Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”
Ang unang kapitulo sa Daniel nagrepresentar sa kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda gikan sa Agosto 11, 1840, hangtod sa Oktubre 22, 1844. Ang ikaupat nga kapitulo sa Daniel naghisgot usab sa kasaysayan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda gikan sa 723 BC hangtod sa Oktubre 22, 1844. Siyempre, imposible kining makita kon wala ang pamaagi sa ulahing ulan nga “linya ibabaw sa linya.”
Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.
Si Nabucodonosor, diha sa kapitulo upat, usa ka hilabihan ka masalimuot nga simbolong profesiya. Mahinungdanon nga atong pahinumdoman ang atong kaugalingon kon unsa ang iyang girepresentar samtang kita nagsugod sa paghisgot sa pag-abli sa panan-awon sa Suba sa Ulai sa kasaysayan ni William Miller. Ang ikaduhang damgo ni Nabucodonosor, dili lahi sa ikaduhang damgo ni William Miller, nagrepresentar sa “pito ka panahon,” sa Levitico 26, nga mao ang hibla sa profesiya nga naghabol sa tibuok basahon ni Daniel. Sa dihang gihubad ni Daniel ang damgo ni Nabucodonosor sa kapitulo upat, gipasidan-an niya siya mahitungod sa umaabot nga hukom, ug sa pagbuhat niana gihulagway niya ang mensahe sa nahaunang manulonda nga miabot sa kasaysayan sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798.
When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.
Sa dihang miabot ang paghukom nga gipasidan-an kang Nebukadnezar nga moabot, ang pag-abot niini nagtimaan sa Oktubre 22, 1844, sa dihang nagsugod ang imbestigatibong paghukom. Sa kapitulo upat, ang mensahe sa pasidaan nga gihatag ni Daniel, ug ang pag-abot sa paghukom nga nalambigit niana nga mensahe sa pasidaan, girepresentahan pinaagi sa pulong nga “takna”. Ang “takna” sa paghukom ni Nebukadnezar nagrepresentar sa “takna” sa paghukom sa Dios diha sa mensahe sa unang manulonda. Nagtimaan usab kini sa “takna” sa balaod sa Domingo, sa dihang magsugod ang ehekutibong paghukom sa Dios. Ang bahin sa Daniel kapitulo upat nga nagrepresentar sa pag-abot sa mensahe sa unang manulonda niadtong 1798, ug sa pag-abot sa ikatulong manulonda sa Oktubre 22, 1844, nga gisimbolohan pinaagi sa pulong nga “takna,” unya gisubli ug gipadak-an ang pagpasabot. Ang pamaagi sa pagsubli ug pagpadako usa ka pamaagi sa tagna nga sa makadaghan nagakahitabo diha sa tagna, apan ilabina gayud sa basahon ni Daniel.
Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.
Sa dihang si Nabucodonosor miabut na sa “takna” sa paghukom, ang “pito ka panahon,” nga mao ang iyang paghukom, misugod, ug isip hari sa amihanan, siya dayon nagrepresentar sa paghukom nga gidala batok sa amihanang gingharian sa Israel niadtong 723 BC. Gihatagan siya sa kasingkasing sa usa ka mapintas nga mananap, ug ang mananap usa ka gingharian sa tagna sa Biblia, ug sukad sa 723 BC hangtod sa 1798, siya nagrepresentar sa duha ka porma sa paganismo nga sa kanunay maoy hilisgutan sa basahon ni Daniel.
For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.
Sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw, nga nagrepresentar sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga tuig, siya nagrepresentar sa pagano nga makalilisang nga gahum sa paglaglag; ug unya, sulod pa sa laing usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw, nga nagsimbolo sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga tuig, siya nagrepresentar sa papal nga makalilisang nga gahum sa paglaglag. Ang kasingkasing sa duruha ka mga gahum sa paglaglag mao ra, kay ang papalismo yano lamang nga paganismo nga nagsul-ob sa pag-angkon sa Kristiyanismo.
At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.
