The passage we considered in the previous article said that, “the great outpouring of the Holy Spirit” of Revelation chapter eighteen, “will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God.” But the promise is that when “we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.” The identification of the “great outpouring” infers a lesser outpouring (a measuring).
Ang teksto nga atong gihisgutan sa miaging artikulo nagaingon nga, “ang dakong pagbubo sa Balaang Espiritu” sa Pinadayag kapitulo dose otso, “dili moabot hangtod nga kita makabaton ug usa ka nalamdagang katawhan, nga nasayod pinaagi sa kasinatian unsay kahulogan sa pagka mga mamumuo nga nagtinabangay uban sa Dios.” Apan ang saad mao nga kon “aduna kitay bug-os, kinasingkasing nga pagkahalad sa pag-alagad kang Cristo, ang Dios moila niana pinaagi sa pagbubo sa iyang Espiritu nga walay sukod.” Ang pag-ila sa “dakong pagbubo” nagpasabot nga adunay mas gamay nga pagbubo (usa ka pagsukod).
On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation eighteen descended, but “the largest portion of the church” were then, and still “are not laborers together with God.” Between September 11, 2001, and the point when God identifies the fact there is finally a group who have attained to “entire, whole-hearted consecration to the service of Christ,” the latter rain is “measured,” the judgment of the living occurs, and judgment begins with the house of God.
Niadtong Septiyembre 11, 2001, mikunsad ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18, apan “ang labing dakong bahin sa iglesia” niadtong panahona, ug hangtod karon, “dili mga mamumuo nga nagtinabangay uban sa Dios.” Tali sa Septiyembre 11, 2001, ug sa punto nga ang Dios magpaila sa kamatuoran nga sa katapusan aduna nay usa ka pundok nga nakaabut na sa “hingpit, bug-os-kinasingkasing nga paghalad sa pag-alagad kang Cristo,” ang ulahing ulan “gitatakda sa sukod,” mahitabo ang paghukom sa mga buhi, ug ang paghukom magsugod sa balay sa Dios.
Revelation chapter eighteen, identifies two voices, which Sister White informs us are two calls to the churches. The second voice (call), is the call out of Babylon that occurs at the soon-coming Sunday law. The first voice arrived on September 11, 2001. The outpouring of the Holy Spirit that then began was “measured,” for Christ first needed to cleanse the people He would ultimately pour out the Holy Spirit upon “without measure”, as He lifted them up as an ensign in the hour of the great earthquake. That group needed to be purified before the second voice of Revelation eighteen sounded, for they are to be those who would proclaim that message.
Ang kapitulo dise-otso sa Pinadayag nagaila ug duha ka mga tingog, nga gisultihan kita ni Sister White nga duha ka mga tawag ngadto sa mga iglesia. Ang ikaduhang tingog (tawag) mao ang tawag sa paggula gikan sa Babilonia nga mahitabo sa haduol nang pag-abot nga balaod sa Domingo. Ang unang tingog miabut niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang pagbubo sa Balaang Espiritu nga misugod unya maoy “gisukod,” kay si Cristo kinahanglan una nga maghinlo sa katawhan nga sa katapusan Iyang pagabub-an sa Balaang Espiritu “nga walay sukod,” sa Iyang pagpataas kanila ingon nga usa ka bandila sa takna sa dakong linog. Kana nga pundok kinahanglan nga maputli una pa motingog ang ikaduhang tingog sa Pinadayag dise-otso, kay sila mao ang mahimong mga magamantala niana nga mensahe.
At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants became apostate Protestants and the faithful who then found themselves in the tarrying time, represented the temple of those who were formerly not the people of God. On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and the first step in the cleansing and raising up of God’s last-day temple began, and it began with the testing of Laodicean Adventism. On July 18, 2020, the second step of the testing process began. At Christ’s baptism the process of separating ancient Israel began as Christ then selected the first disciples, which were the foundation of the Christian temple that He was erecting in that history.
