The books of Daniel and Revelation are the same book, in the same sense that the Bible is one book, consisting of the Old Testament and the New Testament.
Ang mga basahon sa Daniel ug Pinadayag mao ang samang basahon, sa samang diwa nga ang Bibliya usa ka basahon, nga naglangkob sa Daang Tugon ug sa Bag-ong Tugon.
“The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. The one testifies of a Saviour to come, while the other testifies of a Saviour that has come in the manner predicted by the prophets. In order to appreciate the plan of redemption, the Scripture of the Old Testament must be thoroughly understood. It is the glorified light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Jesus are a proof of his divinity; but the strongest proofs that he is the world’s Redeemer are found in the prophecies of the Old Testament compared with the history of the New. Jesus said to the Jews ‘Search the Scriptures; for in them ye think ye have eternal life, and they are they which testify of me.’ At that time there was no other scripture in existence save that of the Old Testament; so the injunction of the Saviour is plain.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
“Ang kasaysayan sa kinabuhi, kamatayon, ug pagkabanhaw ni Jesus, ingon niana sa Anak sa Dios, dili hingpit mapamatud-an gawas pinaagi sa mga ebidensiya nga anaa sa Daang Tugon. Si Cristo gipadayag sa Daang Tugon ingon ka tin-aw sama sa Bag-ong Tugon. Ang usa nagpamatuod mahitungod sa Manluluwas nga moanhi, samtang ang usa nagpamatuod mahitungod sa Manluluwas nga mianhi sumala sa paagi nga gitagna sa mga manalagna. Aron mapasalamatan ang laraw sa pagtubos, ang Kasulatan sa Daang Tugon kinahanglan masabtan sa hingpit. Mao kini ang mahimayaong kahayag gikan sa manalagnang kagahapon nga nagapadayag sa kinabuhi ni Cristo ug sa mga pagtulon-an sa Bag-ong Tugon uban sa katin-aw ug katahum. Ang mga milagro ni Jesus maoy pamatuod sa iyang pagka-Dios; apan ang labing lig-on nga mga pamatuod nga siya mao ang Manunubos sa kalibutan makita diha sa mga tagna sa Daang Tugon nga gitandi sa kasaysayan sa Bag-ong Tugon. Miingon si Jesus sa mga Judio, ‘Susiha ninyo ang mga Kasulatan; kay diha kanila nagahunahuna kamo nga kamo adunay kinabuhing dayon, ug sila mao ang nagpamatuod mahitungod kanako.’ Niadtong panahona walay laing Kasulatan nga anaa gawas sa Daang Tugon; busa ang sugo sa Manluluwas tin-aw.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
The strongest evidence of who and what Christ is, is when the prophecies of the Old Testament are compared with the fulfillment of those prophecies in the history of the New Testament. So too, with the relationship of the books of Daniel and Revelation.
Ang labing lig-on nga pamatuod kon kinsa ug unsa si Cristo mao kon ang mga panagna sa Daang Tugon itandi sa katumanan niana nga mga panagna sa kasaysayan sa Bag-ong Tugon. Sa ingon usab, mao kana sa relasyon sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation.” Acts of the Apostles, 585.
“Sa Pinadayag nagakatigum ug nagatapos ang tanang mga basahon sa Biblia. Ania dinhi ang katimbang sa basahon ni Daniel. Ang usa mao ang tagna; ang usa mao ang pinadayag.” Acts of the Apostles, 585.
The word “complement” means to bring to perfection. The fulfillment of the prophecies of the Old Testament were “the strongest” “proof” of Christ’s “divinity.” The strongest evidence of the divinity of the prophecies in the book of Daniel, are the fulfillment of those prophecies as represented in the book of Revelation. The prophecies in Daniel are continued in the book of Revelation, and they are brought to perfection in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed.
Ang pulong nga “komplemento” nagkahulogan sa pagdala ngadto sa kahingpitan. Ang katumanan sa mga tagna sa Daang Tugon mao ang “labing lig-on” nga “pamatuod” sa “pagka-Dios” ni Cristo. Ang labing lig-on nga ebidensiya sa pagka-Diosnon sa mga tagna diha sa basahon ni Daniel mao ang katumanan nianang mga tagnaa ingon nga gihulagway sa basahon sa Pinadayag. Ang mga tagna diha kang Daniel gipadayon sa basahon sa Pinadayag, ug kini gidala ngadto sa kahingpitan sa kaulahiang mga adlaw, sa dihang ang Pinadayag ni Jesu-Cristo pagaablihan na.
