Daniel chapter one, when overlaid with Daniel chapter four, represents the history of the first and second angels, from 1798 to 1844. In that history the book of Daniel was unsealed, and the portion that was unsealed was chapters seven, eight and nine. “Line upon line” chapters one, four and then seven through nine, illustrate the history of the Millerite movement of the first angel.
Ang kapitulo uno sa Daniel, sa dihang itapad sa kapitulo upat sa Daniel, nagrepresentar sa kasaysayan sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda, gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Nianang kasaysayana ang basahon ni Daniel giablihan, ug ang bahin nga giablihan mao ang mga kapitulo pito, walo, ug siyam. “Linya ibabaw sa linya,” ang mga kapitulo uno, upat, ug dayon pito hangtod siyam, naghulagway sa kasaysayan sa kalihokan sa mga Millerita sa nahaunang manulonda.
In that history (1798 to 1844), the foundational truths of Adventism were established, and those truths were ultimately represented upon the 1843 pioneer chart. Nebuchadnezzar’s image of Daniel chapter two, is on the chart. The visions of Daniel seven and eight are on the chart. “The daily” of chapter eight is represented, as is the “seven times” of Leviticus twenty-six. The three Woes of Islam, as represented in Revelation chapter nine, are there. God forewarned repeatedly that those foundational truths would be attacked.
Nianang kasaysayan (1798 ngadto sa 1844), natukod ang mga saligang kamatuoran sa Adventismo, ug kadtong mga kamatuoran sa katapusan gipadayag diha sa tsart sa mga pioneer sa 1843. Ang hulagway ni Nabucodonosor sa Daniel kapitulo dos anaa sa tsart. Ang mga panan-awon sa Daniel pito ug walo anaa sa tsart. “Ang adlaw-adlaw” sa kapitulo walo girepresentar, maingon man ang “pito ka mga panahon” sa Levitico baynte-sais. Ang tulo ka mga Kaalautan sa Islam, sumala sa pagrepresenta diha sa Pinadayag kapitulo nuebe, atua didto. Sa makadaghan nga higayon, daan nang gipasidan-an sa Dios nga kadtong mga saligang kamatuoran paga-atakehon.
“Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.
“Ang mga nagatindog ingon nga mga magbalantay sa Dios ibabaw sa mga kuta sa Zion kinahanglan nga mga tawo nga makakita sa mga kapeligrohan sa dili pa kini moabut sa atubangan sa katawhan,—mga tawo nga makahimo sa pag-ila tali sa kamatuoran ug sayop, pagkamatarong ug pagkadili-matarong.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
“Ang pasidaan miabot na: Walay bisan unsa nga tugotan nga mosulod nga makasamok sa pundasyon sa pagtoo diin kita nagtukod sukad pa sa pag-abot sa mensahe niadtong 1842, 1843, ug 1844. Anaa ako niini nga mensahe, ug sukad niadto nagatindog ako sa atubangan sa kalibotan, matinumanon sa kahayag nga gihatag kanato sa Dios. Dili namo tuyoa nga kuhaon ang among mga tiil gikan sa plataporma diin kini gibutang samtang adlaw-adlaw nangita kami sa Ginoo uban sa mainiton nga pag-ampo, nga nangita ug kahayag. Nagahunahuna ba kamo nga biyaan ko ang kahayag nga gihatag kanako sa Dios? Kini mamahimong ingon sa Bato sa mga Kapanahonan. Kini nagamando kanako sukad pa sa paghatag niini.” Review and Herald, Abril 14, 1903.
The work of the dirt brush man, that is to be accomplished with the participation of God’s last day people, is also represented by Isaiah, when he identifies the last day people and the work they are called to do, for the foundations were destined to be buried with error before the last days arrived.
Ang buluhaton sa tawo nga may brush sa hugaw, nga pagatumanon uban sa pag-apil sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw, gilarawan usab ni Isaias, sa dihang iyang giila ang katawhan sa katapusang mga adlaw ug ang buluhaton nga gitawag sila sa pagbuhat, kay ang mga patukoranan gitakda nang ilubong uban sa kasaypanan sa dili pa moabot ang katapusang mga adlaw.
And they that shall be of thee shall build the old waste places: thou shalt raise up the foundations of many generations; and thou shalt be called, The repairer of the breach, The restorer of paths to dwell in. Isaiah 58:12.
Ug kadtong magagikan kanimo magatukod sa karaang mga dapit nga nangagun-ob; imong ipabarug pag-usab ang mga patukoranan sa daghang kaliwatan; ug pagatawgon ikaw nga, Ang Mag-aayo sa nangabungkag, Ang Magpapahiuli sa mga alagianan nga kapuy-an. Isaias 58:12.
The “old waste places,” refers to the doctrinal truths associated with the two desolating powers of paganism and papalism. The two desolating powers of paganism being followed by papalism is what William Miller used for his framework of every prophecy he presented.
Ang “daan nga mga binayaan nga dapit” nagtumong sa mga kamatuoran sa doktrina nga nalangkit sa duha ka makalilisang nga gahom sa paganismo ug sa papismo. Ang duha ka makalilisang nga gahom sa paganismo nga gisundan sa papismo mao ang gigamit ni William Miller ingon nga balangkas sa matag propesiya nga iyang gipresentar.
And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. Isaiah 61:4.
Ug ilang tukoron nila pag-usab ang karaang mga guba, ilang patindogon pag-usab ang unang mga kalaglagan, ug ilang ayohon ang nangagun-ob nga mga siyudad, ang mga kalaglagan sa daghang mga kaliwatan. Isaias 61:4.
The structure of prophecy that is represented as the framework, is the history and relationship of those two powers. To restore “the paths to dwell in,” is the restoration of Miller’s framework, that was represented in his dream by the work of the dirt brush man. Isaiah used the illustration of the history of Ezra and those who returned from Babylon and repaired Jerusalem, to identify the restoration of the former desolations.
Ang estruktura sa tagna nga girepresentar ingon nga balangkas mao ang kasaysayan ug relasyon niadtong duha ka mga gahum. Ang pagpahiuli sa “mga alagianan nga kapuy-an” mao ang pagpahiuli sa balangkas ni Miller, nga girepresentahan diha sa iyang damgo pinaagi sa buluhaton sa tawo nga may brush sa hugaw. Gigamit ni Isaias ang ilustrasyon sa kasaysayan ni Ezra ug niadtong mibalik gikan sa Babilonia ug miayo sa Jerusalem, aron maila ang pagpahiuli sa kanhing mga kalaglagan.
Since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face, as it is this day. And now for a little space grace hath been showed from the Lord our God, to leave us a remnant to escape, and to give us a nail in his holy place, that our God may lighten our eyes, and give us a little reviving in our bondage. For we were bondmen; yet our God hath not forsaken us in our bondage, but hath extended mercy unto us in the sight of the kings of Persia, to give us a reviving, to set up the house of our God, and to repair the desolations thereof, and to give us a wall in Judah and in Jerusalem. Ezra 9:7–9.
