In the recent articles we have been referring to a few passages from the Spirit of Prophecy that identify a period of time from September 11, 2001 until Michael stands up and human probation closes. During that period of time, there are a handful of prophetic illustrations which identify the final work of Christ in the Most Holy Place.
Sa bag-ohay nga mga artikulo kita naghisgot sa pipila ka mga pahayag gikan sa Espiritu sa Tagna nga nag-ila sa usa ka yugto sa panahon gikan sa Septyembre 11, 2001 hangtod nga si Miguel motindog ug ang panahon sa pagsulay sa tawo matak-op. Sulod nianang yugto sa panahon, adunay pipila ka mga profetikong hulagway nga nag-ila sa katapusang buluhaton ni Cristo sa Labing Balaang Dapit.
The work of Christ in the sanctuary is represented in the vision of the Ulai River of Daniel chapter eight, and Sister White has informed us that the vision of the Ulai River is now in the process of fulfillment. The final work accomplished in the heavenly sanctuary, which is now in the process of fulfillment, is represented in a variety of prophetic terms. It is represented as, among other prophetic representations, the sealing time, the latter rain, the closing work of salvation, and the cleansing of the temple. It is important to bring those terms together, and also to place them in their correct historical setting.
Ang buhat ni Cristo diha sa santuwaryo ginahulagway sa panan-awon sa Suba sa Ulai sa ikawalong kapitulo sa Daniel, ug si Igsoong White nagpahibalo kanato nga ang panan-awon sa Suba sa Ulai anaa na karon sa proseso sa katumanan. Ang katapusang buhat nga ginatuman sa langitnong santuwaryo, nga anaa na karon sa proseso sa katumanan, ginahulagway sa nagkalainlaing mga pulong nga profetiko. Kini ginahulagway ingon, taliwala sa ubang mga paghulagway nga profetiko, nga mao ang panahon sa pagselyo, ang ulahing ulan, ang panapos nga buhat sa kaluwasan, ug ang paghinlo sa templo. Mahinungdanon ang pagdala niining mga pulonga pagtingub, ug usab ang pagpahimutang kanila diha sa ilang husto nga kahimtang sa kasaysayan.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“Nianang panahona, samtang ang buluhaton sa kaluwasan nagakapanapos na, ang kasamok moabut ibabaw sa yuta, ug ang mga nasod masuko, apan mapugngan aron dili mapugngan ang buluhaton sa ikatulong manulonda. Nianang panahona ang ‘ulahing ulan,’ o pagpabag-o gikan sa presensya sa Ginoo, moabut aron sa paghatag ug gahum sa makusog nga tingog sa ikatulong manulonda, ug sa pag-andam sa mga balaan sa pagbarug sa panahon nga ang pito ka ulahing hampak igabubo na.” Early Writings, 85.
The “work of the third angel” is also “the work of salvation,” which prepares “the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.”
Ang “bulohaton sa ikatulong manulonda” mao usab ang “bulohaton sa kaluwasan,” nga nagaandam “sa mga balaan sa pagbarog sa panahon nga igabubo ang pito ka ulahing mga hampak.”
And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.
Ug ang mga nasod nangasuko, ug miabut na ang imong kapungot, ug ang panahon sa mga minatay, aron sila pagahukman, ug aron ihatag mo ang balos ngadto sa imong mga ulipon nga mga propeta, ug ngadto sa mga balaan, ug kanila nga nangahadlok sa imong ngalan, gagmay ug dagko; ug aron laglagon mo sila nga nagalaglag sa yuta. Pinadayag 11:18.
The nations are angered before probation closes (which is when God’s wrath is poured out), yet when the nations are angered, they are also “held in check.” The “time” when the nations are angered, identifies the beginning of the closing work of salvation, and the closing work of salvation is the sealing of God’s people.
Ang mga nasod nasuko sa wala pa matapos ang panahon sa pagsulay (nga mao ang higayon nga ibubo ang kapungot sa Dios), apan sa dihang masuko ang mga nasod, sila usab “gipugngan.” Ang “panahon” sa dihang masuko ang mga nasod nagtimaan sa sinugdanan sa panapos nga buluhaton sa kaluwasan, ug ang panapos nga buluhaton sa kaluwasan mao ang pagpatik sa katawhan sa Dios.
“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.
