All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.
Ang tanang mga propeta nagasulti labaw pa mahitungod sa ulahing mga adlaw kay sa mga adlaw diin sila nagpuyo.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12
“Ang matag usa sa karaang mga manalagna nagsulti dili kaayo alang sa ilang kaugalingong panahon kondili alang sa ato, busa ang ilang pagpanagna may gahum alang kanato. ‘Karon kining tanan nga mga butang nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini gisulat alang sa atong pagpahimangno, nga kaniya miabut ang mga kinatumyan sa kalibotan.’ 1 Corinto 10:11. ‘Dili alang sa ilang kaugalingon, kondili alang kanato sila nag-alagad niining mga butanga, nga karon gikataho kaninyo pinaagi kanila nga nagwali sa ebanghelyo kaninyo uban sa Espiritu Santo nga gipadala gikan sa langit; mga butang nga gitinguha sa mga manulonda nga sud-ongon.’ 1 Pedro 1:12”
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“Ang Biblia nagtigum ug nagbugkos sa tingub sa iyang mga bahandi alang niining kataposang kaliwatan. Ang tanang dagkong mga hitabo ug solemne nga mga transaksiyon sa kasaysayan sa Daang Tugon nahitabo na, ug nagakahitabo, nga nagbalikbalik sa ilang kaugalingon sulod sa iglesia niining ulahing mga adlaw.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.
Si Daniel nagrepresentar sa katawhan sa Dios, nga sa ulahing mga adlaw nakadiskobre pinaagi sa profetikong Pulong nga sila nagkatibulaag. Sa dihang mamata sila sa maong kamatuoran, gikinahanglan kanila ang pagtuman sa pag-ampo sa Levitico 26, ug usab sa pag-ampo aron masabtan ang katapusang profetikong tinago nga mabuksan sa dili pa matapos ang probation, ingon sa girepresentahan sa pag-ampo ni Daniel diha sa kapitulo 2. Kon ug sa dihang mosulod sila sa kasinatian ni Daniel, ang manulonda nga si Gabriel mohikap, mopahibalo, ug mosulti kanila, aron mahatag kanila ang “kaabtik ug pagsabot.” Ang mga manggialamon mao kadtong “makasabut” sa “pagkadugang sa kahibalo” sa dihang ang usa ka profetikong tinago mabuksan.
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.
Ug siya nagpahibalo kanako, ug nakigsulti kanako, ug miingon: O Daniel, mianhi ako karon aron sa paghatag kanimo ug kaalam ug pagsabut. Sa sinugdan sa imong mga pangamuyo migula ang sugo, ug mianhi ako aron sa pagpahayag niini kanimo; kay ikaw hilabihan nga hinigugma: busa sabta ang butang, ug palandonga ang panan-awon. Daniel 9:22, 23.
The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.
Ang panan-awon nga gisugo kang Daniel nga hunahunaon mao ang “mareh” nga panan-awon sa panagway. Wala pa mahuman ni Gabriel ang buluhaton nga gitugyan kaniya sa kapitulo otso sa dihang gisugo siya nga pasabton si Daniel sa “mareh” nga panan-awon. Sa kapitulo nuwebe mibalik siya aron tapuson ang paghubad. Sa kapitulo nuwebe, si Daniel wala na magkinabuhi sa yugto sa gingharian sa Babilonia, kondili sulod na sa kasaysayan sa imperyo sa Medo-Persia.
When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.
Sa dihang gisugo ni Gabriel si Daniel nga “sabton ang butang,” ug nga “palandungon ang panan-awon,” iyang gipaila ang usa ka proseso sa panghunahuna nga pagbulag nga buot niyang ipatuman kang Daniel. Ang mga pulong nga gihubad nga “sabton” ug “palandungon” mao ang samang Hebreohanong pulong. Ang pulong mao ang “biyn,” ug nagpasabot sa pagbulag sa hunahuna. Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “butang,” mao ang “dabar,” ug nagpasabot nga “ang pulong”. Busa, gipahibalo ni Gabriel kang Daniel, ug kanila nga iyang girepresentahan sa kaulahiang mga adlaw, nga sa husto kinahanglan nilang bahinon ang Pulong sa kamatuoran.
Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.
Paningkamoti ang pagtuon aron ikapakita mo ang imong kaugalingon nga inuyonan sa Dios, usa ka mamumuhat nga dili kinahanglan maulawan, nga nagabahin sa husto sa pulong sa kamatuoran. 2 Timoteo 2:15.
The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”
Ang pulong nga “matter” gigamit usab ni Daniel sa ikapulo nga kapitulo, bersikulo uno, diin kini gihubad sa tulo ka higayon ingon nga “butang.”
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.
Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia, usa ka butang gipadayag kang Daniel, nga ginganlan ug Belteshazzar; ug ang butang tinuod, apan ang panahon nga gitakda hataas: ug iyang nasabtan ang butang, ug may pagsabot siya sa panan-awon. Daniel 10:1.
In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.
Sa bersikulo, ang pulong nga “panan-awon” mao ang “mareh” nga panan-awon sa dagway, ug si Daniel may pagsabot sa maong butang (hilisgutan) ug usab sa panan-awon (“mareh”). Sa bersikulo baynte-trés sa kapitulo nuybe, gisugo ni Gabriel si Daniel nga husto nga bahinon ang hilisgutan ug ang panan-awon, ug sa bersikulo uno sa kapitulo diyes siya may pagsabot sa maong hilisgutan (butang) ug sa panan-awon (“mareh”). Si Gabriel nagapahibalo kang Daniel sa kapitulo nuybe nga ilhon ang kalainan (husto nga bahinon) tali sa hilisgutan ug sa panan-awon. Ang panan-awon mao ang “mareh” nga panan-awon ug ang “hilisgutan,” o ang “butang,” mao ang “chazon” nga panan-awon.
In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.
Sa kapitulo otso, ang duha ka panan-awon parehong giila, ug usa ka kalainan ang namatikdan tungod kay si Daniel nangandoy nga makasabut sa panan-awon nga “chazon,” apan si Gabriel gisugo nga pasabton si Daniel sa panan-awon nga “mareh.” Samtang gisugdan ni Gabriel ang iyang buluhaton sa pagpasabot kang Daniel sa “butang” ug sa “panan-awon,” iyang gipahibalo kang Daniel nga timan-an nga sila duha ka nagkalainlaing panan-awon.
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.
Ug siya mipahibalo kanako, ug misulti kanako, ug miingon, O Daniel, mianhi na ako karon aron sa paghatag kanimo ug kinaadman ug pagsabot. Sa sinugdan sa imong mga pangamuyo migula ang sugo, ug mianhi ako aron sa pagpakita niini kanimo; kay ikaw hinigugma pag-ayo: busa sabta ang butang, ug palandunga ang panan-awon. Kapitoan ka semana ang gitagal alang sa imong katawhan ug alang sa imong balaang siyudad, aron sa pagtapos sa kalapasan, ug sa paghunong sa mga sala, ug sa pagbuhat ug pagpasig-uli alang sa kasal-anan, ug sa pagdala sa walay kataposang pagkamatarong, ug sa pagselyo sa panan-awon ug sa tagna, ug sa pagdihog sa labing Balaan. Busa hibaloi ug sabta, nga gikan sa paggula sa sugo sa pagpahiuli ug sa pagtukod sa Jerusalem hangtod sa Mesias nga Prinsipe may pito ka semana, ug kan-uman ug duha ka semana: ang dalan pagatukoron pag-usab, ug ang kuta usab, bisan sa mga panahon sa kalisdanan. Ug tapus sa kan-uman ug duha ka semana pagapatyon ang Mesias, apan dili alang sa iyang kaugalingon: ug ang katawhan sa prinsipe nga moanhi magalaglag sa siyudad ug sa balaang puloy-anan; ug ang katapusan niini mahiuban sa usa ka lunop, ug hangtod sa katapusan sa gubat ang mga pagkalaglag gitagal. Ug iyang lig-onon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana: ug sa taliwala sa semana iyang pahunongon ang halad ug ang halad-nga-kalan-on, ug tungod sa pagkatabon sa mga dulumtanan iyang himoon kini nga biniyaan, bisan hangtod sa pagkatapus, ug ang tinagal nga butang igabubo ibabaw sa binayaan. Daniel 9:22–27.
Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.
Gitinguha ni Gabriel nga ilhon ni Daniel nga ang mga bahin sa panan-awon nga “chazon” ug sa panan-awon nga “mareh” kapuwa mahisalarawan diha sa paghubad nga iyang gihatag kang Daniel. Ang paghubad maghisgot sa maong duha ka panan-awon, ug responsabilidad ni Daniel ang pagtarong sa pagbahin sa panan-awon nga naghisgot sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon, gikan sa panan-awon nga mitultol ngadto sa pagpakita ni Cristo sa Labing Balaan nga Dapit niadtong Oktubre 22, 1844.
Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.
Gipaila ni Gabriel nga sukad sa mando ni Artaxerxes niadtong 457 BC, adunay upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig nga “ginaputol” gikan sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa panan-awon sa mga kagabhion ug mga kabuntagon, nga ilabinang alang sa mga Judio. Sa mga bersikulo nga bag-o lang gikutlo, ang pulong nga “gitino” gipaila sa tulo ka higayon, apan duha kini ka nagkalainlaing Hebreohanong mga pulong nga parehong gihubad nga “gitino” diha sa mga bersikulo. Ang unang higayon nga ang “gitino” gipaila anaa sa bersikulo baynte-kuwatro, ug kana nga Hebreohanong pulong mao ang “chathak” ug nagkahulogan og “pagputol.”
It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.
Kini nag-ila nga ang Israel gihatagan ug usa ka panahon sa pagsulay nga nagsugod sa ikatulong sugo ni Artaxerxes ug matapos sa pagbato kang Esteban sa tuig 34 AD. Ang upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig “giputol,” ug nagrepresentar sa usa ka mas mubo nga panagnaong yugto sulod sa mas taas nga panagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig. Ang gidaghanon nga “upat ka gatus ug kasiyaman,” mao ang usa ka simbolo sa panahon sa pagsulay, sumala sa gipamatud-an ni Jesus.
Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.
Unya miduol si Pedro kaniya, ug miingon, Ginoo, makapila ba ang akong igsoon nga makasala batok kanako, ug ako siyang pasayloon? hangtod ba sa pito ka pilo? Miingon si Jesus kaniya, Wala ako mag-ingon kanimo, Hangtod sa pito ka pilo: kondili, Hangtod sa kapitoan ka pito. Mateo 18:22.
There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.
Adunay katapusan ang kapasayloan, ug kana nga katapusan gilarawan pinaagi sa numero nga “upat ka gatus ug kasiyaman.” Ang “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig nagrepresentar sa usa ka yugto sa pagsulay alang sa mga Judio sukad sa ilang pagkaluwas hangtod nga ilang napuno ang kopa sa ilang panahon sa pagsulay diha sa pagbato kang Esteban. Ang “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig konektado usab sa tunglo sa “pito ka panahon” diha sa Levitico 26. Adunay lamang duha ka dapit sa Biblia nga naghisgot sa yuta nga nagatagamtam sa iyang mga igpapahulay nga Adlawng Igpapahulay. Ang una makita diha sa Levitico 26.
And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.