“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
“Ang Pinadayag maoy usa ka sinilyohang basahon, apan kini usab usa ka inablihang basahon. Nagtala kini ug kahibulongang mga hitabo nga mahitabo sa ulahing mga adlaw sa kasaysayan niining kalibotana. Ang mga pagtulon-an niini nga basahon klaro ug tino, dili mistiko ug dili masabtan. Diha niini, ang mao gihapong linya sa tagna gikuha sama sa diha kang Daniel. Ang pipila ka mga tagna gisubli sa Dios, sa ingon nagpakita nga kinahanglan silang hatagan ug importansya. Ang Ginoo dili magsubli ug mga butang nga walay dakong kapuslanan.” Manuscript Releases, bolyum 9, 8.
In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. Daniel 1:1.
Sa ikatulong tuig sa paghari ni Jehoiakim nga hari sa Juda, miabot si Nabucodonosor nga hari sa Babilonia sa Jerusalem, ug gilibutan kini. Daniel 1:1.
The first verse of the book of Daniel has a wealth of prophetic information when rightly considered. We will begin our consideration with Jehoiakim.
Ang unang bersikulo sa basahon ni Daniel adunay kadagaya sa mahitungod sa panagna kon kini husto nga pagatamdon. Sugdan nato ang atong pagtagad kang Jehoiakim.
Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah. As such, he represents the first angel’s message. His son Jehoiachin, who was also known as Jeconiah or Coniah, represented the second angel’s message. Jehoiachin was followed by Zedekiah, the last of the three final kings of Judah. Zedekiah represents the third angel’s message. There are several prophetic witnesses that uphold that Jehoiakim is a symbol of the first angel’s message. It is important to understand these proofs, for it identifies that the first verse of chapter one of Daniel is identifying the first angel’s message, and that fact is an anchor that allows the first chapter to be understood as the first angel’s message of Revelation fourteen. We will begin in second Chronicles.
Si Jehoiakim mao ang nahauna sa kataposang tulo ka mga hari sa Juda. Busa, siya nagrepresentar sa mensahe sa unang manulonda. Ang iyang anak nga si Jehoiachin, nga nailhan usab nga Jeconiah o Coniah, nagrepresentar sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Gisundan si Jehoiachin ni Zedekiah, ang kataposan sa tulo ka ulahing mga hari sa Juda. Si Zedekiah nagrepresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda. Adunay daghang mga profetikong mga saksi nga nagpalig-on nga si Jehoiakim usa ka simbolo sa mensahe sa unang manulonda. Importante nga masabtan kining mga pamatuod, kay kini nagpakita nga ang unang bersikulo sa unang kapitulo sa Daniel nagaila sa mensahe sa unang manulonda, ug kana nga kamatuoran maoy usa ka angkla nga nagtugot sa unang kapitulo nga masabtan ingon nga mensahe sa unang manulonda sa Pinadayag katorse. Magsugod kita sa Ikaduhang Cronicas.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:20, 21.
Ug ang mga nakalingkawas gikan sa espada gidala niya nga bihag ngadto sa Babilonia; didto sila nahimong mga ulipon niya ug sa iyang mga anak hangtod sa paghari sa gingharian sa Persia: Aron matuman ang pulong ni Jehova pinaagi sa baba ni Jeremias, hangtod nga ang yuta makatagamtam sa iyang mga adlaw nga igpapahulay: kay samtang kini nagpabiling biniyaan, kini nagsaulog sa adlaw nga igpapahulay, aron matuman ang kapitoan ka tuig. 2 Cronicas 36:20, 21.
The captivity in Babylon for seventy years was so the land could enjoy the sabbaths that had not been fulfilled in agreement with Leviticus twenty-five. Seventy years of sabbaths amounts to four hundred and ninety years, that ancient Israel had disregarded the direction of Leviticus twenty-five. Four hundred and ninety years of rebellion preceded seventy years of captivity. At the ending of the four hundred and ninety years, three kings would be placed into subjection by Nebuchadnezzar.
Ang pagkabinihag sa Babilonia sulod sa kapitoan ka tuig mao aron ang yuta makatagamtam sa mga adlaw nga igpapahulay nga wala matuman subay sa Levitico 25. Ang kapitoan ka tuig sa mga adlaw nga igpapahulay moabot sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig, diin ang karaang Israel wala motagad sa sugo sa Levitico 25. Ang upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig sa pagsukol miuna sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag. Sa katapusan sa upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig, tulo ka mga hari ipailalom ngadto kang Nabucodonosor.
