The jewels of William Miller’s dream will shine ten times brighter than they shone in the history of the Millerites. The Millerites’ understanding of the knowledge that was increased during their history was accurate, but incomplete. When their understanding is placed into a more accurate historical setting it identifies more serious implications, for it not only expands the prophetic truths represented by the jewels, but it also produces the test for ten virgins of the last days. The Millerite understanding is represented upon the two pioneer charts (1843 and 1850). Both charts were a fulfillment of the tables prophesied in Habakkuk’s chapter two, and the fact that the charts were a fulfillment of Habakkuk, and also that those very truths were the foundational truths of Adventism were identified as such by the Spirit of Prophecy.

Ang mga alahas sa damgo ni William Miller modan-ag ug napulo ka pilo labaw pa kay sa ilang pagsidlak sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang pagsabot sa mga Millerite sa kahibalo nga gidugangan sa panahon sa ilang kasaysayan tukma, apan dili hingpit. Sa dihang ang ilang pagsabot ibutang sulod sa mas tukma nga kahimtang sa kasaysayan, kini nagpakita sa mas mabug-at nga mga implikasyon, kay dili lamang niini mapalapad ang mga matuod sa tagna nga gilarawan sa mga alahas, kondili mopagula usab kini sa pagsulay alang sa napulo ka ulay sa katapusang mga adlaw. Ang pagsabot sa mga Millerite girepresentahan diha sa duha ka pioneer nga mga tsart (1843 ug 1850). Ang duha ka tsart maoy katumanan sa mga papan nga gitagna sa ikaduhang kapitulo sa Habakkuk, ug ang kamatuoran nga ang mga tsart maoy katumanan sa Habakkuk, ug usab nga kadtong mao rang mga kamatuoran mao ang mga pundasyonal nga kamatuoran sa Adventismo, giila nga ingon niana sa Espiritu sa Tagna.

The understanding of a few of the foundational truths were increased in glory as the Millerites were led into an understanding of the heavenly sanctuary and the truths associated with the sanctuary, after the great disappointment of October 22, 1844. But Adventism’s transition into a Laodicean condition in 1856, and their ultimate rejection of the “seven times” in 1863, led them into the wilderness of Laodicea. No significant truth has been brought forth through Adventism since the 1850’s. If you doubt that claim, then identify why it is incorrect.

Ang pagsabot sa pipila sa mga pundasyonal nga kamatuoran nadugangan sa himaya sa dihang ang mga Millerita gidala ngadto sa pagsabot sa langitnong santuwaryo ug sa mga kamatuoran nga may kalabutan sa santuwaryo, human sa dakong kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844. Apan ang pagbalhin sa Adventismo ngadto sa kahimtang sa Laodicea niadtong 1856, ug ang ilang kataposang pagsalikway sa “pito ka panahon” niadtong 1863, maoy nagdala kanila ngadto sa kamingawan sa Laodicea. Walay mahinungdanong kamatuoran nga gipadayag pinaagi sa Adventismo sukad sa mga katuigan sa 1850. Kon nagduhaduha ka niana nga pahayag, nan ipaila kon ngano nga sayop kini.

The Millerites were correct on the understanding of Daniel two, but their understanding was limited. Adventism never went beyond the Millerite understanding. Today all eight kingdoms represented in Daniel chapter two can be seen, as can the symbolism of Daniel praying to understand the secret of Nebuchadnezzar’s dream. That secret represents the final prophetic secret, (all the prophets are identifying the last days), and the last prophetic secret is what John identifies as the Revelation of Jesus Christ. That secret is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes, and that secret is now being unsealed, for those who choose to see.

Husto ang mga Millerite sa ilang pagsabot sa Daniel dos, apan limitado ang ilang pagsabot. Ang Adventismo wala gayud molapas sa pagsabot sa mga Millerite. Karon makita na ang tanang walo ka gingharian nga girepresentahan diha sa Daniel kapitulo dos, maingon man ang simbolismo sa pag-ampo ni Daniel aron masabtan ang tinago sa damgo ni Nabucodonosor. Kana nga tinago nagarepresentar sa katapusang matagnaong tinago, (ang tanang mga manalagna nagaila sa ulahing mga adlaw), ug ang katapusang matagnaong tinago mao ang giila ni Juan ingon nga ang Pinadayag ni Jesu-Cristo. Kining tinago gibuksan sa dihang ang “panahon haduol na,” sa dili pa sirhan ang panahon sa pagsulay, ug kini nga tinago karon ginabuksan na, alang niadtong mopili sa pagtan-aw.

The Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel was identified by inspiration as correct, but by 1901, Adventism began a process of rejecting that foundational truth, and by the 1930’s Adventism had reverted back to the old Protestant view, which claims that “the daily” represents some aspect of Christ’s sanctuary ministry. That satanic view, the Spirit of Prophecy says, came from “angels that had been expelled from heaven.” Today the correct Millerite view of “the daily,” can be seen as not only the symbol of paganism, but as the symbol of the rebellion of Adventism, which brings the strong delusion upon those who do not love the truth.

Ang pagsabot sa mga Millerita mahitungod sa “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel giila sa inspirasyon nga husto, apan pag-abot sa 1901, ang Adventismo misugod sa usa ka proseso sa pagsalikway nianang patukoranan nga kamatuoran, ug pag-abot sa dekada 1930, ang Adventismo mibalik sa karaang Protestante nga panglantaw, nga nagaangkon nga ang “adlaw-adlaw” nagarepresentar sa usa ka aspeto sa ministeryo ni Cristo didto sa santuwaryo. Kadtong satanikanhong panglantaw, sumala sa Espiritu sa Tagna, nagagikan sa “mga manulonda nga gipapahawa gikan sa langit.” Karon ang husto nga Milleritang panglantaw sa “adlaw-adlaw” makita nga dili lamang simbolo sa paganismo, kondili simbolo usab sa pagsukol sa Adventismo, nga nagadala sa kusgan nga limbong ibabaw niadtong wala mahigugma sa kamatuoran.

The Millerites were led to the correct date for the expiration of the twenty-three hundred years, and Adventism immediately after the Great Disappointment recognized increased light associated with that prophecy, but with their rejection of the “seven times,” from 1856 through 1863, and even unto this very day, they have seen no advancing light from the doctrine they claim is their central pillar and foundation. Today the “seven times” can be seen, (by those willing to see), as being directly associated with every time period of the twenty-three hundred year prophecy.