Sa unang kapakyasan sa tingpamulak sa 1844, ang mga Protestante nahimong mga apostatang Protestante, ug ang mga matinumanon nga niadtong panahona nakakaplag sa ilang mga kaugalingon diha sa panahon sa paglangay, nagrepresentar sa templo niadtong mga kaniadto dili katawhan sa Dios. Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad, ug ang unang lakang sa paghinlo ug sa pagpatindog sa katapusang-adlaw nga templo sa Dios nagsugod, ug kini nagsugod pinaagi sa pagsulay sa Laodiceanong Adventismo. Niadtong Hulyo 18, 2020, ang ikaduhang lakang sa proseso sa pagsulay nagsugod. Sa bunyag ni Cristo ang proseso sa pagbulag sa karaang Israel nagsugod samtang si Cristo mipili dayon sa unang mga tinun-an, nga maoy patukoranan sa Cristohanong templo nga Iyang gitukod nianang kasaysayan.
At the beginning of his three and a half year ministry, Christ cleansed the temple, which He identified as “His Father’s house,” and at the end of His ministry, when He had cleansed the temple the second and final time, His pronouncement was “your house is left unto you desolate.” The previous covenant people had been passed by and His new covenant people were established as “His Temple”. At the Sunday law the corporate structure of the Seventh-day Adventist church will be desolate.
Sa sinugdanan sa Iyang tulo ug tunga ka tuig nga ministeryo, gilimpyohan ni Cristo ang templo, nga Iyang giila ingon nga “balay sa Iyang Amahan,” ug sa katapusan sa Iyang ministeryo, sa diha nga Iyang gilimpyohan ang templo sa ikaduhang ug katapusang higayon, ang Iyang pahayag mao ang, “ang inyong balay gibiyaan nganha kaninyo nga biniyaan.” Ang nahaunang katawhan sa tugon gilabyan na, ug ang Iyang bag-ong-tugon nga katawhan gitukod ingon nga “Iyang Templo”. Sa balaod sa Dominggo ang pangkorpohan nga estruktura sa iglesya sa Seventh-day Adventist mahimong biniyaan.
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).
“Ang propeta nagaingon, ‘Nakita ko ang laing manolunda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakung gahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Napukan na, napukan na ang dakung Babilonia, ug nahimo nang puloy-anan sa mga yawa’ (Revelation 18:1, 2). Mao kini ang mao rang mensahe nga gihatag sa ikaduhang manolunda. Ang Babilonia napukan, ‘kay iyang gipainom ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas’ (Revelation 14:8). Unsa ba kana nga bino?—Ang iyang mga bakak nga doktrina. Gihatag niya sa kalibotan ang usa ka bakak nga igpapahulay ilis sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug gisubli niya ang kabakakan nga unang gisulti ni Satanas kang Eva didto sa Eden—ang kinaiyanhong pagka-imortal sa kalag. Daghang mga kasaypanang kapariho niini ang iyang gipakaylap sa halayo ug sa duol, ‘nga nagatudlo alang sa mga doktrina sa mga sugo sa mga tawo’ (Matthew 15:9).
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Review and Herald, December 6, 1892.
“Sa diha nga gisugdan ni Jesus ang Iyang pangpublikong ministeryo, Iyang gihinloan ang Templo gikan sa iyang mapasipalahong paghugaw. Lakip sa kataposang mga buhat sa Iyang ministeryo mao ang ikaduhang paghugas sa Templo. Busa sa ulahing buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibotan, duha ka managlahing mga tawag ang gihimo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang anghel mao kini, ‘Nahulog na ang Babilonia, nahulog na, ang dakung siyudad, kay iyang gipainom ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Ug sa makusog nga singgit sa mensahe sa ikatulong anghel, usa ka tingog nadungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut na ngadto sa langit, ug ang Dios nahinumdom sa iyang mga kasal-anan’ (Pinadayag 18:4, 5).” Review and Herald, December 6, 1892.
The first temple cleansing aligns with the first voice of Revelation chapter eighteen, and the second voice is the loud cry that calls God’s other flock out of Babylon. Verses one through three were fulfilled when the great buildings of New York City were thrown down. That happened on September 11, 2001, and the first temple cleansing, or the first of two calls to the churches was made. The first call began at Christ baptism, when the Holy Spirit came down out of heaven and the test for ancient Israel began. On August 11, 1840, the first temple cleansing, or the first of two calls to the churches was made to the Millerite movement.