At the end of the seventy years of captivity, the Lord raised up Cyrus, who was the first of the three kings that would decree that Israel could return and rebuild Jerusalem. Artaxerxes was the third of those three kings and he made the third decree in 457 BC. The third decree began the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. In 1798, the first end of the indignation ended, the book of Daniel was unsealed and the first of the three angels arrived. The third angel arrived on October 22, 1844.
Sa katapusan sa kapitoan ka tuig sa pagkabinihag, gipatindog sa Ginoo si Ciro, nga mao ang nahauna sa tulo ka mga hari nga magmando pinaagi sa sugo nga ang Israel makabalik ug makatukod pag-usab sa Jerusalem. Si Artajerjes mao ang ikatulo niadtong tulo ka mga hari ug iyang gihimo ang ikatulong sugo niadtong 457 BC. Ang ikatulong sugo nagsugod sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa Daniel kapitulo walo, ug bersikulo katorse. Niadtong 1798, natapos ang nahaunang katapusan sa kasuko, ang basahon ni Daniel giablihan, ug miabut ang nahauna sa tulo ka mga manulonda. Ang ikatulong manulonda miabut niadtong Oktubre 22, 1844.
The three last kings of Judah were all confronted by Nebuchadnezzar, and at Jehoiakim’s captivity, the seventy years began. It continued until Babylon was destroyed, and the general (Cyrus) that had destroyed Babylon, and who shortly thereafter became the king, passed the first of three decrees. The third decree began the prophecy of the evenings and mornings that ended with the arrival of the third of three angels. Christ always identifies the end with the beginning.
Ang katapusang tulo ka mga hari sa Juda silang tanan giatubang ni Nabucodonosor, ug sa pagkabinihag ni Jehoiakim, nagsugod ang kapitoan ka tuig. Nagpadayon kini hangtod nga ang Babilonia nalaglag, ug ang heneral (Ciro) nga naglaglag sa Babilonia, ug nga sa wala madugay human niana nahimong hari, mipasa sa nahaunang tulo ka mga sugo. Ang ikatulong sugo maoy nagsugod sa tagna sa mga kagabhion ug kabuntagon nga natapos sa pag-abot sa ikatulo sa tulo ka mga manulonda. Si Cristo sa kanunay nag-ila sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.
The beginning of the seventy years took place with Nebuchadnezzar’s first attack against Jerusalem. The ending of the seventy years was marked by the destruction of Babylon. The final and complete destruction of Jerusalem was brought upon the third of three kings who had all been attacked by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem was progressive. The last three kings represent one prophetic symbol, in the sense that they all had been attacked by Nebuchadnezzar. They typified the three decrees that were all one symbol, as were the three angels at the end of the twenty-three hundred days.
Ang sinugdanan sa kapitoan ka tuig nahitabo sa unang pag-atake ni Nabucodonosor batok sa Jerusalem. Ang katapusan sa kapitoan ka tuig gimarkahan pinaagi sa pagkalaglag sa Babilonia. Ang kataposan ug hingpit nga pagkalaglag sa Jerusalem gidala ibabaw sa ikatulo sa tulo ka mga hari nga silang tanan giatake ni Nabucodonosor. Ang pagkalaglag sa Jerusalem hinay-hinay ug padayon. Ang katapusang tulo ka mga hari nagrepresentar ug usa ka simbolo sa tagna, sa diwa nga silang tanan giatake ni Nabucodonosor. Sila naglarawan sa tulo ka mga sugo nga silang tanan usa ka simbolo, maingon man sa tulo ka mga manulonda sa katapusan sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga adlaw.
“In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12-26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.
“Diha sa ikapitong kapitulo sa Ezra makita ang sugo. Mga bersikulo 12-26. Sa pinakakompleto nga porma niini, kini gipagula ni Artaxerxes, hari sa Persia, niadtong 457 BC. Apan sa Ezra 6:14 giingon nga ang balay sa Ginoo sa Jerusalem gitukod ‘sumala sa sugo [‘decree,’ margin] ni Ciro, ug Dario, ug ni Artaxerxes nga hari sa Persia.’ Kining tulo ka mga hari, pinaagi sa pagsugod, pagpamatuod pag-usab, ug pagkompleto sa sugo, nagdala niini ngadto sa kahingpitan nga gikinahanglan sa tagna aron timaanan ang sinugdanan sa 2300 ka mga tuig. Sa pagkuha sa 457 BC, ang panahon sa dihang nakompleto ang sugo, ingon nga petsa sa mando, nakita nga ang matag detalye sa tagna mahitungod sa kapitoan ka mga semana natuman.” The Great Controversy, 326.