Ang mga Millerite gidala ngadto sa husto nga petsa alang sa pagtapos sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, ug ang Adventismo, diha-diha dayon human sa Dakong Kapakyasan, nakaila sa dugang nga kahayag nga may kalabotan niana nga tagna; apan tungod sa ilang pagsalikway sa “pito ka mga panahon,” sukad sa 1856 hangtod sa 1863, ug bisan hangtod niining maong adlawa, wala sila makakita ug nagauswag nga kahayag gikan sa doktrina nga ilang giangkon nga mao ang ilang sentral nga haligi ug patukoranan. Karon ang “pito ka mga panahon” makita na, (alang niadtong andam nga makakita), nga tuwirang may kalabotan sa matag yugto sa panahon sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig.

The first forty-nine years represents the cycle of the land resting every seventh year that is repeated seven times. The four hundred and ninety years represents not only a period of probation for ancient Israel, but it identifies how many years of rebellion against the command to allow the land to rest would transpire in order to accumulate a total of seventy years that the land was prevented from resting (which is the period of captivity for that very rebellion). The week Christ confirmed the covenant is structured by three and a half years to the cross and three and a half years after the cross. In that week Christ was gathering all men, for he said if he was lifted up, he would gather all men.

Ang unang kap-atan ug siyam ka tuig nagrepresentar sa siklo sa yuta nga mopahulay matag ikapitong tuig nga gisubli sa makapito ka higayon. Ang upat ka gatos ug kasiyaman ka tuig nagrepresentar dili lamang sa usa ka panahon sa pagsulay alang sa karaang Israel, kondili nagaila usab kini kon pila ka tuig sa pagrebelde batok sa sugo sa pagtugot nga ang yuta mopahulay ang mahitabo aron matigom ang kinatibuk-an nga kapitoan ka tuig diin ang yuta gipugngan sa pagpahulay (nga mao ang panahon sa pagkabinihag tungod nianang maong pagrebelde). Ang semana diin gipalig-on ni Cristo ang tugon gihan-ay pinaagi sa tulo ug tunga ka tuig paingon sa krus ug tulo ug tunga ka tuig human sa krus. Niadtong semanaha si Cristo nagatigom sa tanang tawo, kay siya miingon nga kon siya igabayaw, pagatigomon niya ang tanang tawo.

Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. John 12:31, 32.

Karon mao na ang paghukom niining kalibotana; karon igasalibay sa gawas ang principe niining kalibotana. Ug ako, kon igatuboy ako gikan sa yuta, pagadanihon ko ang tanang tawo nganhi kanako. Juan 12:31, 32.

The twenty-five hundred and twenty days in which Christ confirmed the covenant and gathered men unto Himself, represents the twenty-five hundred and twenty years that God scattered His rebellious people, due to the quarrel of His covenant. The “seven times” carried out against the northern kingdom of Israel, represented the scattering of twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC and ended in 1798. The year 538, divides the two periods and creates two successive periods of twelve-hundred and sixty years. The first period representing the trampling down of the sanctuary and host by paganism, and the second the trampling down accomplished by papalism.

Ang duha ka libo ug lima ka gatus ug kawhaan ka adlaw diin gipalig-on ni Cristo ang tugon ug gitigom ang mga tawo ngadto Kaniya, nagrepresentar sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kawhaan ka tuig nga gipatibulaag sa Dios ang Iyang masukihong katawohan tungod sa panaglalis mahitungod sa Iyang tugon. Ang “pito ka mga panahon” nga gipatuman batok sa amihanang gingharian sa Israel, nagrepresentar sa pagpatibulaag sa sulod sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kawhaan ka tuig nga nagsugod sa 723 BC ug natapos sa 1798. Ang tuig 538 maoy nagbahin sa duha ka yugto ug nagmugna og duha ka sunod-sunod nga mga yugto nga tag-napulo ug duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang unang yugto nagrepresentar sa pagtamay-tamay sa balaang puloy-anan ug sa panon pinaagi sa paganismo, ug ang ikaduha mao ang pagtamay-tamay nga gihimo pinaagi sa papalismo.

The “seven times,” of twenty-five hundred and twenty years against the southern kingdom that began in 677 BC, and ended in 1844, ended on October 22, 1844. It is a symbol of the curse of the covenant, and concluded by the sounding of the jubilee trumpet which was to be blown upon the Day of Atonement. The antitypical Day of Atonement that began on October 22, 1844 represents a period of time. It is the period of the Investigative Judgment, and during that period of time the jubilee trumpet associated with the sacred cycle of seven was to be sounded.

Ang “pito ka panahon,” nga may kalaw-on nga duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig batok sa habagatang gingharian nga nagsugod niadtong 677 BC ug natapos niadtong 1844, miabut sa iyang katapusan sa Oktubre 22, 1844. Kini usa ka simbolo sa tunglo sa tugon, ug gitapos pinaagi sa tingog sa trumpeta sa jubileo nga pagahuypon unta sa Adlaw sa Pagpasig-uli. Ang antitipikal nga Adlaw sa Pagpasig-uli nga nagsugod sa Oktubre 22, 1844 nagrepresentar og usa ka yugto sa panahon. Kini mao ang yugto sa Hukomng Pagsusi, ug sulod nianang yugto sa panahon ang trumpeta sa jubileo nga may kalabutan sa balaang siklo sa pito pagatugkaron.

But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

Apan sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda, sa diha nga siya mosugod na sa pagpatingog, ang tinago sa Dios mahituman na, sumala sa iyang gipahibalo sa iyang mga alagad nga mga propeta. Pinadayag 10:7.