Ang unang paghinlo sa templo nahiuyon sa unang tingog sa Pinadayag kapitulo 18, ug ang ikaduhang tingog mao ang makusog nga singgit nga nagtawag sa laing panon sa Dios aron manggula gikan sa Babilonia. Ang mga bersikulo 1 hangtod 3 natuman sa dihang ang dagkong mga tinukod sa Siyudad sa New York gipukan. Kana nahitabo niadtong Septyembre 11, 2001, ug ang unang paghinlo sa templo, o ang una sa duha ka mga tawag ngadto sa mga iglesia, gihimo. Ang unang tawag nagsugod sa bunyag ni Cristo, sa dihang ang Espiritu Santo mikunsad gikan sa langit ug nagsugod ang pagsulay alang sa karaang Israel. Niadtong Agosto 11, 1840, ang unang paghinlo sa templo, o ang una sa duha ka mga tawag ngadto sa mga iglesia, gihimo ngadto sa kalihukang Millerite.
At that time, the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, in conjunction with the final scenes of the Investigative Judgment. In those final scenes the work of Christ is represented as His blotting out the sins of the faithful from the book of sins, or the blotting out of the names of the professed Christians from the book of life. That period of time is the period of the sprinkling of the latter rain, for God will only pour out the Holy Spirit without measure when the church is pure. At the Sunday law, the outpouring of the Holy Spirit will be without measure.
Niadtong panahona, ang ulahing ulan ug ang pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod, inubanan sa kataposang mga talan-awon sa Imbestigatibong Paghukom. Niining kataposang mga talan-awon, ang buhat ni Cristo girepresentahan ingon nga Iyang pagpala sa mga sala sa mga matinumanon gikan sa basahon sa mga sala, o ang pagpala sa mga ngalan sa nag-angkon nga mga Cristohanon gikan sa basahon sa kinabuhi. Kana nga yugto sa panahon mao ang yugto sa pagwisik sa ulahing ulan, kay ang Dios magabubo lamang sa Espiritu Santo nga walay sukod sa dihang ang iglesia putli na. Sa balaod sa Domingo, ang pagbubo sa Espiritu Santo mahimong walay sukod.
“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.
“Unsay inyong ginabuhat, mga igsoon, diha sa dakong buluhaton sa pagpangandam? Kadtong nagapakig-usa sa kalibutan nagadawat sa hulma sa kalibutan ug nagapangandam alang sa marka sa mapintas nga mananap. Kadtong walay pagsalig sa kaugalingon, nga nagapaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios ug nagahinlo sa ilang mga kalag pinaagi sa pagtuman sa kamatuoran—mao kini sila ang nagadawat sa langitnong hulma ug nagapangandam alang sa patik sa Dios diha sa ilang mga agtang. Sa diha nga ang sugo mogula ug ang timaan ikapatik na, ang ilang kinaiya magapabiling putli ug walay buling hangtod sa kahangturan.” Testimonies, volume 5, 216.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
“Ang buluhaton sa Balaang Espiritu mao ang pagpaila sa kalibotan bahin sa sala, sa pagkamatarong, ug sa paghukom. Ang kalibotan mahimo lamang nga pasidan-an pinaagi sa pagtan-aw niadtong mga motuo sa kamatuoran nga gibalaan pinaagi sa kamatuoran, nga nagalihok sumala sa hataas ug balaan nga mga prinsipyo, nga nagapakita, sa usa ka hataas ug halangdong kahulogan, sa linya sa paglain tali niadtong nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug niadtong nagatamak kanila ilalom sa ilang mga tiil. Ang pagbalaan sa Espiritu nagapahimangno sa kalainan tali niadtong adunay timri sa Dios, ug niadtong nagabantay sa usa ka mini nga adlaw sa pagpahulay. Sa diha nga moabut ang pagsulay, dayag nga ipakita kon unsa ang timaan sa mananap. Kini mao ang pagbantay sa Domingo. Kadtong, human makadungog sa kamatuoran, magpadayon sa pag-isip niining adlawa nga balaan, nagadala sa pirma sa tawo sa sala, nga naghunahuna sa pag-usab sa mga panahon ug sa mga balaod.” Bible Training School, December 1, 1903.
Isaiah identifies the “day of the east wind,” which he also identifies as the “rough wind,” that is restrained (stayeth), as the point when “the measuring” begins.
Gingaila ni Isaias ang “adlaw sa hangin sa sidlakan,” nga iyang giila usab ingon nga “mabangis nga hangin,” nga gipugngan (nagpabilin), ingon nga mao ang takna sa pagsugod sa “pagtakdo.”
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.
