God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.
Ang Dios dili gayud mausab, ug busa ang Adventismo pagahukman sa iyang ikaupat nga kaliwatan.
“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
“‘Ug gitawag niya ang tawo nga sinul-oban ug lino, nga may tawas sa magsusulat diha sa iyang kilid; ug ang Ginoo miingon kaniya, Latasa ang taliwala sa siyudad, latasa ang taliwala sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nanaghinolsol ug nanagtu-aw tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niini. Ug sa uban Siya miingon sa akong pagkadungog, Sumunod kamo kaniya latas sa siyudad, ug tigbasa: ayaw pagpasayloa sa inyong mata, ni malooy kamo: laglaga sa hingpit ang tigulang ug batan-on, ang mga dalaga, ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw pagduol sa bisan kinsang tawo nga anaa ang timaan; ug sugdi ninyo sa Akong balaang puloy-anan. Unya nagsugod sila sa mga tigulang nga mga tawo nga diha sa atubangan sa balay.’”
“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.
“Si Jesus hapit na mobiya sa lingkoranan sa kalooy sa langitnong santuwaryo aron isul-ob ang mga sapot sa panimalos ug ibubo ang Iyang kapungot pinaagi sa mga paghukom ibabaw niadtong wala motubag sa kahayag nga gihatag sa Dios kanila. ‘Tungod kay ang hukom batok sa dautang buhat wala dayona pagpatuman, busa ang kasingkasing sa mga anak sa mga tawo napuno pag-ayo sa paghimog dautan.’ Imbis nga mapahumok pinaagi sa pagpailub ug dugay nga pag-antus nga gipakita sa Ginoo ngadto kanila, kadtong wala mahadlok sa Dios ug wala mahigugma sa kamatuoran nagpalig-on sa ilang mga kasingkasing diha sa ilang dautang dalan. Apan adunay mga utlanan bisan pa sa pagpailub sa Dios, ug daghan ang milapas pag-ayo niining mga utlanan. Ilang nalabang ang mga utlanan sa grasya, ug busa ang Dios kinahanglan mangilabot ug panalipdan ang Iyang kaugalingong dungog.
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
Mahitungod sa mga Amorihanon ang Ginoo miingon: “Sa ikaupat nga kaliwatan manghibalik sila dinhi pag-usab; kay ang kasal-anan sa mga Amorihanon wala pa mapuno.” Bisan tuod kini nga nasud inila tungod sa ilang pagsimba sa mga diosdios ug sa ilang pagkadunot, wala pa nila mapuno ang kupa sa ilang kasal-anan, ug ang Dios dili pa maghatag ug sugo alang sa hingpit nilang paglaglag. Ang katawhan kinahanglan makakita sa diosnong gahum nga mapadayag sa hayag ug talagsaong paagi, aron sila mahibilin nga walay ikapasangil. Ang maloloy-ong Magbubuhat andam nga magpailub sa ilang kasal-anan hangtod sa ikaupat nga kaliwatan. Unya, kon walay makita nga kausaban ngadto sa mas maayo, ang Iyang mga paghukom mahulog ibabaw kanila.
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
“Uban sa dili masayop nga pagkahusto, ang Walay Kinutuban sa gihapon nagatipig ug talaan batok sa tanang nasod. Samtang ang Iyang kalooy gitanyag uban sa mga panawagan ngadto sa paghinulsol, kining talaan magapabiling bukás; apan sa dihang ang mga ihap moabot na sa usa ka piho nga gidaghanon nga gitakda sa Dios, magsugod ang ministeryo sa Iyang kapungot. Ang talaan pagasirad-an. Ang balaang pagkamapailubon mohunong. Wala na’y paghangyo sa kalooy alang kanila.”