Ug kong kon kamo dili gihapon mamati kanako tungod niining tanan, kondili molakaw nga supak kanako; nan ako usab molakaw nga supak kaninyo diha sa kapungot; ug ako, ako gayod, magasilot kaninyo sa makapito tungod sa inyong mga sala. Ug pagakan-on ninyo ang unod sa inyong mga anak nga lalake, ug ang unod sa inyong mga anak nga babaye pagakan-on ninyo. Ug laglagon ko ang inyong hataas nga mga dapit, ug putlon ko ang inyong mga larawan, ug igasalibay ko ang inyong mga patayng lawas ibabaw sa mga patayng lawas sa inyong mga diosdios, ug ang akong kalag magadumot kaninyo. Ug himoon ko nga kamingawan ang inyong mga siyudad, ug dad-on ko ang inyong mga balaang puloy-anan ngadto sa pagkabingawan, ug dili ko panimahoon ang kahumot sa inyong mga mahumot nga halad. Ug dad-on ko ang yuta ngadto sa pagkabingawan; ug ang inyong mga kaaway nga nanagpuyo niana manghibulong tungod niini. Ug patibulaagon ko kamo sa taliwala sa mga nasud, ug ibton ko ang espada sunod kaninyo; ug ang inyong yuta mahimong biniyaan, ug ang inyong mga siyudad mahimong kamingawan. Unya ang yuta magapahimulos sa iyang mga adlaw nga igpapahulay, samtang kini nagahigda nga biniyaan, ug kamo atua sa yuta sa inyong mga kaaway; bisan unya ang yuta mopahulay, ug magapahimulos sa iyang mga adlaw nga igpapahulay. Samtang kini nagahigda nga biniyaan kini mopahulay; kay wala kini makapahulay sa inyong mga adlaw nga igpapahulay, sa diha nga kamo nagpuyo pa niini. Leviticus 26:27–35.
The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.
Ang silot sa “pito ka panahon,” nga gihisgotan upat ka higayon sa ikakaluhaan ug unom nga kapitulo, nagpaila nga sa dihang ang katawhan sa Dios pagapatibulaagon, nan ang yuta “magakalipay sa iyang mga adlaw nga igpapahulay.” Si Daniel ug ang tulo ka dungganon nga mga lalaki gipatibulaag ngadto sa yuta sa mga kaaway sa katumanan sa tunglo ni Moises, ug nga ang pagpatibulaag sulod sa kapitoan ka tuig maoy usa ka simbolikong leksiyon pinaagi sa butang sa pagpatibulaag sulod sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Kini usa ka propetikong leksiyon pinaagi sa butang, susama sa tulo ug tunga ka tuig nga hulaw ni Elias sa panahon sa paglutos ni Jezebel. Kana nga tulo ug tunga ka tuig nagrepresentar sa tulo ug tunga ka propetikong mga tuig, nga katumbas sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagmando sa kapapahan gikan sa tuig 538 hangtod sa 1798. Ang kapitoan ka tuig usa ka simbolo sa “pito ka panahon,” maingon nga ang tulo ug tunga ka tuig usa ka simbolo sa kamingawan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang kapitoan ka tuig sa pagkabihag ni Daniel nga gipaila ni Jeremias, nagrepresentar sa “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig.
And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.
Ug ang Ginoong Dios sa ilang mga amahan nagpadala kanila pinaagi sa iyang mga sinugo, nga sayo mangbangon ug magpadala; kay nalooy siya sa iyang katawohan ug sa iyang puloy-anan. Apan gibugalbugalan nila ang mga sinugo sa Dios, ug gitamay ang iyang mga pulong, ug giabuso ang iyang mga manalagna, hangtod nga misilaob ang kapungot sa Ginoo batok sa iyang katawohan, hangtod nga wala nay kaayohan. Busa gidala niya batok kanila ang hari sa mga Caldeahanon, nga mipatay sa ilang mga batan-ong lalaki pinaagi sa espada sulod sa balay sa ilang balaang puloy-anan, ug wala magpakita ug kalooy sa batan-ong lalaki o ulay, sa tigulang, o kaniya nga nanuko tungod sa katigulangon: silang tanan iyang gitugyan ngadto sa iyang kamot. Ug ang tanang mga sudlanan sa balay sa Dios, dagku ug gagmay, ug ang mga bahandi sa balay sa Ginoo, ug ang mga bahandi sa hari ug sa iyang mga principe; kining tanan iyang gidala ngadto sa Babilonia. Ug ilang gisunog ang balay sa Dios, ug gigun-ob ang kuta sa Jerusalem, ug gisunog sa kalayo ang tanan niyang mga palasyo, ug