Sa sukod, sa diha nga moturok kini, ikaw makiglalis batok niini: iyang papahulayon ang iyang mabangis nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan. Busa pinaagi niini mapapas ang kasal-anan ni Jacob; ug mao kini ang bug-os nga bunga sa pagkuha sa iyang sala; sa diha nga himoon niya ang tanang mga bato sa halaran nga ingon sa mga batong-apog nga gidugmok sa pagkabungkag, ang mga kakahoyan nga sagrado ug ang mga larawan dili na motindog. Apan ang kinutaang siyudad mahimong biniyaan, ug ang puloy-anan pasagdan, ug mahisama sa kamingawan: didto manibsib ang nating baka, ug didto kini mohigda, ug pagaut-uton ang mga sanga niana. Sa diha nga ang mga sanga niana malaya na, pagaputlon sila: ang mga babaye moanha, ug sunogon sila: kay kini usa ka katawohan nga walay pagsabot: busa siya nga nagbuhat kanila dili malooy kanila, ug siya nga nag-umol kanila dili magapakita kanila ug kalooy. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Ginoo magagiuk gikan sa agianan sa suba hangtod sa sapa sa Egipto, ug kamo pagatigumon sa tagsatagsa, Oh kamo nga mga anak sa Israel. Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang dakong trumpeta pagahuypon, ug moanhi sila nga hapit nang mangamatay didto sa yuta sa Asiria, ug ang mga sinaglag didto sa yuta sa Egipto, ug mosimba sa Ginoo didto sa balaang bukid sa Jerusalem. Isaias 27:6–13.
The “east wind” is the power that sinks the “ships of Tarshish” and brings judgment upon the whore of Tyre. The “east wind” is the power that causes the kings to be afraid. The “east wind” is what brought the “blasting” blight upon Egypt, that produced the seven years of famine, as Joseph and Pharaoh brought the entire world (Egypt), into bondage, and it was the “east wind” that brought the “locusts” that ate up everything during the deliverance from Egypt. Islam is the “east wind.”
Ang “hangin sa sidlakan” mao ang gahum nga nagpalunod sa “mga sakayan sa Tarshish” ug nagdala sa paghukom ibabaw sa bigaon nga babaye sa Tiro. Ang “hangin sa sidlakan” mao ang gahum nga nagpahadlok sa mga hari. Ang “hangin sa sidlakan” mao ang nagdala sa “pagkalaya” nga hampak ibabaw sa Ehipto, nga maoy nakapahinabo sa pito ka tuig nga gutom, samtang si Jose ug si Paraon nagpasakop sa tibuok kalibotan (Ehipto) ngadto sa pagkaulipon, ug ang “hangin sa sidlakan” mao ang nagdala sa “mga dulon” nga milamoy sa tanan sa panahon sa paggawas gikan sa Ehipto. Ang Islam mao ang “hangin sa sidlakan.”
The reform movements of Bible prophecy establish that each reform movement has its own peculiar theme. The theme of the reform movement of the one hundred and forty four thousand is Islam. On September 11, 2001, Islam of the third Woe attacked the earth beast, and George W. Bush, “the second”, immediately placed a restraint upon the “east wind.” At that event, as Sister White records, when the great buildings of New York City are brought down, Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled. Those three verses represent the first of two voices in Revelation chapter eighteen. The second voice is located in verse four, and it identifies the call out of Babylon, which begins at the Sunday law in the United States. Islam of the third woe, is restrained by the four angels of Revelation chapter seven, while the one hundred and forty-four thousand are sealed.
Ang mga kalihokang reporma sa tagna sa Biblia nagapahimutang nga ang matag kalihokang reporma adunay iyang kaugalingong talagsaong tema. Ang tema sa kalihokang reporma sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang Islam. Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang Islam sa ikatulong Kaalaotan miatake sa mananap sa yuta, ug si George W. Bush, “ang ikaduha,” dihadiha mipahamtang ug pagpugong sa “hangin sa sidlakan.” Niadtong hitaboa, sumala sa gisulat ni Sister White, sa dihang ang dagkong mga tinukod sa Siyudad sa New York pagapukanon, ang Pinadayag napulo ug walo, bersikulo uno hangtod tres natuman. Kining tulo ka mga bersikulo nagrepresentar sa nahaunang sa duha ka mga tingog sa Pinadayag kapitulo napulo ug walo. Ang ikaduhang tingog anaa sa bersikulo upat, ug kini nagaila sa tawag sa paggula gikan sa Babilonia, nga magsugod sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Ang Islam sa ikatulong kaalaotan ginapugngan sa upat ka mga manulonda sa Pinadayag kapitulo pito, samtang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ginatatakan.
