Gabriel came to Daniel in chapter nine to provide him with skill and understanding of the two visions which had been represented in chapter eight.

Si Gabriel miadto kang Daniel diha sa kapitulo nuwebe aron sa paghatag kaniya ug kaalam ug pagsabot mahitungod sa duha ka panan-awon nga gipadayag diha sa kapitulo otso.

And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.

Ug iyang gipahibalo kini kanako, ug nakigsulti kanako, ug miingon, O Daniel, mianhi ako karon aron sa paghatag kanimo ug kaalam ug pagsabut. Sa sinugdan sa imong mga pangamuyo ang sugo migula na, ug mianhi ako aron sa pagpahibalo niini kanimo; kay ikaw hinigugma pag-ayo: busa sabta ang butang, ug palandonga ang panan-awon. Daniel 9:22, 23.

In order for Daniel to have the “understanding” he needed, Gabriel told him to understand both the “matter” and the “vision.” The “matter” was the vision of the trampling down of the sanctuary and host, and the “vision,” was the vision of the appearance of October 22, 1844. Sister White also emphasizes these two visions when she informs us that, Daniel was seeking to understand the relation of the seventy year captivity and the twenty-three hundred years. The seventy years are what Gabriel identified as the “matter” and the “vision” was the twenty-three hundred years. Daniel represents the “wise” of the last days, when Gabriel provides the interpretation of the twenty-three hundred years. The “wise” recognize both the “matter” and the “vision,” in Gabriel’s interpretation, the wicked do not understand. The Millerites understood the “matter” and “vision,” but only in a limited fashion.

Aron si Daniel makabaton sa “pagsabut” nga iyang gikinahanglan, giingnan siya ni Gabriel nga sabton ang “butang” ug ang “panan-awon.” Ang “butang” mao ang panan-awon mahitungod sa pagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon, ug ang “panan-awon” mao ang panan-awon sa pagpakita sa Oktubre 22, 1844. Gihatagan usab og pagpasiugda ni Sister White kining duha ka panan-awon sa dihang iyang gipahibalo kanato nga si Daniel nangita sa pagsabut sa kalabutan tali sa kapin-an nga kapitoan ka tuig ug sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig. Ang kapitoan ka tuig mao ang giila ni Gabriel ingon nga “butang” ug ang “panan-awon” mao ang duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig. Si Daniel nagrepresentar sa “manggialamon” sa ulahing mga adlaw, sa dihang gihatag ni Gabriel ang paghubad sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig. Ang “manggialamon” makaila sa “butang” ug sa “panan-awon” diha sa paghubad ni Gabriel; ang mga dautan dili makasabut. Ang mga Millerite nakasabut sa “butang” ug sa “panan-awon,” apan sa limitado lamang nga paagi.

The four hundred and ninety years of probationary time, was a period that was based upon four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of the “seven times” represented in Leviticus twenty-five and twenty-six. The seventy years captivity was the sum of all the years the land was not allowed to enjoy her rest.

Ang upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig sa panahong pagsulay maoy usa ka yugto nga gibase sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig sa pagsukol batok sa tugon sa “pito ka mga panahon” nga girepresentahan diha sa Levitico 25 ug 26. Ang kapitoan ka tuig nga pagkabihag mao ang kinatibuk-an sa tanang mga tuig nga ang yuta wala tugoti sa pagtagamtam sa iyang kapahulayan.

The week that Christ confirmed the covenant with many, was an illustration of the quarrel of his covenant, as represented by two periods of twelve hundred and sixty days. That prophetic week was divided by the cross, which typifies the seal of God.

Ang semana nga gipalig-on ni Cristo ang tugon uban sa daghan, maoy usa ka hulagway sa panaglalis sa iyang tugon, sumala sa gihulagway sa duha ka yugto nga may usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw. Kining manalagnong semana gibahin sa krus, nga nagatipolohiya sa selyo sa Dios.

“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Manuscript Releases, volume 21, 52.

“Unsa ang patik sa buhing Dios, nga ibutang sa mga agtang sa Iyang katawhan? Kini mao ang usa ka timaan nga mabasa sa mga manulonda, apan dili sa mga mata sa tawo; kay ang manulonda sa paglaglag kinahanglan makakita niining timaan sa katubsanan. Ang masinabton nga hunahuna nakakita sa timaan sa krus sa Kalbaryo diha sa mga gisagop nga mga anak nga lalaki ug mga anak nga babaye sa Ginoo. Ang sala sa paglapas sa balaod sa Dios gikuha na. Sila nagsul-ob sa sapot sa kasal, ug matinumanon ug masaligon sila sa tanang mga sugo sa Dios.” Manuscript Releases, volume 21, 52.

That week typified two periods of twelve hundred and sixty years divided at the Sunday law of 538, (the mark of the beast) in which paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. For twelve hundred and sixty days, Christ gave His testimony, then for another twelve hundred and sixty days, Christ gave the same testimony through His disciples. For twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony, through paganism, and then for another twelve hundred and sixty years, Satan gave his testimony through the papacy.

Kadtong semana nagsimbolo sa duha ka mga yugto nga tag-usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, nga gibahin sa balaod sa Domingo sa 538, (ang timaan sa mapintas nga mananap) diin ang paganismo ug unya ang papalismo mitumban sa balaang puloy-anan ug sa panon. Sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw, si Cristo mihatag sa Iyang pagpamatuod; unya sa laing usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka mga adlaw, si Cristo mihatag sa mao gihapong pagpamatuod pinaagi sa Iyang mga tinun-an. Sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, si Satanas mihatag sa iyang pagpamatuod pinaagi sa paganismo; ug unya sa laing usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, si Satanas mihatag sa iyang pagpamatuod pinaagi sa kapapahan.

