa mananap nga nagsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug unya mibaha sa tibuok kalibutan. Sa balaod sa Domingo ang tugon nga gihimo sa iglesiang Adventista uban sa “kamatayon” ug sa “imperno” pagawagtangon. Sa pagwagtang sa tugon sa mga palahubog sa Ephraim uban sa kamatayon, ang ilang “dalangpanan sa kabakakan” pagakuhaon. Ang “dalangpanan sa kabakakan” gihulagway sa apostol Pablo ingon nga bakak nga nagdala ug kusog nga paglimbong, ug ang kusog nga paglimbong nga ibubo ibabaw sa mga tawo nga may pagtamay nga nagmando sa Jerusalem maoy tubag sa ilang pagdumot sa kamatuoran.

Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. But we are bound to give thanks alway to God for you, brethren beloved of the Lord, because God hath from the beginning chosen you to salvation through sanctification of the Spirit and belief of the truth: Whereunto he called you by our gospel, to the obtaining of the glory of our Lord Jesus Christ. Therefore, brethren, stand fast, and hold the traditions which ye have been taught, whether by word, or our epistle. 2 Thessalonians 2:9–15.

Bisan siya, kansang pag-anhi sumala sa paglihok ni Satanas uban sa tanang gahum ug mga ilhanan ug bakakong mga katingalahan, Ug uban sa tanang paglimbong sa pagkadili-matarong diha kanila nga nangahanaw; tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas. Ug tungod niini ang Dios magapadala kanila ug kusgan nga pagpasalaag, aron motuo sila sa bakak: Aron silang tanan pagahukman sa silot nga wala motoo sa kamatuoran, kondili nagkalipay sa pagkadili-matarong. Apan kami obligado sa pagpasalamat sa kanunay sa Dios alang kaninyo, mga igsoon nga hinigugma sa Ginoo, kay kamo gipili sa Dios sukad pa sa sinugdan alang sa kaluwasan pinaagi sa pagbalaan sa Espiritu ug pagtoo sa kamatuoran: Ngadto niini gitawag niya kamo pinaagi sa among maayong balita, aron maangkon ang himaya sa atong Ginoong Jesu-Cristo. Busa, mga igsoon, magmalig-on kamo, ug kupti ninyo ang mga pagtulon-an nga inyong nakat-onan, bisan pinaagi sa pulong, o pinaagi sa among sulat. 2 Thessalonians 2:9–15.

The “refuge of lies,” which produced the “strong delusion,” ultimately brings the punishment of the soon-coming Sunday law. The apostle Paul identifies the class who do not love the truth, and a class that are sanctified by the truth, thus referencing the two classes in the debate of Habakkuk chapter two. In chapter twenty-nine, Isaiah begins by doubling the word Ariel, which is another name for Jerusalem.

Ang “dalangpanan sa mga bakak,” nga maoy nagpanganak sa “kusgan nga limbong,” sa katapusan nagdala sa silot sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo. Gipasabut ni apostol Pablo ang hut-ong sa mga wala mahigugma sa kamatuoran, ug ang usa ka hut-ong nga gibalaan pinaagi sa kamatuoran, sa ingon naghisgot sa duha ka mga hut-ong diha sa pakiglalis sa Habakkuk kapitulo dos. Sa kapitulo baynte-nuwebe, gisugdan ni Isaias pinaagi sa pagduha sa pulong nga Ariel, nga laing ngalan sa Jerusalem.

Woe to Ariel, to Ariel, the city where David dwelt! add ye year to year; let them kill sacrifices. Isaiah 29:1.

Alaut kang Ariel, kang Ariel, ang siyudad diin nagpuyo si David! Padayona ninyo ang tuig ibabaw sa tuig; ipahalad nila ang mga halad. Isaias 29:1.

The symbolic doubling of “Ariel” (the city of Jerusalem ), is once again condemned by a “woe.” The killing of sacrifices from “year to year” represents the progressive rebellion that began in 1863. The following verses outline the judgment that will take place upon the Seventh-day Adventist church in the period of the Sunday law crisis. In verse nine a “wonder” is identified, that emphasizes the debate of methodology, while also identifying the rebellious condition of Adventism as an element of the message of the Midnight Cry, which is also associated with the second angel as represented by the doubling of “Ariel” in the first verse.