“Ang tinuod nga katawohan sa Dios, nga nagbaton diha sa ilang kasingkasing sa espiritu sa buhat sa Ginoo ug sa kaluwasan sa mga kalag, sa kanunay motan-aw sa sala sumala sa iyang tinuod, makasasala nga kinaiya. Kanunay sila motindog dapig sa matinumanon ug prangka nga pagbadlong sa mga sala nga sayon kaayo makadani ug makabugkos sa katawohan sa Dios. Ilabina sa katapusang buluhaton alang sa iglesya, sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga motindog nga walay ikasaway sa atubangan sa trono sa Dios, ilang mabati sa labing halalum nga paagi ang mga kalapasan sa mga nag-angkon nga katawohan sa Dios. Kini sa mabaskog nga paagi gipadayag pinaagi sa hulagway sa manalagna mahitungod sa katapusang buluhaton ilalom sa dagway sa mga lalaki nga tagsatagsa adunay hinagiban sa pagpatay diha sa iyang kamot. Usa ka tawo taliwala kanila nagsul-ob ug lino, nga adunay sudlanan sa tinta sa magsusulat diha sa iyang kiliran. ‘Ug ang Ginoo miingon kaniya, Umagi ka sa taliwala sa siyudad, sa taliwala sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nanghupaw ug nagatu-aw tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niini.’” Testimonies, tomo 3, 266.
The nations are held in check so as to not prevent the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Revelation chapter seven, the angry nations that are held in check are represented as four winds that are held in check during that very same period of time, and that time is specifically identified as a period of time.
Ang mga nasud ginapugngan aron dili mapugngan ang pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Sa Pinadayag kapitulo pito, ang masinuk-anong mga nasud nga ginapugngan gilarawan ingong upat ka hangin nga ginapugngan sa maong mao rang yugto sa panahon, ug kana nga panahon tin-aw nga giila ingon nga usa ka yugto sa panahon.
“Satan is now using every device in this sealing time to keep the minds of God’s people from the present truth and to cause them to waver. I saw a covering that God was drawing over His people to protect them in the time of trouble; and every soul that was decided on the truth and was pure in heart was to be covered with the covering of the Almighty.
“Si Satanas karon naggamit sa matag paagi niining panahon sa pagpatik aron mapahilayo ang mga hunahuna sa katawohan sa Dios gikan sa kamatuoran alang niining panahona ug aron mapakurog sila. Nakakita ako ug usa ka tabon nga ginabuklad sa Dios ibabaw sa Iyang katawohan aron sa pagpanalipod kanila sa panahon sa kagul-anan; ug ang matag kalag nga malig-on diha sa kamatuoran ug putli sa kasingkasing pagatabonan sa tabon sa Makagagahum.”
“Satan knew this, and he was at work in mighty power to keep the minds of as many people as he possibly could wavering and unsettled on the truth. …
“Nahibalo si Satanas niini, ug siya nagalihok uban sa gamhanang gahum aron mapadayon nga nagduhaduha ug dili malig-on diha sa kamatuoran ang mga hunahuna sa kutob sa mahimo niya nga daghang mga tawo. …”
“I saw that Satan was at work in these ways to distract, deceive, and draw away God’s people, just now in this sealing time. I saw some who were not standing stiffly for present truth. Their knees were trembling, and their feet sliding, because they were not firmly planted on the truth, and the covering of Almighty God could not be drawn over them while they were thus trembling.
“Nakita ko nga si Satanas naglihok niining mga paagiha aron sa paglingla, paglimbong, ug pagpahilayo sa katawohan sa Dios, niining panahona mismo sa pagtimri. Nakita ko ang pipila nga wala magbarog nga malig-on alang sa kamatuoran alang sa karon. Nangurog ang ilang mga tuhod, ug nangadulas ang ilang mga tiil, tungod kay sila wala matanum sa lig-on diha sa kamatuoran, ug ang tabon sa Makagagahum nga Dios dili ikatabon kanila samtang sila nagkurog pa sa maong kahimtang.”
“Satan was trying his every art to hold them where they were, until the sealing was past, until the covering was drawn over God’s people, and they left without a shelter from the burning wrath of God, in the seven last plagues. God has begun to draw this covering over His people, and it will soon be drawn over all who are to have a shelter in the day of slaughter. God will work in power for His people; and Satan will be permitted to work also.” Early Writings, 43, 44.
“Gigamit ni Satanas ang tanan niyang limbong aron huptan sila diha sa ilang kahimtang, hangtud nga miagi na ang pagtimri, hangtud nga mabuklad ang tabon ibabaw sa katawohan sa Dios, ug sila mapabiyaan nga walay kapasilongan gikan sa nagdilaab nga kapungot sa Dios, diha sa pito ka ulahing mga hampak. Ang Dios nagsugod na sa pagbuklad niining tabona ibabaw sa Iyang katawohan, ug sa dili madugay kini mabuklad sa ibabaw sa tanan nga pagahatagan ug kapasilongan sa adlaw sa pagpatay. Ang Dios molihok uban sa gahum alang sa Iyang katawohan; ug si Satanas tugotan usab sa paglihok.” Early Writings, 43, 44.
Sister White wrote these words in 1851, five years before God’s people entered into the Laodicean condition, and delayed the sealing process by rejecting the increased light of the “seven times.” That light would have increased and finished God’s work of covering His people in advance of the seven last plagues. Instead, God’s people rebelled and were consigned to wander in the wilderness of Laodicea, as typified by ancient Israel’s rebellion and wilderness wandering. How many of ancient Israel’s rebels entered into the Promised Land? What passage in the Bible, or the Spirit of Prophecy identifies any Laodiceans that will be saved? The answer is, “None!” for a Laodicean is just as lost as those of ancient Israel who died in the wilderness.