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
“Ang propeta, samtang nagtan-aw paingon sa umaabot nga mga kapanahonan, nakita sa iyang panan-aw kining panahona. Ang mga nasud niining kapanahonan maoy nakadawat sa mga kalooy nga wala pa gayud hitaboi sukad kaniadto. Ang labing pinili nga mga panalangin sa langit gihatag ngadto kanila, apan batok kanila nahisulat ang nagdugang nga pagkamapahitas-on, kahakog, pagsimba sa mga diosdios, pagtamay sa Dios, ug ubos nga pagkawalay pagpasalamat. Sa madali sila nagatapos sa ilang husay sa Dios.”
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
“Apan ang hinungdan nga makapapakurog kanako mao ang kamatuoran nga kadtong nakabaton sa labing dako nga kahayag ug mga kahigayonan nahugawan pinaagi sa nagpatigbabaw nga kasal-anan. Naimpluwensiyahan sa mga dili matarong nga naglibot kanila, daghan, bisan pa sa mga nagapanghimatuod sa kamatuoran, nangabugnaw ug gidala paubos sa kusog nga sulog sa kadaotan. Ang kinatibuk-ang pagyubit nga gipanglabay batok sa tinuod nga pagkadiosnon ug pagkabalaan nagdala niadtong wala magpakigdugtong pag-ayo sa Dios sa pagkawala sa ilang pagtahod sa Iyang balaod. Kon sila nagsunod sa kahayag ug nagatuman sa kamatuoran gikan sa kasingkasing, kining balaan nga balaod makita pa unta nila nga labi pang bililhon sa dihang kini ginatamay ug gilabay sa daplin. Samtang ang pagtamay sa balaod sa Dios labi pang dayag nga makita, ang linya sa paglain tali sa mga nagabantay niini ug sa kalibotan labi pang mahisigka. Ang gugma alang sa mga balaang sugo nagadugang sa usa ka hut-ong sumala sa pagdugang sa pagtamay batok kanila sa laing hut-ong.”
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
“Ang krisis nagkadool na pag-ayo. Ang paspas nga paghubag sa mga gidaghanon nagapakita nga ang panahon sa pagduaw sa Dios hapit na moabut. Bisan tuod dili Siya buot mosilot, apan mosilot gayud Siya, ug kana sa madali. Kadtong nagalakaw diha sa kahayag makakita sa mga timailhan sa nagasingabot nga katalagman; apan dili sila angay molingkod nga malinawon, walay kabalaka nga nagapaabot sa kalaglagan, nga nagalipay sa ilang kaugalingon pinaagi sa pagtoo nga panalipdan sa Dios ang Iyang katawhan sa adlaw sa pagduaw. Halayo kaayo kana sa tinuod. Kinahanglan nilang maamgohan nga ilang katungdanan ang pagkugi sa pagpaningkamot sa pagluwas sa uban, nga nagatan-aw uban sa malig-ong pagtoo ngadto sa Dios alang sa tabang. ‘Ang mainiton ug mabinationong pag-ampo sa matarung nga tawo dako ug mahimo kaayo.’”
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
“Ang levadura sa pagkadiosnon wala pa gayod hingpit mawad-i sa iyang gahum. Sa panahon nga ang kapeligrohan ug kaguol sa iglesia labing dako, ang diyutayng pundok nga nagatindog diha sa kahayag magapanghupaw ug magahilak tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat diha sa yuta. Apan labaw pa sa tanan, ang ilang mga pag-ampo mosaka alang sa iglesia tungod kay ang mga sakop niini nagabuhat sumala sa paagi sa kalibutan.
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
“Ang mainiton nga mga pag-ampo niining matinumanong pipila dili mahimong kawang. Sa diha nga ang Ginoo mogula ingon nga manimalus, moanhi usab Siya ingon nga manlalaban sa tanan niadtong nagbantay sa pagtuo sa kaputli niini ug nagbantay sa ilang kaugalingon nga walay buling gikan sa kalibutan. Niini nga panahona nga ang Dios misaad sa pagpanimalus alang sa Iyang kaugalingong mga pinili nga nagatu-aw Kaniya sa adlaw ug gabii, bisan pa Siya magpailub kanila sa hataas nga panahon.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.