Ang simbolikong pagdoble sa “Ariel” (ang siyudad sa Jerusalem) sa makausa pa gikondena pinaagi sa usa ka “alaut.” Ang pagpatay sa mga halad gikan sa “tuig ngadto sa tuig” nagrepresentar sa nagpadayon nga pagrebelde nga nagsugod niadtong 1863. Ang mosunod nga mga bersikulo naglatid sa paghukom nga mahitabo ibabaw sa iglesya sa Seventh-day Adventist sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo. Sa bersikulo nuebe usa ka “katingalahan” ang giila, nga naghatag og pagpasiugda sa panaglalis bahin sa pamaagi, samtang usab nagaila sa mapinasiugdaong kahimtang sa Adventismo ingon nga usa ka elemento sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit, nga inubanan usab sa ikaduhang manulonda sumala sa girepresentahan sa pagdoble sa “Ariel” sa unang bersikulo.

Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Isaiah 29:9–14.

Pagpabilin kamo sa inyong kaugalingon, ug kahibulong; singgit kamo, oo, maninggit kamo: sila mga hubog, apan dili tungod sa bino; sila nagataral, apan dili tungod sa ilimnong makahubog. Kay gibuboan kamo sa Ginoo sa espiritu sa halalum nga pagkatulog, ug gipiyong niya ang inyong mga mata: ang mga manalagna ug ang inyong mga magmamando, ang mga manalagna sa panan-aw iyang gitabonan. Ug ang panan-awon sa tanan nahimong alang kaninyo sama sa mga pulong sa usa ka basahon nga pinatikan, nga ilang itugyan ngadto sa usa nga nakakat-on, nga nagaingon, Basaha kini, ako nagahangyo kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako makahimo; kay kini pinatikan man: Ug ang basahon itugyan ngadto kaniya nga walay kahibalo sa pagbasa, nga nagaingon, Basaha kini, ako nagahangyo kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako nakakat-on. Busa miingon ang Ginoo, Tungod kay kining katawhan nagapahaduol kanako pinaagi sa ilang baba, ug pinaagi sa ilang mga ngabil nagapasidungog kanako, apan gipahilayo nila ang ilang kasingkasing gikan kanako, ug ang ilang pagkahadlok kanako tinudloan pinaagi sa sugo sa mga tawo: Busa, ania karon, magapadayon ako sa pagbuhat ug kahibulongang buhat taliwala niining katawhan, oo, usa ka kahibulongang buhat ug usa ka katingalahan: kay ang kaalam sa ilang mga manggialamon mawagtang, ug ang pagsabot sa ilang mga masinabuton pagatagoon. Isaias 29:9–14.

In the “debate” that was recorded in chapter twenty-seven, and represents the argument of true methodology versus false methodology, the drunkenness of the scornful men that rule Jerusalem is identified as a blindness that prevents the leadership of Adventism from understanding the book that is sealed. The books of Daniel and Revelation are the same book, and the portion of the book that is unsealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ. It includes the enigma of the “eighth being of the seven”. It is represented by the “secret” Daniel was given to understand in chapter two. It is the “hidden history” of the Seven Thunders. It is the message of Islam of the third “Woe”, and the message of the “Midnight Cry”.

Sa “debate” nga natala sa kapitulo baynte-siyete, ug nagrepresentar sa lalis sa tinuod nga pamaagi batok sa mini nga pamaagi, ang kahubog sa mga mapasipalahong tawo nga nagmando sa Jerusalem giila ingon nga usa ka pagkabuta nga nagpugong sa pagpangulo sa Adventismo sa pagsabut sa basahon nga tinimrihan. Ang mga basahon ni Daniel ug sa Pinadayag mao ang mao rang basahon, ug ang bahin sa basahon nga mabuksan sa wala pa mahuman ang probation mao ang Pinadayag ni Jesu-Cristo. Naglakip kini sa enigma sa “ikawalo nga gikan sa pito”. Girepresentahan kini sa “tinago” nga gihatag kang Daniel aron sabton diha sa kapitulo dos. Kini mao ang “tinagong kasaysayan” sa Pito ka mga Dalugdog. Kini mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong “Alaut”, ug ang mensahe sa “Singgit sa Tunga-tungang Gabii”.

