The increase of knowledge that was produced when the vision of the Ulai River was unsealed in 1798, produced a testing process that reached its climax in the movement of the Midnight Cry in 1844. The Midnight Cry of the last days, that is now being unsealed, has been represented by that history, and includes the very same testing truths of that history, for the Midnight Cry message that is now being unsealed is a restoration of Miller’s jewels.

Ang pag-uswag sa kahibalo nga namugna sa dihang ang panan-awon sa Suba sa Ulai giablihan sa 1798, nagmugna ug usa ka proseso sa pagsulay nga nakaabot sa kinatumyan niini diha sa kalihokan sa Tunga-tungang Panaghilak sa 1844. Ang Tunga-tungang Panaghilak sa katapusang mga adlaw, nga karon ginabuksan na, girepresentahan pinaagi nianang kasaysayana, ug naglakip sa mao gayud nga mga kamatuoran sa pagsulay nianang kasaysayana, kay ang mensahe sa Tunga-tungang Panaghilak nga karon ginabuksan na mao ang pagpahiuli sa mga hiyas ni Miller.

“The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

“Ang mga kamatuoran nga atong nadawat niadtong 1841, ‘42, ‘43, ug ‘44 kinahanglan karon tun-an ug imantala. Ang mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulonda sa umaabot igamantala pinaagi sa makusog nga tingog. Kini igahatag uban sa mainiton nga pagkamapugsanon ug diha sa gahum sa Espiritu.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

The primary theme of the prophetic message of the Midnight Cry of our time is the role of Islam of the third woe. The three woes of Islam are all represented upon the two tables of Habakkuk. The message of the Midnight Cry of the last days, began to be unsealed at the disappointment of July 18, 2020, when the tarrying time of the last days arrived. Just as the Midnight Cry message of Millerite history, the message of the last days is progressively developed until it reaches the point represented by the Exeter camp meeting. At that point the virgins either have the oil, or they don’t.

Ang pangunang tema sa profetikong mensahe sa Tungang Saba sa atong kapanahonan mao ang papel sa Islam sa ikatulong kaalaut. Ang tulo ka mga kaalaut sa Islam tanan girepresentahan diha sa duha ka lamesa ni Habakkuk. Ang mensahe sa Tungang Saba sa katapusang mga adlaw nagsugod nga maablihan sa kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020, sa pag-abot sa panahon sa paglangan sa katapusang mga adlaw. Maingon nga ang mensahe sa Tungang Saba sa kasaysayan sa mga Millerite, ang mensahe sa katapusang mga adlaw anam-anam nga gipalambo hangtod kini makaabot sa punto nga girepresentahan sa Exeter camp meeting. Niana nga punto ang mga ulay adunay lana, o wala.

Isaiah’s pronouncement of woe upon the scornful men that rule the people of Jerusalem, identifies that the vision has become to the drunkards of Ephraim as a book that is sealed. In the passage of Isaiah, the work of changing a satanic symbol unto a godly symbol, as has been accomplished in the history of Adventism, is to be esteemed as potter’s clay. That work was establishing the definition of “the daily,” as a symbol of Christ, when it is a symbol of Satan. When Daniel employed the word “tamid” as a symbol of paganism, he chose the word for a symbolic purpose, for the word means “continual”.

Ang pamahayag ni Isaias sa kaalaut batok sa mga mayubiton nga tawo nga nagmando sa katawhan sa Jerusalem, nagpakita nga ang panan-awon nahimong sama sa usa ka basahon nga tinimrihan alang sa mga palahubog sa Ephraim. Sa maong bahin sa Isaias, ang buluhaton sa pag-usab sa usa ka satanikong simbolo ngadto sa diosnon nga simbolo, ingon sa nahitabo sa kasaysayan sa Adventismo, pagailhon ingon nga yutang-kulonon sa magkokolon. Kana nga buluhaton mao ang pagpatukod sa kahulogan sa “ang adlaw-adlaw,” ingon nga simbolo ni Cristo, sa dihang kini usa ka simbolo ni Satanas. Sa dihang gigamit ni Daniel ang pulong nga “tamid” ingon nga simbolo sa paganismo, iyang gipili ang pulong alang sa usa ka simbolikong katuyoan, kay ang pulong nagkahulogan og “mapadayonon”.

There are three powers that lead the world to Armageddon, and the first of those three powers is the dragon (paganism). The dragon began his warfare against God in heaven. The dragon carries on that warfare until the end of the thousand-year millennium, when he is finally destroyed.

Adunay tulo ka mga gahum nga modala sa kalibotan ngadto sa Armagedon, ug ang una nianang tulo ka mga gahum mao ang dragon (paganoismo). Gisugdan sa dragon ang iyang pakiggubat batok sa Dios didto sa langit. Gipadayon sa dragon kana nga pakiggubat hangtod sa katapusan sa usa ka libo ka tuig nga milenyo, sa dihang siya pagalaglagon na sa kataposan.

And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:7–10.