Sa “katapusan sa mga adlaw,” nga usa ka simbolo nga giila diha sa Daniel kapitulo dose, nga naghulagway sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798, ang iyang gingharian gipahiuli ngadto kaniya. Ang pagpamatuod sa Daniel cuatro, ug ang Espiritu sa Tagna, nag-ila nga sa dihang ang iyang gingharian gipahiuli sa “katapusan sa mga adlaw,” siya usa ka tawo nga nakabig. Unya nahimo siya nga usa ka simbolong matagnaon sa upat ka mahinungdanong kamatuoran. Nahimo siya nga matagnaong sumpay tali sa gahum sa dragon sa paganoismo, nga iyang girepresentahan sa unang katunga sa iyang “pito ka panahon,” ug sa gahum sa mapintas nga mananap, nga iyang girepresentahan sa ulahing katunga sa iyang “pito ka panahon.” Ingon nga simbolo niadtong duha ka mga gahum, nga nagatindog ingon nga usa ka gingharian nga napahiuli niadtong 1798, siya unya nagarepresentar sa ikatulong gahum nga nagalaglag (ang mini nga manalagna), nga magahari sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig, samtang ang bigaon sa Tiro hingkalimtan. Ingon nga hari sa Babilonia, si Nabucodonosor nagarepresentar sa matagnaong sumpay tali sa tulo ka mga gahum nga mahimong modernong Babilonia sa ulahing mga adlaw, nga unya maoy magadala sa kalibotan ngadto sa Armagedon.
He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism representing the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denying the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.
Girepresentar usab niya ang pagkatawo sa Estados Unidos ingon nga mananap nga gikan sa yuta, nga nagsugod niadtong 1798 ingon nga nating karnero, nga gisimbolohan pinaagi sa iyang nakabig nga kasinatian. Sa samang higayon iyang girepresentar ang duha ka sungay sa mananap nga gikan sa yuta, nga ingon nga Republikano ug Protestante nagrepresentar sa kalig-on sa Estados Unidos, nga mao ang nakatugot niini nga mahimong labing gipaborang nasod sa kalibotan. Apan sa kataposan sa kapitoan ka simbolikong mga tuig, kadtong duha ka sungay unya igarepresentar ingon nga apostatang Republikano ug apostatang Protestante, nga ang duruha ka sungay gibahin ngadto sa duha ka hut-ong. Ang sungay sa Republikano maglangkob sa partidong Demokratiko nga dayag nga nagapasagad sa balaang mga prinsipyo sa Konstitusyon, ug sa partidong Republikano nga nagaangkon nga mao ang mga manlalaban ug mga kampeon sa Konstitusyon, apan sa pagkatinuod nagalimod sa balaang mga prinsipyo sa Konstitusyon, samtang nagpili sa mga tradisyon ug mga batasan aron mopuli sa mga prinsipyo sulod niadtong balaang dokumento.
The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.
Ang duha ka pundok gihulagway pinaagi sa mga Saduceo ug mga Pariseo sa panahon ni Cristo. Ang espiritu sa mga Saduceo ug mga Pariseo ipadayag usab diha sa sungay sa apostatang Protestante, uban sa usa ka hut-ong nga magpasiugda sa pagsimba sa Domingo ug ang lain sa pagsimba sa Igpapahulay. Ang nakabig nga kahimtang ni Nabucodonosor sa “kataposan sa mga adlaw,” sa 1798, angayan nga nagrepresentar sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug sa duha ka sungay sa mananap nga gikan sa yuta. Ang tanang tulo ka mga simbolo—ang mananap nga gikan sa yuta ug ang iyang duha ka mga sungay—gitagana sa pagbag-o gikan sa usa ka nating karnero ngadto sa usa ka dragon.
Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.
Si Nabucodonosor, sa katapusan sa iyang “pito ka mga panahon,” nagrepresentar sa sumpay nga nagpaila sa iyang literal nga gingharian sa Babilonia ingon nga simbolo sa modernong Babilonia sa katapusang mga adlaw, nga gilangkuban sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta. Nagrepresentar usab siya sa tulo ka mga propetikong entidad nga girepresentahan sa mananap sa yuta nga may duha ka mga sungay, nga mausab gikan sa usa ka nating karnero ngadto sa usa ka dragon sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig nga hinikalimtan ang bigaon nga babaye sa Tiro. Halalom kaayo ang kamatuoran nga ang iyang literal nga gingharian mao gayod ang maong gingharian nga naghulagway sa gingharian nga magahari sulod sa kapitoan ka simbolikong mga tuig.
Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”
Ang simbolismo ni Nabucodonosor sa kapitulo upat kinahanglan ipatong ibabaw sa kapitulo usa. Sa dihang himoon kana nga pag-aplikar, gihiusa niini ang mga timaan sa kasaysayan sa Millerite, ug gipamatud-an ang daghang kamatuoran sa panan-awon sa Suba sa Ulai nga gibuklad niadtong panahona. Ang pundasyon ug sentral nga haligi sa kalihokang Millerite mao ang pangutana ug tubag sa Daniel kapitulo walo, ug mga bersikulo trese ug katorse. Ang pangutana mao kini: “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”
Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”
Sa gatusan, kon dili man liboan, nga mga pulong nga gidugang sa Biblia, ang pulong lamang nga “sacrifice” nga gidugang mao ang giila sa inspirasyon nga dili sakop sa teksto. Sa dihang ang maong pulong hustong tangtangon, kini sa tin-aw nagpakita nga “ang inadlaw ug ang kalapasan” mao ang duha ka managlahi nga mga gahom sa paglaglag. Si Sister White sa piho nga paagi nag-ingon nga ang pulong nga “sacrifice” gidugang sa tawhanong kaalam ug dili magamit sa teksto, ug sa maong sama nga pahayag iyang giila usab nga husto ang mga Millerite sa ilang pag-ila sa “inadlaw” ingon nga paganismo. Ang mga termino sa gramatika sulod sa pangutana sa bersikulo trese matinud-anong giila ni Cristo pinaagi sa mga sinulat ni Sister White, ug sa dihang pagadumalahon kini sa mga teksto ug sa dugang nga tinudlong mga panudlo nga dinasig, ang pangutana mao kini: “Hangtud anus-a ang panan-awon mahitungod sa duha ka mga gahom sa paglaglag sa paganismo ug papalismo, nga magayatak sa balaang puloy-anan ug sa katawhan sa Dios?”
Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.
Busa, sa dihang si Nabucodonosor ibutang sa “panahon sa katapusan,” sa 1798, siya nagrepresentar sa usa ka nakabig nga tawo ug busa nagrepresentar sa “manggialamon” nga makasabot sa sentrong haligi ug pundasyon sa Adventismo. Ang iyang pagkakabig nagpaila sa “manggialamon” nga makasabot sa “pagdugang sa kahibalo” nga giablihan niadtong panahona, apan ang iyang kaugalingong simbolismo sa tagna naghulagway sa kasaysayan nga maoy hilisgutan sa pangutana nga, “hangtod kanus-a ang panan-awon mahitungod sa makalilisang nga gahum sa paganismo ug papismo nga magatamak sa katawhan sa Dios (ang panon), ug sa balaang puloy-anan sa Dios?” Ingon nga simbolo sa usa ka “manggialamong ulay” nga makasabot sa “pagdugang sa kahibalo,” siya nagrepresentar kang William Miller, kay si Miller mao ang simbolo niadtong mga “manggialamon” sa kasaysayan nga nagsugod sa “panahon sa katapusan,” sa 1798.
Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.
Si Nabucodonosor usa ka simbolo sa palatandaan sa “panahon sa katapusan,” ug kon ipatong kini ibabaw sa unang kapitulo, nagrepresentar usab siya sa pag-abot sa unang manulonda nianang panahona, tungod kay sa ikaupat nga kapitulo, ang “takna” diin gihatag ni Daniel kang Nabucodonosor ang pasidaang mensahe, nagtimaan sa panahon sa pag-abot sa unang manulonda, ug kana mao ang 1798. Ang “takna” sa dihang miabot ang paghukom ni Nabucodonosor, nagrepresentar sa “takna” sa pagsugod sa mapanukidukidong paghukom sa Dios niadtong Oktubre 22, 1844. Ang mga palatandaan nga gipatungha sa simbolismo ni Nabucodonosor sa ikaupat nga kapitulo mao ang 723 BC, 538, 1798 (ang panahon sa katapusan), ug Oktubre 22, 1844.