The single book of Daniel and Revelation is given to those that have been represented by the Sanhedrin in the time of Christ, who symbolize a system of leadership that professes to uphold and defend God’s truth, but ultimately participates in the crucifixion of the Truth. The system typified by the Sanhedrin, is the scornful men that rule Jerusalem. They are given the book that is sealed, and their distinguished, and educated and scholarly response as to what the book means is that they cannot read it, for it is sealed. Then the flock that has been trained to follow only those that are set apart as leaders, are given the same book, and their response is they will only understand it, if the scornful men that rule Jerusalem, the Sanhedrin of the last days, tell them what it means.

Ang usa ka linain nga basahon sa Daniel ug Pinadayag gihatag ngadto kanila nga girepresentahan sa Sanhedrin sa panahon ni Cristo, nga nagsimbolo sa usa ka sistema sa pagpangulo nga nagaangkon sa pagpatunhay ug pagpanalipod sa kamatuoran sa Dios, apan sa katapusan miapil sa paglansang sa Kamatuoran sa krus. Ang sistema nga gitipohan sa Sanhedrin mao ang mga mabugalbugalon nga tawo nga nagmando sa Jerusalem. Kanila gihatag ang basahon nga pinatikan, ug ang ilang inila, edukado, ug eskolar nga tubag mahitungod sa kahulogan sa basahon mao nga dili nila kini mabasa, kay kini pinatikan. Unya ang panon nga nabansay sa pagsunod lamang niadtong gibulag ingon nga mga pangulo, gihatagan sa maong basahon, ug ang ilang tubag mao nga masabtan lamang nila kini kon ang mga mabugalbugalon nga tawo nga nagmando sa Jerusalem, ang Sanhedrin sa katapusang mga adlaw, mosulti kanila unsay kahulogan niini.

The methodology that was given to William Miller, and then to Future for America, is a waymark of prophetic history. It is a waymark that identifies a life and death testing question. Without the correct methodology the message of the latter rain is “as the words of a book that is sealed.” Without the message of the latter rain, the experience produced by the message is impossible to obtain. That methodology is the process of bringing prophetic line upon prophetic line, from here in the Bible, and there in the Bible. The debate over methodology began when the first message was empowered, in both the beginning and ending histories of the last days.

Ang pamaagi nga gihatag kang William Miller, ug unya ngadto sa Future for America, maoy usa ka timaan sa dalan sa kasaysayan sa tagna. Kini usa ka timaan sa dalan nga nag-ila sa usa ka pangutana sa pagsulay sa kinabuhi ug kamatayon. Kon wala ang husto nga pamaagi, ang mensahe sa ulahing ulan mahimong “sama sa mga pulong sa usa ka basahon nga pinasira.” Kon wala ang mensahe sa ulahing ulan, ang kasinatian nga mapamunga sa maong mensahe dili gayod mahimong maangkon. Kana nga pamaagi mao ang proseso sa pagdala sa usa ka linya sa tagna ibabaw sa laing linya sa tagna, gikan dinhi sa Biblia, ug didto sa Biblia. Ang panaglalis mahitungod sa pamaagi nagsugod sa dihang ang nahaunang mensahe gihatagan ug gahum, sa sinugdanan ug sa katapusan nga mga kasaysayan sa katapusang mga adlaw.

In the beginning history of the Millerite movement the debate began on August 11, 1840, and was repeated at the end of that history in the period of time when the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean Millerite movement. The debate began again in the history of the Laodicean movement of the third angel on September 11, 2001, and it is repeated at the end of that movement when the Laodicean movement of the third angel transitions to the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning test of the Millerites, and the ending test of the Millerites, the test was represented by the methodology of the Elijah messenger. Jesus, as the Alpha and Omega, always illustrates the end with the beginning.