Sister White identifies that the three decrees were necessary for the perfection of the prophecy. She defines their relation to each other, and in so doing, identifies the grammatical characteristics of the Hebrew word “truth.” She says the first decree originated, the second decree reaffirmed, and the third decree completed “every specification of the prophecy concerning the seventy weeks.” The Hebrew word “truth” is created by the combination of the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first decree originated, the second reaffirmed and the last decree completed the prophecy. The three decrees contain the signature of Alpha and Omega, and they were fulfilled at the end of the seventy-year prophecy of the captivity in Babylon, even though the third decree arrived well after the seventy years ended. The three decrees were progressive, and though they were three decrees, they were still one prophetic symbol.
Giila ni Sister White nga ang tulo ka mga sugo gikinahanglan alang sa pagkahingpit sa tagna. Iyang gihulagway ang ilang relasyon sa usag usa, ug sa pagbuhat niana, iyang gipaila ang mga kinaiyang gramatikal sa Hebreohanong pulong nga “kamatuoran.” Siya nagaingon nga ang nahaunang sugo maoy nagmugna, ang ikaduhang sugo nagpamatuod pag-usab, ug ang ikatulong sugo maoy nakakompleto sa “matag piho nga bahin sa tagna mahitungod sa kapitoan ka mga semana.” Ang Hebreohanong pulong nga “kamatuoran” naporma pinaagi sa paghiusa sa nahauna, ikapulog-tulo, ug ulahing mga letra sa Hebreohanong alpabeto. Ang nahaunang sugo maoy nagmugna, ang ikaduha nagpamatuod pag-usab, ug ang ulahing sugo maoy nakakompleto sa tagna. Ang tulo ka mga sugo naglangkob sa pirma sa Alpha ug Omega, ug natuman kini sa katapusan sa tagna sa kapitoan ka tuig sa pagkabinihag sa Babilonia, bisan pa nga ang ikatulong sugo miabot dugay na human natapos ang kapitoan ka tuig. Ang tulo ka mga sugo progresibo, ug bisan tulo kini ka mga sugo, usa gihapon kini ka profetikong simbolo.
The first angel arrived in 1798, the second angel arrived in the spring of 1844, and the third angel arrived on October 22, 1844. Those three angels are one prophetic symbol, representing the everlasting gospel of Revelation chapter fourteen.
Ang unang anghel miabot niadtong 1798, ang ikaduhang anghel miabot sa tingpamulak sa 1844, ug ang ikatulong anghel miabot niadtong Oktubre 22, 1844. Kining tulo ka mga anghel maoy usa ka simbolong matagnaon, nga nagrepresentar sa walay-kataposang ebanghelyo sa Pinadayag kapitulo katorse.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
“Ang nahauna ug ikaduhang mga mensahe gihatag niadtong 1843 ug 1844, ug kita karon anaa sa ilalom sa pagpahibalo sa ikatulong mensahe; apan ang tulo ka mga mensahe kinahanglan pa sa gihapon nga ipahibalo. Ingon ka mahinungdanon kini karon sama sa kanhi nga sila pag-usbon ngadto niadtong nangita sa kamatuoran. Pinaagi sa pluma ug sa tingog kinahanglan nato ipatingog ang pagpahibalo, nga ipakita ang ilang pagkahan-ay, ug ang paggamit sa mga tagna nga nagdala kanato ngadto sa mensahe sa ikatulong manulunda. Dili mahimong adunay ikatulo nga walay nahauna ug ikaduha. Kining mga mensahe kinahanglan nato ihatag sa kalibotan pinaagi sa mga publikasyon, sa mga pakigpulong, nga ipakita diha sa linya sa kasaysayan sa tagna ang mga butang nga nahitabo na ug ang mga butang nga mahitabo pa.” Selected Messages, basahon 2, 104, 105.
The last three kings of Judah were one symbol, for they were all brought into various degrees of subjection by the king of Babylon. The last three kings of Judah, the three decrees and the three angels, though distinctly three are also represented as one prophetic symbol.
Ang kataposang tulo ka hari sa Juda usa ka simbolo, kay silang tanan gidala ngadto sa nagkalainlaing ang-ang sa pagpailalom sa hari sa Babilonya. Ang kataposang tulo ka hari sa Juda, ang tulo ka mga mando ug ang tulo ka mga manulonda, bisan tuod tin-awng tulo, girepresentar usab ingon nga usa ka simbolong matagnaon.