Ug sa mahuman na ang usa ka libo ka tuig, si Satanas pagabuhian gikan sa iyang bilanggoan, ug mogula aron sa paglimbong sa mga nasod nga anaa sa upat ka suok sa yuta, si Gog ug si Magog, aron sa pagtigom kanila alang sa gubat: ang gidaghanon nila ingon sa balas sa dagat. Ug mitungas sila sa halapad nga kayutaan sa yuta, ug gilibotan nila ang campo sa mga balaan ug ang siyudad nga hinigugma: ug mikunsad gikan sa Dios ang kalayo gikan sa langit ug milamoy kanila. Ug ang yawa nga naglimbong kanila gitambog ngadto sa linaw nga kalayo ug asupre, diin atua ang mananap ug ang mini nga manalagna, ug pagasakiton sila sa adlaw ug sa gabii sa walay katapusan. Pinadayag 20:7–10.

The beast (the papacy) that is the second of the three powers that leads the world to Armageddon, and the false prophet (the United States) the third of those three powers, both arrived in history after the history of the cross, and both are destroyed at the Second Coming of Christ.

Ang mananap (ang kapapahan) nga mao ang ikaduha sa tulo ka mga gahum nga nagdala sa kalibotan ngadto sa Armageddon, ug ang mini nga manalagna (ang Tinipong Bansa sa Amerika) nga mao ang ikatulo niadtong tulo ka mga gahum, kapuwa mitungha sa kasaysayan human sa kasaysayan sa krus, ug kapuwa pagalaglagon sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo.

And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

Ug ang mananap gidakop, ug uban kaniya ang mini nga manalagna nga nagbuhat ug mga milagro sa iyang atubangan, nga pinaagi niini gilimbongan niya sila nga midawat sa marka sa mananap, ug sila nga misimba sa iyang larawan. Silang duha gilabay nga buhi ngadto sa linaw nga kalayo nga nagadilaab uban sa asupre. Pinadayag 19:20.

When Daniel chose the Hebrew word “continual” as a symbol of paganism (Satan), he chose a word that identified that it is Satan that has continually fought against God. The other two powers are only active in their warfare against God for specified periods of time. Daniel’s choice of the word “tamid” (continual) was purposeful, and accurate.

Sa dihang gipili ni Daniel ang Hebreohanong pulong nga “padayon” ingon nga simbolo sa paganoismo (Satanas), iyang gipili ang usa ka pulong nga nagpaila nga si Satanas mao ang sa kanunayng nakig-away batok sa Dios. Ang laing duha ka gahum aktibo lamang sa ilang pakiggubat batok sa Dios sulod sa tino nga mga yugto sa panahon. Tinuyoan ug tukma ang pagpili ni Daniel sa pulong nga “tamid” (padayon).

As Isaiah’s narrative of woe upon those who the Lord poured out the spirit of deep sleep, and closed their eyes, continues on from chapter twenty-eight into chapter thirty, he records:

Samtang nagpadayon ang asoy ni Isaias mahitungod sa kaalaut sa mga gipabubuan sa Ginoo sa espiritu sa halalum nga pagkatulog ug gipiyongan ang ilang mga mata, gikan sa kapitulo baynte-otso ngadto sa kapitulo traynta, iyang gitala:

Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come forever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. Isaiah 30:8–15.

Karon lakaw, isulat mo kini sa ilang atubangan diha sa usa ka tapyas, ug timani kini diha sa usa ka basahon, aron kini mamahimong alang sa umaabot nga panahon, sa walay kataposan: Nga kini usa ka masinupakon nga katawohan, mga bakakon nga anak, mga anak nga dili mamati sa balaod ni Jehova: Nga nagaingon sa mga manalagna, Ayaw pagtan-aw; ug sa mga propeta, Ayaw pagtagna kanamo sa mga matarong nga butang, sultihi kami ug mga malomo nga butang, panagnaa kami ug mga limbong: Pahawa kamo sa dalan, liko kamo gawas sa agianan, papahawaa gikan sa among atubangan ang Balaan sa Israel. Busa mao kini ang giingon sa Balaan sa Israel: Tungod kay inyong gitamay kining pulonga, ug misalig kamo sa paglupig ug sa pagkamalimbongon, ug niini nagasalig kamo: Busa kining kasal-anan mamahimong alang kaninyo ingon sa usa ka bung-aw nga andam nang mahugno, nga miburot sa usa ka hataas nga kuta, kansang pagkabungkag moabot sa kalit sa usa ka pagpamilok. Ug pagabungkagon niya kini ingon sa pagkabungkag sa kolon sa magkokolon nga nadugmok sa mga tipik; siya dili malooy: aron nga sa pagkadugmok niini dili hikaplagan ang usa ka tipik nga ikakuha ug kalayo gikan sa dapogan, o ikasandok ug tubig gikan sa atabay. Kay mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova, ang Balaan sa Israel; Sa pagbalik ug sa pagpahulay kamo maluwas; sa kahilum ug sa pagsalig anaa ang inyong kusog: apan kamo dili buot. Isaias 30:8–15.

The “table” that is written, is the tables of Habakkuk chapter two, that were designed so that those that read them could “run” and spread the message. The “book” which made “note” of the “table” is Habakkuk. The “table” from the “book” of Habakkuk, represents a testing process which manifests “a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord.” The “rebellious people” that refuse to “hear,” are those in Jeremiah that refuse to hear the sound of the watchman’s trumpet.