The covenant, which through ancient Israel’s disobedience, became God’s “quarrel,” was the covenant of Leviticus chapter twenty-five, that outlined the land resting, and the jubilee that was to be celebrated every forty-ninth year.

Ang tugon, nga tungod sa pagkamasupilon sa karaang Israel nahimong “pakigbingkil” sa Dios, mao ang tugon sa Levitico kapitulo baynte-singko, nga naglatid sa pagpahulay sa yuta, ug sa jubileo nga pagasaulogon matag ika-kawhaan ug siyam ka tuig.

And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. And ye shall hallow the fiftieth year, and proclaim liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof: it shall be a jubile unto you; and ye shall return every man unto his possession, and ye shall return every man unto his family. A jubile shall that fiftieth year be unto you: ye shall not sow, neither reap that which groweth of itself in it, nor gather the grapes in it of thy vine undressed. For it is the jubile; it shall be holy unto you: ye shall eat the increase thereof out of the field. In the year of this jubile ye shall return every man unto his possession. Leviticus 25:1–13.

Ug ang Ginoo misulti kang Moises didto sa bukid sa Sinai, nga nagaingon: Isulti sa mga anak sa Israel, ug ingna sila: Sa dihang makasulod kamo sa yuta nga akong gihatag kaninyo, nan ang yuta magabantay ug usa ka adlaw nga igpapahulay alang sa Ginoo. Sulod sa unom ka tuig magpugas ka sa imong uma, ug sulod sa unom ka tuig magapul-ong ka sa imong parrasan, ug tigumon mo ang mga bunga niini; apan sa ikapito ka tuig adunay usa ka hingpit nga pahulay alang sa yuta, usa ka adlaw nga igpapahulay alang sa Ginoo: dili ka magpugas sa imong uma, ni magapul-ong sa imong parrasan. Ang moturok sa iyang kaugalingon gikan sa imong ani dili mo pag-ani-on, ni tigumon ang mga ubas sa imong walay pagpul-ong nga kaparrasan; kay kini tuig sa pagpahulay alang sa yuta. Ug ang sabbath sa yuta mahimong pagkaon alang kaninyo; alang kanimo, ug alang sa imong ulipon nga lalaki, ug alang sa imong ulipon nga babaye, ug alang sa imong sinuholang sulugoon, ug alang sa dumuloong nga nagpuyo uban kanimo, ug alang sa imong kahayopan, ug alang sa mga mananap nga anaa sa imong yuta, ang tibook nga abut niini mahimong pagkaon. Ug pagaisipon mo alang kanimo ang pito ka sabbath sa mga tuig, pito ka makapito ka tuig; ug ang gidugayon sa pito ka sabbath sa mga tuig mahimo alang kanimo nga kap-atan ug siyam ka tuig. Unya pasabton mo ang trumpeta sa jubileo sa ikapulo ka adlaw sa ikapitong bulan; sa adlaw sa pagtabon-sa-sala pasabton ninyo ang trumpeta sa tibuok ninyong yuta. Ug balaanon ninyo ang ikakalim-an ka tuig, ug imantala ang kagawasan sa tibuok yuta ngadto sa tanang mga pumoluyo niini: kini mahimong usa ka jubileo alang kaninyo; ug ang tagsatagsa ka tawo mobalik ngadto sa iyang kaugalingong panulondon, ug ang tagsatagsa ka tawo mobalik ngadto sa iyang pamilya. Ang ikakalim-an ka tuig mahimong jubileo alang kaninyo: dili kamo magpugas, ni mag-ani sa moturok sa iyang kaugalingon niini, ni magtigum sa mga ubas niini gikan sa imong walay pagpul-ong nga kaparrasan. Kay kini mao ang jubileo; kini balaan alang kaninyo: kan-on ninyo ang abut niini gikan sa kapatagan. Sa tuig niining jubileo ang tagsatagsa ka tawo mobalik ngadto sa iyang kaugalingong panulondon. Levitico 25:1–13.

The first period of the twenty-three hundred year prophecy, as with the week Christ confirmed the covenant, and the four-hundred and ninety years is directly associated with the “seven times” of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

Ang unang yugto sa panagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, sama sa semana diin gipalig-on ni Cristo ang tugon, ug sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig, tuwirang nalambigit sa “pito ka mga panahon” sa Levitico kapitulo beinte-singko ug beinte-sais.

Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:2.

Busa hibaloi ug sabta, nga sukad sa paggula sa sugo sa pagpasig-uli ug sa pagtukod pag-usab sa Jerusalem hangtod sa Mesiyas nga Prinsipe may pito ka semana ug kan-uman ug duha ka semana; ang dalan pagatukoron pag-usab, ug ang kuta usab, bisan sa mga panahon sa kalisdanan. Daniel 9:2.

Sixty-nine weeks beginning in 457 BC, brings you to Christ’s baptism, and the beginning of the week in which he confirmed the covenant, which was the covenant of God’s “quarrel.” But there was a week of weeks (forty-nine years), that was isolated from the sixty-nine weeks by the phrase “seven weeks, and threescore and two weeks.” Beginning in 457 BC, there was to be forty-nine years, a clear reference to the covenant of Leviticus chapter twenty-five, and to the jubilee celebration. Those forty-nine years were not only a symbol of the jubilee cycles, but also of Pentecost, which is the fiftieth day that follows the forty-nine days of the feast of weeks.