“Ang sugo mao kini: ‘Lumakaw ka latas sa taliwala sa siyudad, latas sa taliwala sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nanghupaw ug nanaghilak tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niana.’ Kining mga nagapanghupaw ug nanaghilak nagapadayag sa mga pulong sa kinabuhi; sila nanabad, nagtambag, ug nangamuyo. Ang uban nga nagpasipala sa Dios naghinulsol ug nagpaubos sa ilang mga kasingkasing sa atubangan Niya. Apan ang himaya sa Ginoo mibiya na sa Israel; bisan pa daghan ang nagpadayon gihapon sa mga porma sa relihiyon, ang Iyang gahum ug presensya nakulang.” Testimonies, tomo 5, 207–210.
The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.
Ang hulagway sa paghukom sa Dios nga gipaila ni Sister White diha sa maong pahayag mao ang paghukom nga gipadangat ibabaw sa siyudad sa Jerusalem, nga sa kaulahiang mga adlaw mao ang Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw. Ang paghukom mahuman sa balaod sa Dominggo, kay didto ipat-um ang patik sa Dios ug ang marka sa mananap. Ang ika-walo nga kapitulo sa Ezekiel nag-ila ug upat ka nagkasamot nga mga dulumtanan. Ang nahaunang bersikulo nagpasantop nga ang panan-awon pagasaboton sa dili pa matapos ang probation pinaagi sa pag-ila sa ikalimang adlaw sa ikaunom nga bulan sa ikaunom nga tuig.
Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”
Si Ezequiel wala magkinahanglan nga iapil pa kadtong historikal nga punto sa reperensiya. Mahimo unta niya nga yano lamang isulat, “Ug nahitabo, sa naglingkod ako sa akong balay, ug ang mga anciano sa Juda naglingkod sa akong atubangan, nga ang kamot sa Ginoong Dios miabut didto sa ibabaw nako.” Ang kamatuoran nga iyang giapil ang reperensiya sa adlaw sa wala pa ang “666,” usa ka profetikanhong reperensiya alang sa mga estudyante sa tagna. Ang maong reperensiya alang niadtong may kadaugan batok sa gidaghanon sa ngalan sa mananap nga nasayud sa “666,” mao ang usa ka elemento sa Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga ginabuksan sa wala pa ang pagsira sa panahon sa pagsulay. Nasayud sila niini kay sila mao ang katawhan sa Dios, nga sumala kang Pedro, “kaniadto dili man kamo katawhan sa Dios.”
In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.
Sa 1 Pedro kapitulo dos, ang katawhan nga karon mao na ang katawhan sa Dios, “nakatilaw nga ang Ginoo mapuangoron.” Sila mao ang mga sa paagi nga mahimatikdan sa tagna “mikaon” sa pulong sa Dios, sukwahi sa mga midumili sa pagkaon sa pulong sa Dios. Ang tanang mga propeta nagasulti mahitungod sa kaulahiang mga adlaw, ug sa Juan kapitulo sais, gihatag ni Jesus ang mensahe nga ang Iyang mga tinun-an kinahanglan mokaon sa Iyang unod ug moinom sa Iyang dugo. Niadtong kapituloha, ang mga tinun-an nga midumili sa pagkaon sa Iyang unod ug sa pag-inom sa Iyang dugo, nagbuhat niana sa bersikulo sesenta y sais.
From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.
Sukad niadtong panahona daghan sa iyang mga tinun-an mitalikod, ug wala na mag-uban sa paglakaw uban kaniya. Juan 6:66.
The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.