Ang “lamisa” nga nahisulat, mao ang mga lamisa sa Habakuk kapitulo dos, nga gituyo aron kadtong magabasa niini makadagan ug makapalapnag sa mensahe. Ang “basahon” nga mihimo ug “pahinumdom” mahitungod sa “lamisa” mao si Habakuk. Ang “lamisa” gikan sa “basahon” ni Habakuk nagrepresentar sa usa ka proseso sa pagsulay nga nagapadayag sa “masukihong katawhan, bakakon nga mga anak, mga anak nga dili motuo sa pagpatalinghug sa balaod sa Ginoo.” Ang “masukihong katawhan” nga nagdumili sa “pagpatalinghug” mao kadto sa Jeremias nga nagdumili sa pagpatalinghug sa tingog sa trumpeta sa magbalantay.

Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

Nagbutang usab Ako ug mga magbalantay ibabaw kaninyo, nga nagaingon: Pamatii ninyo ang tingog sa trompeta. Apan sila miingon: Dili kami mamati. Jeremias 6:17.

The rebellious are those in Isaiah’s history and also in the history of Christ who would not hear.

Ang mga masinupakon mao kadtong anaa sa kasaysayan ni Isaias ug usab sa kasaysayan ni Cristo nga dili motuo sa pagpaminaw.

And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

Ug siya miingon, Lakaw, ug sultihi kining katawohan, Sa pagkamatuod kamo makadungog, apan dili makasabut; ug sa pagkamatuod kamo makakita, apan dili makaila. Himoang tambok ang kasingkasing niining katawohan, ug pabug-ata ang ilang mga dalunggan, ug ipiyong ang ilang mga mata; tingali unya makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug mobalik, ug mamaayo. Isaias 6:9, 10.

Isaiah’s deaf rebels can “hear,” but they don’t “hear,” and their refusal to “hear” identifies that they “understand not.” It is Daniel’s wicked, who are also Matthew’s foolish virgins, who do not understand the increase of knowledge represented on the “table” that is noted in the “book” of Habakkuk. If Isaiah’s deaf rebels would hear, they could be converted and healed, but their heart is fat, so they cannot understand the message of the Midnight Cry. Jesus provided a second witness of the deaf rebels.

Ang mga bungol nga masuwayon ni Isaias makadungog, apan wala sila “makadungog,” ug ang ilang pagdumili sa “pagdungog” nagapaila nga sila “wala makasabut.” Sila mao ang mga dautan ni Daniel, nga mao usab ang mga buang nga ulay ni Mateo, nga wala makasabut sa pagdugang sa kahibalo nga girepresentahan diha sa “lamesa” nga nahisulat sa “basahon” ni Habakkuk. Kon ang mga bungol nga masuwayon ni Isaias mamati pa unta, mahimo unta silang makabig ug mamaayo, apan ang ilang kasingkasing matambok, busa dili sila makasabut sa mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit. Naghatag si Jesus ug ikaduhang saksi mahitungod sa mga bungol nga masuwayon.

And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.

Ug ang mga tinun-an miduol, ug miingon kaniya, Nganong nagsulti ka kanila pinaagi sa mga sambingay? Siya mitubag ug miingon kanila, Kay gihatag kaninyo ang pag-ila sa mga tinago sa gingharian sa langit, apan kanila wala kini ihatag. Kay bisan kinsa nga adunay anaa kaniya, pagahatagan siya, ug siya magkamaadunahon sa labi pa; apan bisan kinsa nga walay anaa kaniya, pagakuhaan pa gani siya bisan sa anaa kaniya. Busa nagsulti ako kanila pinaagi sa mga sambingay, kay sa pagtan-aw dili sila makakita; ug sa pagpamati dili sila makadungog, ni makasabut sila. Ug diha kanila natuman ang tagna ni Esaias, nga nagaingon, Sa pagpamati kamo magapamati, ug dili makasabut; ug sa pagtan-aw kamo magatan-aw, ug dili makaila: Kay ang kasingkasing niining katawhan nahimong mabaga, ug ang ilang mga igdulungog hinay sa pagpamati, ug ang ilang mga mata gipiyong nila; tingali unya makakita sila pinaagi sa ilang mga mata ug makadungog pinaagi sa ilang mga igdulungog, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug makabig sila, ug ayohon ko sila. Apan bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita; ug ang inyong mga igdulungog, kay sila makadungog. Kay sa pagkamatuod nagaingon ako kaninyo, Nga daghang mga manalagna ug matarung nga mga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makita kini; ug sa pagpamati niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini. Mateo 13:10–17.

The wise understand the mystery of the parables, which is truth that is represented line upon line. The wise are blessed for they see and hear, and the wise and the blessed are both represented in Daniel chapter twelve. The “wise” are those who understand (with their hearts) the increase of knowledge, represented by the “table” that has been noted in the “book” of Habakkuk, and the “blessed” are those that wait.

Ang mga manggialamon nakasabot sa tinago sa mga sambingay, nga mao ang kamatuoran nga girepresentar sa linya ibabaw sa linya. Ang mga manggialamon bulahan kay sila makakita ug makadungog, ug ang mga manggialamon ug ang mga bulahan parehong girepresentar diha sa Daniel kapitulo dose. Ang “manggialamon” mao kadtong nakasabut (uban sa ilang mga kasingkasing) sa pagdugang sa kahibalo, nga girepresentar sa “lamesa” nga namatikdan diha sa “basahon” ni Habakkuk, ug ang mga “bulahan” mao kadtong naghulat.