The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.
Ang mga timaan sa dalan sa kasaysayan sa mga Millerite diha sa Daniel kapitulo uno nagsugod kang Jehoiakim, nga usa ka simbolo sa paghatag ug gahum sa nahaunang mensahe nga miabut sa “panahon sa katapusan,” niadtong 1798. Ang paghatag ug gahum sa nahaunang mensahe, nga girepresentahan ni Jehoiakim, nagtimaan sa Agosto 11, 1840. Ang pagdaug kang Jehoiakim nagsugod sa kapitoan ka tuig nga paghari sa Babilonia, nga matapos uban sa kamandoan ni Ciro. Ang kapitulo uno sa Daniel nagaila sa usa ka tulo-ka-ang-ang nga proseso sa pagsulay, nga girepresentahan ingon nga usa ka pagsulay sa pagkaon, gisundan sa usa ka biswal nga pagsulay nga natapos pinaagi sa usa ka litmus test. Kining tulo ka mga pagsulay nagarepresentar sa Agosto 11, 1840, sa dihang ang gamhanang manulonda nga dili moubos kay sa personahe ni Jesu-Cristo, mikanaug gikan sa langit dala ang usa ka gamayng basahon nga ang katawhan sa Dios niadtong panahona kinahanglan nga “kan-on”, maingon nga si Daniel ug ang tulo ka mga takus mipili sa pagkaon sa utanon, inay sa pagkaon sa Babilonia.
The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.
Ang ikaduhang pagsulay nianang proseso nagrepresentar sa pagpakita sa pagsalikway sa mga Protestante nga iglesia sa mensahe ni Miller (ang mensahe sa unang manulunda), diin unya nakita ang kalainan tali sa kalihukang Millerite ug sa mga Protestante nga iglesia nga niadtong panahona nagsugod sa ilang propetikong tahas ingon nga apostatang Protestante. Ang kalainan tali niadtong duha ka mga pundok sama ka tin-aw sa pagpakita nga mas himsog ug mas tambok ang unod ni Daniel ug sa tulo ka takus nga kauban niya tungod sa ilang pagkaon sa langitnong pagkaon, imbis sa pagkaon sa Babilonia. Kana nga kalainan namarkahan sa katapusan sa biblikanhong tuig sa 1843 (Abril 19, 1844), sa dihang miabot ang panahon sa paglangan sa sambingay sa napulo ka mga ulay.
The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.
Ang ikatulong pagsulay, nga mao ang litmus test, nagrepresentar sa Oktubre 22, 1844 sa dihang, human sa tulo ka tuig, miabot ang “takna” sa dihang si Nabucodonosor mismo mihukom ug mipahayag nga si Daniel ug ang tulo ka takus “napulo ka pilo” nga labi pang maayo kay sa mga manggialamong lalaki sa Babilonia. Ang pagbutang sa Daniel kapitulo kwatro ibabaw sa kapitulo uno nagmugna sa mga timaan sa dalan sa kasaysayan sa mga Millerite, sugod sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798; ang paghatag ug gahum sa mensahe sa unang manulonda niadtong Agosto 11, 1840; ang unang kapakyasan niadtong Abril 19, 1844; ug ang dakong kapakyasan sa Oktubre 22, 1844.
Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.
Gawas sa pag-ila sa piho nga mga waymark sa kasaysayan sa Millerite, ang duha ka kapitulo, kon ipahiusa “linya ibabaw sa linya,” naghulagway sa mensahe sa nahaunang anghel, nag-ila sa duha ka makapahimong biniyaan nga mga gahum nga maoy hilisgutan sa pundasyonal nga doktrina sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw, ug usab sa tulo-ka-ang-ang nga proseso sa pagsulay sa Daniel dose nga sa kanunay mahitabo sa dihang ang basahon ni Daniel mabukhad.
They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.