Ang kan-uman ug siyam ka semana nga nagsugod sa 457 BC nagdala kanimo ngadto sa bautismo ni Cristo, ug sa sinugdanan sa semana diin iyang gipamatud-an ang tugon, nga mao ang tugon sa “pakigbingkil” sa Dios. Apan may usa ka semana sa mga semana (kap-atan ug siyam ka tuig) nga gilain gikan sa kan-uman ug siyam ka semana pinaagi sa hugpong sa mga pulong nga “pito ka semana, ug kan-uman ug duha ka semana.” Sugod sa 457 BC, may kap-atan ug siyam ka tuig nga igahatag, usa ka tin-aw nga pakisayran ngadto sa tugon sa Levitico kapitulo baynte singko, ug ngadto sa pagsaulog sa jubileo. Kadtong kap-atan ug siyam ka tuig dili lamang usa ka simbolo sa mga siklo sa jubileo, kondili usab sa Pentecostes, nga mao ang ikakalimangpulong adlaw nga mosunod sa kap-atan ug siyam ka adlaw sa pista sa mga semana.

The first forty-nine years of the twenty-three hundred years, the four hundred and ninety years, and the week the covenant was confirmed are all directly connected with the twenty-five hundred and twenty years, represented as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Every element of the twenty-three hundred year prophecy is directly connected to the “seven times” which Adventism set aside and rejected in 1863. The “seven times” is a symbol of the jubilee covenant, and for this reason it is also to be noted that when the twenty-three hundred years ended on October 22, 1844, so too, did the twenty-five hundred and twenty years end on that very day, for Moses recorded in Leviticus chapter twenty-five:

Ang unang kap-atan ug siyam ka tuig sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, ang upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig, ug ang semana diin ang tugon gipamatud-an, tanan tuwirang nalambigit sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig, nga gihulagway ingon nga “pito ka panahon,” diha sa Levitico baynte-sais. Ang matag elemento sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig tuwirang nalambigit sa “pito ka panahon” nga gilain ug gisalikway sa Adventismo niadtong 1863. Ang “pito ka panahon” maoy usa ka simbolo sa tugon sa jubileo, ug tungod niini kinahanglan usab mamatikdan nga sa dihang natapos ang duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig niadtong Oktubre 22, 1844, natapos usab niadtong maong adlaw ang duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig, kay si Moises misulat sa Levitico kapitulo baynte-singko:

And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubile to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.

Ug mag-ihap ka alang kanimo ug pito ka mga sapati sa mga tuig, pito ka makapito ka tuig; ug ang gidugayon sa pito ka mga sapati sa mga tuig maangkon mo nga kap-atan ug siyam ka tuig. Unya ipatuyok mo ang trumpeta sa jubileo sa ikanapulo ka adlaw sa ikapito ka bulan; sa adlaw sa pagpasig-uli sa sala patunogon ninyo ang trumpeta sa tibuok ninyong yuta. Levitico 25:8, 9.

Every prophetic period within the twenty-three hundred years, is directly associated with the “seven times” of Leviticus twenty-six, including the day both prophetic periods ended. The first forty-nine years identified the work of rebuilding and restoring Jerusalem that would be finalized as God’s people came out of Babylon. The temple was finished before the third decree, as was the Millerite temple finished before the third angel arrived. Yet after 457 BC, “the street” still needed to “be built again, and the wall, even in troublous times.” As Alpha and Omega, Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and after October 22, 1844, the Millerites were to finish “the street” “and the wall,” “in troublous times.”

Ang matag usa ka kapanahonan nga matagnaon sulod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga tuig, tuwirang may kalabutan sa “pito ka mga panahon” sa Levitico beinte-sais, lakip ang adlaw diin natapos ang duruha ka matagnaong kapanahonan. Ang unang kap-atan ug siyam ka mga tuig nagpaila sa buluhaton sa pagtukod pag-usab ug pagpahiuli sa Jerusalem nga pagahingpiton sa dihang manggula ang katawohan sa Dios gikan sa Babilonia. Ang templo nahuman sa wala pa ang ikatulong sugo, maingon nga ang Millerite nga templo nahuman usab sa wala pa miabot ang ikatulong manulonda. Apan human sa 457 BC, “ang dalan” kinahanglan pa nga “matukod pag-usab, ug ang kuta, bisan sa mga panahon sa kalisdanan.” Ingon nga Alpha ug Omega, si Jesus sa kanunay nagapakita sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang, ug human sa Oktubre 22, 1844, ang mga Millerite kinahanglan mohuman sa “ang dalan” ug “ang kuta,” “sa mga panahon sa kalisdanan.”

Sister White identifies the literal wall of protection around Jerusalem as a symbol of God’s law, and immediately after October 22, 1844, the faithful were led into the heavenly sanctuary and recognized God’s law (the wall). In order to recognize God’s law, including the Sabbath, the Millerites were led back to the covenant of ancient Israel. The restoration of the literal “street,” is the restoration that was spiritually accomplished when the Millerites returned to Jeremiah’s “old paths”. The “troublous times” that were to be in the period the wall and street were established was to be accomplished after 1844, and the Civil War that was then approaching, and soon beginning in that very history, represented those troublous times.