The sounding of the seventh Trumpet, which began on October 22, 1844, represents the Jubilee Trumpet of the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus twenty-five. The Millerites were ultimately correct on the dating of the twenty-three-hundred-year prophecy, and Adventism came to understand more of it just after the Great Disappointment, but Miller’s “jewel” of the period of twenty-three-hundred-years is today shining ten times brighter. Every prophetic characteristic of the seven periods represented within the period of twenty-three-hundred-years, has a direct prophetic connection with the twenty-five-hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

Ang pagpatunog sa ikapitong Trompeta, nga nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844, nagrepresentar sa Trompeta sa Jubileo sa balaang siklo sa pito, sumala sa gipakita sa Levitico kapitulo baynte singko. Ang mga Millerite sa kataposan husto mahitungod sa pagtakda sa petsa sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig, ug ang Adventismo miabot sa pagsabot sa dugang pa bahin niini diha-diha human sa Dakong Kapakyasan, apan ang “hiyas” ni Miller mahitungod sa yugto sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig karon nagadan-ag na ug napulo ka pilo nga mas hayag. Ang matag manalagnong kinaiya sa pito ka mga yugto nga girepresentahan sulod sa yugto sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig, adunay direkta nga manalagnong kalambigitan sa duha ka libo ug lima ka gatos ug baynte ka tuig (“pito ka panahon”), sa Levitico kapitulo baynte singko ug baynte sais.

The Millerites rejected the claim of apostate Protestantism and Catholicism that the “robbers of thy people,” who “exalted themselves,” and “fell” was a symbol of Antiochus Epiphanes, and they were correct. They knew and defended the truth that it is Rome that in God’s prophetic word is represented as the “robbers of thy people that established the vision”, not some unknown and historically insignificant Syrian king that established the vision.

Gisalikway sa mga Millerite ang pag-angkon sa apostatang Protestantismo ug Katolisismo nga ang “mga tulisan sa imong katawhan,” nga “nagpasidungog sa ilang kaugalingon,” ug “nahulog” maoy simbolo ni Antiochus Epiphanes, ug husto sila. Ilang nahibaloan ug gipanalipdan ang kamatuoran nga mao ang Roma nga sa profetikanhong pulong sa Dios gihulagway ingon nga “mga tulisan sa imong katawhan nga nagpatukod sa panan-awon”, dili kung unsang wala mailhi ug sa kasaysayan dili mahinungdanong hari sa Siria nga nagpatukod sa panan-awon.

Today the Adventist theologians teach that the “robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes. Today, the argument which in Millerite history represented that the former covenant people who were being passed by did not, and could not, understand the vision (which is established by the correct understanding of the “robbers of thy people”), is once again being repeated by the former covenant people who are once again being passed by.

Karon ang mga Adventistang teologo nagtudlo nga ang “mga tulisan sa imong katawhan” mao si Antiochus Epiphanes. Karon, ang pangatarungan nga sa kasaysayan sa mga Millerite nagrepresentar nga ang mga dating katawhan sa tugon nga gilabyan na dili, ug dili gayud makahimo, sa pagsabot sa panan-awon (nga mapalig-on pinaagi sa husto nga pagsabot sa “mga tulisan sa imong katawhan”), gisubli na usab karon sa mga dating katawhan sa tugon nga gilabyan na usab.

Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

Diin walay panan-awon, ang katawohan mangahanaw; apan ang nagabantay sa kasugoan, bulahan siya. Proverbio 29:18.

The Millerites taught correctly that the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus twenty-six, was the longest and last time prophecy in the Bible, but Laodicean Adventism rejected that “jewel” in 1863, and today it can be seen, (by those who wish to see), that not only were the Millerites correct in identifying the “seven times” as the longest time prophecy in the Bible, but also that “the curse”, which is God’s indignation, was carried out against both the northern and southern kingdoms of Israel.

Ang mga Millerite nagtudlo sa husto nga ang duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig (“pito ka panahon”), sa Levitico 26, mao ang pinakataas ug kataposang tagna sa panahon diha sa Biblia; apan gisalikway sa Laodicean nga Adventismo kadtong “mutya” niadtong 1863, ug karon makita na, (sa mga buot makakita), nga dili lamang husto ang mga Millerite sa pag-ila sa “pito ka panahon” ingon nga pinakataas nga tagna sa panahon diha sa Biblia, kondili usab nga “ang tunglo”, nga mao ang kapungot sa Dios, gipatuman batok sa amihanang gingharian ug sa habagatang gingharian sa Israel.

Today the respective conclusions of those two indignations, which the book of Daniel addresses (as do other prophets), can be seen to be two bookends (first and last) of a period of forty-six years, when Christ erected the Millerite temple, as typified by the forty-six days Moses was on the mount receiving instructions for erecting the wilderness tabernacle; and by the forty-six years of Herod’s remodeling of the temple which the Pharisees referred to in their conversation with Christ about Him “resurrecting” by the cleansing of a temple that had been “destroyed” by traders and money-changers, and also by the resurrection of His human temple that was created with forty-six chromosomes. Today, the Millerite foundational truths are as correct as ever, but they are now ten times more profound.

Karon ang tagsatagsa ka kataposan niadtong duha ka mga kapungot, nga gihisgutan sa basahon ni Daniel (ingon man usab sa ubang mga manalagna), makita nga duha ka mga salipdanan sa mga tumoy (nahauna ug naulahi) sa usa ka yugto nga kap-atan ug unom ka tuig, sa dihang gitukod ni Cristo ang Millerite nga templo, sumala sa gilantawan daan pinaagi sa kap-atan ug unom ka adlaw nga pagpuyo ni Moises sa bukid nga nagadawat ug mga pahimangno alang sa pagtukod sa tabernakulo sa kamingawan; ug pinaagi sa kap-atan ug unom ka tuig sa pag-usab ni Herodes sa templo nga gikutlo sa mga Fariseo sa ilang pakigpulong kang Cristo mahitungod Kaniya nga “mabanhaw” pinaagi sa paghinlo sa usa ka templo nga “gilaglag” sa mga magpapatigayon ug mga tig-ilis ug salapi, ug usab pinaagi sa pagkabanhaw sa Iyang tawhanong templo nga gibuhat nga may kap-atan ug unom ka mga kromosoma. Karon, ang mga pundasyon nga mga kamatuoran sa Millerite husto pa sa gihapon sama kaniadto, apan karon napulo ka pilo na silang mas halalum.

Today it can be seen (by those willing to see), that when Christ introduced Himself as Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets) in the thirteenth verse, of Daniel chapter eight, that He was presenting the connection between a vision that represented a period of twenty-three hundred years and another vision that represented twenty-five hundred and twenty years. When the relation of these two prophetic periods is recognized, it can be seen that they are directly connected with the twelve-hundred-and-sixty-years of papal rule, which in turn is connected with the twelve-hundred-and-ninety-years of Daniel twelve and also the thirteen-hundred-and-thirty-five-years of the same verse.