Gisulat ni Sister White kining mga pulonga niadtong 1851, lima ka tuig sa wala pa misulod ang katawohan sa Dios sa kahimtang sa Laodicea, ug nalangan ang proseso sa pagtimri tungod sa ilang pagsalikway sa dugang nga kahayag sa “seven times.” Kadtong kahayag unta makadugang ug makatapos sa buhat sa Dios sa pagtabon sa Iyang katawohan sa dili pa ang pito ka ulahing mga hampak. Hinunoa, misukol ang katawohan sa Dios ug gitugyan sa paglatagaw sa kamingawan sa Laodicea, sumala sa gihulagway sa pagsukol ug paglatagaw sa kamingawan sa karaang Israel. Pila sa mga masinupakon sa karaang Israel ang nakasulod sa Yutang Saad? Unsa nga teksto sa Biblia, o sa Espiritu sa Tagna, ang nagaila sa bisan kinsa nga mga Laodiceanhon nga maluwas? Ang tubag mao, “Wala gayud!” kay ang usa ka Laodiceanhon sama ra ka nawala niadtong mga tawo sa karaang Israel nga nangamatay sa kamingawan.
The sealing of the one hundred and forty-four thousand is a period of time, and it begins when the four angels restrain the four winds, which is also when the nations are angered, yet held in check. During the sealing time God prepares His people to stand in the time of the seven last plagues, and that preparation is represented as pulling “a covering” over His people, and it is also represented as finishing the work of salvation and finishing the work of the third angel. The preparation which is represented by all these illustrations is based upon the reception of “present truth.”
Ang pagselyo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo maoy usa ka yugto sa panahon, ug kini nagsugod sa dihang ang upat ka manulonda mopugong sa upat ka hangin, nga mao usab ang panahon sa dihang ang mga nasod nangasuko, apan gipugngan. Sulod sa panahon sa pagselyo giandam sa Dios ang Iyang katawhan aron makatindog sa panahon sa pito ka ulahing mga hampak, ug kana nga pagpangandam gihulagway ingon nga pagtabon ug “usa ka panapton” ibabaw sa Iyang katawhan, ug gihulagway usab kini ingon nga pagtapos sa buhat sa kaluwasan ug pagtapos sa buluhaton sa ikatulong manulonda. Ang pagpangandam nga gihulagway niining tanang mga hulagway nagasukad sa pagdawat sa “present truth.”
Those who will not stand “stiffly for present truth,” are those who were “wavering,” because their minds were not focused upon “present truth.” She writes that she “saw some who were not standing stiffly for present truth. Their knees were trembling, and their feet sliding, because they were not firmly planted on the truth, and the covering of Almighty God could not be drawn over them while they were thus trembling.”
Kadtong dili motindog nga “malig-on alang sa kamatuoran karon,” mao kadtong mga “nagduha-duha,” tungod kay ang ilang mga hunahuna wala matutok sa “kamatuoran karon.” Siya nagsulat nga siya “nakakita ug pipila nga wala motindog nga malig-on alang sa kamatuoran karon. Ang ilang mga tuhod nangurog, ug ang ilang mga tiil nanghisalaag, tungod kay sila wala mapahiluna pag-ayo ibabaw sa kamatuoran, ug ang tabon sa Makagagahom nga Dios dili matabon ibabaw kanila samtang sila nagapangurog sa maong kahimtang.”
The “present truth” is what provides the “covering” and the “covering” is also represented as the “seal of God.” The “seal of God” was typified by the blood that covered the doors of the Hebrews, that allowed the destroying angel to pass over the homes where the door was “covered” with the blood. The “covering” is the “sealing,” and the “sealing” is accomplished by the “present truth.”
Ang “kamatuoran alang niining panahona” mao ang nagahatag sa “tabon,” ug ang “tabon” gilarawan usab ingon nga “patik sa Dios.” Ang “patik sa Dios” gipahulagway daan pinaagi sa dugo nga mitabon sa mga pultahan sa mga Hebreohanon, nga maoy nagtugot sa manlalaglag nga anghel sa paglabay sa mga balay diin ang pultahan “gitabonan” sa dugo. Ang “tabon” mao ang “pagpatik,” ug ang “pagpatik” matuman pinaagi sa “kamatuoran alang niining panahona.”
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Balaana sila pinaagi sa imong kamatuoran: ang imong pulong mao ang kamatuoran. Juan 17:17.
Every reform movement had its own specific theme, and the theme of the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand is “Islam of the third Woe”. The “present truth” in the last days is Islam of the third Woe.