And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:9–13.

Ug siya miingon, Lakaw sa imong dalan, Daniel; kay ang mga pulong gitak-om ug gitimrihan hangtod sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagaputlihon, ug pagahimoon nga maputi, ug pagasulayan; apan ang mga dautan magapadayon sa pagbuhat sa kadautan; ug walay bisan kinsa sa mga dautan nga makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut. Ug sukad sa panahon nga ang adlaw-adlaw nga halad pagakuhaon, ug ang makalilisang nga butang nga makapahimong biniyaan ipahimutang, may usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw. Bulahan ang nagapaabot, ug makaabut sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka adlaw. Daniel 12:9–13.

The Millerites correctly understood that the thirteen hundred and thirty-five days began when paganism (“the daily”), was “taken away” in the year 508. The blessing was promised to those who were waiting in 1843. The word “cometh” in the passage means “touches.” The year 1843 “touched” the year 1844 when it concluded. When the year 1843 concluded, the “tarrying time” of Habakkuk arrived, and a blessing was pronounced upon those who waited as commanded in the “book” that noted the “tables.” The “book” of Habakkuk commanded those to “wait” for the vision.

Husto nga nasabtan sa mga Millerita nga ang usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka mga adlaw nagsugod sa dihang ang paganismo (“ang adlaw-adlaw”) “gikuha,” sa tuig 508. Ang panalangin gisaad ngadto sa mga nagpaabot niadtong 1843. Ang pulong nga “moabut” diha sa teksto nagpasabot og “mohikap.” Ang tuig 1843 “mihikap” sa tuig 1844 sa dihang natapos kini. Sa natapos ang tuig 1843, miabot ang “panahon sa paglangan” ni Habakkuk, ug ang usa ka panalangin gipahayag ibabaw sa mga nagpaabot sumala sa gisugo diha sa “basahon” nga naghisgot sa “mga papan.” Ang “basahon” ni Habakkuk nagsugo kanila sa “pagpaabot” alang sa panan-awon.

Daniel identifies the history of 1798 (the time of the end), when his book was unsealed, and there was then produced a three-step testing process (purified, and made white, and tried). That process reached its conclusion in the manifestation of the hidden history of the seven thunders. That hidden history is the three waymarks of truth, represented by the first disappointment, the message of the Midnight Cry and the great disappointment. The blessing of arriving at the first disappointment represents a three-step testing process at the end of the history of 1798 through 1844.

Giila ni Daniel ang kasaysayan sa 1798 (ang panahon sa katapusan), sa dihang ang iyang basahon giablihan, ug didto mipagula dayon ang usa ka tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay (hinloan, ug gipaputi, ug gisulayan). Kana nga proseso miabot sa iyang kataposan diha sa pagpakita sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog. Kana nga tinagong kasaysayan mao ang tulo ka mga timaan sa kamatuoran, nga girepresentahan sa unang kapakyasan, sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii, ug sa dakong kapakyasan. Ang panalangin sa pag-abot sa unang kapakyasan nagarepresentar sa usa ka tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay sa katapusan sa kasaysayan sa 1798 hangtod sa 1844.

The history of 1798, through to the great disappointment of 1844, typifies the history of 1989, through to the soon-coming Sunday law. There is a blessing promised for those that wait for the vision that began to tarry at the first disappointment. The “wise” of Daniel twelve, are those who are “blessed,” and who “wait.” The wicked are those who do not “hear” with their hearts, and who do not “see.” The entire experience of the Millerite movement is summarized in Daniel’s four verses, and those verses also represent the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang kasaysayan sa 1798, hangtod sa dakong kapakyasan sa 1844, nagtimaan sa kasaysayan sa 1989, hangtod sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo. Adunay panalangin nga gisaad alang niadtong nagahulat sa panan-awon nga nagsugod sa pagkalangan sa nahaunang kapakyasan. Ang “manggialamon” sa Daniel dose mao kadtong mga “bulahan,” ug nga “naghulat.” Ang mga daotan mao kadtong wala “makadungog” pinaagi sa ilang mga kasingkasing, ug nga wala “makakita.” Ang tibuok kasinatian sa kalihokang Millerita gihugpong sa upat ka bersikulo ni Daniel, ug kadtong mga bersikulo usab nagrepresentar sa kasaysayan sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The sacred history represented in those four verses, is premised upon understanding the increase of knowledge that was represented upon Habakkuk’s tables, and the increase of knowledge Jesus identified as He taught through the methodology of line upon line. He presented parable after parable, in order to explain the mystery of prophecy to “the wise”. “The wicked” in Daniel twelve do not understand, and in 2 Thessalonians, chapter two, their lack of understanding is represented as a hatred of truth, which brings strong delusion. The truth which the wicked do not love in Paul’s letter was “the daily,” and in Daniel’s four verses, the prophetic truth that is specifically identified is “the daily.”