Ila usab nag-ila nga si Nabucodonosor, ingon nga simbolo sa mga manggialamon niadtong 1798, inubanan sa iyang ikaduhang damgo sa kapitulo upat, nagrepresentar kang William Miller, kansang kalihokan mao unta ang mahimong tinuod nga Protestante nga sungay. Ang buluhaton ni William Miller, nga nagrepresentar sa mga patukoranan nga kamatuoran sa Adventismo, girepresentahan ibabaw sa duha ka papan ni Habacuc, ug ang Dios maoy nagmando sa paghimo sa maong duha ka sagradong papan.
There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.
Adunay pipila ka matuod nga mga kamatuoran sa tagna nga wala makita ni Miller sa husto tungod kay ang iyang panglantaw sa kasaysayan sa tagna wala motugot kaniya sa pag-ila nga adunay tulo ka mga makagun-ob nga mga gahum; dili lamang ang paganismo (ang dragon), ang kapapahanismo (ang mananap), kondili usab ang apostatang Protestantismo (ang mini nga propeta). Sa pag-atiman sa Dios, kadtong mga pagsabot sa tagna ni Miller, nga gilimitahan sa iyang panglantaw sa kasaysayan, wala ikapakita ibabaw sa duha ka balaan nga mga papan ni Habakkuk.
Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.
Ang ikaduhang damgo ni Nebukadnezar sa kapitulo upat sa Daniel nagrepresentar sa ikaduhang damgo ni William Miller. Ang duha ka damgo nagtumong sa “pito ka panahon,” ug ang damgo ni Miller nagtimaan sa pagsalikway sa iyang buluhaton nga nagsugod niadtong 1863, ug misamot hangtod sa Midnight Cry. Ang duha ka damgo natapos uban sa usa ka gingharian nga napahiuli human sa usa ka yugto sa pagkakatag. Tungod niini, atong hisgotan ang ikaduhang damgo ni Miller sa dili pa nato hisgotan sa direkta ang panan-awon sa Suba sa Ulai nga nabuksan pag-usab niadtong 1798.
“I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.
“Midamgo ako nga ang Dios, pinaagi sa usa ka kamot nga dili makita, nagpadala kanako ug usa ka kahon nga hinimog kahibulongan, mga napulo ka pulgada ang gitas-on ug unom ka pulgada ang kilapdon, hinimo sa ebeno ug mga mutya nga maampingong gisal-ot. Sa maong kahon may usa ka yawe nga nakabitin. Diha-diha gikuha ko ang yawe ug giablihan ang kahon; ug, sa akong katingala ug pagkahibulong, nakaplagan ko kini nga napuno sa tanang matang ug gidak-on sa mga alahas, mga diamante, mga mahalong bato, ug mga bulawan ug salaping sensilyo sa tanang sukod ug bili, nga matahom nga napahimutang sa ilang tagsatagsa ka dapit sulod sa kahon; ug sa pagkaingon niana sa ilang pagkahan-ay, mipadan-ag sila ug usa ka kahayag ug himaya nga ang adlaw lamang ang makatupong.”
“I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.
“Naghunahuna ako nga dili akong katungdanan ang pagtagamtam niining kahibulongang talan-awon nga ako ra mag-inusara, bisan tuod ang akong kasingkasing napuno sa kalipay tungod sa kasidlak, katahom, ug bili sa sulod niini. Busa gibutang ko kini sa usa ka lamesa sa tunga sa akong lawak ug gipahibalo ko nga ang tanan nga adunay tinguha mahimong moanhi ug motan-aw sa labing mahimayaon ug labing masanag nga talan-awon nga nakita sa tawo niining kinabuhia.”
“The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.