Ang matag kalihokan sa reporma adunay kaugalingon nga piho nga tema, ug ang tema sa kalihokang repormatibo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang “Islam sa ikatulong Kaalaotan.” Ang “kamatuoran alang niining panahona” sa ulahing mga adlaw mao ang Islam sa ikatulong Kaalaotan.
“The Scriptures are constantly opening to the people of God. There always has been and always will be a truth specially applicable to each generation.” Review and Herald, June 29, 1886.
“Ang Kasulatan sa kanunay nagapadayag sa kaugalingon ngadto sa katawohan sa Dios. Sa kanunay may anaa ug sa kanunay may magapadayon nga kamatuoran nga ilabinang magamit sa matag kaliwatan.” Review and Herald, Hunyo 29, 1886.
It is a present truth “message” that seals God’s people in the last days, and the sealing time is represented as beginning when the four winds are held in check. The nations were angered on September 11, 2001, and at that point the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, as the latter rain, which is “a message”, began to be unsealed.
Kini usa ka “mensahe” sa kamatuoran alang sa karon nga nagpatik sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw, ug ang panahon sa pagpatik gilarawan nga nagsugod sa dihang ang upat ka mga hangin gipugngan. Nasuko ang mga nasod niadtong Septiyembre 11, 2001, ug niadtong higayona nagsugod ang pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, samtang ang ulahing ulan, nga mao ang “usa ka mensahe,” nagsugod sa paghubad.
“To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.
“Kang Juan gipadayag ang mga talan-awon nga halangdon ug makapadasig nga interes diha sa kasinatian sa iglesya. Iyang nakita ang kahimtang, ang mga kapeligrohan, ang mga pakigbisog, ug ang katapusang kaluwasan sa katawhan sa Dios. Iyang gisulat ang katapusang mga mensahe nga maoy magapahinog sa anihon sa yuta, mahimo nga mga inani nga bugkos alang sa langitnong tipiganan o mga bugkos sa kahoy alang sa mga kalayo sa pagkalaglag. Ang mga hilisgutan nga adunay daku kaayong kamahinungdanon gipadayag kaniya, ilabina alang sa katapusang iglesya, aron sila nga motalikod gikan sa kasaypanan ngadto sa kamatuoran matudloan mahitungod sa mga kapeligrohan ug mga pakigbisog nga anaa sa ilang atubangan. Walay bisan kinsa nga kinahanglan magpabilin sa kangitngit mahitungod sa umaabot sa ibabaw sa yuta.” The Great Controversy, 341.
When the nations were angered, they were simultaneously held in check, and the “latter rain” began to fall, and the latter rain is the message of “present truth” that seals God’s people.
Sa dihang nasuko ang mga nasod, sila sa samang higayon gipugngan, ug ang “ulahing ulan” nagsugod sa pag-ulan, ug ang ulahing ulan mao ang mensahe sa “karon nga kamatuoran” nga nagtimri sa katawhan sa Dios.
“The work in Battle Creek is after the same order. The leaders in the sanitarium have mingled with unbelievers, admitting them to their councils, more or less, but it is like going to work with their eyes shut. They lack the discernment to see what is going to break upon us at any time. There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already. The judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 10, 252.
“Ang buluhaton sa Battle Creek anaa sa samang kahimtang. Ang mga pangulo sa sanitarium nakig-uban sa mga dili magtotoo, gidawat sila sa ilang mga konseho, sa labi o sa kulang, apan kini sama sa pagtrabaho nga nakapiyong ang ilang mga mata. Kulang sila sa pagpanabot aron makita kung unsa ang mokalit sa ibabaw nato sa bisan unsang panahon. Aduna’y espiritu sa kawalay-paglaum, sa gubat ug pagpaagas ug dugo, ug kana nga espiritu modugang hangtod sa pinakakatapusang panahon. Sa diha-diha nga ang katawohan sa Dios matimrihan sa ilang mga agtang—dili kini bisan unsang timri o marka nga makita, kondili usa ka pagpalig-on diha sa kamatuoran, sa intelektuwal ug espirituwal, aron dili na sila matarog—sa diha-diha nga ang katawohan sa Dios matimrihan ug maandam alang sa pag-uyog, kini moabot. Sa pagkatinuod, nagsugod na kini. Ang mga paghukom sa Dios ania karon sa yuta, aron sa paghatag kanato ug pasidaan, aron kita mahibalo sa umaabot.” Manuscript Releases, bolyum 10, 252.
The “sealing” is “a settling into truth.” In the context of the sealing time she writes, “There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time.” When the nations are angered, they will be held in check, but the “war and bloodshed,” represented as the four winds “will increase until the very close of time.” Islam of the third Woe progressively escalates its warfare until the very close of time, and the prophetic understanding of Islam as the “theme” in the reformation of the one hundred and forty-four thousand, simultaneously increases during the same period of time. The progressive escalation accomplished by Islam runs parallel to the outpouring of the latter rain during the identical period of time, for the latter rain is a “message”.