Ang sagradong kasaysayan nga girepresentahan niadtong upat ka mga bersikulo, nag-una sa pagsabot sa pagdugang sa kahibalo nga girepresentahan ibabaw sa mga papan ni Habakkuk, ug sa pagdugang sa kahibalo nga giila ni Jesus sa Iyang pagtudlo pinaagi sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya. Iyang gipresentar ang sambingay ibabaw sa sambingay, aron ipasabot ang tinago sa tagna ngadto sa “mga manggialamon.” “Ang mga dautan” diha sa Daniel dose wala makasabut, ug sa 2 Tesalonica, kapitulo dos, ang ilang kakulang sa pagsabot girepresentahan ingon nga pagdumot sa kamatuoran, nga nagadala ug kusog nga paglimbong. Ang kamatuoran nga wala higugmaa sa mga dautan diha sa sulat ni Pablo mao ang “ang adlaw-adlaw,” ug sa upat ka mga bersikulo sa Daniel, ang matagnaong kamatuoran nga piho nga giila mao ang “ang adlaw-adlaw.”

Jesus told the disciples that they were blessed, and in so doing he was contrasting them with those in Isaiah who refused to see and hear, that they might be converted. Those that are blessed in Daniel twelve, are those who wait. The four verses in Daniel chapter twelve, and also the fulfillment of those verses in the history of the Millerites, and also the contrast of Isaiah with a class who refused to hear and see, and also the very same distinction of the two classes by Christ, all point forward to the hidden history of the seven thunders that arrived on July 18, 2020. The final testing process of Millerite history that began at the first disappointment is now being repeated. Some will see, and others will refuse to see.

Giingnan ni Jesus ang mga tinun-an nga sila bulahan, ug sa pagbuhat niini iyang gitandi sila niadtong mga anaa sa Isaias nga nagdumili sa pagtan-aw ug sa pagpaminaw, aron sila makabig. Kadtong mga bulahan diha sa Daniel dose mao kadtong mga nagahulat. Ang upat ka mga bersikulo sa Daniel kapitulo dose, ug usab ang katumanan nianang mga bersikulo sa kasaysayan sa mga Millerita, ug usab ang pagtandi sa Isaias uban sa usa ka pundok nga nagdumili sa pagpaminaw ug sa pagtan-aw, ug usab ang mao ra gayud nga kalainan sa duha ka pundok pinaagi kang Cristo, ang tanan nagatudlo ngadto sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog nga miabut niadtong Hulyo 18, 2020. Ang katapusang proseso sa pagsulay sa kasaysayan sa mga Millerita nga nagsugod sa unang kapakyasan sa paglaum karon ginabalik. Ang uban makakita, ug ang uban magdumili sa pagtan-aw.

“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

“Ang tanang mga mensahe nga gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan himoong mabug-at karon, kay daghan ang mga tawo nga nawad-an sa ilang giya. Ang mga mensahe kinahanglan moadto ngadto sa tanang mga iglesia.

“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

Si Cristo miingon, “Bulahan ang inyong mga mata, kay sila nakakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila nakadungog. Kay sa pagkatinuod nagaingon ako kaninyo, nga daghang mga propeta ug mga matarong nga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini” [Mateo 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita niadtong 1843 ug 1844.

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

“Ang mensahe gihatag na. Ug dili kinahanglan nga adunay paglangan sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga ilhanan sa mga panahon nagakatuman na; ang panapos nga buluhaton kinahanglan pagabuhaton. Usa ka dakong buluhaton pagabuhaton sa mubo nga panahon. Usa ka mensahe sa dili madugay igahatag pinaagi sa pagtudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Unya si Daniel motindog diha sa iyang bahin, aron sa paghatag sa iyang pagpamatuod.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

William Miller was led by angels to understand that “the daily,” was a symbol of pagan Rome. Sister White directly confirmed he was correct in that understanding. That understanding which was represented upon the “tables” that are noted in the “book” of Habakkuk, is “for the time to come.” The unsealing of that “book” manifests “a rebellious, lying children”. “Children” is a symbol of the last generation, so the “time to come,” in Isaiah’s passage is specifically marked as the last days of the investigative judgment.

Si William Miller giya sa mga manulonda sa pagsabut nga ang “adlaw-adlaw” usa ka simbolo sa pagano nga Roma. Si Sister White diretso nga nagpamatuod nga siya husto niana nga pagsabut. Kadtong pagsabut nga gihulagway diha sa “mga lamesa” nga nahisgotan sa “basahon” ni Habakkuk, “alang sa umalabot nga panahon.” Ang pag-abli sa selyo niana nga “basahon” nagapadayag ug “mga masinupakon, bakakon nga mga anak.” Ang “mga anak” usa ka simbolo sa kataposang kaliwatan, busa ang “umalabot nga panahon,” diha sa pahayag ni Isaias, piho nga gimarkahan ingon nga ang kataposang mga adlaw sa hukom sa pagsusi.

Isaiah states that the “lying children” will reject the prophetic message represented upon the “table” that is noted in the “book,” for they say “to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.” In 1863 Laodicean Adventism began an escalating process of fulfilling the request of the lying children. That work is represented by Isaiah as rejecting the old paths of the Millerite foundations, for they said, “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path which is the way, is Jeremiah’s old paths.