gilaglag ang tanan niyang maanindot nga mga sudlanan. Ug ang mga nangalagiw gikan sa espada iyang gidala nga mga binihag ngadto sa Babilonia; didto sila naulipon kaniya ug sa iyang mga anak hangtod sa paghari sa gingharian sa Persia: Aron matuman ang pulong sa Ginoo pinaagi sa baba ni Jeremias, hangtod nga ang yuta makapahimulos sa iyang mga adlaw nga igpapahulay: kay samtang kini nahimutang nga biniyaan, nagsaulog kini sa adlaw nga igpapahulay, aron matuman ang kapitoan ka tuig. Karon sa nahaunang tuig ni Ciro nga hari sa Persia, aron matuman ang pulong sa Ginoo nga gipamulong pinaagi sa baba ni Jeremias, gipukaw sa Ginoo ang espiritu ni Ciro nga hari sa Persia, mao nga naghimo siya ug usa ka pahibalo sa tibuok niyang gingharian, ug gisulat usab kini, nga nagaingon: Mao kini ang giingon ni Ciro nga hari sa Persia, Ang Ginoong Dios sa langit mihatag kanako sa tanang gingharian sa yuta; ug siya nagsugo kanako sa pagtukod alang kaniya ug usa ka balay sa Jerusalem, nga anaa sa Juda. Kinsa ba diha sa taliwala kaninyo sa tanan niyang katawohan? Ang Ginoo nga iyang Dios magauban kaniya, ug paadtoa siya. 2 Cronicas 36:15–23.
The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.
Ang duha lamang ka mga paghisgot sa Biblia bahin sa yuta nga nagatagamtam sa iyang mga igpapahulay sa adlaw nga igpapahulay anaa may kalabutan sa pagkatibulaag sa katawhan sa Dios, ug sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag, nga naghulagway sa usa ka yugto sa panahon nga motugot sa yuta sa pagtagamtam sa iyang mga igpapahulay sa adlaw nga igpapahulay. Kini katumbas sa gidaghanon sa mga adlaw nga igpapahulay nga wala itugot sa mga Judio sa yuta aron makatagamtam kini sa kapahulayan. Ang pagpahulay sa yuta sulod sa kapitoan ka tuig naghulagway sa kinatibuk-ang gidaghanon sa mga tuig nga natuman ang pagsukol batok sa sugo sa pagtugot sa yuta nga mopahulay. Ang yano nga pag-ihap nagapaila nga sa “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig nga pagsukol, adunay kinatibuk-ang kapitoan ka tuig nga ang yuta wala makapahulay.
Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.
Ang upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig giputol gikan sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, ingon nga usa ka panahon sa pagsulay alang sa mga Judio, ug kana nga “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig may direkta nga kalambigitan sa pagkakatag sa “pito ka mga panahon” sa Levitico bente-sais.
The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.
Ang panan-awon nga “chazon” sa pagyatak paubos ug ang panan-awon nga “mareh” sa pagpakita sa katapusan sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig managlahing butang gikan sa usag usa, apan aduna silay tuwirang kalabutan. Sama kang Daniel, ang katawhan sa Dios kinahanglan husto nga magbahin sa duha ka panan-awon, samtang sa samang higayon ila usab nga ilhon ang ilang kalabutan sa usag usa. Ang kapitoan ka tuig nga pagkabinihag, nga misangpot sa tulo ka mga sugo nga nagtugot sa mga Judio sa pagbalik ug pagtukod pag-usab sa Jerusalem, nagrepresentar sa “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig sa pagsukol sa mga Judio batok sa tugon sa pagtugot sa yuta sa pagpahulay.
When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.
Sa dihang ang ikatulong sugo nagtimaan sa ilang higayon sa pagbalik ug pagtukod pag-usab, gihatagan sila ug “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig nga panahon sa pagsulay, ingon nga gisulayan sila sulod sa mao rang gidugayon diin ang ilang pagkamasupilon misangpot sa pagkalaglag sa Jerusalem ug sa ilang pagkapatlaag. Sa katapusan sa ikaduhang “upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig,” ang ilang pagkamasupilon magadala na usab sa pagkalaglag sa Jerusalem ug sa ilang pagkatibulaag taliwala sa mga Gentil.