Ang “pagpatik” mao ang “pagpamugos ngadto sa kamatuoran.” Sa konteksto sa panahon sa pagpatik siya nagsulat, “Adunay espiritu sa kapinugsanon, sa gubat ug pag-ula sa dugo, ug kana nga espiritu motubo hangtod sa kinatibuk-ang pagtapos sa panahon.” Sa diha nga ang mga nasud masuko na, sila pagapugngan, apan ang “gubat ug pag-ula sa dugo,” nga gihulagway ingon nga upat ka hangin, “motubo hangtod sa kinatibuk-ang pagtapos sa panahon.” Ang Islam sa ikatulong Kaalautan sa hinayhinay nagpadako sa iyang pakiggubat hangtod sa kinatibuk-ang pagtapos sa panahon, ug ang profetikanhong pagsabot sa Islam ingon nga “tema” sa repormasyon sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sa samang higayon nagadugang usab sulod nianang maong yugto sa panahon. Ang hinayhinay nga pagpadako nga ginabuhat pinaagi sa Islam nagdagan nga magkatakdo sa pagbubo sa ulahing ulan sulod sa mao gihapong yugto sa panahon, kay ang ulahing ulan usa ka “mensahe”.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
“Ang mga dinihog nga nagatindog tupad sa Ginoo sa tibook nga yuta, adunay kahimtang nga kaniadto gihatag kang Satanas ingon nga nagatabon nga kerubin. Pinaagi sa mga balaang binuhat nga naglibot sa iyang trono, ang Ginoo nagapadayon sa walay hunong nga pakigpakig-uban sa mga lumulupyo sa yuta. Ang bulawanong lana nagalarawan sa grasya nga pinaagi niini ang Dios nagapadayon sa pagsangkap sa mga lampara sa mga magtotoo, aron dili kini magakislap-kislap ug mapalong. Kon dili pa tungod nga kining balaang lana ginabubo gikan sa langit diha sa mga mensahe sa Espiritu sa Dios, ang mga galamiton sa kadautan may hingpit unta nga pagdumala ibabaw sa mga tawo.”
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
“Ang Dios mapasipalahan sa diha nga dili nato dawaton ang mga pahayag nga Iyang ipadala kanato. Sa ingon niini atong isalikway ang bulawang lana nga Iyang ibubo unta sa atong mga kalag aron ipahibalo ngadto kanila nga anaa sa kangitngit. Sa diha nga moabot ang tawag, ‘Ania karon, ang pamanhonon nagaabot; panggula kamo sa pagsugat kaniya,’ kadtong wala modawat sa balaang lana, nga wala mag-atiman sa grasya ni Cristo diha sa ilang mga kasingkasing, makakaplag, sama sa mga buangbuang nga ulay, nga sila dili andam sa pagsugat sa ilang Ginoo. Wala sila, diha sa ilang kaugalingon, og gahum sa pag-angkon sa lana, ug ang ilang mga kinabuhi nangagun-ob. Apan kon pangayoon ang Balaang Espiritu sa Dios, kon kita mangamuyo, sama sa gibuhat ni Moises, ‘Ipakita kanako ang Imong himaya,’ ang gugma sa Dios igabubo sa halapad diha sa atong mga kasingkasing. Pinaagi sa bulawang mga tubo, ang bulawang lana ipahibalo kanato. ‘Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu, nagaingon si Jehova sa mga Panon.’ Pinaagi sa pagdawat sa masanag nga mga sidlak sa Adlaw sa Pagkamatarung, ang mga anak sa Dios nagasidlak ingon nga mga suga dinhi sa kalibutan.” Review and Herald, Hulyo 20, 1897.
The latter rain begins to “sprinkle” and ultimately escalates to a full outpouring. The “sprinkling” of the latter rain is identified as the rain being “measured”, and the full outpouring is when it is poured out “without measure”. Sister White clearly identifies a time when the latter rain is falling, and some receive it, and some don’t. At that time the rain is being “measured”, or it is “sprinkling”.
Ang ulahing ulan magsugod sa “pagwisik” ug sa katapusan motubo ngadto sa bug-os nga pagbubo. Ang “pagwisik” sa ulahing ulan giila ingon nga ang ulan “gitakdo ang sukod”, ug ang bug-os nga pagbubo mao ang dihang kini gibubo “nga walay sukod”. Si Sister White sa tin-aw nag-ila sa usa ka panahon nga ang ulahing ulan nagakahulog, ug ang uban nagadawat niini, ug ang uban wala. Nianang panahona ang ulan “gitakdo ang sukod”, o kini “naga-wisik.”
Some people will recognize that something is happening, but it will only frighten them.
Ang pipila ka mga tawo makaila nga adunay nagakahitabo, apan kini makapahadlok lamang kanila.