Sukad pa sa mga adlaw sa among mga amahan hangtod niining adlawa, kami nahulog sa dakong kalapasan; ug tungod sa among mga kasal-anan kami, ang among mga hari, ug ang among mga pari, gitugyan ngadto sa kamot sa mga hari sa kayutaan, ngadto sa espada, ngadto sa pagkabinihag, ug ngadto sa pagpangilog, ug ngadto sa kaulawan sa nawong, maingon niining adlawa. Ug karon, sa makadiyot nga panahon, ang grasya gipakita gikan sa Ginoo nga among Dios, sa pagbilin kanamo ug salin nga makakalagiw, ug sa paghatag kanamo ug lansang diha sa iyang balaang dapit, aron ang among Dios magadan-ag sa among mga mata, ug maghatag kanamo ug gamayng pagpabuhi sa among pagkaulipon. Kay kami mga ulipon man; apan ang among Dios wala mobiya kanamo sa among pagkaulipon, kondili gipatunghaan niya kami sa kalooy sa atubangan sa mga hari sa Persia, sa paghatag kanamo ug pagpabuhi, sa pagpabarog sa balay sa among Dios, ug sa pag-ayo sa nangaguba niini, ug sa paghatag kanamo ug paril sa Juda ug sa Jerusalem. Ezra 9:7–9.
Ezra and those who repaired Jerusalem, represent the “remnant” who are the restorers of the paths to dwell in, and they are those who are accomplishing the work in the context of the Leviticus twenty-six prayer, which Ezra references that “since the days of our fathers have we been in a great trespass unto this day; and for our iniquities have we, our kings, and our priests, been delivered into the hand of the kings of the lands, to the sword, to captivity, and to a spoil, and to confusion of face.” The “day” he is referring to is the “day” that the “remnant” of the last days restore the paths to dwell in.
Si Ezra ug kadtong mga nag-ayo sa Jerusalem nagrepresentar sa “salin” nga mao ang mga magpahiuli sa mga alagianan aron pagapuy-an, ug sila mao ang mga nagatuman sa buluhaton sulod sa konteksto sa pag-ampo sa Levitico 26, nga gihisgotan ni Ezra nga “sukad sa mga adlaw sa among mga amahan kami anaa sa dakong kalapasan hangtod niining adlawa; ug tungod sa among mga kasal-anan, kami, ang among mga hari, ug ang among mga sacerdote, gitugyan ngadto sa kamot sa mga hari sa mga yuta, ngadto sa espada, ngadto sa pagkabinihag, ug ngadto sa pagpangilog, ug ngadto sa kaulawan sa nawong.” Ang “adlaw” nga iyang gipasabot mao ang “adlaw” nga ang “salin” sa kataposang mga adlaw magapahiuli sa mga alagianan aron pagapuy-an.
Ezra’s remnant are the two witnesses who are resurrected at the end of three and a half days, and fulfill the Leviticus twenty-six prayer as illustrated by Daniel in chapter nine. When Ezra and his coworkers returned from exile and rebuilt Jerusalem, they typified the work of restoring Miller’s jewels, which is the work of restoring the foundational truths of Miller. For this reason, understanding the framework of Miller’s work is essential.
Ang salin ni Ezra mao ang duha ka mga saksi nga banhawon sa kataposan sa tulo ug tunga ka adlaw, ug nagtuman sa pag-ampo sa Levitico 26 sumala sa gihulagway ni Daniel diha sa kapitulo 9. Sa dihang si Ezra ug ang iyang mga kaubanan mibalik gikan sa pagkabihag ug gitukod pag-usab ang Jerusalem, ilang gihulagway ang buluhaton sa pagpahiuli sa mga mutya ni Miller, nga mao ang buluhaton sa pagpahiuli sa mga pundasyonal nga kamatuoran ni Miller. Tungod niini, ang pagsabot sa balangkas sa buluhaton ni Miller maoy hinungdanon.
“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 596.
“Ang mga apostoles nagtukod ibabaw sa usa ka sigurado nga patukoranan, mao ang Bato sa mga Kapanahonan. Ngadto niining patukoranan gidala nila ang mga bato nga ilang gikaykay gikan sa kalibotan. Dili nga walay mga babag ang mga magtutukod naningkamot. Ang ilang buluhaton gihimong hilabihan ka lisod tungod sa pagsupak sa mga kaaway ni Cristo. Kinahanglan nilang makigbisog batok sa pagkapanatiko, pagpihig, ug pagdumot niadtong nagtukod ibabaw sa usa ka bakak nga patukoranan. Daghan sa mga nagbuhat ingon nga mga magtutukod sa iglesia mahisama sa mga magtutukod sa kuta sa mga adlaw ni Nehemias, nga mahitungod kanila nahisulat: ‘Sila nga nanagtukod sa kuta, ug sila nga nanagdala ug mga luwan, uban niadtong nanagkarga, ang matag usa pinaagi sa usa sa iyang mga kamot nagbuhat sa buluhaton, ug pinaagi sa laing kamot nagkupot ug hinagiban.’ Nehemias 4:17.” Acts of the Apostles, 596.
In both passages of Isaiah, the work is to raise up the foundations and desolations of many generations. Isaiah is identifying a spiritual work that was illustrated by the literal work. The foundations were to be guarded, but instead they were eventually totally covered up by a false foundation of counterfeit jewels. Those who Isaiah identifies are restoring the foundational truths of the Millerites, not literal bricks and stones. The symbol of those truths is Miller’s framework of the two desolating powers which trampled down the sanctuary and the host for “seven times.”
Sa duha ka pahayag sa Isaias, ang buluhaton mao ang pagpatindog pag-usab sa mga patukoranan ug sa mga kagun-oban sa daghang mga kaliwatan. Si Isaias nag-ila sa usa ka espirituwal nga buluhaton nga gipakita pinaagi sa literal nga buluhaton. Ang mga patukoranan kinahanglan unta bantayan, apan hinoon sa ulahi sila natabonan sa hingpit sa usa ka bakak nga patukoranan sa peke nga mga mutya. Kadtong giila ni Isaias mao ang nagpasig-uli sa mga sukaranang kamatuoran sa mga Millerita, dili literal nga mga tisa ug mga bato. Ang simbolo niadtong mga kamatuoran mao ang balangkas ni Miller sa duha ka makaguba nga mga gahum nga mitunob sa balaang puloy-anan ug sa panon sulod sa “pito ka mga panahon.”
That work of restoration is represented as raising up “the foundations” and “desolations of many generations,” and represents the prophetic work of restoring the foundational truths through the methodology that brings prophetic line upon prophetic line, from here a little and there a little. The work of reestablishing the foundations and desolations is the work of presenting and defending the original truths represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts, which are the two tables of Habakkuk chapter two. And the work is accomplished with the latter rain methodology of “line upon line”. It is the work of returning to Jeremiah’s old paths in the controversy of those who wish to uphold a counterfeit foundation, as represented by the false jewels of Miller’s dream.