Sa sinugdanang kasaysayan sa kalihokan nga Millerite, ang panaglalis nagsugod niadtong Agosto 11, 1840, ug gisubli sa katapusan nianang kasaysayana sa yugto sa panahon sa dihang ang Philadelphian nga kalihokan nga Millerite mibalhin ngadto sa Laodicean nga kalihokan nga Millerite. Ang panaglalis misugod pag-usab sa kasaysayan sa Laodicean nga kalihokan sa ikatulong manulonda niadtong Septyembre 11, 2001, ug kini gisubli sa katapusan nianang kalihokana sa dihang ang Laodicean nga kalihokan sa ikatulong manulonda mobalhin ngadto sa Philadelphian nga kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Sa sinugdanang pagsulay sa mga Millerite, ug sa katapusang pagsulay sa mga Millerite, ang pagsulay girepresentahan pinaagi sa metodolohiya sa mensahero nga si Elias. Si Jesus, ingon nga Alpha ug Omega, kanunay naglarawan sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.

The methodology of bringing line upon line is what we will now employ as we take up our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

Ang pamaagi sa pagdala ug linya ibabaw sa linya mao ang atong gamiton karon samtang atong hisgotan ang Daniel kapitulo upat ug lima sa sunod nga artikulo.

“No one has a true message fixing the time when Christ is to come or not to come. Be assured that God gives no one authority to say that Christ delays His coming five years, ten years, or twenty years. ‘Be ye also ready: for in such an hour as ye think not the Son of man cometh’ (Matthew 24:44). This is our message, the very message that the three angels flying in the midst of heaven are proclaiming. The work to be done now is that of sounding this last message of mercy to a fallen world. A new life is coming from heaven and taking possession of all God’s people. But divisions will come in the church. Two parties will be developed. The wheat and tares grow up together for the harvest.

“Walay usa nga adunay tinuod nga mensahe nga nagtakda sa panahon kon kanus-a moanhi si Cristo o dili moanhi. Siguroha nga ang Dios wala maghatag kang bisan kinsa ug kagamhanan sa pag-ingon nga si Cristo maglangan sa Iyang pag-anhi ug lima ka tuig, napulo ka tuig, o baynte ka tuig. ‘Be ye also ready: for in such an hour as ye think not the Son of man cometh’ (Matthew 24:44). Mao kini ang atong mensahe, ang mao gayud nga mensahe nga ginamantala sa tulo ka mga manulonda nga naglupad sa taliwala sa langit. Ang buhat nga pagabuhaton karon mao ang pagpatugbaw niining ulahing mensahe sa kalooy ngadto sa usa ka napukan nga kalibutan. Usa ka bag-ong kinabuhi nagaanhi gikan sa langit ug nagapanag-iya sa tanang katawohan sa Dios. Apan ang mga pagkabahinbahin moabot sa iglesia. Duha ka pundok ang maporma. Ang trigo ug ang mga sagbot magatubo nga magkauban hangtod sa ting-ani.”

“The work will grow deeper and become more earnest to the very close of time. And all who are laborers together with God will contend most earnestly for the faith once delivered to the saints. They will not be turned from the present message, which is already lightening the earth with its glory. Nothing is worth contending for but the glory of God. The only rock that will stand is the Rock of Ages. The truth as it is in Jesus is the refuge in these days of error….

“Ang buluhaton molawom pa ug mahimong labi pang mainiton hangtod sa pinakakatapusan sa panahon. Ug ang tanan nga mga magbubuhat uban sa Dios manlimbasog sa labing mainiton alang sa pagtuo nga gitugyan kaniadto sa mga balaan sa makausa pa ug alang sa tanan. Dili sila mapahilayo gikan sa mensahe karon, nga karon nagadan-ag na sa yuta pinaagi sa iyang himaya. Walay bisan unsa nga takus panlimbasogan gawas sa himaya sa Dios. Ang bugtong Bato nga magpabilin mao ang Bato sa mga Kapanahonan. Ang kamatuoran ingon niini diha kang Jesus mao ang dalangpanan niining mga adlaw sa kasaypanan….”