Ang mga manggialamon nga mokaon sa unod ug moinom sa dugo ni Cristo sa katapusang mga adlaw, nakasabot nga si Cristo, ingon nga Palmoni, mao ang Kahibulunganong Mag-iihap, ug ila nga mailhan ang Iyang timaan sa dihang kini igapadayag. Ang numero nga “665,” diha sa sinugdanang bersikulo sa Ezekiel otso, anaa didto alang sa bisan kinsa nga buot makakita, nga kini nagaila sa labing menos duha ka mahinungdanong puntos sa tagna. Ang nahauna mao nga ang mensahe pagasaboton ingon nga naglangkob sa usa ka yugto sa panahon sa wala pa ang balaod sa Domingo. Ang ikaduha mao nga ang numero nga “666” anaa sa usa lamang sa duha ka bersikulo sa basahon sa Pinadayag, nga gihulagway pinaagi sa pag-ila nga ang “manggialamon” makasabot sa katapusang mga adlaw.
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
Ania ang kaalam. Siya nga may salabutan paihapa ang gidaghanon sa mananap: kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon mao ang Unom ka gatus ug kan-uman ug unom. Pinadayag 13:18.
The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.
Ang “mga manggialamon” nga nakasabot sa pagdugang sa kahibalo sa katapusang mga adlaw, sa dihang mabuksan ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, mahibalo nga ang “666” usa ka mahinungdanong simbolo sa tagna, kay nakadaug man sila batok sa maong numero. Busa, gipaila ni Ezekiel sa kapitulo otso ang usa ka nagkagrabeng pagsukol, nga girepresentahan sa upat ka nagkadugang nga mga dulumtanan. Ang kataposan nag-ila sa mga buang ingon nga nanagyukbo sa adlaw, sa ingon nagtimaan sa paghukom sa Jerusalem (Adventism) sa katapusang mga adlaw. Kana nga paghukom mahitabo sa ikaupat nga kaliwatan. Ang upat ka mga dulumtanan mao ang mga simbolo sa upat ka mga kaliwatan sa Laodicean Adventism.
The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.
Ang unang henerasyon nagsugod niadtong 1863, uban sa pagsukol batok sa panumpa ni Moises sa “pito ka higayon.” Kaluhaan ug lima ka tuig sa ulahi, ang pagsukol sa 1888 napadayag. Katloan ug usa ka tuig sa ulahi, ang pagsukol sa 1919 nahitabo, nga girepresentahan sa libro ni W. W. Prescott, “The Doctrine of Christ”. Katloan ug walo ka tuig human niana, sa 1957, nahitabo ang pagsukol nga girepresentahan sa libro nga “Questions on Doctrine.” Karon atong sugdan ang pagpakita nganong kining upat ka mga timaan sa dalan nahiuyon sa upat ka mga dulumtanan sa Ezekiel otso.
In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.
Niadtong 1863, ang Laodiceanong Adventismo nagpaila ug bag-ong tsart aron mopuli sa duha ka mga tsart nga maoy mga katumanan sa sugo sa Habakuk kapitulo dos nga, “isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga tin-aw sa ibabaw sa mga papan.” Ang tsart sa 1863 nagtangtang sa “pito ka mga panahon” gikan sa hulagwayng profetiko, maingon nga kini anaa sa duha ka balaan nga mga tsart uban sa 1260, 1290, ug 1335. Diha sa Habakuk ang sugo nagpaila nga ang mga papan (sa daghang porma) igamantala sa paagi nga, “aron ang magabasa niini makadalagan.” Ang tsart sa 1863 hilabihan na kaayo kalayo sa hustong timaan, nga kini nanginahanglan ug usa ka pinal na nga kasulatan sa pagpasabot aron iuban niini. Dili posible nga tan-awon ang tsart sa 1863 ug “makadalagan” nga walay dugang nga kasulatan nga iapod-apod.
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
Ug ang Ginoo mitubag kanako, ug miingon, Isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga matin-aw sa ibabaw sa mga papan, aron makadalagan ang nagabasa niini. Habakkuk 2:2.
The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.