Kining buluhaton sa pagpahiuli gihulagway ingon nga pagpataas pag-usab sa “mga patukoranan” ug sa “mga kalaglagan sa daghang mga kaliwatan,” ug nagrepresentar sa profetikanhong buluhaton sa pagpahiuli sa mga batakang kamatuoran pinaagi sa pamaagi nga nagadala ug profetikanhong linya ibabaw sa profetikanhong linya, dinhi diyutay ug didto diyutay. Ang buluhaton sa pagpatindog pag-usab sa mga patukoranan ug mga kalaglagan mao ang buluhaton sa pagpahayag ug pagpanalipod sa orihinal nga mga kamatuoran nga girepresentar sa mga tsart sa mga payunir sa 1843 ug 1850, nga mao ang duha ka papan sa Habakkuk kapitulo dos. Ug ang buluhaton matuman pinaagi sa pamaagi sa ulahing ulan nga “linya ibabaw sa linya.” Kini mao ang buluhaton sa pagbalik sa karaang mga alagianan ni Jeremias sa sulod sa pakiglalis batok niadtong nangandoy sa pagpatunhay sa usa ka mini nga patukoranan, ingon sa girepresentar sa mini nga mga mutya sa damgo ni Miller.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.
“Ang kaaway nagtinguha sa paglingiw sa mga hunahuna sa atong mga igsoon nga lalaki ug babaye gikan sa buluhaton sa pag-andam ug usa ka katawhan aron makatindog niining kaulahiang mga adlaw. Ang iyang mga limbong gituyo aron pagiyahon ang mga hunahuna palayo sa mga kapeligrohan ug mga katungdanan niining taknaa. Giisip nila nga walay bili ang kahayag nga gianhi ni Cristo gikan sa langit aron ihatag kang Juan alang sa Iyang katawhan. Gitudloan nila nga ang mga talan-awon nga ania na sa atong atubangan dili igo ug kahinungdanon aron pagatagdon sa pinasahi nga pagtagad. Gipawala nila ang gahum sa kamatuoran nga gikan sa langitnong gigikanan ug gitulis nila ang katawhan sa Dios sa ilang nangaging kasinatian, ug ilis niini ilang gihatag ang usa ka bakak nga siyensiya.
“‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.
“‘Mao kini ang giingon sa Ginoo, Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga agianan, hain ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niini.’ Jeremias 6:16.
“Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.
“Ayaw tugoti nga adunay bisan kinsa nga maninguha sa paggisi sa mga patukoranan sa atong pagtoo—ang mga patukoranan nga gibutang sa sinugdanan sa atong buluhaton pinaagi sa mapinangadyoon nga pagtuon sa pulong ug pinaagi sa pagpadayag. Ibabaw niining mga patukoranan kita nagatukod sulod sa miaging kalim-an ka tuig. Ang mga tawo mahimong maghunahuna nga sila nakakaplag ug bag-ong dalan ug nga sila makahimo sa pagpahimutang ug patukoranan nga mas malig-on kay sa napatukod na. Apan kini usa ka dakong paglimbong. Kay walay laing patukoranan nga ikabutang ni bisan kinsa gawas nianang napatukod na.”
“In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.
“Sa nangagi, daghan ang misulay sa pagtukod ug usa ka bag-ong pagtuo, sa pagpahimutang ug bag-ong mga prinsipyo. Apan unsa kadugay mitindog ang ilang gitukod? Sa dili madugay napukan kini, kay kini wala matukod ibabaw sa Bato.
“Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.
“Wala ba kinahanglana sa unang mga tinun-an ang pag-atubang sa mga pulong sa mga tawo? Wala ba sila kinahanglana nga maminaw sa mini nga mga teoriya, ug unya, sa nabuhat na nila ang tanan, magapadayon nga malig-on, nga magaingon: ‘Kay walay bisan kinsa nga makabutang ug lain nga patukoranan gawas niadtong gibutang na’? 1 Corinthians 3:11.
“So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
“Busa kinahanglan natong huptan nga malig-on hangtod sa katapusan ang sinugdanan sa atong pagsalig. Ang mga pulong nga may gahum gipadala sa Dios ug ni Cristo ngadto niining katawhan, nga naggiyah kanila paggawas gikan sa kalibotan, matag punto, ngadto sa tin-awng kahayag sa kamatuoran alang niining panahona. Uban sa mga ngabil nga nahikap sa balaang kalayo, ang mga alagad sa Dios nagpahayag sa mensahe. Ang balaang pamulong nagpamatuod pinaagi sa iyang timri sa pagkatinuod sa kamatuoran nga gipahayag.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
The “work of preparing a people to stand in the last days,” is the work associated with the two prophecies of Ezekiel in chapter thirty-seven. A message is delivered by Isaiah’s voice in the wilderness, and the first message of Ezekiel brings those that have been dead in the street of the city of Sodom and Egypt for three-and-a-half days together. They then recognize they have been in Matthew’s tarrying time of the parable of the ten virgins. They then hear the call given to Jeremiah to separate the precious from the vile if they wish to return. They also recognize that Daniel’s prayer in chapter nine as present truth. Therefore if and when they choose to return by accepting and accomplishing the conditions of the gospel, then they receive Ezekiel’s second message and stand upon their feet a mighty army.
Ang “buluhaton sa pag-andam sa usa ka katawhan aron makabarog sa katapusang mga adlaw,” mao ang buluhaton nga may kalabutan sa duha ka mga tagna ni Ezekiel sa kapitulo traynta’y-siyete. Usa ka mensahe gipahayag pinaagi sa tingog ni Isaias didto sa kamingawan, ug ang unang mensahe ni Ezekiel naghiusa niadtong nangamatay sulod sa tulo ka adlaw ug tunga sa dalan sa siyudad sa Sodoma ug Egipto. Unya ilang maila nga sila diay anaa sa panahon sa paghulat diha sa Mateo nga anaa sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Unya ilang madungog ang tawag nga gihatag kang Jeremias sa paglain sa bililhon gikan sa dautan kon buot silang mobalik. Ilang maila usab ang pag-ampo ni Daniel sa kapitulo nuebe ingon nga kamatuoran alang niining panahona. Busa, kon ug sa dihang pilion nila ang pagbalik pinaagi sa pagdawat ug pagtuman sa mga kahimtang sa ebanghelyo, nan ilang madawat ang ikaduhang mensahe ni Ezekiel ug motindog sila ibabaw sa ilang mga tiil, usa ka gamhanang kasundalohan.
The “work of preparing a people to stand in the latter days” is accomplished through the latter rain methodology of “line upon line.” That work involves a work of restoring the Millerite truths that are represented on the 1843 and 1850 pioneer charts. Those two charts are Habakkuk’s two tables and they are to be laid upon one another (line upon line), and in so doing the two charts represent the foundational truths that are to be restored in the last days by the dirt brush man.