Gipaila ni Sister White ang literal nga paril sa pagpanalipod nga naglibot sa Jerusalem ingon nga simbolo sa balaod sa Dios, ug diha-diha dayon human sa Oktubre 22, 1844, ang mga matinumanon gidala ngadto sa langitnong santuwaryo ug nakaila sa balaod sa Dios (ang paril). Aron maila ang balaod sa Dios, lakip ang Igpapahulay, ang mga Millerite gidala pagbalik ngadto sa tugon sa karaang Israel. Ang pagpahiuli sa literal nga “dalan,” mao ang pagpahiuli nga natuman sa espirituwal sa dihang ang mga Millerite mibalik ngadto sa “daan nga mga agianan” ni Jeremias. Ang “mga panahon sa kasamok” nga mahitabo sa yugto diin ang paril ug ang dalan pagatukoron, pagatumanon human sa 1844, ug ang Gubat Sibil nga niadto nga panahon nagkaduol na, ug sa dili madugay misugod sulod nianang maong kasaysayan, nagrepresentar niadtong mga panahon sa kasamok.

Had they been faithful they would have reached the symbolic fiftieth year of the jubilee (where the slaves are released), which was also represented by the fiftieth day of Pentecost (where the message of emancipation goes to all the world). But after 1844 most opposed the Sabbath light, and in 1863, they also rejected the message of Moses (the “seven times”), which had been delivered to them by Elijah (William Miller.) In other words, they turned away from “the street” (the old paths) that they were to restore and walk in.

Kon sila matinumanon, makaabot unta sila sa simbolikong ikalimampung tuig sa jubileo (diin ang mga ulipon pagabuhian), nga gilarawan usab sa ikalimampung adlaw sa Pentecostes (diin ang mensahe sa kagawasan moadto sa tibuok kalibotan). Apan human sa 1844 kadaghanan misupak sa kahayag sa Igpapahulay, ug niadtong 1863, gisalikway usab nila ang mensahe ni Moises (ang “pito ka mga panahon”), nga gihatod ngadto kanila ni Elias (William Miller.) Sa laing pagkasulti, mitalikod sila gikan sa “dalan” (ang karaang mga alagianan) nga ila unta nga pasig-uli-on ug lakwan.

Jesus always illustrates the end by the beginning, and when the parable of the ten virgins is repeated in the last days, the work of restoring Jerusalem is again to be accomplished. The “street and wall” will be built in “troublous times”. We are now entering into those troublous times. October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, so when the “hour of the great earthquake,” of Revelation eleven arrives, the street and wall will be built in troublous times. We will now identify those troublous times as the “angering of the nations” produced by the escalating warfare of Islam.

Si Jesus kanunayng naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan, ug sa dihang ang sambingay sa napulo ka mga ulay pagausbon sa katapusang mga adlaw, ang buhat sa pagpahiuli sa Jerusalem pagatumanon na usab. Ang “dalan ug paril” pagatukoron sa “malisod nga mga panahon.” Karon nagasulod na kita nianang malisod nga mga panahon. Ang Oktubre 22, 1844, nagatipo sa hapit na moabut nga balaod sa Domingo, busa sa dihang moabut ang “takna sa dakong linog,” sa Pinadayag onse, ang dalan ug paril pagatukoron sa malisod nga mga panahon. Karon atong ilhon kining malisod nga mga panahon ingon nga mao ang “kapungot sa mga nasod” nga namugna sa nagakagrabeng pakiggubat sa Islam.

While explaining what had been previously written concerning a “time of trouble,” she gave an explanation that is recorded in the book Early Writings.

Samtang nagpasabot siya kon unsa ang kaniadto nang nasulat mahitungod sa usa ka “panahon sa kagul-anan,” mihatag siya ug usa ka pagpasabot nga natala sa basahon nga Early Writings.

“1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

“1. Sa panid 33 gihatag ang mosunod: ‘Nakita ko nga ang balaang Igpapahulay mao, ug mamahimo, ang nagbahin nga kuta tali sa matuod nga Israel sa Dios ug sa mga dili magtutuo; ug nga ang Igpapahulay mao ang dakong pangutana aron mahiusa ang mga kasingkasing sa hinigugmang, nagpaabot nga mga balaan sa Dios. Nakita ko nga ang Dios adunay mga anak nga wala makakita ug wala magbantay sa Igpapahulay. Wala nila isalikway ang kahayag mahitungod niini. Ug sa sinugdanan sa panahon sa kagul-anan, napuno kami sa Espiritu Santo sa among paglakaw aron iwali ang Igpapahulay sa labi pang bug-os.’”

“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

“Kining panan-awon gihatag niadtong 1847 sa diha nga diyutay pa kaayo sa mga igsoon nga Adventista ang nagbantay sa Igpapahulay, ug niining pipila, diyutay ra ang nagtuo nga ang pagtuman niini may igo nga kamahinungdanon aron magbutang ug linya tali sa katawhan sa Dios ug sa mga dili magtotoo. Karon ang katumanan nianang panan-awona nagsugod na sa makita. ‘Ang sinugdanan niadtong panahona sa kasamok,’ nga gihisgotan dinhi, wala magtumong sa panahon nga ang mga hampak magsugod na sa ibubo, kondili sa usa ka mubo nga panahon sa dili pa kini igabubo, samtang si Cristo anaa sa santuwaryo. Niadtong panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakasinati sa iyang panapos, ang kasamok moabot sa yuta, ug ang mga nasod masuko, apan pagapugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Niadtong panahona ang ‘ulahing ulan,’ o makapabag-o gikan sa presensya sa Ginoo, moabot aron sa paghatag ug gahum sa makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug sa pag-andam sa mga balaan sa pagtindog sa panahon nga ang pito ka ulahing mga hampak igaibubo na.” Early Writings, 85.