Ang tsart sa 1863 usa ka peke nga gihimo aron tabunan ang tinuod, maingon sa nakita ni William Miller sa iyang damgo. Ang duha ka balaan nga tsart mao ang simbolo sa tugon nga gihimo ni Cristo uban sa katawhan nga bag-o pa mikuha sa ilang baruganan ingon nga matuod nga Protestante nga sungay sa mananap sa yuta. Kining duha ka tsart nagrepresentar sa usa ka simbolo sa relasyon sa tugon tali sa mga Millerite ug kang Cristo, nga sa kalit miabot sa Iyang templo niadtong 1844, ug sa dihang Siya miabot, Siya miabot ingon nga Mensahero sa Tugon. Ang karaang Israel naghulagway sa modernong Israel, ug sa dihang gikuha ni Cristo ang karaang Israel gikan sa pagkaulipon sa Egipto, Iyang gitipo ang panahon sa dihang Iyang kuhaon ang modernong Israel gikan sa pagkaulipon sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga pagmando sa pagka-papa. Si Sister White sa makadaghang higayon nagpalig-on niining duha ka kasaysayan ingon nga magkatakdo nga mga kasaysayan.
“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
“Sa ibabaw nato nagasidlak ang natigum nga kahayag sa milabayng mga kapanahonan. Ang talaan sa pagkalimot sa Israel gitipigan alang sa atong kahayag. Niining panahona gituy-od sa Dios ang Iyang kamot aron tigumon ngadto sa Iyang kaugalingon ang usa ka katawhan gikan sa matag nasod, kaliwatan, ug pinulongan. Sa kalihokan sa pag-anhi Siya nagbuhat alang sa Iyang panulondon, maingon usab sa Iyang gibuhat alang sa mga Israelinhon sa paggiya kanila gikan sa Egipto. Sa dakong kasagmuyo sa 1844 ang pagtoo sa Iyang katawhan gisulayan maingon sa mga Hebreohanon didto sa Dagat nga Mapula.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.
Sa dihang ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban sa karaang Israel, mihatag Siya ug duha ka papan aron magrepresentar sa relasyon sa pakigsaad. Sa dihang ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban sa modernong Israel, mihatag Siya ug duha ka papan aron magrepresentar sa relasyon sa pakigsaad. Ang duha ka papan sa Napulo ka Sugo nagatipo sa duha ka papan ni Habakkuk. Gihatag Niya kanila ang duha ka papan sa wala madugay human sa pagtabok sa Dagat nga Mapula, nga gipahaom ni Sister White sa dakong kapakyasan sa 1844. Sa wala madugay human sa 1844, sa mga termino sa propetikong kasaysayan, ang Ginoo nagpatungha sa ikaduhang papan. Ang karaang Israel gihimong mga depositaryo sa balaod sa Dios, ug ang modernong Israel gihimong mga depositaryo dili lamang sa balaod sa Dios, kondili usab niadtong dagkung propetikong mga kamatuoran.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.
“Gitawag sa Dios ang Iyang iglesia niining panahona, maingon sa Iyang pagtawag sa karaang Israel, aron motindog ingon nga usa ka kahayag sa kalibotan. Pinaagi sa gamhanang sundang sa kamatuoran, sa mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong mga manulonda, Iyang gibulag sila gikan sa mga iglesia ug gikan sa kalibotan aron dad-on sila ngadto sa usa ka balaang pagkahiduol Kaniya. Iyang gihimo sila nga mga tinugyanan sa Iyang balaod ug gitugyan ngadto kanila ang dagkong mga kamatuoran sa profesiya alang niining panahona. Sama sa mga balaang pulong nga gitugyan ngadto sa karaang Israel, kini usa ka balaang pagsalig nga ipahibalo ngadto sa kalibotan.” Testimonies, tomo 5, 455.
The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.