“The Lord God is a jealous God, yet He bears long with the sins and transgressions of His people in this generation. If the people of God had walked in His counsel, the work of God would have advanced, the messages of truth would have been borne to all people that dwell on the face of the whole earth. Had the people of God believed Him and been doers of His word, had they kept His commandments, the angel would not have come flying through heaven with the message to the four angels that were to let loose the winds that they should blow upon the earth crying, Hold, hold the four winds that they blow not upon the earth until I have sealed the servants of God in their foreheads. But because the people are disobedient, unthankful, unholy, as were ancient Israel, time is prolonged that all may hear the last message of mercy proclaimed with a loud voice. The Lord’s work has been hindered, the sealing time delayed. Many have not heard the truth. But the Lord will give them a chance to hear and be converted, and the great work of God will go forward.” Manuscript Releases, volume 15, 292.
“Ang Ginoong Dios mao ang usa ka mapangabughoong Dios, apan Siya dugay og pailub sa mga sala ug mga kalapasan sa Iyang katawohan niining kaliwatana. Kon ang katawohan sa Dios naglakaw pa unta diha sa Iyang tambag, ang buluhaton sa Dios nakauswag pa unta, ang mga mensahe sa kamatuoran nadala na unta ngadto sa tanang katawohan nga nagapuyo sa nawong sa tibook yuta. Kon ang katawohan sa Dios mitoo pa unta Kaniya ug nanagbuhat sa Iyang pulong, kon gituman pa unta nila ang Iyang mga sugo, ang manolonda wala unta moanhi nga nagalupad latas sa langit uban ang mensahe ngadto sa upat ka mga manolonda nga mao ang magapabuhi sa mga hangin aron kini mohuyop ibabaw sa yuta, nga nagasinggit, Pugngi, pugngi ang upat ka mga hangin aron dili sila mohuyop ibabaw sa yuta hangtud nga akong matimrihan ang mga ulipon sa Dios diha sa ilang mga agtang. Apan tungod kay ang katawohan masupilon, dili mapasalamaton, dili balaan, ingon sa karaang Israel, ang panahon gipaluag aron ang tanan makadungog sa ulahing mensahe sa kalooy nga ginamantala sa makusog nga tingog. Ang buluhaton sa Ginoo napugngan, ang panahon sa pagtimri nalangan. Daghan ang wala makadungog sa kamatuoran. Apan ang Ginoo mohatag kanila og kahigayonan sa pagpamati ug sa pagkakabig, ug ang dakung buluhaton sa Dios magapadayon.” Manuscript Releases, volume 15, 292.
Those who are sealed, are sealed before the Sunday law, for the world can only be warned, and therefore called out of Babylon, by seeing men and women in the Sunday law crisis with the seal of God. The sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, but the sealing time was delayed.
Kadtong mga tinimrihan, gitimrihan sa dili pa ang balaod sa Domingo, kay ang kalibotan mapahimangnoan lamang, ug busa matawag paggula gikan sa Babilonia, pinaagi sa pagtan-aw sa mga lalaki ug mga babaye sa krisis sa balaod sa Domingo nga adunay timri sa Dios. Ang pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, apan ang panahon sa pagtimri nalangan.
All the prophets are addressing the last generation, and this passage is directly referenced to the final generation. In this final generation God’s people did not “walk in His counsel,” and for that reason the sealing time was hindered and delayed. It was delayed and hindered by the beast from the bottomless pit in Revelation chapter eleven, that murdered the two prophets. That beast in the time of the French Revolution was atheism, and it typified the atheistic movement introduced by those who introduced the “woke-ism,” that is now confronting the world, into the movement of Future for America, and then Future for America ceased to walk in God’s counsel and allowed the influence of those who promoted their modern homosexual agenda, in conjunction with others who promoted the setting of time, to hinder the sealing time.