There is a “short period of time,” that precedes the close of probation, when “the nations will be angry, yet held in check.” At the same time “the latter rain” arrives. The “angering of the nations,” is a symbol that is identified in Revelation chapter eleven.

Adunay “mubo nga panahon,” nga mag-una sa pagsira sa panahon sa probasyon, diin “ang mga nasod masuko, apan pugngan pa.” Sa maong higayon moabot usab “ang ulahing ulan.” Ang “kapungot sa mga nasod” maoy usa ka simbolo nga giila diha sa Pinadayag kapitulo onse.

And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

Ug ang mga nasud nangasuko, ug miabut ang imong kapungot, ug ang panahon sa mga minatay, aron sila pagahukman, ug aron ihatag mo ang ganti ngadto sa imong mga ulipon nga mga propeta, ug ngadto sa mga balaan, ug kanila nga may kahadlok sa imong ngalan, gagmay ug dagku; ug aron laglagon mo sila nga nagalaglag sa yuta. Pinadayag 11:18.

Sister White comments on this verse.

Si Sister White naghatag ug komento bahin niini nga bersikulo.

“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

“Nakita ko nga ang kasuko sa mga nasod, ang kapungot sa Dios, ug ang panahon sa paghukom sa mga patay lahi ug tin-aw nga managkalain, ang usa nagsunod sa usa; nakita ko usab nga si Michael wala pa motindog, ug nga ang panahon sa kasakit, nga sama niana wala gayud sukad, wala pa magsugod. Ang mga nasod karon nagakasuko, apan sa dihang ang atong Labawng Sacerdote mahuman na sa Iyang buluhaton diha sa santuwaryo, motindog Siya, isul-ob ang mga bisti sa panimalos, ug unya ang pito ka ulahing mga hampak igabubo na.”

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

“Nakita ko nga nga pugngan sa upat ka mga anghel ang upat ka mga hangin hangtod mahuman ang buluhaton ni Jesus diha sa santuwaryo, ug unya moabut ang pito ka katapusang mga hampak.” Early Writings, 36.

The “angering of the nations” occurs just before probation closes, for it is followed by the “wrath of God.” The “wrath of God” occurs when probation closes, and the “time to judge the dead,” refers to a judgment that occurs during the millennium, and does not refer to the judgment of the dead that began in 1844.

Ang “kasuko sa mga nasod” mahitabo diha-diha sa wala pa ang pagtapos sa probation, kay gisundan kini sa “kapungot sa Dios.” Ang “kapungot sa Dios” mahitabo sa dihang matapos ang probation, ug ang “panahon sa paghukom sa mga minatay” nagpasabot sa usa ka paghukom nga mahitabo sulod sa milenyo, ug dili nagpasabot sa paghukom sa mga minatay nga nagsugod niadtong 1844.

And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season. And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. Revelation 20:1–4.

Ug nakita ko ang usa ka manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may yawe sa bung-aw nga walay kinutoban ug usa ka dakung talikala sa iyang kamot. Ug gidakop niya ang dragon, ang karaang halas, nga mao ang Yawa ug si Satanas, ug gigapos niya siya sulod sa usa ka libo ka tuig, Ug gilabay niya siya ngadto sa bung-aw nga walay kinutoban, ug gitakpan siya didto, ug gibutangan siyag timri sa ibabaw niya, aron dili na niya limbongan ang mga nasud hangtod nga matuman ang usa ka libo ka tuig: ug human niana kinahanglan nga pagabuhian siya sa makadiyot. Ug nakita ko ang mga trono, ug may nanglingkod sa ibabaw niini, ug gihatag kanila ang paghukom: ug nakita ko ang mga kalag niadtong mga gipunggotan ug ulo tungod sa pagpamatuod ni Jesus, ug tungod sa pulong sa Dios, ug sa mga wala mosimba sa mapintas nga mananap, ni sa iyang larawan, ni modawat sa iyang timaan sa ilang mga agtang, o sa ilang mga kamot; ug nangabuhi sila ug naghari uban kang Cristo sulod sa usa ka libo ka tuig. Pinadayag 20:1–4.

The judgment that is “given unto” the saints, identifies that they will pass judgment upon the wicked during the millennium, not that they are judged.

Ang paghukom nga “gihatag ngadto” sa mga balaan nagpakita nga sila maoy magahukom sa mga daotan panahon sa milenyo, dili nga sila pagahukman.

“During the thousand years between the first and the second resurrection the judgment of the wicked takes place. The apostle Paul points to this judgment as an event that follows the second advent. ‘Judge nothing before the time, until the Lord come, who both will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. Daniel declares that when the Ancient of Days came, ‘judgment was given to the saints of the Most High.’ Daniel 7:22. At this time the righteous reign as kings and priests unto God. John in the Revelation says: ‘I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them.’ ‘They shall be priests of God and of Christ, and shall reign with Him a thousand years.’ Revelation 20:4, 6. It is at this time that, as foretold by Paul, ‘the saints shall judge the world.’ 1 Corinthians 6:2. In union with Christ they judge the wicked, comparing their acts with the statute book, the Bible, and deciding every case according to the deeds done in the body. Then the portion which the wicked must suffer is meted out, according to their works; and it is recorded against their names in the book of death.