“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of their heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their expectations and ideal, they will oppose the work. “Why,” they say, “should we not know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?” Because they did not respond to the warnings, the entreaties, of the messages of God, but persistently said, “I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.”” Maranatha, 219
“Adunay mahitabo sulod sa mga iglesia nga usa ka kahibulongang pagpadayag sa gahum sa Dios, apan kini dili molihok ibabaw niadtong wala magpaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Ginoo, ug wala makaabli sa pultahan sa ilang kasingkasing pinaagi sa pagsugid ug paghinulsol. Diha sa pagpadayag niana nga gahum nga nagadan-ag sa yuta pinaagi sa himaya sa Dios, ilang makita lamang ang usa ka butang nga, tungod sa ilang pagkabuta, ilang hunahunaon nga makuyaw, usa ka butang nga makapukaw sa ilang mga kahadlok, ug maningkamot sila sa pagpakigbatok niini. Tungod kay ang Ginoo dili molihok sumala sa ilang mga gipaabut ug sulundon, ilang supakon ang buluhaton. “Ngano man,” sila moingon, “nga dili man kami makaila sa Espiritu sa Dios, nga sa daghang mga tuig ania na kami sa buluhaton?” Tungod kay wala sila motubag sa mga pasidaan, sa mga pangamuyo, sa mga mensahe sa Dios, kondili mapadayong miingon, “Dato ako, ug nadugangan sa mga bahandi, ug wala akoy kinahanglanon nga bisan unsa.”” Maranatha, 219
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
“Daghan ang sa dakong bahin napakyas sa pagdawat sa nahaunang ulan. Wala nila maangkon ang tanang kaayohan nga sa ingon niini gitagana sa Dios alang kanila. Nagaabut sila nga ang kakulangan mapun-an pinaagi sa ulahing ulan. Sa dihang igahatag na ang labing madagayang kadagaya sa grasya, tumong nila nga ablihan ang ilang mga kasingkasing aron modawat niini. Nagahimo sila ug makalilisang nga sayop. Ang buluhaton nga gisugdan sa Dios sa kasingkasing sa tawo pinaagi sa paghatag sa Iyang kahayag ug kahibalo kinahanglan magpadayon sa walay hunong. Ang matag usa kinahanglan makaila sa iyang kaugalingong panginahanglan. Ang kasingkasing kinahanglan haw-asan sa tanang kahugawan ug hinloan alang sa pagpuyo sa Espiritu. Pinaagi sa pagsugid ug pagtalikod sa sala, pinaagi sa mainiton nga pag-ampo ug pagpahinungod sa ilang kaugalingon ngadto sa Dios, nga ang unang mga tinun-an nangandam alang sa pagbubo sa Balaang Espiritu sa Adlaw sa Pentecostes. Ang mao ra nga buluhaton, apan sa labi pang dako nga sukod, kinahanglan buhaton karon. Unya ang tawhanong galamiton kinahanglan lamang mangayo sa panalangin, ug maghulat sa Ginoo nga mopahingpit sa buluhaton mahitungod kaniya. Ang Dios mao ang nagsugod sa buluhaton, ug Iya kining tapuson, sa paghimo sa tawo nga hingpit diha kang Jesu-Cristo. Apan kinahanglan nga walay pagpasagad sa grasya nga gilarawan sa nahaunang ulan. Kadtong mga nagakinabuhi lamang subay sa kahayag nga ilang nabatonan maoy modawat ug labaw pang dakong kahayag. Gawas kon kita nagakauswag adlaw-adlaw sa pagpakita sa aktibo nga Kristohanong mga hiyas, dili nato maila ang mga pagpadayag sa Balaang Espiritu diha sa ulahing ulan. Mahimo nga kini nagakahulog sa mga kasingkasing sa atong palibot, apan dili nato kini masabut ni madawat.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
In the passage she identifies that there is a time when “the richest abundance of grace shall be bestowed,” thus identifying a time when the latter rain is poured out without measure. In connection with that fact, she identifies that only those who are living up to the light they have will receive greater light. In that principle, it is clear that the light (which is the present truth) progressively increases. In the last sentence she identifies a time when the latter rain is falling, and some are recognizing and receiving it, and others are not. If you don’t recognize the message, which is the latter rain, you will not receive it.
Sa maong pahayag iyang gipaila nga adunay usa ka panahon diin “ang labing madagayaong kadagaya sa grasya igahatag,” sa ingon nagpaila sa usa ka panahon diin ang ulahing ulan ibubo nga walay sukod. May kalabutan niana nga kamatuoran, iyang gipaila nga kadto lamang nga nagakinabuhi subay sa kahayag nga anaa kanila makadawat ug labi pang dakong kahayag. Diha nianang prinsipyo, dayag nga ang kahayag (nga mao ang kamatuoran alang niining panahona) nagakadagaya sa hinayhinay. Sa katapusang hugpong-pulong iyang gipaila ang usa ka panahon diin ang ulahing ulan nagaulan, ug ang uban nagaila ug nagadawat niini, ug ang uban wala. Kon dili nimo ilhon ang mensahe, nga mao ang ulahing ulan, dili mo kini madawat.