“Ang mga tawo misugod sa pag-abot, sa sinugdan diyutay pa ang gidaghanon, apan mitubo ngadto sa usa ka panon. Sa diha nga sila unang mitan-aw sulod sa kahon, sila manghibulong ug mosinggit sa kalipay. Apan sa diha nga midaghan ang mga nanan-aw, ang matag-usa misugod sa pagsamok sa mga alahas, nga gikuha kini gikan sa kahon ug gipatibulaag sa ibabaw sa lamesa. Misugod ako sa paghunahuna nga ang tag-iya mangayo pag-usab sa kahon ug sa mga alahas gikan sa akong kamot; ug kon tugotan ko nga sila mapatibulaag, dili ko na gayud kini mauli pagbutang sa ilang mga dapit sulod sa kahon sama sa kaniadto; ug gibati ko nga dili na gayud ako makahimo sa pag-atubang sa pagpapanubag, kay kini hilabihan kadako. Unya misugod ako sa paghangyo sa mga tawo nga dili sila mohikap niini, ni magkuha kanila gikan sa kahon; apan sa mas naghangyo ako, sa mas ila kining gipatibulaag; ug karon daw ilang gipatibulaag kini sa tibuok lawak, sa salog ug sa ibabaw sa matag piraso sa muwebles sa lawak.
“I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.
“Unya nakita ko nga taliwala sa tinuod nga mga mutya ug mga sensilyo nga ilang gipangkatag, ilang gisabwag ang dili maihap nga gidaghanon sa peke nga mga mutya ug mini nga mga sensilyo. Hilabihan ang akong kapungot sa ilang ubos nga binuhatan ug sa ilang pagkawalay pagpasalamat, ug ako sila gibadlong ug gikasab-an tungod niana; apan sa labi kong pagbadlong, sa labi usab nilang pagsabwag sa peke nga mga mutya ug mini nga mga sensilyo taliwala sa mga tinuod.
“I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.
“Nahasol dayon ako sa akong pisikal nga kalag ug misugod sa paggamit ug pisikal nga kusog aron ipagawas sila sa sulod sa lawak; apan samtang gipagawas ko ang usa, tulo pa ang mosulod ug magdala ug hugaw ug mga tipak sa kahoy ug balas ug tanang matang sa basura, hangtod nga ilang natabonan ang matag usa sa tinuod nga mga hiyas, mga diamante, ug mga sensilyo, nga silang tanan nahimulag gikan sa pagtan-aw. Ilang gigisi usab ang akong kahon ug gikatag kini taliwala sa mga basura. Naghunahuna ako nga walay bisan kinsa nga nagtagad sa akong kasubo o sa akong kasuko. Napuno ako sa hingpit nga pagkaluya ug pagkawalay kadasig, ug milingkod ako ug mihilak.
“While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.
“Samtang nagahilak ug nagabakho ako tungod sa akong dakong kawad-on ug sa akong tulubagon, nahinumdom ako sa Dios, ug sa kinasingkasing nanag-ampo nga Siya magpadala kanako ug tabang. Diha-diha dayon naablihan ang pultahan, ug usa ka tawo misulod sa lawak, ug ang tanan nga mga tawo mibiya niini; ug siya, nga may gikuptang brush sa pagpanilhig sa abog sa iyang kamot, nag-abli sa mga bintana, ug misugod sa pagsilhig sa abog ug sa mga hugaw gikan sa lawak.”
“I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.
“Nangamuyo ako kaniya nga mopugong siya, kay adunay pipila ka bililhon nga mga alahas nga nagkatag taliwala sa mga kagun-oban.
“He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’
Miingon siya kanako nga “ayaw kahadlok,” kay iyang “atimanon sila.”
“Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.
“Unya, samtang iyang gihaplas ug gisilhig ang abog ug mga basura, ang mini nga mga mutya ug peke nga mga sensilyo mituybo ug migawas sa bintana sama sa usa ka panganod, ug gidala sila sa hangin palayo. Diha sa kasamok giyukbo ko ang akong mga mata sa makadiyot; sa dihang gibuka ko kini pag-usab, ang tanang basura nawala na. Ang bililhong mga mutya, ang mga diamante, ang bulawan ug salaping sensilyo, nagkatag sa hilabihan nga kadagaya sa tibuok lawak.
“He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.