“Sulod sa usa ka libo ka tuig tali sa nahaunang pagkabanhaw ug sa ikaduhang pagkabanhaw mahitabo ang paghukom sa mga dautan. Ang apostol nga si Pablo nagtudlo niini nga paghukom ingon nga usa ka hitabo nga mosunod sa ikaduhang pag-anhi. ‘Ayaw paghukom sa bisan unsa sa dili pa ang panahon, hangtud nga moanhi ang Ginoo, nga siya usab magapadayag sa mga tinago sa kangitngit, ug magapadayag sa mga tinguha sa mga kasingkasing.’ 1 Corinto 4:5. Gipahayag ni Daniel nga sa pag-abot sa Karaan sa mga Adlaw, ‘ang paghukom gihatag ngadto sa mga balaan sa Hataas Uyamut.’ Daniel 7:22. Niining panahona ang mga matarung magahari ingon nga mga hari ug mga saserdote ngadto sa Dios. Si Juan sa Pinadayag nagaingon: ‘Nakita ko ang mga trono, ug nanglingkod sila sa ibabaw niini, ug ang paghukom gihatag ngadto kanila.’ ‘Sila mamahimong mga saserdote sa Dios ug ni Cristo, ug magahari uban Kaniya sulod sa usa ka libo ka tuig.’ Pinadayag 20:4, 6. Niini nga panahon, sumala sa gitagna ni Pablo, ‘ang mga balaan magahukom sa kalibutan.’ 1 Corinto 6:2. Diha sa pakighiusa kang Cristo ilang hukman ang mga dautan, nga itandi ang ilang mga binuhatan sa basahon sa balaod, ang Biblia, ug pagahukman ang matag kahimtang sumala sa mga binuhatan nga nahimo diha sa lawas. Unya ang bahin nga pag-antuson sa mga dautan pagatimbangon sumala sa ilang mga buhat; ug kini isulat batok sa ilang mga ngalan sa basahon sa kamatayon.”

“Satan also and evil angels are judged by Christ and His people. Says Paul: ‘Know ye not that we shall judge angels?’ Verse 3. And Jude declares that ‘the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.’ Jude 6.

“Si Satanas usab ug ang daotang mga anghel pagahukman ni Cristo ug sa Iyang katawhan. Miingon si Pablo: ‘Wala ba kamo mahibalo nga kita magahukom sa mga anghel?’ Bersikulo 3. Ug si Judas nagpahayag nga ‘ang mga anghel nga wala magbantay sa ilang unang kahimtang, kondili mibiya sa ilang kaugalingong puloy-anan, Iyang gitagana diha sa walay katapusang mga talikala ilalom sa kangitngit ngadto sa paghukom sa dakong adlaw.’ Judas 6.”

“At the close of the thousand years the second resurrection will take place. Then the wicked will be raised from the dead and appear before God for the execution of ‘the judgment written.’ Thus the revelator, after describing the resurrection of the righteous, says: ‘The rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.’ Revelation 20:5. And Isaiah declares, concerning the wicked: ‘They shall be gathered together, as prisoners are gathered in the pit, and shall be shut up in the prison, and after many days shall they be visited.’ Isaiah 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.

“Sa pagtapos sa usa ka libo ka tuig mahitabo ang ikaduhang pagkabanhaw. Unya ang mga daotan pagabangonon gikan sa mga patay ug motungha sa atubangan sa Dios alang sa pagtuman sa ‘nahisulat nga hukom.’ Busa ang tigpadayag, human sa paghulagway sa pagkabanhaw sa mga matarung, nagaingon: ‘Apan ang nangabilin sa mga patay wala mabuhi pag-usab hangtud nga natapos ang usa ka libo ka tuig.’ Pinadayag 20:5. Ug si Isaias nagpahayag, mahatungod sa mga daotan: ‘Ug sila pagatigumon, maingon sa mga binilanggo nga pagatigumon sa gahong, ug pagasirhan didto sa bilanggoan, ug human sa daghang mga adlaw sila pagaduawon.’ Isaias 24:22.” The Great Controversy, 660, 661.

It is therefore clear that “the angering of the nations” refers to the “troublous times” that comes upon the world before probation closes, and that when “the nations are angered,” they are simultaneously “held in check.”

Busa, dayag nga ang “pagpasuko sa mga nasod” nagpasabot sa “mga panahon sa kagul-anan” nga moabut sa kalibotan sa dili pa matapos ang panahon sa grasya, ug nga sa dihang “masuko ang mga nasod,” sa mao usab nga higayon sila “gipugngan.”

“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other.” Early Writings, 36.

“Nakita ko nga ang kasuko sa mga nasod, ang kapungot sa Dios, ug ang panahon sa paghukom sa mga patay, managlahing ug managlahi gayud, nga ang usa nagsunod sa usa.” Early Writings, 36.

At the time when the “nations are angered,” the latter rain begins to fall.

Sa panahon nga “ang mga nasod nangasuko,” ang ulahing ulan nagsugod sa pag-ulan.

“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

“Nianang panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakahuman na, moabut ang kagul-anan sa yuta, ug ang mga nasud masuko, apan pugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o pagpabag-o gikan sa atubangan sa Ginoo, moabut aron pagahatagan ug gahum ang makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug andamon ang mga balaan sa pagbarug sa panahon nga ang pito ka ulahing hampak igaula.” Early Writings, 85.

There is a point when the “nations are angered,” but they are simultaneously “held in check.” Then it is that Christ sets up His kingdom of glory, for He sets up His kingdom during the time of the latter rain.