Ang unang duha ka mga Sugo nagpaila sa pagdumot sa Dios batok sa idolatriya, ug niadtong unang duha ka mga Sugo Iyang gipaila nga ang paghukom ipatuman hangtod sa ikatulo ug ikaupat nga mga kaliwatan, kay Iyang gipaila nga Siya mao ang usa ka Dios nga mapangabughuon.
“The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.
“Ang balaod wala isulti niining panahona nga alang lamang sa kaayohan sa mga Hebreohanon. Gipasidunggan sila sa Dios pinaagi sa paghimo kanila nga mga tinugyanan ug mga magbalantay sa Iyang balaod, apan kini pagatumanon ingon nga usa ka balaan nga salig alang sa tibook kalibutan. Ang mga lagda sa Dekalogo haum alang sa tanang katawhan, ug gihatag kini alang sa pagtudlo ug pagmando sa tanan. Napulo ka mga lagda, mubo, halapad sa sulod, ug may awtoridad, naglangkob sa katungdanan sa tawo ngadto sa Dios ug ngadto sa iyang isigkatawo; ug kining tanan napasukad sa dakong sukaranang prinsipyo sa gugma. ‘Higugmaon mo ang Ginoo nga imong Dios sa bug-os mong kasingkasing, ug sa bug-os mong kalag, ug sa bug-os mong kusog, ug sa bug-os mong hunahuna; ug ang imong isigkatawo ingon sa imong kaugalingon.’ Lucas 10:27. Tan-awa usab ang Deuteronomio 6:4, 5; Levitico 19:18. Diha sa Napulo ka mga Sugo kining mga prinsipyo gipatin-aw sa tinagsa ka bahin, ug gihimong magamit sa kahimtang ug mga kahimtang sa tawo.”
“‘Thou shalt have no other gods before Me.’
“‘Dili ka magbaton ug lain nga mga dios sa atubangan Ko.’”
“Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.
“Si Jehova, ang walay kataposang, nagalungtad pinaagi sa Iyang kaugalingon, dili binuhat nga Usa, nga Siya gayud ang Tinubdan ug Magpapanalipod sa tanan, mao lamang ang angayan sa kinatas-ang pagtahod ug pagsimba. Gidili sa tawo ang paghatag sa bisan unsang lain nga butang sa unang dapit sa iyang mga pagbati o sa iyang pag-alagad. Bisan unsa nga atong gimahal nga makapakunhod sa atong gugma alang sa Dios o makababag sa pag-alagad nga angay Kaniya, niana kita naghimo ug usa ka dios.
“‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’
“‘Dili ka magbuhat alang sa imong kaugalingon ug linilok nga larawan, ni bisan unsang dagway sa bisan unsa nga anaa sa langit sa itaas, o nga anaa sa yuta sa ubos, o nga anaa sa tubig sa ilalom sa yuta: dili ka moyukbo sa imong kaugalingon ngadto kanila, ni mag-alagad kanila.’
“The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.
“Ang ikaduhang sugo nagdili sa pagsimba sa matuod nga Dios pinaagi sa mga larawan o mga hulad. Daghang mga nasod nga pagano nag-angkon nga ang ilang mga larawan mga dagway lamang o mga simbolo diin ang Pagka-Dios gisimba, apan gipahayag sa Dios nga ang maong pagsimba sala. Ang paningkamot sa paghulagway sa Walay-Katapusan pinaagi sa mga materyal nga butang makapaubos sa pagsabut sa tawo mahitungod sa Dios. Ang hunahuna, nga gipahilayo gikan sa walay kinutob nga kahingpitan ni Jehova, madani ngadto sa binuhat imbis ngadto sa Magbubuhat. Ug maingon nga ang iyang mga pagsabut mahitungod sa Dios napaubos, sa ingon usab ang tawo mamaubos.”
“‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.