Gipahayag ni Isaias nga ang “bakakon nga mga anak” mosalikway sa mensaheng manalagna nga girepresentahan sa ibabaw sa “lamesa” nga namatikdan diha sa “basahon,” kay sila nagaingon “sa mga manalagna nga makakita, Ayaw kamo pagtan-aw; ug sa mga propeta, Ayaw kamo pagpanagna kanamo sa mga matarong nga butang, sultihi kami ug malumo nga mga butang, panagnaa kami ug mga paglimbong.” Sa 1863 ang Laodicean nga Adventismo misugod sa nagkagrabeng proseso sa pagtuman sa hangyo sa bakakon nga mga anak. Kana nga buluhaton girepresentahan ni Isaias ingon nga pagsalikway sa karaang mga dalan sa mga patukoranan sa mga Millerite, kay sila miingon, “Pahawa kamo sa dalan, likayi ninyo ang agianan, papahawaa gikan sa among atubangan ang Balaan sa Israel.” Ang agianan nga mao ang dalan, mao ang karaang mga dalan ni Jeremias.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog kamo diha sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ninyo ang karaang mga alagianan, asa ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niana, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan sila miingon: Dili kami molakaw niana. Jeremias 6:16.

The “lying children’s” rejection of Jeremiah’s “old paths” is the rejection of the message of the Midnight Cry, which is where “rest” is to be found, which is also the “rest and the refreshing” that they would not hear in Isaiah, which is also the refreshing of the latter rain message. That message is the message of the Midnight Cry that is represented in the history of the Millerites and illustrated upon the “tables” that are noted in a “book.” The lying children’s rejection of the message of the Midnight Cry is represented by their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before” them. Ellen White’s first vision, which Alpha and Omega would certainly employ to represent the end, identifies the path of the righteous, marking the light at its beginning and who it is that leads “the wise” unto the end of the path.

Ang pagsalikway sa “mga bakakon nga mga anak” sa “karaang mga alagianan” ni Jeremias mao ang pagsalikway sa mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit, diin makita ang “kapahulayan,” nga mao usab ang “kapahulayan ug ang pagpabaskog” nga ilang wala pamatia diha sa Isaias, nga mao usab ang pagpabaskog sa mensahe sa ulahing ulan. Kana nga mensahe mao ang mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit nga girepresentahan sa kasaysayan sa mga Millerita ug gihulagway ibabaw sa “mga lamesa” nga namatikdan diha sa usa ka “basahon.” Ang pagsalikway sa mga bakakon nga mga anak sa mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit girepresentahan sa ilang tinguha nga “papahawaon ang Balaan sa Israel gikan sa ilang atubangan.” Ang unang panan-awon ni Ellen White, nga sa pagkatinuod gamiton sa Alpha ug Omega aron magrepresentar sa katapusan, nagaila sa dalan sa mga matarung, nga nagtimaan sa kahayag sa sinugdanan niini ug kung kinsa ang nagamando sa “mga maalamon” ngadto sa katapusan sa dalan.

“They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

“Aduna silag mahayag nga kahayag nga gipahimutang sa ilang likod sa sinugdanan sa dalan, nga gisultihan ako sa usa ka manulonda nga mao ang ‘singgit sa tungang gabii.’ Kini nga kahayag misidlak sa tibuok nga gitas-on sa dalan, ug naghatag ug kahayag sa ilang mga tiil, aron sila dili mapangdol.

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

“Kon ilang gitutokan ang ilang mga mata kang Jesus, nga anaa sa ilang atubangan, nga nagmando kanila ngadto sa siyudad, sila luwas. Apan sa dili madugay ang uban gikapuyan, ug miingon nga halayo pa kaayo ang siyudad, ug ilang gilauman nga nakasulod na unta sila niini kaniadto pa. Unya si Jesus magdasig kanila pinaagi sa pag-alsa sa Iyang mahimayaong tuong bukton, ug gikan sa Iyang bukton migula ang usa ka kahayag nga mikaway ibabaw sa pundok sa mga Adventista, ug sila misinggit, ‘Alleluia!’ Ang uban sa walay pagpanagana misalikway sa kahayag nga anaa sa ilang luyo, ug miingon nga dili ang Dios ang nagmando kanila pagawas hangtod niining halayoa. Ang kahayag sa ilang luyo napalong, nga nagbilin sa ilang mga tiil diha sa hingpit nga kangitngit, ug sila nanghisukad, ug nawala kanila ang talan-awon sa timaan ug kang Jesus, ug nangahulog gikan sa alagianan paingon ngadto sa mangitngit ug daotan nga kalibotan sa ubos.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

It was the light of the Midnight Cry in the beginning and at the ending. It was Jesus (the Holy One of Israel) who they wished to cease from being in front of them. The light from Jesus’ glorious right arm was the light of the Midnight Cry as represented upon the “tables” that were noted in the “book”. The “lying children’s” rejection of the message of the Midnight Cry of Christ, and the path they were to walk upon, brought God’s judgment upon them as they fell off the path. The “high wall” that is broken suddenly, is the “wall” of the separation of church and state that is destroyed at the soon-coming Sunday law. That judgment comes “suddenly at an instant,” and it will be “as the breaking of the potter’s vessel that is broken in pieces.” It is the judgment that is associated with turning the satanic symbol of “the daily” upside down, and identifying it as a symbol of Christ.