“Prophecy has been fulfilling, line upon line. The more firmly we stand under the banner of the third angel’s message, the more clearly shall we understand the prophecy of Daniel; for the Revelation is the supplement of Daniel. The more fully we accept the light presented by the Holy Spirit through the consecrated servants of God, the deeper and surer, even as the eternal throne, will appear the truths of ancient prophecy; we shall be assured that men of God spake as they were moved upon by the Holy Ghost. Men must themselves be under the influence of the Holy Spirit in order to understand the Spirit’s utterances through the prophets. These messages were given, not for those that uttered the prophecies, but for us who are living amid the scenes of their fulfillment.

“Ang tagna nagakatuman na, linya ibabaw sa linya. Kon labi kita nga malig-on nga nagatindog ilalom sa bandila sa mensahe sa ikatulong manulonda, labi pa gayud kita nga makasabut sa tagna ni Daniel; kay ang Pinadayag mao ang dugang ni Daniel. Kon labi pa gayud natong dawaton ang kahayag nga gipresentar sa Balaang Espiritu pinaagi sa mga kinonsekrar nga alagad sa Dios, labi pang halalum ug masaligon, ingon sa walay katapusang trono, ang kamatuoran sa karaang tagna nga makita; masaligon kita nga ang mga tawo sa Dios namulong ingon nga sila gipalihok sa Balaang Espiritu. Ang mga tawo kinahanglan nga sila gayud sa ilang kaugalingon anaa ilalom sa impluwensiya sa Balaang Espiritu aron masabtan ang mga pulong sa Espiritu pinaagi sa mga manalagna. Kining mga mensahe gihatag, dili alang niadtong namulong sa mga tagna, kondili alang kanato nga nagakinabuhi taliwala sa mga talan-awon sa ilang katumanan.”

“I would not feel that I could present these things, if the Lord had not given me this work to do. There are others besides yourself, and more than one or two, who like you think they have new light, and are all ready to present it to the people. But it would be pleasing to God for them to accept the light already given and walk in it, and base their faith upon the Scriptures, which sustain the positions held by the people of God for many years. The everlasting gospel is to be proclaimed by human agents. We are to sound the messages of the angels which are represented as flying in the midst of heaven, with the last warning to a fallen world. If we are not called upon to prophesy, we are called to believe the prophecies, and to cooperate with God in giving light to other minds. This we are trying to do.” Selected Messages, book 2, 113, 114.

“Dili ako mobati nga mahimo ko kining mga butanga ipresentar, kon wala ako tagai sa Ginoo niini nga buluhaton aron buhaton. Aduna pay uban gawas kanimo, ug dili lamang usa o duha, nga sama kanimo naghunahuna nga sila may bag-ong kahayag, ug andam na kaayo sa pagpahayag niini ngadto sa katawhan. Apan makapahimuot kini sa Dios kon ilang dawaton ang kahayag nga gihatag na ug magalakaw diha niini, ug ibase ang ilang pagtoo ibabaw sa Kasulatan, nga nagpalig-on sa mga baruganan nga gihuptan sa katawhan sa Dios sulod sa daghang mga tuig. Ang walay kataposang maayong balita kinahanglan imantala pinaagi sa mga tawhanong galamiton. Kinahanglan atong ipatingog ang mga mensahe sa mga manulonda nga gihulagway nga nagalupad sa taliwala sa langit, uban ang katapusang pasidaan ngadto sa usa ka nahulog nga kalibotan. Kon dili kita tawgon sa pagpanagna, gitawag kita sa pagtuo sa mga tagna, ug sa pagtinabangay uban sa Dios sa paghatag og kahayag ngadto sa mga hunahuna sa uban. Mao kini ang among gipaninguhaan nga buhaton.” Selected Messages, basahon 2, 113, 114.