“‘Ako, si Jehova nga imong Dios, usa ka Dios nga masinahon.’ Ang suod ug balaang relasyon sa Dios ngadto sa Iyang katawhan gihulagway pinaagi sa hulagway sa kaminyoon. Sanglit ang pagsimba sa mga diosdios mao ang espirituhanong pagpanapaw, ang kapungot sa Dios batok niini sa tukmang paagi gitawag nga kasina.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.
God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”
Ang pangabugho sa Dios ilabina nga gipadayag batok sa idolatriya, ug dili kini sulagma nga ang unang dulumtanan sa Ezekiel kapitulo otso mao ang “larawan sa pangabugho.”
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.
Ug nahitabo sa ikaunom ka tuig, sa ikaunom ka bulan, sa ikalimang adlaw sa bulan, samtang naglingkod ako sa akong balay, ug ang mga anciano sa Juda naglingkod sa akong atubangan, nga ang kamot sa Ginoong Dios miabot didto sa ibabaw nako. Unya mitan-aw ako, ug ania karon, usa ka dagway nga sama sa panagway sa kalayo: gikan sa panagway sa iyang hawak paubos, kalayo; ug gikan sa iyang hawak paibabaw, sama sa panagway sa kahayag, sama sa kolor sa amber. Ug iyang gituy-od ang dagway sa usa ka kamot, ug gikuptan ako pinaagi sa usa ka pungpong sa buhok sa akong ulo; ug ang espiritu mipataas kanako taliwala sa yuta ug sa langit, ug gidala ako sa mga panan-awon sa Dios ngadto sa Jerusalem, ngadto sa pultahan sa sulod nga ganghaan nga nagaatubang sa amihanan; diin didto ang lingkoranan sa larawan sa pangabugho, nga nagahagit sa pangabugho. Ug, ania karon, ang himaya sa Dios sa Israel atua didto, sumala sa panan-awon nga akong nakita sa kapatagan. Unya siya miingon kanako, Anak sa tawo, iyahat karon ang imong mga mata paingon sa amihanan. Busa giiyahat ko ang akong mga mata paingon sa amihanan, ug ania karon, sa amihanan sa ganghaan sa halaran, kining larawan sa pangabugho diha sa alagianan. Ezekiel 8:1–5.
The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.
Ang larawan sa pangabugho mao ang nahauna sa upat ka nagkasamot nga mga dulumtanan nga gipakita kang Ezekiel. Ang larawan sa pangabugho nagrepresentar sa sinugdanan sa nahaunang henerasyon sa upat ka mga henerasyon sa nagkasamot nga pagsukol sulod sa Adventismo. Ang nahaunang henerasyon nagsugod niadtong 1863.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
“Ang matag usa sa karaang mga propeta nagsulti dili kaayo alang sa ilang kaugalingong panahon kondili alang sa ato, busa ang ilang pagpanagna adunay gahum alang kanato. ‘Karon kining tanan nahitabo kanila ingon nga mga pananglitan: ug kini gisulat alang sa atong pagpasidaan, nga sa ibabaw kanato miabut ang mga kinatumyan sa kalibotan.’ 1 Corinto 10:11. ‘Dili alang sa ilang kaugalingon, kondili alang kanato sila nag-alagad niadtong mga butanga, nga karon gikapahibalo kaninyo pinaagi kanilang nanwali sa Maayong Balita kaninyo uban sa Espiritu Santo nga gipadala gikan sa langit; nga niini nga mga butanga ang mga manulonda nangandoy sa pagsud-ong.’ 1 Pedro 1:12....
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“Ang Biblia nagtigom ug nagbugkos sa pagtinipon sa iyang mga bahandi alang niining ulahing kaliwatan. Ang tanang dagkong mga panghitabo ug mga solemne nga kalihokan sa kasaysayan sa Daang Tugon nanghitabo na, ug nagpadayon sa pag-usab sa ilang kaugalingon, diha sa iglesia niining ulahing mga adlaw.” Selected Messages, book 3, 338, 339.