The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.
Ang pagkatibulaag sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag giunhan sa “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig nga pagsukol, ug unya kadtong kapitoan ka tuig nga pagkabinihag gisundan pa sa laing “upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig” sa dugang pang pagsukol.
The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
Ang unang yugto sa “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig, nga maoy hinungdan sa kapitoan ka tuig nga pagpahulay sa yuta, miabut na sa kataposan pinaagi sa pagkalaglag sa Jerusalem. Sa kataposan sa “upat ka gatus ug kasiyaman” ka tuig nga giputol gikan sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, ang Jerusalem gilaglag na usab, kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.
The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.
Ang kapitoan ka tuig nga pagkabihag sa literal nga Israel didto sa literal nga Babilonia usa ka simbolo sa pagkakatag sa “pito ka panahon,” ug giila ni Sister White nga ang kapitoan ka tuig nga pagkabihag sa literal nga Israel didto sa literal nga Babilonia maoy usa ka tipo sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga pagkabihag sa espirituwal nga Israel didto sa espirituwal nga Babilonia.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
“Ang iglesia sa Dios dinhi sa yuta ingon gayod nga anaa sa pagkabinihag niining hataas nga yugto sa walay hunong nga paglutos, maingon sa mga anak sa Israel nga gibihag sa Babilonia sa panahon sa pagkabihag.” Prophets and Kings, 714.
The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.
Ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig gikan sa tuig 538 hangtod sa 1798, maoy usa ka tipo sa “pito ka panahon.” Sa katapusan sa kapitoan ka tuig, ang mga Judio mipauli aron sa pagpahiuli ug pagtukod pag-usab sa Jerusalem. Ang ilang pagpauli sulod sa tulo ka mga sugo maoy nagtimaan sa sinugdanan (457 BC) sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa panan-awon sa “mareh” nga mitultol ngadto sa pagpakita ni Cristo sa Labing Balaang Dapit niadtong Oktubre 22, 1844. Ang tulo ka mga sugo maoy nagtimaan sa sinugdanan sa mapanagnaong panahon, ug gikinahanglan ang tanan nga tulo ka mga sugo aron masugdan ang mapanagnaong panahon, bisan pa nga misugod sila sa pagpauli ug pagtukod pag-usab pinaagi sa unang sugo ni Ciro.
“In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.
“Sa ikapitong kapitulo sa Ezra makita ang sugo. Mga bersikulo 12–26. Sa labing hingpit nga porma niini, kini gipagula ni Artajerjes, hari sa Persia, 457 BC. Apan sa Ezra 6:14 ang balay sa Ginoo sa Jerusalem giingon nga gitukod ‘sumala sa sugo [“decree,” margin] ni Ciro, ug ni Dario, ug ni Artajerjes nga hari sa Persia.’ Kining tulo ka mga hari, pinaagi sa pagsugod, pagpalig-on pag-usab, ug pagkompleto sa sugo, nagdala niini ngadto sa kahingpitan nga gikinahanglan sa tagna aron timaanan ang sinugdanan sa 2300 ka tuig. Sa pagkuha sa 457 BC, ang panahon sa dihang ang sugo nakompleto, ingon nga petsa sa sugo, ang matag piho nga bahin sa tagna mahitungod sa kapitoan ka mga semana nakita nga natuman.” The Great Controversy, 326.
From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.
Gikan sa 1798 hangtod sa 1844, ang tulo ka manulonda sa Pinadayag misulod sa propetikong kasaysayan, ug maingon nga ang tulo ka mga sugo maoy nagtimaan sa sinugdanan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig, mao usab nga kadtong tulo ka manulonda maoy nagtimaan sa pagtapos sa maong tagna. Ang propetikong yugto natapos sa pag-abot sa ikatulong manulonda, maingon nga kini nagsugod pinaagi sa pag-abot sa ikatulong sugo, kay si Jesus sa kanunay nag-ila sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang.
The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.