Adunay usa ka punto sa panahon nga ang “mga nasod nangasuko,” apan sa samang higayon “gipugngan” sila. Unya niana nga panahon si Cristo motukod sa Iyang gingharian sa himaya, kay Iyang tukoron ang Iyang gingharian sa panahon sa ulahing ulan.

“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

“Ang ulahing ulan moabot ibabaw sa mga putli—unya silang tanan makadawat niini sama sa kaniadto.

“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

“Sa diha nga buhian na sa upat ka mga manulonda, si Cristo magatukod sa Iyang gingharian. Walay makadawat sa ulahing ulan gawas niadtong nagabuhat sa tanan nilang mahimo.” Spalding and Magan, 3.

The two previous passages from Early Writings identify that when the nations are angered, and simultaneously “held in check,” the four angels restrain the four winds. The angering of the nations is therefore represented as the “four winds”. She also noted that at the time the four angels hold the angry nations in check, the latter rain would arrive. The period of time that begins when the latter rain arrives, which is also when the nations are angered, yet held in check, continues until Michael stands up and human probation closes. That period of time is the period when salvation is closing, and therefore represents the last work of Christ in the Most Holy Place, which is identified as the period of time when He is either blotting out men’s sins or their names from the books of judgment. That time period, when the angels are holding the four winds, is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Ang duha ka miaging mga pahayag gikan sa Early Writings nagpaila nga sa dihang ang mga nasud masuko, ug sa samang higayon “ginapugngan,” ang upat ka mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin. Busa, ang pagkasuko sa mga nasud gihulagway ingon nga mao ang “upat ka mga hangin.” Iyang namatikdan usab nga sa panahong ang upat ka mga manulonda nagapugong sa masinukong mga nasud, moabot ang ulahing ulan. Ang yugto sa panahon nga nagsugod sa dihang moabot ang ulahing ulan, nga mao usab ang panahon sa dihang ang mga nasud masuko, apan ginapugngan, nagapadayon hangtod nga motindog si Michael ug ang tawhanong panahon sa pagsulay mosira. Kana nga yugto sa panahon mao ang yugto sa dihang ang kaluwasan nagasirado, ug busa nagrepresentar sa ulahing buluhaton ni Cristo sa Labing Balaang Dapit, nga giila ingon nga yugto sa panahon sa dihang Iyang ginapapas ang mga sala sa mga tawo o ang ilang mga ngalan gikan sa mga basahon sa paghukom. Kana nga yugto sa panahon, sa dihang ang mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin, mao ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.

Islam of the third Woe is the power which “angers the nations,” and the third Woe arrived on September 11, 2001, but Islam was immediately “held in check.” The “east wind” is a symbol of Islam, and Isaiah identifies the “east wind” as the “rough wind,” that God “stayeth” (restrains). The warfare of Islam is repeatedly portrayed as a woman in labor, for it is an escalating warfare that began on September 11, 2001, when the mighty angel of Revelation eighteen descended, as marked by the bringing down of the great buildings of New York City.

Ang Islam sa ikatulong Pagkaalaot mao ang gahum nga “nakapasuko sa mga nasud,” ug ang ikatulong Pagkaalaot miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, apan ang Islam dihadiha “gipugngan.” Ang “hangin sa sidlakan” usa ka simbolo sa Islam, ug giila ni Isaias ang “hangin sa sidlakan” ingon nga “makusog nga hangin,” nga “gipahunong” sa Dios (gipugngan). Ang pakiggubat sa Islam sa makadaghan gihulagway ingon nga usa ka babaye nga nagbati, kay kini usa ka nagkasamot nga pakiggubat nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, sa dihang ang gamhanang manolunda sa Pinadayag napulog-walo mikunsad, ingon sa gimarkahan sa pagpukan sa dagkong mga tinukod sa Dakbayan sa New York.

“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

“Karon miabot ba ang pulong nga akong gipahayag nga ang New York pagawalison sa usa ka higanteng balud? Kini wala ko gayud isulti. Akong giingon, samtang nagtan-aw ako sa dagkong mga bilding nga nagkatukod didto, panapaw sa panapaw, ‘Pagkakilabutan nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang ang Ginoo motindog aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag maoy usa ka pasidaan mahitungod sa nagaabot sa kalibotan. Apan wala akoy piho nga kahayag mahitungod sa moabot sa New York, gawas lamang nga nahibalo ako nga moabot ang usa ka adlaw nga ang dagkong mga bilding didto igatumpag pinaagi sa pagtuyok ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nahibalo ako nga anaa ang kalaglagan sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa Iyang gamhanang gahum, ug kining dagkong mga estruktura mangapukan. Mangahitabo ang mga talan-awon nga ang ilang kahadlok dili nato mahandom.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

On the 1843 and 1850 charts Islam is represented as “war horses”. In Revelation chapter nine, where Islam of the first and second Woe is set forth, the character of Islam is identified by the name of Islam’s king.

Sa mga tsart sa 1843 ug 1850, ang Islam gihulagway ingon nga “mga kabayong panggubat.” Sa kapitulo nuwebe sa Pinadayag, diin gipadayag ang Islam sa nahaunang ug ikaduhang Kasilag, ang kinaiya sa Islam mailhan pinaagi sa ngalan sa hari sa Islam.