“Dayon iyang gibutang ibabaw sa lamesa ang usa ka kahon, labi pang dako ug labi pang matahom kay sa nauna, ug gipanguha niya ang mga alahas, ang mga diamante, ang mga sensilyo, pinaagi sa mga hakop nga puno sa kamot, ug gilabay kini ngadto sa kahon, hangtod nga walay bisan usa nga nahibilin, bisan pa nga ang pipila sa mga diamante dili labi pa kadako kay sa tumoy sa usa ka aspili.”
“He then called upon me to ‘come and see.’
“Unya gitawag niya ako aron ‘umari ug tan-awa.’”
“I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.
“Mitutok ako sulod sa kahon, apan ang akong mga mata napasilaw sa maong talan-awon. Misidlak sila uban ang himaya nga napulo ka pilo labaw kay sa ilang nahaunang kahimtang. Naghunahuna ako nga sila nahinloan sa balas pinaagi sa mga tiil niadtong daotang mga tawo nga nagsabwag kanila ug mitamak kanila ngadto sa abog. Gihan-ay sila sa matahum nga pagkasunud-sunod sulod sa kahon, ang matag-usa diha sa iyang dapit, nga walay makita nga timailhan sa mga kasakit sa tawo nga naghulog kanila didto. Misinggit ako tungod sa hilabihang kalipay, ug kana nga singgit nakapukaw kanako.” Early Writings, 81–83.
We will address Miller’s dream in the next article.
Atong hisgutan ang damgo ni Miller sa sunod nga artikulo.
The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.
Ang mosunod mao ang pasiuna sa ikaduhang damgo ni William Miller, nga gisulat ni James White sa dihang iyang gimantala ang damgo ni Miller diha sa Advent Herald.
“The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.
“Ang mosunod nga damgo gimantala sa Advent Herald kapin pa sa duha ka tuig ang milabay. Dayon nakita ko nga kini sa dayag naglatid sa atong milabay nga kasinatian maylabot sa Ikaduhang Pag-anhi, ug nga gihatag sa Dios ang damgo alang sa kaayohan sa nagkatibulaag nga panon.
“Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.
“Lakip sa mga timailhan sa haduol na nga pag-abot sa dako ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo, gibutang sa Dios ang mga damgo. Tan-awa ang Joel 2:28–31; Mga Buhat 2:17–20. Ang mga damgo mahimong moabot sa tulo ka paagi; una, ‘pinaagi sa kadaghan sa buluhaton.’ Tan-awa ang Ecclesiastics 5:3. Ikaduha, kadtong mga nailalom sa mahugaw nga espiritu ug sa paglimbong ni Satanas, mahimong adunay mga damgo pinaagi sa iyang impluwensiya. Tan-awa ang Deuteronomy 8:1–5; Jeremias 23:25–28; 27:9; 29:8; Zacarias 10:2; Judas 8. Ug ikatulo, ang Dios kanunay nang nagtudlo, ug sa gihapon nagtudlo sa iyang katawhan sa mas dako o mas gamay nga sukod pinaagi sa mga damgo, nga moabot pinaagi sa paglihok sa mga manulonda ug sa Espiritu Santo. Kadtong nagabarug diha sa matin-aw nga kahayag sa kamatuoran makaila kon ang Dios mohatag kanila ug damgo; ug ang ingon kanila dili malimbongan ni mapahisalaag pinaagi sa mini nga mga damgo.”
“‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.
“‘Ug siya miingon, Pamati karon sa akong mga pulong; kon adunay usa ka manalagna sa taliwala ninyo, ako, ang Ginoo, magapaila sa akong kaugalingon kaniya pinaagi sa usa ka panan-awon, ug magasulti kaniya pinaagi sa usa ka damgo.’ Numeros 12:6. Miingon si Jacob, ‘Ang manulonda sa Ginoo misulti kanako pinaagi sa usa ka damgo.’ Genesis 31:2. ‘Ug ang Dios mianhi kang Laban nga Aramehanon pinaagi sa usa ka damgo sa gabii.’ Genesis 31:24. Basaha ang mga damgo ni Jose, [Genesis 37:5–9], ug dayon ang makapaikag nga sugilanon sa ilang katumanan didto sa Ehipto. ‘Sa Gibeon ang Ginoo mipakita kang Solomon pinaagi sa usa ka damgo sa gabii.’ 1 Mga Hari 3:5. Ang daku ug mahinungdanon nga larawan sa ikaduhang kapitulo sa Daniel gihatag pinaagi sa usa ka damgo, ingon man usab ang upat ka mga mananap, ug uban pa, sa ikapitong kapitulo. Sa dihang nangita si Herodes sa paglaglag sa gamayng Manluluwas, si Jose gipasidan-an pinaagi sa usa ka damgo nga mokalagiw ngadto sa Ehipto. Mateo 2:13.
“‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.
“‘Ug mahitabo sa ULANG MGA ADLAW, nagaingon ang Dios, nga igabubo Ko ang gikan sa Akong Espiritu ibabaw sa tanang unod: ug ang inyong mga anak nga lalake ug ang inyong mga anak nga babaye managna, ug ang inyong mga batan-ong lalake makakita ug mga panan-awon, ug ang inyong mga tigulang magadamgo ug mga damgo.’ Buhat 2:17.
“The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.
“Ang gasa sa pagpanagna, pinaagi sa mga damgo ug mga panan-awon, dinhi mao ang bunga sa Espiritu Santo, ug sa kaulahiang mga adlaw igapadayag sa igo nga paagi aron mahimong usa ka ilhanan. Kini usa sa mga gasa sa simbahan sa ebanghelyo.
“‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.
“‘Ug mihatag siya ug pipila nga mga apostol; ug pipila nga mga PROPETA; ug pipila nga mga ebanghelista; ug pipila nga mga magbalantay ug mga magtutudlo; Alang sa paghingpit sa mga balaan, alang sa buhat sa ministeryo, alang sa pagpalig-on sa lawas ni Cristo.’ Efeso 4:11–12.
“‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.
“‘Ug ang Dios nagbutang ug pipila sa iglesia, una, mga apostoles; ikaduha, mga MANALAGNA,’ ug uban pa. 1 Corinto 12:28. ‘Ayaw ninyo pagtamaya ang mga PAGPANAGNA.’ 1 Tesalonica 5:20. Tan-awa usab ang Mga Buhat 13:1; 21:9; Roma 7:6; 1 Corinto 14:1, 24, 39. Ang mga manalagna o mga pagpanagna alang sa pagpalig-on sa iglesia ni Cristo; ug walay ebidensiya nga ikapamatuod gikan sa pulong sa Dios nga sila pagaundangon sa wala pa mohunong ang mga ebanghelista, mga pastor ug mga magtutudlo. Apan moingon ang mosupak, ‘Daghan kaayo ang mga bakak nga panan-awon ug mga damgo nga dili ako makasalig sa bisan unsa nga ingon niana.’ Tinuod nga si Satanas adunay iyang peke. Aduna gayud siyay mga mini nga manalagna, ug sa pagkatinuod mahimo kitang magpaabut kanila karon niining iyang katapusang takna sa paglimbong ug pagdaug. Kadtong mosalikway sa maong pinasahi nga mga pagpadayag tungod kay anaa ang peke, mahimo, uban sa sama nga kaangayan, nga mopadayon pa ug diyutay ug molimod nga ang Dios sukad gayud nagpadayag sa iyang kaugalingon ngadto sa tawo pinaagi sa damgo o sa panan-awon, kay ang peke kanunayng anaa.”
“Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.
“Ang mga damgo ug mga panan-awon mao ang paagi diin gipadayag sa Dios ang Iyang kaugalingon ngadto sa tawo. Pinaagi niini nga paagi misulti Siya ngadto sa mga propeta; Iyang gibutang ang gasa sa pagpanagna taliwala sa mga gasa sa iglesia sa ebanghelyo, ug giisip Niya ang mga damgo ug mga panan-awon uban sa ubang mga ilhanan sa ‘KATAPUSANG MGA ADLAW.’ Amen.
“My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.
“Ang akong tumong sa mga pahayag sa ibabaw mao ang pagtangtang sa mga pagsupak sa paagi nga uyon sa Kasulatan, ug sa pag-andam sa hunahuna sa magbabasa alang sa mosunod.” James White.