Ang mga Judio nagsugod sa pagbalik ilalom sa unang sugo, ug sa kasaysayan sa ikaduhang sugo ilang nahuman ang templo. Ang ikatulong manulonda miabot niadtong Oktubre 22, 1844, ug sa wala pa kana nga petsa ang mga Millerite nakahuman sa espirituwal nga templo nga ilang gigula gikan sa espirituwal nga Babilonia aron tukoron pag-usab. Kini kinahanglan mahuman, kay sa Oktubre 22, 1844 ang mensahero sa tugon moanhi sa kalit ngadto sa iyang templo. Kana nga templo mao ang katawhang Millerite nga misulod sa tugon niadtong Oktubre 22, 1844, ug nga giila ni Pedro nga usa ka templo.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
Kamo usab, ingon nga mga buhing bato, ginatukod kamo ngadto sa usa ka espirituhanong balay, usa ka balaang pagkapari, aron sa paghalad ug espirituhanong mga halad, nga hinangop sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. 1 Pedro 2:5.
The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.
Ang templo sa mga Millerite gitukod gikan sa 1798 hangtod sa 1844, nga kap-atan ug unom ka tuig, o sa matagnaong paagi tulo ka adlaw, kay giila ni Cristo nga nagkinahanglan kini ug tulo ka adlaw aron mapatindog ang usa ka templo.
And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.
Ug haduol na ang pasko sa mga Judio, ug si Jesus miadto sa Jerusalem, Ug iyang nakita sa templo ang mga namaligya ug mga baka ug mga karnero ug mga salampati, ug ang mga tig-ilis ug salapi nga nanglingkod: Ug sa nakabuhat siya ug usa ka latigo nga hinimo sa gagmayng mga pisi, iyang giabog silang tanan gikan sa templo, ug ang mga karnero, ug ang mga baka; ug iyang gitibulaag ang salapi sa mga tig-ilis, ug gipangliso ang mga lamesa; Ug miingon siya kanila nga namaligya ug mga salampati, Kuhaa kini dinhi; ayaw ninyo paghimoa ang balay sa akong Amahan nga usa ka balay sa patigayon. Ug nahinumdom ang iyang mga tinun-an nga nahisulat kini, Ang kadasig alang sa imong balay mitukob kanako. Unya mitubag ang mga Judio ug miingon kaniya, Unsang timaan ang imong ikapakita kanamo, sanglit gibuhat mo kining mga butanga? Si Jesus mitubag ug miingon kanila, Gub-a ninyo kining templo, ug sulod sa tulo ka adlaw akong patindogon kini. Unya miingon ang mga Judio, Kap-atan ug unom ka tuig nga gitukod kining temploha, ug imong patindogon kini sulod sa tulo ka adlaw? Apan nagsulti siya mahitungod sa templo sa iyang lawas. Juan 2:13–21.
Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.
Gipasabot ni Sister White nga sa diha nga ang mensahero sa pakigsaad miabut sa kalit ngadto sa iyang templo, sumala sa gihulagway sa basahon ni Malakias, natuman ang maong panagna sa diha nga gilimpyohan ni Cristo ang templo, ingon sa bag-ong giila sa pahayag gikan sa Juan.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.
“Sa paghinlo sa templo gikan sa mga mamamalit ug mga magbabaligya sa kalibotan, gipahibalo ni Jesus ang Iyang buluhaton sa paghinlo sa kasingkasing gikan sa kahugawan sa sala,—gikan sa yutan-ong mga tinguha, sa hakog nga mga kaibog, sa daotang mga batasan, nga nagdaot sa kalag. ‘Ania karon, ipadala ko ang akong sinugo, ug siya magaandam sa dalan sa atubangan ko: ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, moanhi sa kalit ngadto sa iyang templo, bisan ang sinugo sa tugon, nga inyong gikahimut-an: ania karon, siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Apan kinsa ang arang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa ang makatindog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa mga magpapaputi: Ug siya molingkod ingon sa magtutunaw ug mag-uulay sa salapi: ug iyang pagaputlion ang mga anak ni Levi, ug pagahinloan sila ingon sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad sa pagkamatarung. Malakias 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.
The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.