The last three kings are part of the prophetic setting of the beginning of the prophecy of seventy years of captivity, and as such they become part of the beginning that illustrates the end of the seventy years of captivity. The captivity began with the progressive subjection of three kings, ending with the destruction of the kingdom and its capital city. The end of the prophecy marks the destruction of the nation and capital of Babylon, which marks the arrival of the three progressive decrees. The beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy is marked by three progressive decrees, and it illustrates the ending of the twenty-three hundred year prophecy, which consists of three progressive messages.
Ang kataposang tulo ka mga hari kabahin sa propetikong kahimtang sa sinugdanan sa tagna sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag, ug tungod niini nahimo silang kabahin sa sinugdanan nga naghulagway sa katapusan sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag. Ang pagkabinihag nagsugod pinaagi sa hinayhinayng pagpailalom sa tulo ka mga hari, nga nagtapos sa pagkalaglag sa gingharian ug sa iyang ulohang siyudad. Ang katapusan sa tagna nagtimaan sa pagkalaglag sa nasud ug ulohan nga siyudad sa Babilonya, nga nagtimaan sa pag-abot sa tulo ka sunod-sunod nga mga sugo. Ang sinugdanan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig gitimailhan sa tulo ka sunod-sunod nga mga sugo, ug kini naghulagway sa katapusan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatos ka tuig, nga naglangkob sa tulo ka sunod-sunod nga mga mensahe.
The three angels, and their respective three messages, had been typified by three kings and their three progressive decrees. The three kings that proclaimed their respective three decrees had been typified by three progressive kings, who had each presented their messages of rebellion against Nebuchadnezzar. Three messages of rebellion, typified three decrees, that in turn typified three messages. One begins the prophecy of seventy years, that in turn ends with the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy, that ends at the arrival of the third angel in 1844. The seventy years that the land was to enjoy its Sabbath cannot be separated from October 22, 1844.
Ang tulo ka manulonda, ug ang tagsatagsa nilang tulo ka mga mensahe, gihulagway pinaagi sa tulo ka mga hari ug sa ilang tulo ka nagsunod-sunod nga mga sugo. Ang tulo ka mga hari nga nagpahibalo sa ilang tagsatagsa ka tulo ka mga sugo gihulagway pinaagi sa tulo ka nagsunod-sunod nga mga hari, nga ang matag usa kanila nagpresentar sa ilang mga mensahe sa pagsukol batok kang Nabucodonosor. Tulo ka mga mensahe sa pagsukol, nga naghula sa tulo ka mga sugo, nga sa baylo naghula sa tulo ka mga mensahe. Ang usa nagsugod sa tagna sa kapitoan ka tuig, nga sa baylo natapos uban sa pagsugod sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, nga matapos sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong 1844. Ang kapitoan ka tuig diin ang yuta magmalipayon sa iyang Igpapahulay dili mahimong bulagon gikan sa Oktubre 22, 1844.
Jehoiakim represents Cyrus’ first decree and also the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Beyond this, the three witnesses of the last three Judean kings, the three decrees and the three angel’s messages, provide precise information of the symbol of Jehoiakim, for the prophetic history of the three angels has been very carefully marked by inspiration. All three messages have a historical arrival and thereafter a historical empowerment.
Si Jehoiakim nagrepresentar sa unang sugo ni Ciro ug usab sa mensahe sa unang manulunda sa Pinadayag kapitulo katorse. Labaw pa niini, ang tulo ka mga saksi sa kataposang tulo ka mga hari sa Juda, ang tulo ka mga sugo, ug ang tulo ka mga mensahe sa mga manulunda, naghatag ug tukma nga kasayuran mahitungod sa simbolo ni Jehoiakim, kay ang matagnaong kasaysayan sa tulo ka mga manulunda maampingong kaayo nga gimarkahan pinaagi sa inspirasyon. Ang tanan nilang tulo ka mga mensahe adunay makasaysayanong pag-abot ug human niana usa ka makasaysayanong paghatag-gahum.
The first angel arrived in 1798, and was empowered on August 11, 1840, with the confirmation of the day for a year principle.
Ang unang manulonda miabot niadtong 1798, ug gihatagan ug gahum niadtong Agosto 11, 1840, uban sa pagpamatuod sa prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig.