Ang “buluhaton sa pag-andam ug usa ka katawhan aron makatindog sa ulahing mga adlaw” matuman pinaagi sa pamaagi sa ulahing ulan nga “linya ibabaw sa linya.” Kana nga buluhaton naglakip sa usa ka buhat sa pagpahiuli sa mga kamatuoran sa Millerite nga girepresentahan sa mga pioneer chart sa 1843 ug 1850. Kining duha ka mga tsart mao ang duha ka lamesa ni Habakkuk ug kinahanglan ipahimutang ang usa ibabaw sa usa (linya ibabaw sa linya), ug sa pagbuhat niana, ang duha ka mga tsart nagrepresentar sa mga patukoranan nga mga kamatuoran nga pagahiulion sa katapusang mga adlaw pinaagi sa tawo nga may brush sa abog.
When brought together, line upon line, they identify the mistake in the 1843 chart, which was thereafter corrected upon the 1850 chart. When considered as one table (line upon line) they then represent both the experience of God’s people and the hidden history of the seven thunders, for together they illustrate the first disappointment, the tarrying time, the Midnight Cry, and October 22, 1844, and the great disappointment.
Sa dihang pagatiponon, linya ibabaw sa linya, ilang gipaila ang sayop diha sa tsart sa 1843, nga human niana gitul-id sa tsart sa 1850. Sa dihang pagahuna-hunaon ingon nga usa ka lamesa (linya ibabaw sa linya) sila nan nagrepresentar sa kasinatian sa katawohan sa Dios ug sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog, kay sa tingub ilang gihulagway ang unang kapakyasan, ang panahon sa paglangan, ang Tunga-tungang Gabii nga Singgit, ug ang Oktubre 22, 1844, ug ang dakong kapakyasan.
It is the first disappointment, Midnight Cry and great disappointment that is the hidden history of the seven thunders. It is the structure of truth, for truth is based upon the first and last letter of the Hebrew word “truth” being the same as is the first and last disappointment of that history. The middle and thirteenth letter is a symbol of rebellion as represented by those who reject the message of the Midnight Cry. The two charts when brought together provide two witnesses to the prophetic truths of the Millerites that are to be restored by the dirt brush man, but they also identify the experience that typifies the experience of the one hundred and forty-four thousand.
Ang nahaunang kasagmuyoan, ang Paghilak sa Tunga‑tungang Gabii, ug ang dakong kasagmuyoan mao ang tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog. Kini mao ang estruktura sa kamatuoran, kay ang kamatuoran nakabasi sa nahauna ug kataposang letra sa Hebreohanong pulong nga “kamatuoran” nga sama sa nahauna ug kataposang kasagmuyoan nianang kasaysayana. Ang tunga‑tungang ug ikapulog‑tulo nga letra usa ka simbolo sa pagsukol, ingon sa gihulagway niadtong mga mosalikway sa mensahe sa Paghilak sa Tunga‑tungang Gabii. Ang duha ka tsart, sa dihang pagahiuson, naghatag ug duha ka mga saksi sa mga matagnaong kamatuoran sa mga Millerite nga igapahiuli pinaagi sa tawo nga may hugawng borcha, apan ila usab nga giila ang kasinatian nga nagatipo sa kasinatian sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
Those called to be the ensign (the one hundred and forty-four thousand) were confronted with their first disappointment on July 18, 2020, and then in July of 2023, they were then presented with a message from a voice crying in the wilderness. The voice was calling them to return.
Ang mga gitawag aron mahimong bandila (ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo) miatubang sa ilang unang kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020, ug unya sa Hulyo sa 2023, gipahimangnoan sila pinaagi sa usa ka mensahe gikan sa usa ka tingog nga nagasinggit sa kamingawan. Ang maong tingog nagtawag kanila sa pagbalik.
It is at this point in the hidden history of the seven thunders that rebellion will be manifested, for the next waymark is when the dirt brush man gathers the jewels and casts them into the casket. They then shine ten times brighter. At that point Miller was awakened. When the virgins (Miller) awake, it is too late. The restoration of the desolations of many generations is a work that the two witnesses must participate in. That work is now being carried out.
Niining puntoha sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog nga ang pagrebelde igapadayag, kay ang sunod nga timaan sa dalan mao ang panahon nga ang tawo nga nagasipilyo sa hugaw magtigum sa mga hiyas ug ihulog kini ngadto sa sudlanan. Unya sila mosidlak nga napulo ka pilo nga mas masanagon. Nianang puntoha si Miller gipukaw. Sa diha nga ang mga ulay (Miller) mamukaw, ulahi na kaayo. Ang pagpahiuli sa mga kalaglagan sa daghang mga kaliwatan maoy usa ka buluhaton nga kinahanglang pagapakigbahinan sa duha ka mga saksi. Kana nga buluhaton ginatuman na karon.
William Miller’s framework of the prophecies represented by the vision of the Ulai River, of Daniel chapters seven, eight and nine was the two desolating powers of paganism and papalism and the framework for Future for America is paganism (the dragon), followed by papalism (the beast) and apostate Protestantism (the false prophet). The key that establishes both frameworks is the writings of the apostle Paul. The apostle Paul was the prophetic voice that connected ancient Israel with spiritual Israel. Before his conversion, Paul’s name was Saul, which means “selected” or “set forth”.
Ang balangkas ni William Miller sa mga tagna nga girepresentahan sa panan-awon sa Suba sa Ulai, sa Daniel kapitulo pito, walo ug siyam, mao ang duha ka makaguba nga gahom sa paganismo ug papalismo; ug ang balangkas alang sa Future for America mao ang paganismo (ang dragon), nga gisundan sa papalismo (ang mananap) ug sa apostatang Protestantismo (ang mini nga propeta). Ang yawi nga nagpatukod sa duha ka mga balangkas mao ang mga sinulat ni apostol Pablo. Si apostol Pablo mao ang tingog nga matagnaon nga nagdugtong sa karaang Israel ngadto sa espirituwal nga Israel. Sa wala pa ang iyang pagkakabig, ang ngalan ni Pablo mao si Saul, nga nagkahulogan ug “pinili” o “gipahimutang.”
Paul was chosen (selected) to be the apostle to the Gentiles, and he was chosen among other things for his understanding of the Old Testament. Writing the majority of the New Testament, there is no other of the New Testament authors who possessed the understanding of the Old Testament as did Paul. He was chosen to lead out in presenting the gospel to the Gentiles, but he was also chosen to establish the relationship of the prophetic histories of the Old Testament with the prophetic history that followed the time period of the cross. Without Paul’s testimony the prophetic understanding of the Millerites, and that of Future for America would be non-existent. In the very history where literal Israel was divorced as God’s chosen people, Paul was chosen to identify that ancient Israel, though then divorced from God, was the symbol of the prophetic history of spiritual Israel. The necessary prophetic rules for the movements of the first and third angels are based primarily upon the writings of the apostle Paul.