Ang templo diha sa Juan kapitulo dos nagkinahanglan ug kap-atan ug unom ka tuig aron matukod, ug si Jesus miingon nga Iyang patindogon ang giguba nga templo sulod sa tulo ka adlaw. Ang 1798 hangtod sa 1844 maoy kap-atan ug unom ka tuig, ug kini nagtimaan sa pag-abot sa tulo ka mga manulonda (mga adlaw) sa Pinadayag 14, nga gipatipohan sa tulo ka mga sugo nga nagsugod sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig. Ang kap-atan ug unom ka tuig mao ang yugto diin gipatindog ni Cristo ang Millerite nga templo, kay sa wala pa kana nga panahon ang espirituhanong balaang puloy-anan ug ang espirituhanong Israel gitamakan sa espirituhanong Babilonia.
When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.
Sa dihang gilimpyohan ni Cristo ang templo sa Pasko sa Paglabay sa sinugdanan sa Iyang ministeryo, Iyang gituman ang tagna mahitungod sa Mensahero sa Pakigsaad nga kalit nga moanhi ngadto sa Iyang templo, sumala sa gipahayag sa Malakias. Niadtong Oktubre 22, 1844, si Cristo kalit nga mianhi sa Iyang templo, ug nagkinahanglan kini Kaniya ug kap-atan ug unom ka tuig aron mapatindog ang Iyang giguba nga templo.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
“Ang pag-anhi ni Cristo ingon nga atong Labing Halangdong Saserdote ngadto sa Labing Balaang Dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipakita sa Daniel 8:14; ang pag-anhi sa Anak sa tawo ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, sumala sa gipresentar sa Daniel 7:13; ug ang pag-anhi sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, mao ang mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini girepresentar usab sa pag-anhi sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo sa sambingay sa napulo ka mga ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 426.
The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.
Ang nahaunang pagkasuko natapos niadtong 1798, ug ang katapusan sa ulahing pagkasuko mao ang 1844. Ang sinugdanan sa kap-atan ug unom ka tuig nga yugto, diin gipatindog ni Cristo ang Millerite nga templo, naghulagway sa katapusan, kay ang sinugdanan ug ang katapusan parehong gimarkahan sa pagtapos sa pagkasuko sa Dios batok sa Iyang katawohan; kay si Jesus sa kanunay nag-ila sa katapusan sa usa ka butang diha sa sinugdanan sa usa ka butang.
We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.
Padayonon nato sa sunod nga artikulo ang atong pagtuon sa pahimangno ni Gabriel kang Daniel.
“The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.
“Ang basahon sa Pinadayag kinahanglan nga maablihan ngadto sa katawhan. Daghan ang gitudloan nga kini usa ka tinimbradong basahon, apan kini tinimbrado lamang alang niadtong mosalikway sa kamatuoran ug kahayag. Ang mga kamatuoran nga anaa niini kinahanglan igamantala, aron ang mga tawo makabaton ug kahigayonan sa pag-andam alang sa mga hitabo nga sa dili madugay mahitabo na. Ang Mensahe sa Ikatulong Manulonda kinahanglan ipasundayag ingon nga mao lamang ang bugtong paglaum alang sa kaluwasan sa usa ka kalibutan nga nagakalaglag.”
“The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.
“Ang mga kapeligrohan sa ulahing mga adlaw ania na sa atong atubangan, ug sa atong buluhaton kinahanglan natong pahimangnoan ang katawhan mahitungod sa katalagman nga ilang giantos. Ayaw itugot nga ang solemne nga mga talan-awon nga gipadayag sa tagna, nga sa dili madugay mahitabo, mapabiling wala mahikap. Kita mao ang mga mensahero sa Dios, ug wala kitay panahon nga usik-usikon. Kadtong buot mahimong mga kauban sa pagtrabaho sa atong Ginoong Jesu-Cristo magapakita ug halalum nga pagtagad sa mga kamatuoran nga makita niining basaha. Uban sa pluma ug sa tingog maningkamot sila sa paghimo nga dayag sa kahibulongang mga butang nga mianhi si Cristo gikan sa langit aron ipadayag.” Signs of the Times, Hulyo 4, 1906.