“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
“Dili kita maghulat sa ulahing ulan. Kini moabut ibabaw sa tanan nga moila ug modawat sa yamog ug sa mga ulan sa grasya nga nagapaulan kanato. Sa diha nga atong tigumon ang mga tipik sa kahayag, sa diha nga atong pabilhon ang malig-on nga mga kalooy sa Dios, nga nahigugma nga kita mosalig Kaniya, nan ang matag saad matuman. [Isaias 61:11 quoted.] Ang tibuok kalibotan pagapun-on sa himaya sa Dios.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.
At the time when the angry nations are held in check, the latter rain begins to be “measured.” When “the richest abundance of grace shall be bestowed,” is identifying when the latter rain is poured out without measure.
Sa panahon nga pugngan ang masuk-anong mga nasod, ang ulahing ulan magsugod sa “pagsukod.” Sa dihang “ang labing madagayaong kadagaya sa grasya igahatag,” kini nagailhan sa panahon nga ang ulahing ulan ibubo nga walay sukod.
At the time when the nations are angered, yet held in check, the latter rain begins to fall, but it is “measured” because the church at that point is mixed with wheat and tares. It is the rain that brings both the wheat and the tares to maturity, and the latter rain is the message of present truth that is either recognized and received, or not. All of these prophetic concepts are clearly identified in the Scriptures. On September 11, 2001, the latter rain began to “sprinkle”, and it escalates progressively until the Midnight Cry message arrives and the wise and foolish virgins are forever separated.
Sa panahona nga ang mga nasod nasuko, apan gipugngan, ang ulahing ulan nagsugod sa pag-ulan, apan kini “gisukod” tungod kay ang iglesia niadtong tungora sinagol pa sa trigo ug sa mga bunglayon. Mao kini ang ulan nga nagadala sa trigo ug sa mga bunglayon ngadto sa pagkahamtong, ug ang ulahing ulan mao ang mensahe sa kamatuoran alang sa karon nga sa usa ka bahin giila ug gidawat, o sa laing bahin dili. Kining tanan nga mga propetikong konsepto klaro nga giila sa Kasulatan. Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang ulahing ulan nagsugod sa “pagwisik,” ug kini nagkadako sa hinayhinay hangtod moabot ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw ug ang manggialamon ug buang nga mga ulay pagabulagon sa walay kataposan.
The wise are then lifted up as an ensign to call God’s other flock out of Babylon, and the latter rain is then poured out without measure, and continues to fall until Michael stands up and human probation closes.
Ang mga maalamon unya ipataas ingon nga usa ka bandera aron sa pagtawag sa laing panon sa Dios pagawas gikan sa Babilonia, ug ang ulahing ulan unya igabubo nga walay sukod, ug magapadayon sa pag-ulan hangtod nga si Miguel motindog ug ang panahon sa pagsulay sa tawo matapos.
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
“Nakita ko nga ang upat ka mga manulonda magkupot sa upat ka mga hangin hangtod mahuman ang buluhaton ni Jesus didto sa santuwaryo, ug unya moabot ang pito ka ulahing mga hampak.” Early Writings, 36.
The holding of the four winds, represents God’s providential control over the escalating judgments that he allows to take place in the last days. The four angels hold the four winds during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, but in that period of time there is the “spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase.” When the last of God’s children have been sealed, Michael will stand up and the four winds will be fully released, and the Seven Last Plagues will arrive.
Ang pagpugong sa upat ka hangin nagrepresentar sa mapanag-iyaong pagpugong sa Dios ibabaw sa nagkagrabeng mga paghukom nga Iyang gitugotan nga mahitabo sa ulahing mga adlaw. Ang upat ka manulonda nagkupot sa upat ka hangin sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, apan niadtong yugtoa sa panahon aduna ang “espiritu sa kawalay paglaum, sa gubat ug pag-ula sa dugo, ug kana nga espiritu mosamot.” Sa diha nga ang ulahi sa mga anak sa Dios matimrihan na, si Michael motindog, ug ang upat ka hangin pagabuhian sa hingpit, ug moabot ang Pito ka Ulahing Hampak.
In the “hour of the great earthquake” of Revelation chapter eleven, the “troublous times,” of Daniel chapter nine, when the street and wall are finished, is the time when “the nations will be angry.” In that time period, the latter rain will be poured out in “measure.” Isaiah identifies the time when the latter rain is measured, and he marks that time as the “day of the east wind.” The “day of the east wind,” was September 11, 2001.