Karon makita na kini (sa mga andam motan-aw), nga sa dihang gipaila ni Cristo ang Iyang kaugalingon ingon nga si Palmoni (ang Katingalahang Mag-iihap, o ang Mag-iihap sa mga Tinago) sa ikanapulog-tulo nga bersikulo sa ikawalong kapitulo sa Daniel, Iyang gipadayag ang kalambigitan tali sa usa ka panan-awon nga nagrepresentar sa usa ka yugto nga duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig ug sa laing panan-awon nga nagrepresentar sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Sa dihang maila ang kalabutan niining duha ka mga propetikong yugto, makita nga sila may tuwirang kalambigitan sa usa ka libo ug duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagmando sa kapapahan, nga sa baylo nalambigit sa usa ka libo ug duha ka gatus ug kasiyaman ka tuig sa Daniel dose ug usab sa usa ka libo ug tulo ka gatus ug katloan ug lima ka tuig sa maong bersikulo.

The are many more direct connections of prophetic periods that are associated with the two visions of verses thirteen and fourteen of Daniel eight, but they are only recognized by those who wish to see. But today, beyond the connections of all the time periods that are brought together by the two visions is the revelation of the name of Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets). The Millerites were correct on the two verses, but limited, and today Adventism is simply in complete and utter darkness.

Aduna pay daghang labi pang direkta nga mga kalambigitan sa mga panagnaong yugto sa panahon nga nalambigit sa duruha ka panan-awon sa bersikulo trese ug katorse sa Daniel otso, apan kini mailhan lamang niadtong mga buot makakita. Apan karon, labaw pa sa mga kalambigitan sa tanang mga yugto sa panahon nga gidugtong sa duruha ka panan-awon, anaa ang pagpadayag sa ngalan ni Palmoni (ang Kahibulongang Mag-iihap, o ang Mag-iihap sa mga Tinago). Ang mga Millerite husto mahitungod sa duruha ka bersikulo, apan may pagkamapiut, ug karon ang Adventismo yano na lamang nga anaa sa hingpit ug bug-os nga kangitngit.

Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 29:9–12.

Pabilin ang inyong kaugalingon, ug kahibulong; singgit kamo, oo, singgit: sila nangahubog, apan dili tungod sa bino; sila nagayagyag, apan dili tungod sa maisog nga ilimnon. Kay gibubo sa Ginoo sa ibabaw ninyo ang espiritu sa halalum nga pagkatulog, ug gitakpan niya ang inyong mga mata: ang mga manalagna ug ang inyong mga magmamando, ang mga manalagna sa panan-aw, iyang gitabonan. Ug ang panan-awon sa tanan nahimo kaninyo nga sama sa mga pulong sa usa ka basahon nga sinilyohan, nga gihatag sa mga tawo ngadto sa usa nga kinaadman, nga nagaingon, Basaha kini, ako nangaliyupo kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako makahimo; kay kini sinilyohan man: Ug ang basahon gihatag ngadto kaniya nga walay kinaadman, nga nagaingon, Basaha kini, ako nangaliyupo kanimo: ug siya nagaingon, Wala ako makakat-on. Isaias 29:9–12.

Sister White identifies that William Miller was given “great light” upon the book of Revelation, but his understanding of chapters twelve, thirteen, seventeen and eighteen of Revelation was, quite simply, not correct. Those incorrect understandings are not represented upon the two sacred charts, but what is represented from the book of Revelation, chapter nine, is the “jewel” that Islam is represented by the three Woes.

Gipaila ni Sister White nga si William Miller gihatagan ug “dakong kahayag” bahin sa basahon sa Pinadayag, apan ang iyang pagsabot sa kapitulo dose, trese, disi-siyete ug disi-otso sa Pinadayag, sa yano nga pagkasulti, dili husto. Kadtong sayop nga mga pagsabot wala mailarawan diha sa duha ka sagradong tsart, apan ang gilarawan gikan sa basahon sa Pinadayag, kapitulo nuebe, mao ang “mutya” nga ang Islam gilarawan pinaagi sa tulo ka Kaalaotan.

“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

“Ang mga magwawali ug ang mga tawo nagtan-aw sa basahon sa Pinadayag ingon nga misteryoso ug dili kaayo mahinungdanon kay sa ubang mga bahin sa Balaang Kasulatan. Apan nakita ko nga kining basahona mao gayod ang usa ka pinadayag nga gihatag alang sa pinasahi nga kaayohan niadtong mga mabuhi sa katapusang mga adlaw, aron sa paggiya kanila sa pag-ila sa ilang tinuod nga kahimtang ug sa ilang katungdanan. Gitultolan sa Dios ang hunahuna ni William Miller ngadto sa mga tagna ug gihatagan siya ug dakong kahayag mahitungod sa basahon sa Pinadayag.” Early Writings, 231.

The expression “great light” in the writings of Sister White is very informative. Miller understood the churches, seals and trumpets of Revelation, for holy angels “directed his mind” on these subjects. The “great light” given to Miller was represented on the two sacred tables, and the doctrinal truths that were the “great light” were identified in his dream as “jewels”. Adventism was given that “great light” and began covering it up with counterfeit jewels beginning in 1863. The principle of “light” is that “light” is what Christ uses to judge a person or a people.

Ang ekspresyon nga “dakong kahayag” diha sa mga sinulat ni Sister White mapuslanon kaayo sa pagpahibalo. Nasabtan ni Miller ang mga iglesia, ang mga timri, ug ang mga trumpeta sa Pinadayag, kay ang mga balaang manulunda “nagmando sa iyang hunahuna” bahin niining mga butanga. Ang “dakong kahayag” nga gihatag kang Miller girepresentahan diha sa duha ka sagradong papan, ug ang mga kamatuoran sa doktrina nga maoy “dakong kahayag” giila diha sa iyang damgo ingon nga “mga mutya”. Ang Adventismo gihatagan nianang “dakong kahayag” ug misugod sa pagtabon niana pinaagi sa peke nga mga mutya sugod niadtong 1863. Ang prinsipyo sa “kahayag” mao nga ang “kahayag” mao ang gigamit ni Cristo sa paghukom sa usa ka tawo o sa usa ka katawhan.

Not only does “light” judge a people, but the “light” which they could have had if they had not resisted (as they did in 1856, as only one of many examples). The other attribute associated with “light,” is that the “light” that is rejected produces a corresponding degree of darkness. Adventism rejected and covered up the “great light” given by God to Miller that represents the foundations of Adventism.