And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

Ug dihay hari ibabaw kanila, nga mao ang manulonda sa kahiladman nga walay kinutoban, kansang ngalan sa pinulongang Hebreo mao si Abaddon, apan sa pinulongang Griyego ang iyang ngalan mao si Apollyon. Pinadayag 9:11.

The verse, which is chapter NINE, and verse ELEVEN, prophetically identifies that whether represented in the Old Testament (the Hebrew) or in the New Testament (the Greek), the character of Islam is Abaddon or Apollyon. Both names mean “destruction and death”.

Ang bersikulo, nga mao ang kapitulo NUEBE, ug ang bersikulo ONSE, sa paaging profetiko nagpaila nga bisan kini girepresentahan diha sa Daang Tugon (ang Hebreohanon) o sa Bag-ong Tugon (ang Grego), ang kinaiya sa Islam mao si Abaddon o Apollyon. Ang duha ka ngalan nagkahulogan ug “kalaglagan ug kamatayon”.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“Ang mga manulunda nagkupot sa upat ka mga hangin, nga gihulagway ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga nagtinguha sa pagbuhi ug pagdagan ibabaw sa nawong sa tibuok yuta, nga nagdala ug kalaglagan ug kamatayon diha sa iyang alagianan.” Manuscript Releases, bolyum 20, 217.

The four winds are the angry horse of Bible prophecy, that is seeking to break loose. One of the prophetic characteristics of the angry horse is that it is restrained, but it is seeking to break loose and bring “destruction and death”, upon the whole earth.

Ang upat ka hangin mao ang mabangis nga kabayo sa panagna sa Biblia, nga naningkamot sa pagbuhi sa kaugalingon. Usa sa mga kinaiyang propetiko sa mabangis nga kabayo mao nga kini gipugngan, apan naningkamot kini sa pagbuhi sa kaugalingon ug sa pagdala ug “kalaglagan ug kamatayon” sa tibuok kalibotan.

We will continue to address these subjects in the next article.

Padayon natong hisgutan kining mga hilisgutan sa sunod nga artikulo.

“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

“O nga unta nga ang katawohan sa Dios adunay pagbati sa nagkaduol nga kalaglagan sa linibo ka mga siyudad, nga karon hapit na gitugyan ngadto sa pagsimba sa mga diosdios! Apan daghan niadtong angay unta magamantala sa kamatuoran mao hinoon ang nagaakusar ug nagahukom sa ilang mga igsoon. Sa diha nga ang makakabig nga gahum sa Dios moabut ibabaw sa mga hunahuna, may mahitabo nga tino ug dayag nga kausaban. Ang mga tawo wala nay tinguha sa pagsaway ug paggun-ob. Dili na sila mobarog sa maong kahimtang nga makababag sa kahayag sa pagsidlak ngadto sa kalibotan. Ang ilang pagsaway, ang ilang pag-akusar, mohunong. Ang mga gahum sa kaaway nagatigum na alang sa gubat. Ang mabangis nga mga panagbangi ania sa atong atubangan. Panaghugpong kamo, akong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye, panaghugpong kamo. Magpahugpong kamo kang Cristo. ‘Ayaw kamo pag-ingon, Usa ka panagkatigum,... ni mahadlok kamo sa ilang gikahadlokan, ni mangahadlok kamo. Balaana ninyo ang Ginoo sa mga panon siya gayud; ug siya maoy himoa ninyong kahadlokan, ug siya maoy himoa ninyong kalisang. Ug siya mahimong usa ka balaang puloy-anan; apan mahimong bato nga kapangdolan ug bato nga kapangdolan sa duha ka balay sa Israel, usa ka lit-ag ug usa ka pukot sa mga pumoluyo sa Jerusalem. Ug daghan kanila ang manghipangdol, ug mangapukan, ug mabunggo, ug mabitik, ug madakpan.’

“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

“Ang kalibotan usa ka teatro. Ang mga artista, ang iyang mga lumulupyo, nangandam sa pagdula sa ilang bahin sa katapusang dakong drama. Ang Dios wala na matagda. Sa dagkong panon sa katawhan walay panaghiusa, gawas lamang sa dihang ang mga tawo maghiusa aron tumanon ang ilang hakog nga mga katuyoan. Ang Dios nagatan-aw. Ang iyang mga katuyoan mahitungod sa iyang mga masinupakon nga sakop pagatumanon gayud. Ang kalibotan wala itugyan ngadto sa mga kamot sa mga tawo, bisan pa nga gitugotan sa Dios ang mga elemento sa kalibog ug kagubot sa pagmando sulod sa usa ka panahon. Usa ka gahum gikan sa ilalom nagalihok aron mapahinabo ang katapusang dagkong mga talan-awon sa drama,—si Satanas nga moanhi ingon nga si Cristo, ug magabuhat uban sa tanang paglimbong sa pagkadili-matarong diha kanila nga nagabugkos sa ilang kaugalingon sa mga tago nga kapunongan. Kadtong nagapasakop sa kahingawa sa pagpakig-alyansa nagapatuman sa mga laraw sa kaaway. Ang hinungdan pagasundan sa epekto.”

“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

“Ang paglapas hapit na miabut sa kinatumyan niini. Ang kalibotan napuno sa kalibog, ug ang usa ka dakung kalisang sa dili madugay moabut ibabaw sa mga tawo. Ang katapusan haduol na kaayo. Kita nga nakaila sa kamatuoran angay nang mag-andam alang sa unsay sa dili madugay moabut sa kalibotan ingon nga usa ka makapabug-at nga kalit nga hitabo.” Review and Herald, September 10, 1903.