Ang tanang mga manalagna nagsulti ngadto sa katapusang kaliwatan, ug kining bahina diretso nga giuyonan alang sa katapusang kaliwatan. Niining katapusang kaliwatan ang katawhan sa Dios wala “maglakaw diha sa Iyang tambag,” ug tungod niana ang panahon sa pagpatik sa timailhan napugngan ug nalangan. Kini nalangan ug napugngan sa mananap nga gikan sa bung-aw nga walay kinutoban diha sa Pinadayag kapitulo onse, nga mipatay sa duha ka mga manalagna. Kadtong mananapa sa panahon sa Rebolusyong Pranses mao ang ateyismo, ug kini usa ka tipo sa kalihokang ateyista nga gipaila sa mga nagpasulod sa “woke-ism,” nga karon nag-atubang sa kalibotan, ngadto sa kalihokan sa Future for America, ug unya ang Future for America mihunong sa paglakaw diha sa tambag sa Dios ug gitugotan ang impluwensiya niadtong nagpasiugda sa ilang moderno nga homoseksuwal nga adyenda, inubanan sa uban nga nagpasiugda sa pagtino sa panahon, sa pagpugong sa panahon sa pagpatik sa timailhan.
“Much that has been revealed to me crowds upon my mind, which I hardly know how to express. Yet I cannot hold my peace. The Lord is indignant at men who set themselves up to rule their fellow-men, and to carry out plans which the Holy Spirit has condemned. I am more surprised than I can express at your failure to discern that God has not set up these men. The new order of things ought to alarm you, for it had not the sanction of heaven.
“Daghan sa gipadayag kanako ang nagdagsa sa akong hunahuna, nga halos dili ako mahibalo kon unsaon ko kini pagpahayag. Apan dili ako makahilom. Ang Ginoo nasuko sa mga tawo nga nagapahimutang sa ilang kaugalingon aron magmando sa ilang isigkatawo, ug sa pagpatuman sa mga laraw nga gisaway sa Espiritu Santo. Labaw pa ako nga nahibulong kay sa akong ikapahayag sa inyong kapakyasan sa pag-ila nga ang Dios wala magtukod niining mga tawhana. Ang bag-ong kahimtang sa mga butang angay unta nga makapahadlok kaninyo, kay kini walay pag-uyon sa langit.
“The natural heart is not to bring its own tainted, corrupting principles into the work of God. There must be no concealing of the principles of our faith. The third angel’s message is to be sounded by God’s people. It is to swell to the loud cry. The Lord has a time appointed when he will bind off the work; but when is that time? When the truth to be proclaimed for these last days shall go forth as a witness to all nations, then shall the end come. If the power of Satan can come into the very temple of God, and manipulate things as he pleases, the time of preparation will be prolonged.
“Ang natural nga kasingkasing dili angay magdala sa iyang kaugalingong mahugaw, makadaot nga mga prinsipyo ngadto sa buhat sa Dios. Kinahanglan nga walay pagtago sa mga prinsipyo sa atong pagtoo. Ang mensahe sa ikatulong manulonda kinahanglan ipahibalo pinaagi sa katawohan sa Dios. Kini kinahanglan motubo ngadto sa makusog nga singgit. Ang Ginoo adunay tinudlong panahon nga iyang pagatapuson ang buhat; apan kanus-a man kana nga panahon? Sa diha nga ang kamatuoran nga igawali alang niining ulahing mga adlaw moadto ingon nga saksi ngadto sa tanang mga nasod, unya moabot ang katapusan. Kon ang gahum ni Satanas makasulod ngadto sa mismong templo sa Dios, ug magmaniobra sa mga butang sumala sa iyang gusto, ang panahon sa pagpangandam pagalugwayan.
“Here is the secret of the movements made to oppose the men whom God sent with a message of blessing for his people. These men were hated. The men and God’s message were despised, as verily as Christ himself was hated and despised at his first advent. Men in responsible positions have manifested the very attributes that Satan has revealed. They have sought to rule minds, to bring their reason and their talents under human jurisdiction. There has been an effort to bring God’s servants under the control of men who have not the knowledge and wisdom of God, or an experience under the Holy Spirit’s guidance. Principles have been born that should never have seen the light of day. The illegitimate child should have been stifled as soon as it breathed the first breath of life. Finite men have been warring against God and the truth and the Lord’s chosen messengers, counterworking them by every means they dared to use. Please consider what virtue there came in the wisdom and plans of those who have slighted God’s messages, and, like the scribes and Pharisees, have despised the very men whom God has used to present light and truth which his people needed.” The 1888 Materials, 1525.