Si Pablo gipili (pinili) aron mahimong apostol ngadto sa mga Hentil, ug siya gipili usab, lakip sa ubang mga butang, tungod sa iyang pagsabot sa Daang Tugon. Sanglit siya ang nagsulat sa kadaghanan sa Bag-ong Tugon, walay laing tagsulat sa Bag-ong Tugon nga nakabaton sa pagsabot sa Daang Tugon sama kang Pablo. Gipili siya aron mangulo sa pagpahibalo sa ebanghelyo ngadto sa mga Hentil, apan gipili usab siya aron ipahimutang ang kalabutan sa mga propetikong kasaysayan sa Daang Tugon uban sa propetikong kasaysayan nga misunod sa yugto sa panahon sa krus. Kon walay pagpamatuod ni Pablo, ang propetikong pagsabot sa mga Millerite, ug kadtong sa Future for America, dili maglungtad. Sa mao gayud nga kasaysayan diin ang literal nga Israel gibulag pinaagi sa diborsyo isip piniling katawhan sa Dios, si Pablo gipili aron pag-ila nga ang karaang Israel, bisan pa man nga niadtong panahona gibulag na gikan sa Dios, mao ang simbolo sa propetikong kasaysayan sa espirituwal nga Israel. Ang gikinahanglang mga propetikong lagda alang sa mga kalihokan sa una ug ikatulong manulonda gibase sa panguna ibabaw sa mga sinulat ni apostol Pablo.
For this reason, we will consider some of the prophetic principles that are identified by Paul that impacted the message of the Millerites, that was set within the framework of two desolating powers, and in so doing we will also consider how those principles impact upon the framework of three desolating powers.
Tungod niini, atong palandungon ang pipila sa mga prinsipyo sa pagpanagna nga giila ni Pablo nga nakaapekto sa mensahe sa mga Millerite, nga napahimutang sulod sa balangkas sa duha ka mga makalilisang nga gahum sa paglaglag, ug sa pagbuhat niini atong palandungon usab kon giunsa sa maong mga prinsipyo ang pag-apekto sa balangkas sa tulo ka mga makalilisang nga gahum sa paglaglag.
Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:1–10.
Labut pa niini, mga igsoon, dili ko buot nga kamo magpabiling walay kahibalo, nga ang tanan natong mga amahan diha sa ilalom sa panganod, ug ang tanan miagi sa dagat; ug silang tanan gibautismohan ngadto kang Moises diha sa panganod ug diha sa dagat; ug silang tanan mikaon sa mao rang espirituhanong kalan-on; ug silang tanan miinom sa mao rang espirituhanong ilimnon: kay sila miinom gikan nianang espirituhanong Bato nga nagsunod kanila: ug kadtong Bato mao si Cristo. Apan sa daghan kanila ang Dios wala mahimuot: kay sila gipukan didto sa kamingawan. Karon kining mga butanga nahitabo ingon nga mga panig-ingnan alang kanato, aron dili kita mangibog sa mga dautang butang, maingon nga sila usab nangibog. Dili usab kamo mahimong mga magsisimba sa mga diosdios, maingon nga ang uban kanila nahimo; sumala sa nahisulat, Ang katawohan milingkod aron mokaon ug moinom, ug mingtindog aron magdula. Dili usab kita magbuhat ug pakighilawas, maingon nga ang uban kanila nagbuhat, ug nangapukan sulod sa usa ka adlaw ang kaluhaan ug tulo ka libo. Dili usab nato sulayan si Cristo, maingon nga ang uban kanila usab misulay kaniya, ug gilaglag sa mga bitin. Dili usab kamo magbagulbol, maingon nga ang uban kanila usab nagbagulbol, ug gilaglag sa maglalaglag. Karon kining tanan nga mga butanga nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini nahisulat alang sa atong pagpahimangno, kanato nga giabut na sa mga katapusan sa kalibotan. 1 Corinto 10:1–10.
In ten short verses, Paul identifies that the rite of baptism was typified at the Red Sea crossing, that the Rock which followed ancient Israel, was a “spiritual Rock,” and that it was Christ. He identifies that ancient Israel was the example for those living in the last days. This passage is a warning, and the passage is a point of controversy between those who uphold truth and those who oppose truth. Adventist theologians teach that Paul was simply identifying that the histories of ancient Israel were illustrating moral lessons that needed to be understood by those living in the last days, but they insist Paul was not identifying that the histories of literal Israel were actually to be repeated by spiritual Israel. Sister White often uses this passage to confirm exactly what Paul meant.
Sa napulo ka mubo nga bersikulo, gipaila ni Pablo nga ang rito sa bautismo gitipoha sa pagtabok sa Dagat nga Mapula, nga ang Bato nga misunod sa karaang Israel usa ka “espirituhanong Bato,” ug nga kini mao si Cristo. Gipaila usab niya nga ang karaang Israel mao ang panig-ingnan alang niadtong nangabuhi sa kaulahian nga mga adlaw. Kini nga teksto usa ka pasidaan, ug kini nga teksto maoy usa ka punto sa paglalis tali sa mga nagatuboy sa kamatuoran ug sa mga nagsupak sa kamatuoran. Ang mga Adventistang teologo nagtudlo nga si Pablo nagpakita lamang nga ang mga kasaysayan sa karaang Israel naglarawan ug mga leksiyong moral nga kinahanglan masabtan sa mga nangabuhi sa kaulahian nga mga adlaw, apan ilang gipanindigan nga si Pablo wala magpaila nga ang mga kasaysayan sa literal nga Israel pagausbon gayud sa espirituhanong Israel. Kanunay gamiton ni Sister White kini nga teksto aron sa pagpamatuod gayud sa tukmang kahulogan sa gisulti ni Pablo.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
“Ang matag usa sa karaang mga propeta misulti dili kaayo alang sa ilang kaugalingong panahon kondili alang sa ato, busa ang ilang pagpanagna nagapadayon nga may kalig-on alang kanato. ‘Karon kining tanang mga butanga nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini gisulat alang sa atong pagpahimangno, nga dinha kanato miabut ang mga kinatumyan sa kalibotan.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Dili alang sa ilang kaugalingon, kondili alang kanato, sila nag-alagad niadtong mga butanga, nga karon gikapahibalo kaninyo pinaagi kanila nga nagwali sa maayong balita kaninyo pinaagi sa Espiritu Santo nga gipadala gikan sa langit; mga butang nga gitinguha sa mga manulonda nga tan-awon.’ 1 Peter 1:12....”
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“Gitigum sa Biblia ug gihugpong pag-ayo ang iyang mga bahandi alang niining katapusang kaliwatan. Ang tanang dagkong hitabo ug mga solemneng pakighilambigit sa kasaysayan sa Daang Tugon nahitabo na, ug nagpadayon sa pag-usab sa ilang kaugalingon, sulod sa iglesia niining katapusang mga adlaw.” Selected Messages, libro 3, 338, 339.
The “great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days,” is how Sister White summarizes Paul’s meaning in the verses. In an attempt to undermine Paul’s identification of ancient Israel as symbolically illustrating literal Israel’s history, Satan has foisted two primary attacks against this prophetic principle. The first, that I already mentioned, is the claim that Paul was simply identifying that those histories represented moral lessons. That false teaching is a half-truth, and a half-truth is not truth at all. It is true that the moral lessons that might be derived from the history of ancient Israel, is for the benefit of those living in the last days, but when that is used to deny that those histories are also an illustration of events that will be repeated, it becomes a half-truth, which is designed to deny the truth.