Dili lamang nga ang “kahayag” maoy mohukom sa usa ka katawhan, kondili usab ang “kahayag” nga unta ilang maangkon kon wala nila kini suklii ug supaki (sama sa ilang gibuhat niadtong 1856, isip usa lamang sa daghang mga pananglitan). Ang laing kinaiya nga nalangkit sa “kahayag” mao nga ang “kahayag” nga gisalikway nagamugna ug katugbang nga sukod sa kangitngit. Gisalikway ug gitabonan sa Adventismo ang “dakong kahayag” nga gihatag sa Dios kang Miller nga nagrepresentar sa mga patukoranan sa Adventismo.

“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had “great light:” ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

“Ang Usa nga makakita ilalom sa nawong, nga mobasa sa mga kasingkasing sa tanang tawo, nagaingon mahitungod niadtong nakabaton ug “dakong kahayag:” ‘Wala sila masakit ug matingala tungod sa ilang kahimtang nga moral ug espirituwal.’ Oo, gipili nila ang ilang kaugalingong mga dalan, ug ang ilang kalag nagakalipay sa ilang mga dulumtanan. Ako usab mopili sa ilang mga limbong, ug ipaadto Ko kanila ang ilang gikahadlokan; kay sa dihang Ako nagtawag, walay mitubag; sa dihang Ako misulti, sila wala mamati: kondili nagbuhat sila ug daotan sa atubangan sa Akong mga mata, ug gipili nila kadto nga wala Ko kahimut-i.’ ‘Ang Dios magpadala kanila ug kusog nga paglimbong, aron motoo sila sa bakak,’ tungod kay ‘wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas,’ ‘hinonoa nagkalipay sila sa pagkadili-matarong.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have “once known the truth,” mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

“Ang langitnong Magtutudlo nangutana: ‘Unsa pa bay mas kusgan nga limbong ang makalimbong sa hunahuna kay sa pagpakaaron-ingnon nga kamo nagtukod diha sa husto nga pundasyon ug nga gidawat sa Dios ang inyong mga buhat, samtang sa pagkatinuod nagpatigayon kamo sa daghang mga butang sumala sa kalibotanhong palisiya ug nanagpakasala batok kang Jehova? Oh, daku gayod kini nga pagpanglimbong, usa ka makabibihag nga limbong, nga nagakuha sa mga hunahuna sa dihang ang mga tawo nga “nakaila na kaniadto sa kamatuoran,” masayop sa pagtuo nga ang dagway sa pagkadiosnon mao na ang espiritu ug gahum niini; sa dihang sila naghunahuna nga sila dato ug nadugangan sa mga bahandi ug walay gikinahanglan, samtang sa pagkatinuod nanginahanglan sila sa tanang butang.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Laodicea, which Adventism became in 1856, represents those who once were given “great light,” but are destined to receive the “strong delusion” of Second Thessalonians, while all the time believing the false foundation they have erected through the introduction of counterfeit coins and jewels is ordained of God, but actually it is a foundation that is built upon sand. Adventism is “a church that has had great light, great evidence”, but is a “church” that has discarded “the message the Lord” has “sent”, and has since received “the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories”.

Ang Laodicea, nga nahimong Adventismo niadtong 1856, nagrepresentar niadtong mga kaniadto gihatagan ug “dakong kahayag,” apan gitagana sa pagdawat sa “kusog nga limbong” sa Ikaduhang Tesalonica, samtang sa tanang panahon nagatoo nga ang bakak nga patukoranan nga ilang gitukod pinaagi sa pagpaila sa mga peke nga sensilyo ug mga mutya gitukod sa ordinansa sa Dios, apan sa pagkatinuod kini usa ka patukoranan nga natukod ibabaw sa balas. Ang Adventismo usa ka “iglesia nga nakabaton ug dakong kahayag, dakong ebidensiya”, apan usa ka “iglesia” nga nagsalikway sa “mensahe nga gipadala sa Ginoo”, ug sukad niadto midawat sa “labing dili makatarunganong mga pagpahayag ug bakak nga mga pangagpas ug bakak nga mga teoriya”.

“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by “a church that has had great light,” great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

“Ang mga ministro nga wala mabalaan nagapahimutang sa ilang kaugalingon batok sa Dios. Ilang gidayeg si Cristo ug ang dios niining kalibutana sa mao rang gininhawa. Samtang sa ilang pag-angkon gidawat nila si Cristo, ilang gigakus si Barabbas, ug pinaagi sa ilang mga buhat nagaingon, ‘Dili Kini nga Tawo, kondili si Barabbas.’ Ang tanan nga magabasa niining mga linya, kinahanglan magbantay. Gibuhat ni Satanas ang iyang pagpangandak sa mahitungod sa iyang arang mabuhat. Nagahunahuna siya sa pagbungkag sa panaghiusa nga giampo ni Cristo nga unta magapabilin diha sa Iyang iglesia. Siya nagaingon, ‘Mogula ako ug mahimong espiritu sa bakak aron sa paglimbong niadtong akong mahimo, sa pagsaway, ug sa paghukom sa silot, ug sa pagpalsipikar.’ Tugoti nga ang anak sa limbong ug sa bakak nga pagpamatuod pagadawaton sa “usa ka iglesia nga nakadawat ug dakung kahayag,” dakung pamatuod, ug kana nga iglesia isalikway ang mensahe nga gipadala sa Ginoo, ug dawaton ang labing dili-makatarunganong mga pag-angkon ug mga bakak nga pangagpas ug mga bakak nga teorya. Si Satanas nagakatawa sa ilang kabuang, kay nahibalo siya kon unsa ang kamatuoran.”

“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

“Daghan ang motindog sa atong mga pulpito nga nagkupot sa sulo sa bakak nga pagpanagna diha sa ilang mga kamot, nga gisindihan gikan sa infernal nga sulo ni Satanas. Kon ang mga pagduhaduha ug pagkadili-matuohon pagaatimanon, ang matinumanong mga ministro pagakuhaon gikan sa katawhan nga naghunahuna nga daku kaayo silag nahibaloan. ‘Kon nakaila pa lamang ikaw,’ miingon si Cristo, ‘ikaw usab, labing menos niining imong adlawa, sa mga butang nga alang sa imong pakigdait! apan karon sila gitago gikan sa imong mga mata.’”