“Ania ang tinago nga tinubdan sa mga lihok nga gihimo aron mosupak sa mga tawo nga gipadala sa Dios uban ang mensahe sa panalangin alang sa iyang katawhan. Kining mga tawhana gidumtan. Ang mga tawo ug ang mensahe sa Dios gitamay, sa pagkatinuod ingon nga si Cristo gayud gidumtan ug gitamay sa iyang unang pag-anhi. Ang mga tawo nga anaa sa mga halangdong katungdanan nagpakita sa mao gayud nga mga kinaiya nga gipadayag ni Satanas. Nangita sila og paagi sa pagmando sa mga hunahuna, sa pagpasakop sa ilang pangatarungan ug sa ilang mga talento ilalom sa tawhanong kagamhanan. Aduna nay paningkamot sa pagpasakop sa mga alagad sa Dios ilalom sa pagpugong sa mga tawo nga walay kahibalo ug kaalam sa Dios, ni kasinatian ilalom sa pagmando sa Balaang Espiritu. Mga prinsipyo ang natawo nga unta wala gayud makakita sa kahayag sa adlaw. Ang anak nga dili lehitimo unta gilumos na sa dihang miginhawa pa lamang sa unang gininhawa sa kinabuhi. Ang may kinutoban nga mga tawo nakiggubat batok sa Dios ug sa kamatuoran ug sa mga piniling sinugo sa Ginoo, nga nagkontra sa ilang buluhaton pinaagi sa tanang paagi nga ilang nangahas paggamit. Palihug hunahunaa unsang kaayohan ang migula gikan sa kaalam ug sa mga plano niadtong mga nagtamay sa mga mensahe sa Dios, ug, sama sa mga escriba ug mga Fariseo, nagtamay sa mismong mga tawo nga gigamit sa Dios sa pagpresentar sa kahayag ug kamatuoran nga gikinahanglan sa iyang katawhan.” The 1888 Materials, 1525.
The sealing time that began on September 11, 2001, was hindered for the representatives of Satan were allowed to come into the “very temple of God.” The issue that should be seen here is that from 1798 unto 1844, the Millerite temple was erected, and on October 22, 1844, the messenger of the covenant suddenly came unto his temple. The temple and the host had been trampled down by the papacy for twelve hundred and sixty years, and when the papacy received its deadly wound Christ began the work of erecting the Millerite temple, and the symbol of the temple is the number forty-six, on several witnesses.
Ang panahon sa pagsilyo nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, nababagan tungod kay ang mga representante ni Satanas gitugotan sa pagsulod ngadto sa “maong templo mismo sa Dios.” Ang angay makita dinhi mao nga sukad sa 1798 hangtod sa 1844, ang Millerite nga templo gitukod, ug niadtong Oktubre 22, 1844, ang mensahero sa tugon sa kalit miadto ngadto sa iyang templo. Ang templo ug ang panon gitamakan sa kapapahan sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, ug sa dihang ang kapapahan nakadawat sa iyang makamatay nga samad si Cristo misugod sa buluhaton sa pagtukod sa Millerite nga templo, ug ang simbolo sa templo mao ang numero kap-atan ug unom, sa daghang mga saksi.
On August 11, 1840, the angel of Revelation ten descended, and the judgment of Protestantism began. That history is repeated to the very letter.
Niadtong Agosto 11, 1840, mikanaog ang manulonda sa Pinadayag 10, ug nagsugod ang paghukom sa Protestante nga kalibotan. Kana nga kasaysayan pagausabon gayud sa matag detalye.
In the Scriptures it is the “east wind” that sinks the ships of Tarshish, and brings down that great city Tyrus, and causes the kings and merchants to three times cry out, “woe, woe” (alas, alas). But in the passage of Isaiah we are considering, the day of the “east wind” is the day when God “stayeth his rough wind.” In this passage the “east wind” is held in check, so as to not prevent the work of the third angel; a work that is accomplished during the time of the latter rain. In this passage the subject of the “east wind” that is held in check, is identifying the latter rain, the work of the third angel, and the gathering out of God’s other children in Babylon. In that time period, the four angels are holding the four winds, during the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Sa Kasulatan, mao ang “hangin sa sidlakan” nga nagpalunod sa mga sakayan sa Tarshish, ug nagapukan nianang dakong siyudad sa Tiro, ug maoy hinungdan nga ang mga hari ug mga magpapatigayon sa makatulo ka higayon maninggit, “alaot, alaot” (pagkaalaot, pagkaalaot). Apan sa pahayag ni Isaias nga atong ginatagad, ang adlaw sa “hangin sa sidlakan” mao ang adlaw nga ang Dios “nagapahunong sa iyang mabangis nga hangin.” Niini nga pahayag ang “hangin sa sidlakan” ginapugngan, aron dili mapugngan ang buhat sa ikatulong manulonda; usa ka buhat nga matuman sa panahon sa ulahing ulan. Niini nga pahayag ang hilisgutan sa “hangin sa sidlakan” nga ginapugngan, mao ang nagaila sa ulahing ulan, sa buhat sa ikatulong manulonda, ug sa pagtigum pagawas sa ubang mga anak sa Dios didto sa Babilonia. Nianang yugtoa sa panahon, ang upat ka mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin, sa panahon sa pagselyo sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.