Ang “dagkong mga panghitabo ug solemne nga mga transaksiyon sa kasaysayan sa Daang Tugon nahitabo na, ug nagapadayon sa pag-usab sa ilang kaugalingon diha sa iglesia niining ulahing mga adlaw,” mao ang paagi nga gilangkuban ni Sister White ang kahulogan ni Pablo sa maong mga bersikulo. Sa paningkamot sa paglumpag sa pag-ila ni Pablo nga ang karaang Israel simbolikong naghulagway sa kasaysayan sa literal nga Israel, si Satanas mipahamtang ug duha ka pangunang mga pag-atake batok niining prinsipyo sa tagna. Ang una, nga akong nahisgotan na, mao ang pag-angkon nga si Pablo yano lamang nga nag-ingon nga kadtong mga kasaysayan nagrepresentar ug moral nga mga leksiyon. Kining bakak nga pagtulon-an usa ka tunga nga kamatuoran, ug ang tunga nga kamatuoran dili gayud kamatuoran. Tinuod nga ang moral nga mga leksiyon nga mahimong makuha gikan sa kasaysayan sa karaang Israel alang sa kaayohan niadtong nangabuhi sa ulahing mga adlaw, apan sa dihang gigamit kana aron ilimod nga kadtong mga kasaysayan usab usa ka hulagway sa mga panghitabo nga pagausbon, mahimo kini nga tunga nga kamatuoran, nga gituyo aron isalikway ang kamatuoran.
“A blessing or a curse is now before the people of God—a blessing if they come out from the world and are separate, and walk in the path of humble obedience; and a curse if they unite with the idolatrous, who trample upon the high claims of heaven. The sins and iniquities of rebellious Israel are recorded and the picture presented before us as a warning that if we imitate their example of transgression and depart from God we shall fall as surely as did they. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’” Testimonies, volume 1, 609.
“Usa ka panalangin o usa ka tunglo anaa karon sa atubangan sa katawhan sa Dios—usa ka panalangin kon sila mogawas gikan sa kalibutan ug mahimulag, ug molakaw sa dalan sa mapainubsanon nga pagkamasinugtanon; ug usa ka tunglo kon sila makighiusa sa mga magsisimba sa mga diosdios, nga nagatamay sa hataas nga mga pag-angkon sa langit. Ang mga sala ug mga kasal-anan sa masukihong Israel natala, ug ang hulagway gipahamutang sa atong atubangan ingon nga usa ka pasidaan nga kon atong sundon ang ilang panig-ingnan sa paglapas ug mobiya gikan sa Dios, kita mahulog sa walay kapakyasang paagi maingon usab kanila. ‘Karon kining tanan nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini gisulat alang sa atong pagpasidaan, kang kinsa miabut ang mga katapusan sa kalibutan.’” Testimonies, tomo 1, 609.
One truth is not to be used to deny another truth, for when it is, it turns the truth of God into a lie.
Ang usa ka kamatuoran dili gamiton aron ilimod ang laing kamatuoran, kay sa dihang kini buhaton, ang kamatuoran sa Dios himoon niini nga bakak.
“One saying of the Saviour must not be made to destroy another.” The Great Controversy, 371.
“Ang usa ka pamulong sa Manluluwas dili angay himuong paagi sa pagguba sa lain.” The Great Controversy, 371.
The teaching that ancient Israel’s history represents moral lessons alone, is often used by Adventist theologians to destroy God’s prophetic Word, and it is one of the half-truths that is included in the dish of fables prepared to deceive God’s people into receiving a lie, and the lie they receive is identified in the writings of the apostle Paul.
Ang pagtulon-an nga ang kasaysayan sa karaang Israel nagrepresentar lamang ug mga leksiyong moral, sagad gamiton sa mga Adventistang teologo aron gub-on ang profetikong Pulong sa Dios, ug kini usa sa mga tunga nga kamatuoran nga gilakip sa pinggan sa mga sugilanon nga giandam aron limbongan ang katawhan sa Dios ngadto sa pagdawat ug bakak, ug ang bakak nga ilang gidawat gipaila sa mga sinulat ni apostol Pablo.
The other primary attack against the principle that the history of ancient Israel illustrates the history of modern Israel was invented by Jesuits during the history of the counter reformation, and it consists of agreeing to the idea that the history of ancient Israel is repeated. The Jesuit lie is that the history is literally repeated, not spiritually repeated. The lie was invented as a way to prevent an understanding that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy, for the teaching assents to the truth that there is an antichrist in the last days, but it argues that the antichrist is represented by a literal power, not a spiritual power. The whore in Revelation seventeen, who has mystery Babylon written on her forehead, would then be a whore that arises in the literal land of Babylon, which today is Iraq.
Ang laing nag-unang pag-atake batok sa prinsipyo nga ang kasaysayan sa karaang Israel naghulagway sa kasaysayan sa modernong Israel giimbento sa mga Heswita sa panahon sa kasaysayan sa Counter-Reformation, ug kini naglangkob sa pag-uyon sa ideya nga ang kasaysayan sa karaang Israel gisubli. Ang bakak sa mga Heswita mao nga ang kasaysayan gisubli sa literal, dili sa espirituwal. Ang maong bakak giimbento ingon nga paagi aron mapugngan ang pagsabot nga ang papa sa Roma mao ang anticristo sa tagna sa Biblia, kay ang pagtulon-an miuyon sa kamatuoran nga adunay usa ka anticristo sa ulahing mga adlaw, apan kini nangatarongan nga ang anticristo girepresentahan sa usa ka literal nga gahum, dili sa usa ka espirituwal nga gahum. Ang bigaon diha sa Revelation 17, nga may sinulat sa iyang agtang nga misteryo, Babilonia, nan mahimong usa ka bigaon nga motungha sa literal nga yuta sa Babilonia, nga karon mao ang Iraq.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.
“Ang mga nalibog sa ilang pagsabot sa pulong, nga napakyas sa pagtan-aw sa kahulogan sa antikristo, sa walay duhaduha ibutang ang ilang kaugalingon sa dapig sa antikristo.” Kress Collection, 105.
The pope is a literal person, representing a literal power (the Catholic church), but he and his organization has been prophetically identified by literal Babylon, and can only be correctly identified when the subject of the antichrist is set forth as the spiritual fulfillment of a literal example. Paul identified that literal Israel illustrates spiritual Israel, but it was not a new prophetic truth that he presented, for his understanding was generally based upon the Old Testament, and it is there that his testimony is grounded.
Ang papa maoy usa ka literal nga tawo, nga nagrepresentar sa usa ka literal nga gahum (ang Iglesiang Katolika), apan siya ug ang iyang organisasyon sa pagtagna giila pinaagi sa literal nga Babilonia, ug husto lamang sila nga maila kon ang hilisgutan sa anticristo ipresentar ingon nga espirituwal nga katumanan sa usa ka literal nga panig-ingnan. Giila ni Pablo nga ang literal nga Israel naghulagway sa espirituwal nga Israel, apan dili kini bag-ong matagnaong kamatuoran nga iyang gipadayag, kay ang iyang pagsabot sa kinatibuk-an nakabase sa Daang Tugon, ug didto nagpahimutang ang pundasyon sa iyang pagpamatuod.
Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.
Mao kini ang giingon sa Ginoo, ang Hari sa Israel, ug sa iyang Manunubos, ang Ginoo sa mga panon: Ako mao ang nahauna, ug Ako mao ang naulahi; ug gawas Kanako walay Dios. Ug kinsa, sama Kanako, ang makatawag, ug makapahayag niini, ug makapahimutang niini sa kahapsay alang Kanako, sukad nga Akong gitukod ang karaang katawhan? Ug ang mga butang nga umaabot, ug nga moabot pa, ipakita nila kini kanila. Ayaw kamo kahadlok, ni malisang: wala ba Ako magsugilon kanimo sukad niadtong panahona, ug nagpahayag niini? Kamo gayud mao ang Akong mga saksi. Aduna bay Dios gawas Kanako? Oo, walay laing Dios; Ako walay nailhan. Isaias 44:6–8.
We are to be Christ’s witnesses, as was Paul, that the Alpha and Omega appointed not only ancient Israel, but all the biblical ancient people as symbols to show “the things that are coming,” upon those who live in the last days. Paul was an expert on the Old Testament, and he was raised up to be the prophetic connecting link between the dispensation of literal and spiritual Israel. It was his writings that guided those who understood the increase of knowledge at the time of the end in 1798, and also in 1989.
Kita gitawag aron mahimong mga saksi ni Cristo, sama kang Pablo, nga ang Alpha ug Omega nagtudlo dili lamang sa karaang Israel, kondili sa tanang karaang katawhan sa Biblia ingon nga mga simbolo aron ipakita “ang mga butang nga umaabot,” ibabaw niadtong mga nagapuyo sa katapusang mga adlaw. Si Pablo usa ka batid sa Daang Tugon, ug siya gibangon aron mahimong propetikong sumpay nga nagdugtong sa dispensasyon sa literal ug espirituwal nga Israel. Ang iyang mga sinulat mao ang naggiya niadtong nakasabut sa pagdugang sa kahibalo sa panahon sa katapusan niadtong 1798, ug usab niadtong 1989.
Ancient literal Babylon, the ancient children of the east, ancient Egypt, ancient Greece, and the ancient Medo-Persian empire are symbols of spiritual powers at the end of the world. The ancient symbols are the literal that precedes, and represent, the spiritual that follows. Paul goes so far as to identify that literal Adam symbolized spiritual Adam (who is Christ).
Ang karaang literal nga Babilonia, ang karaang mga anak sa sidlakan, ang karaang Ehipto, ang karaang Gresya, ug ang karaang imperyong Medo-Persiano maoy mga simbolo sa espirituwal nga mga gahum sa katapusan sa kalibotan. Ang karaang mga simbolo mao ang literal nga nag-una, ug nagrepresentar, sa espirituwal nga mosunod. Miabot pa gani si Pablo sa pag-ila nga ang literal nga Adan nagsimbolo sa espirituwal nga Adan (nga mao si Cristo).
And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. The first man is of the earth, earthy: the second man is the Lord from heaven. As is the earthy, such are they also that are earthy: and as is the heavenly, such are they also that are heavenly. And as we have borne the image of the earthy, we shall also bear the image of the heavenly. 1 Corinthians 15:45–49.
Busa kini nahisulat, Ang nahaunang tawo nga si Adan nahimong buhing kalag; ang ulahing Adan nahimong espiritu nga nagahatag kinabuhi. Apan dili ang espirituhanon ang nahauna, kondili ang kinaiya sa tawhanon; ug sa ulahi ang espirituhanon. Ang nahaunang tawo iya sa yuta, yutan-on: ang ikaduhang tawo mao ang Ginoo gikan sa langit. Ingon sa yutan-on, mao man usab sila nga mga yutan-on: ug ingon sa langitnon, mao man usab sila nga mga langitnon. Ug maingon nga kita nagdala sa dagway sa yutan-on, magadala usab kita sa dagway sa langitnon. 1 Corinto 15:45–49.
There are some very profound lessons Paul is teaching concerning the first and last Adam, but we are simply identifying the principle which he sets forth very clearly in the passage, when he states, “that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual.” The literal, which Paul here identifies as “natural,” is first, and the spiritual is last. Literal Israel was first, and natural, and spiritual Israel comes “afterward.”
Adunay pipila ka hilabihan ka halalum nga mga pagtulon-an nga ginatudlo ni Pablo mahitungod sa nahauna ug sa ulahing Adan, apan among ginailhan lamang ang baruganan nga iyang dayag kaayo nga gipahimutang niining pahayag, sa dihang siya nagaingon, “dili una ang espirituwal, kondili ang kinaiyanhon; ug sa ulahi ang espirituwal.” Ang literal, nga dinhi giila ni Pablo ingon nga “kinaiyanhon,” mao ang nahauna, ug ang espirituwal mao ang ulahi. Ang literal nga Israel mao ang nahauna, ug kinaiyanhon, ug ang espirituwal nga Israel moabot “sa ulahi.”
Literal Babylon precedes spiritual Babylon. The next important point that is emphasized in Paul’s writings is the point in history when the change from literal to spiritual is to be applied. It is the time period of the cross when the prophetic change from literal to spiritual is identified.
Ang literal nga Babilonia nagauna sa espirituwal nga Babilonia. Ang sunod nga importante nga punto nga gipasiugda sa mga sinulat ni Pablo mao ang punto sa kasaysayan diin ang pagbalhin gikan sa literal ngadto sa espirituwal pagagamiton. Kini mao ang yugto sa panahon sa krus diin ang profetikong pagbag-o gikan sa literal ngadto sa espirituwal giila.
For ye are all the children of God by faith in Christ Jesus. For as many of you as have been baptized into Christ have put on Christ. There is neither Jew nor Greek, there is neither bond nor free, there is neither male nor female: for ye are all one in Christ Jesus. And if ye be Christ’s, then are ye Abraham’s seed, and heirs according to the promise. Galatians 3:26–29.
Kay kamong tanan mga anak sa Dios pinaagi sa pagtoo diha kang Cristo Jesus. Kay ang tanan ninyo nga gibautismohan ngadto kang Cristo nagsul-ob kang Cristo. Wala nay Judio ni Grego, wala nay ulipon ni gawasnon, wala nay lalaki ni babaye; kay kamong tanan usa diha kang Cristo Jesus. Ug kon kamo iya ni Cristo, nan kaliwat kamo ni Abraham, ug mga manununod sumala sa saad. Galacia 3:26–29.
It matters not what your birthright might be, if and when you accept Christ, you then become the seed of Abraham. You are not literal Israel; you are spiritual Israel. The transition from literal to spiritual was the cross. Paul divides mankind into two classes. Each class has their own covenant, each are descendants of Abraham. Each has a city that represents their family and covenant. Each is either a son of literal Adam or spiritual Adam.