Kini mao ang kahayag sa Singgit sa Tunga sa Gabii sa sinugdan ug sa katapusan. Si Jesus (ang Balaan sa Israel) mao kadto nga ilang gitinguhang undangon na sa pag-una kanila. Ang kahayag gikan sa mahimayaong tuong bukton ni Jesus mao ang kahayag sa Singgit sa Tunga sa Gabii sumala sa gihulagway diha sa “mga lamesa” nga nahisulat sa “basahon”. Ang pagsalikway sa “mga batang bakakon” sa mensahe sa Singgit sa Tunga sa Gabii ni Cristo, ug sa dalan nga ilang pagalakwan, maoy nagdala sa hukom sa Dios ibabaw kanila samtang nangapukan sila gikan sa dalan. Ang “hataas nga kuta” nga kalit nga nabuak mao ang “kuta” sa pagbulag sa iglesia ug estado nga pagalaglagon sa haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo. Kana nga hukom moabut “sa kalit, sa usa ka dihadiha,” ug kini mahimong “sama sa pagbuak sa kolon sa magkokolon nga nadugmok ngadto sa mga tipik.” Kini mao ang hukom nga may kalabutan sa pagbalit-ad sa satanikong simbolo sa “ang inadlaw” ug sa pag-ila niini ingon nga simbolo ni Cristo.

Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

Sa pagkatinuod, ang inyong pagbalikbaliktad sa mga butang pagaisipon nga sama sa kolonon sa magkokolon; kay moingon ba ang binuhat mahitungod kaniya nga nagbuhat niini, Wala niya ako buhata? o moingon ba ang butang nga hinulma mahitungod kaniya nga mihulma niini, Wala siya’y salabutan? Isaias 29:16.

The “daily” is the prophetic truth which ties together the four verses in Daniel twelve, that identify the distinction between the wicked and the wise. “The daily” is the truth that is hated by those who receive strong delusion in 2 Thessalonians. “The daily” represents the desire of the “lying children” to cause the Holy One of Israel to get out of their way. And their punishment is represented by the breaking of a potter’s vessel, and what remains is an illustration of the lost condition of the foolish virgins, for with the broken and remaining pieces of the shattered potter’s vessel there, “shall not be found” “a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.”

Ang “adlaw-adlaw” mao ang matagnaong kamatuoran nga nagbugkos sa upat ka mga bersikulo diha sa Daniel dose, nga nagaila sa kalainan tali sa mga dautan ug sa mga maalamon. Ang “adlaw-adlaw” mao ang kamatuoran nga gidumtan niadtong mga nakadawat sa kusog nga limbong diha sa 2 Thessalonians. Ang “adlaw-adlaw” nagrepresentar sa tinguha sa mga “bakakon nga mga anak” nga pahawaon sa ilang dalan ang Balaan sa Israel. Ug ang ilang silot girepresentahan pinaagi sa pagdugmok sa sudlanan sa magkokolon, ug ang nahibilin usa ka hulagway sa nawalang kahimtang sa mga buang nga ulay, kay uban sa nabuak ug nahibiling mga tipik sa naguba nga sudlanan sa magkokolon didto, “dili hikaplagan” “ang usa ka tipik nga ikakuha ug kalayo gikan sa dapogan, o ikakuha man ug tubig gikan sa atabay.”

Both “fire” and “water” are symbols of the Holy Spirit, as is the oil in the parable of the ten virgins. When the Midnight Cry comes suddenly at an instant, as it did at the Exeter camp meeting in August of 1844, it will be impossible for the “lying children” to find any oil (water or fire). They were called to “return” after the first disappointment as was Jeremiah, but they refused.

Ang “kalayo” ug “tubig” kapwa mga simbolo sa Balaang Espiritu, maingon man ang lana diha sa sambingay sa napulo ka ulay. Sa dihang ang Singgit sa Tunga-tungang Gabii moabot sa kalit sa usa ka gutlo, ingon sa nahitabo sa camp meeting sa Exeter niadtong Agosto sa 1844, mamahimong imposible alang sa “mga bakakon nga anak” ang pagpangita ug bisan unsang lana (tubig o kalayo). Sila gitawag sa “pagbalik” human sa unang kapakyasan, maingon kang Jeremias, apan sila mibalibad.

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

Ang imong mga pulong hingkaplagan, ug gikaon ko sila; ug ang imong pulong nahimong kalipay ug pagmaya sa akong kasingkasing: kay ako gitawag sa imong ngalan, Oh Ginoong Dios sa mga panon. Wala ako molingkod sa katilingban sa mga mayubiton, ni magmaya; milingkod ako nga nag-inusara tungod sa imong kamot: kay gipuno mo ako sa kapungot. Nganong ang akong kasakit walay paghunong, ug ang akong samad dili maayo, nga nagdumili sa pagkaayo? Mahimo ba gayud nga ikaw alang kanako sama sa bakakon, ug sama sa mga tubig nga mapakyas? Busa mao kini ang giingon sa Ginoo: Kon ikaw mobalik, nan pabalikon ko ikaw, ug ikaw motindog sa akong atubangan: ug kon ipagula mo ang bililhon gikan sa walay kapuslanan, ikaw mamahimong sama sa akong baba: pasagdi sila nga mobalik nganha kanimo; apan ayaw ikaw pagbalik ngadto kanila. Ug himoon ko ikaw alang niining katawohan nga usa ka linig-ong kuta nga tumbaga: ug makig-away sila batok kanimo, apan dili sila makadaug batok kanimo: kay ako nagauban kanimo sa pagluwas kanimo ug sa paghatod kanimo, nagaingon ang Ginoo. Ug luwason ko ikaw gikan sa kamot sa mga dautan, ug lukaton ko ikaw gikan sa kamot sa mga mabangis. Jeremias 15:16–21.