“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

“Bisan pa niana, ang patukoranan sa Dios nagabarog nga malig-on. Ang Ginoo nakaila kanila nga iya Niya. Ang nabalaan nga ministro kinahanglan walay limbong sa iyang baba. Kinahanglan siya dayag sama sa kahayag sa adlaw, gawasnon gikan sa tanang hugaw sa daotan. Ang nabalaan nga ministeryo ug imprenta mahimong usa ka gahum sa pagpasidlak sa kahayag sa kamatuoran nganha niining sukwahi nga kaliwatan. Kahayag, mga igsoon, dugang nga kahayag ang atong gikinahanglan. Patunoga ang trumpeta didto sa Zion; ipalanog ang pahimangno sa balaang bukid. Tiguma ang panon sa Ginoo, nga may mga kasingkasing nga nabalaan, aron maminaw sa igasulti sa Ginoo sa Iyang katawhan; kay Iyang gipadaghan ang kahayag alang sa tanan nga mamati. Hinaut nga sila masangkap ug maandam, ug motungas ngadto sa gubat—sa pagtabang sa Ginoo batok sa mga gamhanan. Ang Dios Mismo magabuhat alang sa Israel. Ang matag dila nga bakakon pagahilumon. Ang mga kamot sa mga manulonda magapukan sa malimbongong mga laraw nga ginaporma. Ang mga salipdanan ni Satanas dili gayud magmadaugon. Ang kadaugan magauban sa mensahe sa ikatulong manulonda. Maingon nga ang Kapitan sa panon sa Ginoo naglaglag sa mga paril sa Jerico, sa ingon niana magmadaugon ang katawhan sa Ginoo nga nagtuman sa mga sugo, ug ang tanang mga bahín nga mosupak mapildi. Ayaw tugoti nga ang bisan kinsang kalag magsumbong batok sa mga alagad sa Dios nga miadto kanila uban sa usa ka mensahe nga gipadala gikan sa langit. Ayaw na ninyo pangitaig sayop sila, nga nagaingon, ‘Hilabihan sila kapositibo; kusgan ra kaayo sila manulti.’ Tingali kusgan sila manulti; apan dili ba kini gikinahanglan? Himoong modangat sa mga dalunggan sa mga tigpatalinghog ang tingog nga makapakurog, kon dili sila mamati sa Iyang tingog o sa Iyang mensahe. Iyang pagahukman sila nga mosukol sa pulong sa Dios.”

“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

“Gibutang ni Satanas ang tanang paagi nga mahimo aron walay bisan unsa nga moabot sa atong taliwala ingon nga usa ka katawhan aron sa pagbadlong ug pagkasab-an kanato, ug sa pag-awhag kanato sa pagbiya sa atong mga kasaypanan. Apan adunay usa ka katawhan nga magapas-an sa arka sa Dios. Ang uban mogula gikan sa atong taliwala nga dili na magapas-an sa arka. Apan kini sila dili makahimo ug mga kuta aron babagan ang kamatuoran; kay kini magapadayon paingon sa unahan ug ngadto sa itaas hangtod sa katapusan. Sa nangagi, ang Dios nagpatindog ug mga tawo, ug Siya sa gihapon adunay mga tawo sa kahigayonan nga nagahulat, andam sa pagbuhat sa Iyang sugo—mga tawo nga molabang sa mga pagdili nga daw mga kuta lamang nga gipapahid ug walay hustong sagol nga apog. Sa diha nga ibutang sa Dios ang Iyang Espiritu ibabaw sa mga tawo, sila magabuhat. Ila ipahibalo ang pulong sa Ginoo; ilang ipataas ang ilang tingog sama sa usa ka trumpeta. Ang kamatuoran dili maminusan o mawad-an sa gahum diha sa ilang mga kamot. Ipakita nila sa katawhan ang ilang mga kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala.” Testimonies to Ministers, 409–411.

To identify the satanic symbol of “the daily” as a symbol of Christ is to praise “Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’” The truths represented in Miller’s dream as “jewels”, and also graphically illustrated upon the two sacred tables, are the “great light,” which Miller was given, and that Adventism has rejected.

Ang pag-ila sa satanikong simbolo sa “ang matag-adlaw” ingong usa ka simbolo ni Cristo mao ang pagdayeg kang “Cristo ug sa dios niining kalibotana sa mao rang gininhawa. Samtang sa ilang pag-angkon gidawat nila si Cristo, ilang gigakus si Barabbas, ug pinaagi sa ilang mga binuhatan nagaingon, ‘Dili kining Tawoha, kondili si Barabbas.’” Ang mga kamatuoran nga gilarawan sa damgo ni Miller ingon nga “mga mutya”, ug usab tin-aw nga gihulagway ibabaw sa duha ka balaang papan, mao ang “dakong kahayag,” nga gihatag kang Miller, ug nga gisalikway sa Adventismo.

They profess to be praising Christ with a satanic symbol, and claim they are standing upon the foundation of God, when it is a counterfeit foundation that brings strong delusion to all who take their stand upon that faulty doctrinal structure. There is nothing new under the sun, and modern Israel is simply walking in the prophetic footsteps of ancient Israel.

Nag-angkon sila nga nagadayeg kang Cristo pinaagi sa usa ka satanikong simbolo, ug nagaingon nga nagatindog sila ibabaw sa patukoranan sa Dios, samtang kini usa ka peke nga patukoranan nga nagadala ug makusog nga limbong ngadto sa tanan nga nagabarog ibabaw nianang sayop nga estruktura sa doktrina. Walay bisan unsa nga bag-o ilalom sa adlaw, ug ang modernong Israel nagalakaw lamang sa profetikong mga tunob sa karaang Israel.

“One matter burdens my soul: The great lack of the love of God, which has been lost through continued resistance of light and truth, and the influence of those who have been engaged in active labor, who, in the face of evidence piled upon evidence, have exerted an influence to counteract the work of the message God has sent. I point them to the Jewish nation and ask, Must we leave our brethren to pass over the same path of blind resistance, till the very end of probation? If ever a people needed true and faithful watchmen, who will not hold their peace, who will cry day and night, sounding the warnings God has given, it is Seventh-day Adventists. Those who have had great light, blessed opportunities, who, like Capernaum, have been exalted to heaven in point of privilege, shall they by non-improvement be left to darkness corresponding to the greatness of the light given?