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’
“Sa tuig 1840 laing talagsaong katumanan sa tagna nakapukaw sa halapad nga interes. Duha ka tuig sa wala pa, si Josiah Litch, usa sa mga nangunang ministro nga nagwali sa ikaduhang pag-anhi, mipatik ug usa ka hubad sa Pinadayag 9, nga nagtagna sa pagkapukan sa Imperyong Otomano. Sumala sa iyang mga kalkulasyon, kining gahuma pagalaglagon... sa ika-11 sa Agosto, 1840, sa dihang ang gahum sa mga Otomano sa Constantinople gilauman nga mabungkag. Ug kini, ako nagatoo, hikaplagan nga mao gayud ang mahitabo.’
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
“Sa tukma gayud nga panahon nga gitakda, ang Turkiya, pinaagi sa iyang mga embahador, midawat sa panalipod sa nagkahiusang mga gahum sa Europa, ug sa ingon gibutang ang iyang kaugalingon ubos sa pagdumala sa mga nasud nga Kristohanon. Ang hitabo mituman sa panagna sa eksakto gayud. Sa dihang nahibaloan kini, daghang mga tawo ang nakombinsir sa pagkahusto sa mga prinsipyo sa paghubad sa panagna nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban, ug usa ka kahibulongang kusog ang gihatag sa kalihukang advento. Ang mga tawo nga may kinaadman ug kahimtang miuban kang Miller, sa pagwali maingon man sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug gikan sa 1840 hangtod sa 1844 ang buluhaton paspas nga mikaylap.” The Great Controversy, 334, 335.
The first angel arrived announcing the opening of the judgment in 1798, but the message was premised on the validity of William Miller’s identification that a day in Bible prophecy represents a year. That principle was confirmed “on the 11th of August, 1840,” and the first message was empowered. With the failure of the prediction of Christ’s return in the biblical year of 1843, which extended into the year 1844, the second angel of Revelation chapter fourteen arrived. With the failure of the prediction in the spring of 1844, the Protestant churches rejected Miller’s rule of a day for a year, and became the daughters of Babylon. That message was thereafter empowered in the summer of 1844, when it was joined by the message of the Midnight Cry. With the fulfillment of the message of the Midnight Cry on October 22, 1844, the third angel arrived with his message.
Ang unang manolunda miabut nga nagpahibalo sa pag-abli sa paghukom niadtong 1798, apan ang mensahe gipatukoran sa pagkatinuod sa pag-ila ni William Miller nga ang usa ka adlaw sa tagna sa Biblia nagrepresentar ug usa ka tuig. Kining prinsipyo gipamatuoran “sa ika-11 sa Agosto, 1840,” ug ang unang mensahe gihatagan ug gahum. Uban sa kapakyasan sa panagna mahitungod sa pagbalik ni Cristo sa biblikanhong tuig nga 1843, nga miabot hangtod sa tuig nga 1844, miabut ang ikaduhang manolunda sa Pinadayag kapitulo katorse. Uban sa kapakyasan sa panagna sa tingpamulak sa 1844, gisalikway sa mga Protestante nga mga iglesia ang lagda ni Miller nga ang usa ka adlaw alang sa usa ka tuig, ug nahimong mga anak nga babaye sa Babilonia. Human niana, kana nga mensahe gihatagan ug gahum sa ting-init sa 1844, sa dihang kini giubanan sa mensahe sa Tungang-Gabii nga Singgit. Uban sa katumanan sa mensahe sa Tungang-Gabii nga Singgit niadtong Oktubre 22, 1844, miabut ang ikatulong manolunda uban sa iyang mensahe.
Due to the disobedience of Laodicean Adventism in 1863, God’s people were assigned to repeat the history of ancient Israel’s wandering in the wilderness. The empowerment of the third message would wait until September 11, 2001. Each of the three messages arrive in history and are thereafter empowered.
Tungod sa pagkamasinupilon sa Laodicean nga Adventismo niadtong 1863, ang katawhan sa Dios gitugyanan sa pagsubli sa kasaysayan sa paglatagaw sa karaang Israel didto sa kamingawan. Ang pagpahimo nga may gahum sa ikatulong mensahe maghulat hangtod sa Septiyembre 11, 2001. Ang matag usa sa tulo ka mga mensahe moabot sa kasaysayan ug pagkahuman pagahatagan ug gahum.
Jehoiakim and Cyrus represent the empowerment of the first angel, not its arrival. Though Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and though he represents the first angel’s message, the prophetic characteristics that he, and also Cyrus, demonstrate that they are both symbols of the empowerment of the first angel, and not symbols of the arrival of the first angel. The arrival of the first message in the history of Jehoiakim was Manasseh, the first of the last seven kings of Judah.