Jeremiah represents those who returned after the first disappointment. Those who entered into the work of separating “the precious from the vile,” in order to “stand before” the Lord and be as the Lord’s “mouth”. They are those represented by Daniel in chapter nine, as understanding their scattered condition, and thereafter praying the Leviticus twenty-six prayer. They are those represented by Daniel, Jeremiah and Habakkuk’s watchmen who are contrasted with the “lying children.” The “lying children” were also called by “the Holy One of Israel” when He said, “in returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not”.

Si Jeremias nagrepresentar niadtong mipauli human sa unang kapakyasan. Sila mao ang misulod sa buluhaton sa paglain “sa bililhon gikan sa dautan,” aron “makatindog sa atubangan” sa Ginoo ug mahimong “baba” sa Ginoo. Sila mao ang girepresentahan ni Daniel sa kapitulo nuebe, ingon nga nakasabut sa ilang nagkatibulaag nga kahimtang, ug sa ulahi nag-ampo sa pag-ampo sa Levitico beinte-sais. Sila mao ang girepresentahan ni Daniel, Jeremias, ug sa mga magbalantay ni Habacuc nga gipahimutang nga kaatbang sa “mga bakakon nga anak.” Ang “mga bakakon nga anak” gitawag usab sa “Balaan sa Israel” sa dihang Siya miingon, “sa pagbalik ug sa pagpahulay kamo maluwas; sa kahilum ug sa pagsalig anha ang inyong kusog: apan kamo dili mouyon”.

Miller’s jewels are the truths represented on Habakkuk’s tables that represent the test of the Midnight Cry message that produces two classes of worshippers. The symbol of the rebellion that is manifested against those jewels is “the daily.” Miller was accurate in his understanding of “the daily,” but his understanding was limited by the history he lived in, and the jewels he was used to place upon the table in the center of his room are now shining ten times brighter than they did when Miller first placed them upon his table. They are now in a casket that is larger, for the casket now represents not only the Bible, as it did for Miller’s time, but it now represents both the Bible and the Spirit of Prophecy.

Ang mga mutya ni Miller mao ang mga kamatuoran nga girepresentahan sa mga papan ni Habakkuk, nga nagarepresentar sa pagsulay sa mensahe sa Tunga‑tungang Singgit nga nagapamunga ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba. Ang simbolo sa pagrebelde nga gipadayag batok niadtong mga mutya mao ang “ang adlaw‑adlaw.” Husto si Miller sa iyang pagsabot sa “ang adlaw‑adlaw,” apan ang iyang pagsabot nalimitahan sa kasaysayan nga iyang gipuy-an, ug ang mga mutya nga naanad siyang ibutang ibabaw sa lamesa sa taliwala sa iyang lawak karon nagasidlak na ug napulo ka pilo nga mas hayag kaysa kaniadto sa dihang unang gibutang kini ni Miller ibabaw sa iyang lamesa. Anaa na karon kini sa usa ka kahon nga mas dako, kay ang maong kahon karon nagarepresentar dili lamang sa Biblia, maingon sa gihimo niini sa panahon ni Miller, kondili karon nagarepresentar na kini sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna.

It is these two witnesses that produce the testing light in the last days, and it is these two witnesses that become a primary battleground in the last days. Miller saw the battle, for in his dream they took his casket (the Bible), and tore it up. John, representing “the wise” in the last days, “was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ.” John was being persecuted for believing the message of both the Bible and the writings of Ellen White.

Kini silang duha ka mga saksi ang nagpatungha sa nagsulay nga kahayag sa kataposang mga adlaw, ug kini usab silang duha ka mga saksi ang nahimong usa ka nag-unang natad sa gubat sa kataposang mga adlaw. Nakita ni Miller ang gubat, kay sa iyang damgo ilang gikuha ang iyang lungon (ang Biblia), ug kini ilang gigisi. Si Juan, nga nagrepresentar sa “mga manggialamon” sa kataposang mga adlaw, “atua sa pulo nga ginganlan ug Patmos, tungod sa pulong sa Dios, ug tungod sa pagpanghimatuod ni Jesu-Cristo.” Si Juan gilutos tungod sa iyang pagtuo sa mensahe sa Biblia ug sa mga sinulat ni Ellen White.

We will continue the consideration of the truths which are represented by the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798, in the next article.

Padayonon nato sa sunod nga artikulo ang paghisgot sa mga kamatuoran nga girepresentar sa panan-awon sa Suba sa Ulai nga giablihan niadtong 1798.

“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

“Wala kitay bisan unsang angay kahadlokan alang sa umaabot, gawas lamang kon hikalimtan nato ang paagi nga gidala kita sa Ginoo, ug ang Iyang pagpanudlo sa atong nangaging kasaysayan.” Life Sketches, 196.