Ug human kini akong nakita ang upat ka manulonda nga nagtindog sa upat ka eskina sa yuta, nga nagkupot sa upat ka mga hangin sa yuta, aron ang hangin dili mohuros sa yuta, ni sa dagat, ni sa bisan unsang kahoy. Ug nakita ko ang laing manulonda nga mitungas gikan sa sidlakan, nga may patik sa buhing Dios; ug siya misinggit sa makusog nga tingog ngadto sa upat ka manulonda, nga kanila gihatag ang pagdaot sa yuta ug sa dagat, Nga nagaingon, Ayaw pagdaota ang yuta, ni ang dagat, ni ang mga kahoy, hangtud nga mapatakan namo sa ilang mga agtang ang mga alagad sa atong Dios. Pinadayag 7:1–3.
The staying of the “east wind,” the holding of the “angry nations” and the holding of the “four winds” all occur during the latter rain, for it is the period of the latter rain that the seal of God is placed upon His people. The four winds that are being restrained by the four angels are a symbol of Islam.
Ang paghunong sa “sidlakang hangin,” ang pagpugong sa “masuk-anong mga nasod” ug ang pagpugong sa “upat ka mga hangin” tanan mahitabo sa panahon sa ulahing ulan, kay sa maong panahon sa ulahing ulan gibutang ang selyo sa Dios ibabaw sa Iyang katawhan. Ang upat ka mga hangin nga gipugngan sa upat ka mga manulonda simbolo sa Islam.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“Ang mga manulonda nagapugong sa upat ka mga hangin, nga girepresentahan ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga nagatinguha sa pagbuak sa pagpugong ug modagandagan ibabaw sa nawong sa tibuok yuta, nga nagadala ug kalaglagan ug kamatayon sa iyang agianan.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Magkatulog ba kita diha mismo sa kinatumyan sa walay kataposang kalibotan? Magpabilin ba kita nga tapolan, mabugnaw, ug daw patay? Oh, hinaut nga diha sa atong mga iglesia maanaa ang Espiritu ug ginhawa sa Dios nga ihuyop ngadto sa Iyang katawhan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi. Kinahanglan natong makita nga ang dalan masigpit, ug ang ganghaan hiktin. Apan sa dihang moagi kita sa hiktin nga ganghaan, ang kalapad niini walay utlanan.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
We will consider these realities further in the next article, for it is “in the days of these kings”, represented by the eighth kingdom of Bible prophecy, that “is of the seven” kingdoms, that God sets up an everlasting kingdom.
Atong hisgutan pa pag-ayo kining mga kamatuoran sa mosunod nga artikulo, kay mao kini “sa mga adlaw niining mga hari,” nga gilarawan sa ikawalong gingharian sa tagna sa Biblia, nga “gikan sa pito” ka mga gingharian, nga ang Dios magatukod ug usa ka gingharian nga walay katapusan.
And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.
Ug sa mga adlaw niining mga hariha pagatukoron sa Dios sa langit ang usa ka gingharian, nga dili gayud malaglag; ug ang gingharian dili ikatugyan sa laing mga tawo, kondili pagadugmokon ug pagaut-uton niini kining tanan nga mga gingharian, ug kini magapadayon sa walay katapusan. Sanglit nakita mo nga ang bato giputol gikan sa bukid nga walay mga kamot, ug nga kini nagdugmok sa puthaw, sa tumbaga, sa kolonon, sa salapi, ug sa bulawan; ang dakung Dios nagpahibalo sa hari sa mahitabo sa ulahi: ug ang damgo matinud-anon, ug ang hubad niini sigurado. Daniel 2:44, 45.