Si Jehoiakim ug si Ciro nagrepresentar sa paghatag ug gahum sa unang manulonda, dili sa iyang pag-abot. Bisan pa nga si Jehoiakim mao ang nahauna sa kataposang tulo ka mga hari sa Juda, ug bisan pa nga siya nagrepresentar sa mensahe sa unang manulonda, ang mga kinaiyang pampropesiya nga iyang gipakita, ug usab ni Ciro, nagapamatuod nga silang duha mga simbolo sa paghatag ug gahum sa unang manulonda, ug dili mga simbolo sa pag-abot sa unang manulonda. Ang pag-abot sa unang mensahe sa kasaysayan ni Jehoiakim mao si Manases, ang nahauna sa kataposang pito ka mga hari sa Juda.
Seven kings preceded the complete and final destruction of Jerusalem. Those seven kings represent a progressive history, as was the history they typified from 1798 to 1844. The first angel arrived in 1798, and the third arrived on October 22, 1844. The history of 1798 to 1844, is the history of the first and second angels. The history of the third angel began in 1844. When Sister White identifies the symbolism of the seven thunders of Revelation chapter ten, she says the seven thunders represent the history of the first and second angels, but not the third angel.
Pito ka mga hari ang nanguna sa hingpit ug katapusang pagkalaglag sa Jerusalem. Kining pito ka mga hari nagrepresentar sa usa ka progresibong kasaysayan, maingon man sa kasaysayan nga ilang gisimbolohan gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Ang nahaunang manulonda miabut niadtong 1798, ug ang ikatulong manulonda miabut niadtong Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa 1844 mao ang kasaysayan sa nahaunang ug sa ikaduhang mga manulonda. Ang kasaysayan sa ikatulong manulonda nagsugod niadtong 1844. Sa dihang giila ni Sister White ang simbolismo sa pito ka mga dalugdog sa Pinadayag kapitulo 10, siya nagaingon nga ang pito ka mga dalugdog nagrepresentar sa kasaysayan sa nahaunang ug sa ikaduhang mga manulonda, apan dili sa ikatulong manulonda.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“Ang pinasahi nga kahayag nga gihatag kang Juan nga gipahayag diha sa pito ka mga dalugdog maoy usa ka paghulagway sa mga panghitabo nga mahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
The history of the seven thunders of Revelation chapter ten, emphasize the history of the empowerment of the first angel on August 11, 1840 through to the great disappointment on October 22, 1844, but it none-the-less, includes the entire history of the first and second angels. The general application of the seven thunders is that it represents 1798 through to October 22, 1844. The history of the arrival of the first angel from 1798 to the great disappointment is the history of the first and second angels, and it is prophetically represented as seven thunders. The seven thunders were also typified by the last seven kings of Judah. The last three of those kings were not only identifying sequential kings, but together they are one symbol made up of a first, middle and last.
Ang kasaysayan sa pito ka mga dalugdog sa Pinadayag kapitulo napulo naghatag og gibug-aton sa kasaysayan sa paghatag og gahum sa unang manulunda niadtong Agosto 11, 1840 hangtod sa dakong kapakyasan niadtong Oktubre 22, 1844, apan bisan pa niana, gilakip niini ang tibuok kasaysayan sa una ug ikaduhang mga manulunda. Ang kinatibuk-ang pag-aplikar sa pito ka mga dalugdog mao nga kini nagrepresentar sa 1798 hangtod sa Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayan sa pag-abot sa unang manulunda gikan sa 1798 hangtod sa dakong kapakyasan mao ang kasaysayan sa una ug ikaduhang mga manulunda, ug sa pagpanagna kini girepresentahan ingon nga pito ka mga dalugdog. Ang pito ka mga dalugdog gitipo usab sa kataposang pito ka mga hari sa Juda. Ang kataposang tulo niadtong mga hari dili lamang nagtimaan sa nagsunodsunod nga mga hari, kondili sa tingub usa sila ka simbolo nga gilangkuban sa nahauna, tunga, ug nahaulahi.
In the history of the three angels, the first message was empowered on August 11, 1840, and both Jehoiakim and Cyrus typified that event.
Sa kasaysayan sa tulo ka mga manulonda, ang unang mensahe gihatagan og gahum niadtong Agosto 11, 1840, ug silang Jehoiakim ug Ciro parehong maoy mga tipo niana nga hitabo.