“Usa ka butang nagapas-an sa akong kalag: Ang dakong kakulang sa gugma sa Dios, nga nawala tungod sa padayon nga pagsukol sa kahayag ug kamatuoran, ug tungod sa impluwensiya niadtong mga nalambigit sa masiglahong pagpangabudlay, nga, atubangan sa pamatuod nga gitapok ibabaw sa pamatuod, naggamit ug impluwensiya aron supakon ang buhat sa mensahe nga gipadala sa Dios. Gitudlo ko sila ngadto sa nasod nga Judio ug nangutana ako, Kinahanglan ba nga pasagdan nato ang atong mga igsoon nga molatas sa maong dalan sa buta nga pagsukol, hangtod sa mismong katapusan sa panahon sa pagtilaw? Kon aduna mang usa ka katawhan nga nanginahanglan sa tinuod ug matinumanong mga magbalantay, nga dili maghilum, nga motingog adlaw ug gabii, nga magpatingog sa mga pasidaan nga gihatag sa Dios, sila mao ang mga Seventh-day Adventists. Kadtong nakadawat ug dakong kahayag, bulahan nga mga kahigayonan, nga, sama sa Capernaum, gibayaw ngadto sa langit tungod sa kadak-on sa kahigayonan, pasagdan ba sila tungod sa wala paggamit niini ngadto sa kangitngit nga katumbas sa kadak-on sa kahayag nga gihatag?”

“I wish to plead with our brethren who shall assemble at the General Conference to heed the message given to the Laodiceans. What a condition of blindness is theirs! This subject has been brought to your notice again and again, but your dissatisfaction with your spiritual condition has not been deep and painful enough to work reform. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ The guilt of self-deception is upon our churches. The religious life of many is a lie.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.

“Nanghinaut ako sa among mga igsoon nga magatigom sa General Conference nga magpatalinghug sa mensahe nga gihatag ngadto sa mga Laodiceano. Pagkadako sa ilang kahimtang sa pagkabuta! Kining maong hilisgutan gipahibalo na kaninyo sa makadaghan ug makapila, apan ang inyong pagkadili-matagbaw sa inyong espirituwal nga kahimtang wala pa molalom ug mahimong igo nga masakiton aron makapahinabo ug reporma. ‘Kay nagaingon ka, Ako dato, ug nadugangan sa mga bahandi, ug wala magkinahanglan ug bisan unsa; ug wala ka masayud nga ikaw alaut, ug makalolooy, ug kabus, ug buta, ug hubo.’ Ang sala sa paglimbong sa kaugalingon anaa sa atong mga iglesia. Ang relihiyosong kinabuhi sa daghan usa ka bakak.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.

“Capernaum” was the city which Jesus chose as his own city.

Ang “Capernaum” mao ang siyudad nga gipili ni Jesus ingon nga iyang kaugalingong siyudad.

“At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

“Sa Capernaum nagpuyo si Jesus sa mga panahon tali sa Iyang mga panaw pabalik-balik, ug kini nailhan ingong ‘Iyang kaugalingong siyudad.’ Kini nahimutang sa baybayon sa Dagat sa Galilea, ug duol sa mga utlanan sa matahom nga kapatagan sa Gennesaret, kon dili man gayud sa ibabaw niini.” The Desire of Ages, 252.

Christ chose Capernaum as he had chosen Jerusalem of old.

Gipili ni Cristo ang Capernaum maingon nga kaniadto gipili Niya ang Jerusalem.

And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:36.

Ug sa iyang anak mohatag ako ug usa ka banay, aron si David nga akong alagad makabaton sa usa ka suga sa gihapon sa akong atubangan sa Jerusalem, ang siyudad nga akong gipili alang sa akong kaugalingon aron ibutang didto ang akong ngalan. 1 Hari 11:36.

Christ chose Adventism as his city in 1844, and by 1863, Adventism had rebuilt the city of “Jericho”, a symbol of Laodicean comfort and affluency. As with ancient Israel, so too, with modern Israel. Adventism believes they are the citizens of God’s special city, but they have rejected the “great light” that provides the evidence of citizenship. Like unto Shilo, in the time of Eli, Hophni and Phineas, Adventism will be judged according to the “great light” they were given opportunity to receive.

Gipili ni Cristo ang Adventismo ingon nga iyang siyudad niadtong 1844, ug pag-abot sa 1863, gitukod pag-usab sa Adventismo ang siyudad sa “Jericho,” usa ka simbolo sa Laodiceanong kahupayan ug kaadunahan. Maingon sa karaang Israel, mao usab sa modernong Israel. Nagtuo ang Adventismo nga sila mao ang mga lungsoranon sa pinasahi nga siyudad sa Dios, apan gisalikway nila ang “dakong kahayag” nga nagahatag sa pamatuod sa pagkalungsoranon. Sama sa Shilo, sa panahon ni Eli, Hophni ug Phinehas, ang Adventismo pagahukman sumala sa “dakong kahayag” nga gihatagan sila og kahigayonan sa pagdawat.

“Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

“Taliwala sa mga nagaangkon nga mga anak sa Dios, pagkaubos gayud sa pailub nga gipakita, kapila ba ang mapait nga mga pulong nga napamulong, ug pagkadaghang pagpanaway nga gipahayag batok niadtong dili kauban sa atong pagtuo. Daghan ang mitan-aw niadtong sakop sa ubang mga iglesia ingon nga dagkung makasasala, samtang ang Ginoo wala magtagad kanila sa ingon niana. Kadtong nagtan-aw sa mga miyembro sa ubang mga iglesia sa ingon niana, kinahanglan magpaubos sa ilang kaugalingon ilalom sa gamhanang kamot sa Dios. Kadtong ilang gihukman tingali diyutay ra ang kahayag nga nadawat, ug pipila ra ang ilang mga kahigayonan ug mga pribilehiyo. Kon sila nakadawat pa unta sa kahayag nga nadawat sa daghan sa mga miyembro sa atong mga iglesia, tingali nakauswag pa unta sila sa labi pang daku nga kahimtang, ug mas maayo pa unta nilang girepresentar ang ilang pagtuo ngadto sa kalibotan. Mahitungod niadtong nanghambog sa ilang kahayag, apan napakyas sa paglakaw diha niana, si Cristo nagaingon, ‘Apan ako magaingon kaninyo, Nga kini mahimong labi pang maagwanta alang sa Tiro ug Sidon sa adlaw sa paghukom, kay kaninyo. Ug ikaw, Capernaum [Seventh-day Adventists, nga nakadawat ug dakung kahayag], nga gibayaw ngadto sa langit [sa bahin sa pribilehiyo], igapukan ngadto sa impiyerno: kay kon ang mga gamhanang buhat, nga nabuhat diha kanimo, nabuhat pa unta sa Sodoma, kini magapabilin pa unta hangtud niining adlawa. Apan ako magaingon kaninyo, Nga kini mahimong labi pang maagwanta alang sa yuta sa Sodoma sa adlaw sa paghukom, kay kanimo.’ Niadtong panahona si Jesus mitubag ug miingon, ‘Nagapasalamat ako kanimo, O Amahan, Ginoo sa langit ug sa yuta, tungod kay gitago mo kining mga butanga gikan sa mga manggialamon ug mga masinabuton [sumala sa ilang kaugalingong pagtan-aw], ug gipadayag kini ngadto sa mga bata.’”

“‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

“‘Ug karon, tungod kay gibuhat ninyo kining tanan nga mga buhat, nagaingon ang Ginoo, ug misulti Ako kaninyo, nga sayo pa mibangon ug nagsulti, apan wala kamo mamati; ug gitawag Ko kamo, apan wala kamo motubag; busa pagabuhaton Ko niining balaya, nga gitawag pinaagi sa Akong ngalan, diin kamo nagsalig, ug niadtong dapita nga Akong gihatag kaninyo ug sa inyong mga amahan, sumala sa Akong gibuhat sa Shilo. Ug igasalikway Ko kamo gikan sa Akong atubangan, maingon sa Akong pagsalikway sa tanan ninyong mga igsoon, bisan sa tibuok kaliwatan ni Ephraim.’”

“The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

“Gitukod sa Ginoo sa taliwala nato ang mga institusyon nga may dakong kahinungdanon, ug sila pagadumalahon, dili sumala sa pagdumala sa kalibotanon nga mga institusyon, kondili subay sa kahikayan sa Dios. Sila pagadumalahon nga ang mata nagtutok lamang sa Iyang himaya, aron sa tanang paagi maluwas ang nangamatay nga mga kalag. Ngadto sa katawhan sa Dios midangat ang mga pagpamatuod sa Espiritu, apan daghan wala magpatalinghog sa mga pagbadlong, mga pasidaan, ug mga tambag.”

“‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

“‘Pamatia ninyo karon kini, O buangbuang nga katawhan, ug walay salabutan; nga may mga mata, apan dili makakita; nga may mga dalunggan, apan dili makadungog: dili ba kamo mahadlok kanako, nagaingon ang Ginoo? dili ba kamo mangurog sa akong presensya, ako nga nagbutang sa balas ingon nga utlanan sa dagat pinaagi sa usa ka walay-katapusan nga lagda, aron kini dili makalabang niana; ug bisan pa nga ang mga balud niini nagasamok sa ilang kaugalingon, apan dili sila makabuntog; bisan pa nga sila magangulob, apan dili sila makalabang niana? Apan kining katawhan adunay masupilong ug masinupilon nga kasingkasing; sila mitalikod ug nanglakaw. Ni magsulti man sila sa ilang kasingkasing, Magkahadlok kita karon sa Ginoo nga atong Dios, nga nagahatag sa ulan, ang nahauna ug ang naulahi, sa iyang panahon: siya nagatipig alang kanato sa tinudlong mga semana sa ting-ani. Ang inyong mga kasal-anan maoy mipabalik niining mga butanga, ug ang inyong mga sala maoy nagpugong sa maayong mga butang gikan kaninyo.... Wala nila hukmi ang katungdanan, ang katungdanan sa mga ilo, bisan pa niana sila nagauswag; ug ang katungod sa mga hangul wala nila hukmi. Dili ba ako magasilot tungod niining mga butanga? nagaingon ang Ginoo; dili ba manimalos ang akong kalag sa usa ka nasud nga sama niini?’”

“Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

“Mapugos ba ang Ginoo sa pag-ingon, ‘Ayaw ikaw pag-ampo alang niining katawohan, ni magpatugbaw ka ug pagtuaw ni pag-ampo alang kanila, ni magpataliwala ka kanako: kay dili ko magapatalinghug kanimo’? ‘Busa ang mga ulan gipugngan, ug walay ulahing ulan.... Dili ba ikaw sukad niining panahona motuaw kanako, Akong Amahan, ikaw mao ang magtatambag sa akong pagkabatan-on?’” Review and Herald, Agosto 1, 1893.

We will continue our consideration of the “great light” that was given to William Miller on the book of Revelation in the next article.

Padayonon nato ang atong paghisgot sa “dakong kahayag” nga gihatag kang William Miller bahin sa basahon sa Pinadayag sa sunod nga artikulo.

“When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

“Sa dihang mianhi si Cristo sa kalibotan aron mahimong panig-ingnan sa tinuod nga relihiyon, ug sa pagpataas sa mga prinsipyo nga angay magmando sa mga kasingkasing ug mga binuhatan sa mga tawo, ang kabakakan nakagunit na pag-ayo kaayo niadtong mga nakabaton ug dako kaayong kahayag, nga sila wala na makasabut sa kahayag, ug walay tinguha sa pagbiya sa tradisyon alang sa kamatuoran. Ilang gisalikway ang Langitnong Magtutudlo, ilang gilansang sa krus ang Ginoo sa himaya, aron ilang mapadayon ang ilang kaugalingong mga batasan ug mga binuhat nga ilang gihimo. Mao gayud nga mao ra nga espiritu ang gipadayag sa kalibotan karon. Ang mga tawo dili andam sa pagsusi sa kamatuoran, kay basin mabalda ang ilang mga tradisyon, ug madala ang usa ka bag-ong kahimtang sa mga butang. Anaa sa katawhan ang kanunayng kapeligrohan sa pagsayop, ug ang mga tawo sa kinaiyanhon nahilig sa pagpasidungog pag-ayo sa tawhanong mga hunahuna ug kahibalo, samtang ang balaan ug walay kataposan dili maila ni mapasalamatan.” Counsels on Sabbath School Work, 47.