Dili mahinungdanon kung unsa man ang imong pagkatungod tungod sa pagkatawo; kon ug sa dihang modawat ka kang Cristo, nan mahimo ka nga kaliwat ni Abraham. Dili ikaw literal nga Israel; ikaw espirituwal nga Israel. Ang pagbalhin gikan sa literal ngadto sa espirituwal mao ang krus. Gibahin ni Pablo ang katawhan ngadto sa duha ka mga hut-ong. Ang matag hut-ong adunay kaugalingong tugon, ug ang matag usa mga kaliwat ni Abraham. Ang matag usa adunay usa ka siyudad nga nagrepresentar sa ilang panimalay ug tugon. Ang matag usa bisan anak sa literal nga Adan o sa espirituwal nga Adan.
For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–30.
Kay nahisulat man, nga si Abraham adunay duha ka mga anak nga lalaki, ang usa gikan sa ulipong babaye, ug ang usa gikan sa gawasnong babaye. Apan siya nga gikan sa ulipong babaye natawo sumala sa unod; apan siya nga gikan sa gawasnong babaye pinaagi sa saad. Kining mga butanga maoy usa ka pasumbingay: kay kining mga babayehana mao ang duha ka mga tugon; ang usa gikan sa bukid sa Sinai, nga nagaanak ngadto sa pagkaulipon, ug kini mao si Agar. Kay kining si Agar mao ang bukid sa Sinai didto sa Arabia, ug nagkatugbang sa Jerusalem nga anaa karon, ug ulipon uban sa iyang mga anak. Apan ang Jerusalem nga atua sa itaas gawasnon, ug mao ang inahan natong tanan. Kay nahisulat man, Pagmaya, ikaw nga apuli nga wala mag-anak; suminggit ug pagtuaw, ikaw nga wala magbati sa kasakit sa pagpanganak: kay ang biniyaan adunay daghan pang mga anak kay kaniya nga adunay bana. Karon kita, mga igsoon, ingon kang Isaac, mga anak kita sa saad. Apan maingon niadtong panahona, siya nga natawo sumala sa unod naglutos kaniya nga natawo sumala sa Espiritu, mao man usab kini karon. Bisan pa niana, unsa may giingon sa Kasulatan? Papahawaa ang ulipong babaye ug ang iyang anak nga lalaki: kay ang anak nga lalaki sa ulipong babaye dili mahimong manununod uban sa anak nga lalaki sa gawasnong babaye. Busa, mga igsoon, dili kita mga anak sa ulipong babaye, kondili sa gawasnon. Galacia 4:22–30.
In the time period of the cross, the ancient literal became symbols of the modern spiritual. The apostle Paul clarified these essential prophetic truths that allowed William Miller to establish the framework of two desolating powers, which he based all of his prophetic conclusions upon. The same work accomplished by the apostle Paul is what identifies the three desolating powers that is the framework for all the prophetic conclusions of Future for America.
Sa yugto sa panahon sa krus, ang karaang literal nahimong mga simbolo sa modernong espirituwal. Gipasikad sa apostol nga si Pablo kining mahinungdanong mga kamatuoran sa tagna nga nagtugot kang William Miller sa pag-establisar sa balangkas sa duha ka mga gahum nga makapadunot, nga maoy iyang gipatukoran sa tanan niyang mga konklusyon sa tagna. Ang mao rang buluhaton nga gihimo sa apostol nga si Pablo mao usab ang nag-ila sa tulo ka mga gahum nga makapadunot nga maoy balangkas sa tanang mga konklusyon sa tagna sa Future for America.
The framework of Miller’s understanding of the increase of knowledge represented by the Ulai River vision of chapter seven, eight and nine was based upon his discovery that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome. He made that discovery in Paul’s second letter to the Thessalonians. That understanding is the primary truth identified in association with the prophetic “lie,” that causes strong delusion to come upon Seventh-day Adventists in the last days.
Ang balangkas sa pagsabot ni Miller sa pagdagsang sa kahibalo nga girepresentahan sa panan-awon sa Suba sa Ulai sa kapitulo pito, walo, ug siyam, gibase sa iyang pagkadiskobre nga “ang adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel nagrepresentar sa pagano nga Roma. Nahimo niya kana nga pagkadiskobre diha sa ikaduhang sulat ni Pablo ngadto sa mga taga-Tesalonica. Kana nga pagsabot mao ang nag-unang kamatuoran nga giila sa kalambigitan sa propetikong “bakak,” nga maoy hinungdan sa pag-abot sa kusog nga paglimbong ibabaw sa mga Seventh-day Adventist sa kataposang mga adlaw.
We will continue our study of the increase of knowledge represented by the vision of the Ulai River in the next article by considering what Miller recognized in Paul’s letter.
Padayonon nato ang atong pagtuon mahitungod sa pagdugang sa kahibalo nga girepresentahan sa panan-awon sa Suba sa Ulai sa sunod nga artikulo pinaagi sa paghisgot sa giila ni Miller diha sa sulat ni Pablo.
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
“Ang Usa nga nakakakita ilalom sa panagway, nga nakabasa sa mga kasingkasing sa tanang tawo, nagaingon mahitungod niadtong nakadawat ug dakung kahayag: ‘Sila wala masakit ug wala mahikurat tungod sa ilang moral ug espirituwal nga kahimtang.’ Oo, ilang gipili ang ilang kaugalingong mga dalan, ug ang ilang kalag nagakalipay sa ilang mga dulumtanan. ‘Ako usab mopili sa ilang mga paglimbong, ug dad-on ko ibabaw kanila ang ilang mga kahadlok; tungod kay sa diha nga nagtawag ako, walay mitubag; sa diha nga misulti ako, sila wala mamati: kondili nagbuhat sila ug dautan sa atubangan sa Akong mga mata, ug gipili nila kadtong wala Ko kahimut-an.’ ‘Ang Dios magapadala kanila ug kusgan nga paglimbong, aron motoo sila sa bakak,’ tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas, ‘apan nahimuot sila sa pagkadili-matarung.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
“Ang langitnong Magtutudlo nangutana: ‘Unsa pa ba ang mas kusgan nga limbong nga makapahisalaag sa hunahuna kay sa pagpakaaron-ingnon nga kamo nagatukod diha sa husto nga patukoranan ug nga ang Dios midawat sa inyong mga buhat, samtang sa pagkatinuod kamo nagapatuman sa daghang mga butang sumala sa palisiya sa kalibotan ug nakasala batok kang Jehova? Oh, dako gayod kini nga paglimbong, usa ka makadani nga kasaypanan, nga mopuli sa mga hunahuna sa diha nga ang mga tawo nga kaniadto nakaila sa kamatuoran, masayop sa pagila sa dagway sa pagkadiosnon ingon nga mao na ang espiritu ug gahum niini; sa diha nga sila nagahunahuna nga sila dato ug nadugangan sa mga bahandi ug wala nay kulang kanila, samtang sa pagkatinuod nanginahanglan sila sa tanang butang.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.