Sa “takna sa dakong linog” sa Pinadayag kapitulo onse, sa “malisud nga mga panahon” sa Daniel kapitulo nuebe, sa diha nga mahuman na ang dalan ug ang kuta, mao kana ang panahon nga “masuko ang mga nasud.” Niadtong yugtoa sa panahon, ang ulahing ulan igabubo sa “sukod.” Gikilala ni Isaias ang panahon sa diha nga ang ulahing ulan pagasukdon, ug gitimaan niya kana nga panahon ingon nga “adlaw sa hangin sa sidlakan.” Ang “adlaw sa hangin sa sidlakan” mao ang Septiyembre 11, 2001.
We will continue to consider the “measuring” of the latter rain in the next article, but it should be remembered that the jewel of Miller’s dream that is represented upon the sacred tables of Habakkuk as the three Woes of Islam, is to shine ten times brighter in the last days, than when it was first gathered together by Miller.
Padayon natong hisgotan sa sunod nga artikulo ang “pagsukod” sa ulahing ulan, apan angay nga hinumdoman nga ang mutya sa damgo ni Miller nga girepresentahan diha sa sagradong mga papan ni Habakkuk ingon nga tulo ka mga Kasilag sa Islam, kinahanglan mosidlak nga napulo ka pilo nga mas hayag sa kaulahiang mga adlaw kaysa niadtong unang natigom kini ni Miller.
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
“Sa usa ka higayon, sa diha nga didto ako sa New York City, sa takna sa kagabhion gitawag ako sa pagtan-aw sa mga bilding nga mitindog, andana ibabaw sa andana, paingon ngadto sa langit. Kining mga bildinga gipasaligan nga dili masunog, ug kini gitukod aron sa paghimaya sa ilang mga tag-iya ug mga magtutukod. Mas hataas pa ug mas hataas pa kining mga bildinga mitindog, ug diha niini gigamit ang labing mahal nga mga materyal. Kadtong mga tag-iya niining mga bildinga wala mangutana sa ilang kaugalingon: ‘Unsaon man namo sa labing maayo nga paghimaya sa Dios?’ Ang Ginoo wala sa ilang mga hunahuna.
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
“Nahunahuna ko: ‘Oh, unta kadtong mga naggamit sa ilang kapanguhaan sa ingon niini nga paagi makakita sa ilang ginabuhat sumala sa pagtan-aw sa Dios niini! Nagapundok sila ug mga maanindot nga mga building, apan daw unsa ka binuang sa panan-aw sa Magmamando sa uniberso ang ilang pagplano ug paglaraw. Wala nila gitun-an uban sa tanang gahum sa kasingkasing ug hunahuna kon sa unsang paagi nila mahimaya ang Dios. Nalimtan na nila kini, ang nahaunang katungdanan sa tawo.’”
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
“Samtang mitindog kining hatag-as nga mga tinukod, ang mga tag-iya nagmaya uban sa mapahitas-ong ambisyon nga ilang adunay salapi nga magamit sa pagpahimuot sa kaugalingon ug sa pagpukaw sa kasina sa ilang mga silingan. Dako nga bahin sa salapi nga ilang gipuhunan sa ingon niana nakuha pinaagi sa pagpangilkil, pinaagi sa pagdugmok sa mga kabus. Hingkalimtan nila nga sa langit ginatipigan ang talaan sa matag patigayon sa negosyo; ang matag dili matarong nga kasabutan, ang matag malimbongong buhat, didto natala. Moabot ang panahon nga sa ilang paglimbong ug pagkamapasipalahon ang mga tawo makaabot sa usa ka kahimtang nga dili itugot sa Ginoo nga ilang lapason, ug ilang mahibaloan nga adunay utlanan ang pailub ni Jehova.
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.
“Ang talan-awon nga misunod nga miagi sa akong atubangan mao ang usa ka pahimangno sa kalayo. Ang mga tawo mitan-aw sa tag-as ug gituohang dili masunog nga mga building ug miingon: ‘Hingpit gayod ang ilang kaluwasan.’ Apan kining mga building nalaglag sa kalayo daw ingon nga hinimo sa alkitran. Walay arang mahimo ang mga makina sa pamatay-kalayo aron mapugngan ang kalaglagan. Ang mga bombero dili makahimo sa pagpadagan sa mga makina.”
“I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
“Gitudloan ako nga sa dihang moabot na ang panahon sa Ginoo, kon walay kausaban nga mahitabo sa mga kasingkasing sa mapasigarbuhon ug ambisyosong mga tawo, ang mga tawo makakaplag nga ang kamot nga makusganon sa pagluwas mahimong makusganon usab sa paglaglag. Walay gahum sa yuta nga makapugong sa kamot sa Dios. Walay bisan unsang materyal nga magamit sa pagtukod sa mga building nga makapanalipod kanila gikan sa kalaglagan sa dihang moabot na ang panahon nga gitakda sa Dios sa pagpadala sa silot ibabaw sa mga tawo tungod sa ilang pagsalikway sa Iyang balaod ug tungod sa ilang hakog nga ambisyon.” Testimonies, tomo 9, 12, 13.