We will continue to identify these most important truths in the next article.
Padayon natong ilhon kining labing importante nga mga kamatuoran sa sunod nga artikulo.
“Strict integrity should be cherished by every student. Every mind should turn with reverent attention to the revealed word of God. Light and grace will be given to those who thus obey God. They will behold wondrous things out of his law. Great truths that have lain unheeded and unseen since the day of Pentecost, are to shine from God’s word in their native purity. To those who truly love God the Holy Spirit will reveal truths that have faded from the mind, and will also reveal truths that are entirely new. Those who eat the flesh and drink the blood of the Son of God will bring from the books of Daniel and Revelation truth that is inspired by the Holy Spirit. They will start into action forces that cannot be repressed. The lips of children will be opened to proclaim the mysteries that have been hidden from the minds of men. The Lord has chosen the foolish things of this world to confound the wise, and the weak things of the world to confound the mighty.
“Ang estrikto nga integridad kinahanglan mahalon sa matag estudyante. Ang matag hunahuna kinahanglan moatubang uban sa matinahuron nga pagtagad ngadto sa gipadayag nga pulong sa Dios. Ang kahayag ug grasya igahatag ngadto kanila nga sa ingon niini motuman sa Dios. Ilang makita ang mga katingalahang butang gikan sa iyang kasugoan. Ang dagkong mga kamatuoran nga sukad pa sa adlaw sa Pentecostes wala tagda ug wala makita, magasidlak gikan sa pulong sa Dios diha sa ilang inatasan nga kaputli. Alang kanila nga tinuod nga nahigugma sa Dios, ang Espiritu Santo magapadayag ug mga kamatuoran nga nangahanaw na sa hunahuna, ug magapadayag usab ug mga kamatuoran nga bug-os nga bag-o. Kadtong mokaon sa unod ug moinom sa dugo sa Anak sa Dios magakuha gikan sa mga basahon ni Daniel ug Pinadayag ug kamatuoran nga ginadasig sa Espiritu Santo. Ilang mapalihok ang mga gahum nga dili mapugngan. Ang mga ngabil sa mga bata pagaablihan aron sa pagmantala sa mga tinago nga gipahilom gikan sa mga hunahuna sa mga tawo. Gipili sa Ginoo ang mga binuang nga butang niining kalibotana aron pagpakaulaw sa mga manggialamon, ug ang mga mahuyang nga butang sa kalibotan aron pagpakaulaw sa mga gamhanan.
“The Bible should not be brought into our schools to be sandwiched in between infidelity. The Bible must be made the groundwork and subject-matter of education. It is true that we know much more of the word of the living God than we knew in the past, but there is still much more to be learned. It should be used as the word of the living God, and esteemed as first, and last, and best in everything. Then will be seen true spiritual growth. The students will develop healthy religious characters, because they eat the flesh and drink the blood of the Son of God. But unless watched and nurtured, the health of the soul decays. Keep in the channel of light. Study the Bible. Those who serve God faithfully will be blessed. He who permits no faithful work to go unrewarded will crown every act of loyalty and integrity with special tokens of his love and approbation.” Review and Herald, August 17, 1897.
“Ang Biblia dili angay dad-on ngadto sa atong mga tulunghaan aron isuksok taliwala sa pagkadili-matinoohon. Ang Biblia kinahanglan himuong saligan ug sulod sa edukasyon. Tinuod nga kita nasayod na ug labi pa mahitungod sa pulong sa buhing Dios kay sa atong nahibaloan kaniadto, apan aduna pay labi pang daghang angay tun-an. Kini kinahanglan gamiton ingon nga pulong sa buhing Dios, ug pagatahuron ingon nga una, ulahi, ug labing maayo sa tanang butang. Unya makita ang tinuod nga espirituhanong pagtubo. Ang mga estudyante magpalambo ug himsog nga relihiyosong kinaiya, tungod kay sila mokaon sa unod ug moinom sa dugo sa Anak sa Dios. Apan gawas kon bantayan ug amumahon, ang kahimsog sa kalag madaut. Magpabilin sa agianan sa kahayag. Tun-i ang Biblia. Kadtong nagaalagad sa Dios nga matinumanon pagapanalanginan. Siya nga wala magtugot nga ang bisan unsang matinumanong buluhaton mahibiling walay balos magpurongpurong sa matag buhat sa pagkamaunongon ug pagkamatinud-anon pinaagi sa pinasahi nga mga timaan sa iyang gugma ug pag-uyon.” Review and Herald, Agosto 17, 1897.