When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.
Sa diha nga ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban sa karaang Israel, Siya mihatag ug duha ka papan ingon nga patukoranan ug simbolo sa relasyon sa pakigsaad. Ang duha ka papan nagpaila usab sa tulubagon sa karaang Israel sa pagpresentar ngadto sa kalibotan ug buhing pagpamatuod mahitungod sa duha ka papan. Sa diha nga ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban sa modernong Israel, Siya mihatag ug duha ka papan ingon nga patukoranan ug simbolo sa relasyon sa pakigsaad. Ang duha ka papan nagpaila usab sa ilang tulubagon sa pagpresentar ngadto sa kalibotan ug buhing pagpamatuod mahitungod sa tanan nga upat ka papan.
The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.
Ang duha ka mga papan gihatag ngadto sa literal nga karaang Israel diha-diha dayon human sila luwasa sa Dios gikan sa literal nga pagkaulipon ilalom sa paggapus sa Egipto, ug gidala sila ngadto sa kasagmuyo sa pagtabok sa Dagat nga Mapula. Ang yugto sa panahon nga ang literal nga karaang Israel diha sa pagkaulipon gitino sa piho diha sa tagna ingon nga upat ka gatus ug katloan ka tuig, ug samtang didto sila sa pagkaulipon ang literal nga karaang Israel nakalimot, ug mihunong sa pagbantay, sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw.
The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.
Ang duha ka tapyas gihatag sa espirituhanong moderno nga Israel diha-diha dayon human sila giluwas sa Dios gikan sa espirituhanong pagkaulipon sa pagkabihag sa Katolisismo, ug gidala sila pinaagi sa dakong kapakyasan sa 1844. Ang yugto sa panahon nga ang espirituhanong moderno nga Israel diha sa pagkaulipon gikilal-an sa piho sa tagna ingon nga usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, ug samtang diha sa pagkaulipon ang espirituhanong moderno nga Israel nakalimot, ug mihunong sa pagbantay, sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw.
In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.
Sa mismong kasaysayan sa dihang gihatag sa Dios kang Moises ang duha ka papan aron dad-on ngadto sa karaang Israel, ang iyang igsoon nga si Aaron naghimo og bulawang larawan sa usa ka nating baka. Ang duha ka papan sa Napulo ka mga Sugo nagpaila nga ang Dios maoy usa ka Dios nga mapangabughoon, ug ang Iyang pangabugho ilabina gipadayag batok sa pagsimba sa mga diosdios; ug sa dihang mikunsad si Moises gikan sa bukid, ang karaang Israel nagsayaw nga hubo libot sa usa ka bulawang larawan nga gibuhat sa usa nga gipili ingon nga tigpamaba sa Dios.
And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.
Ug si Moises misugilon kang Aaron sa tanang mga pulong sa Ginoo nga nagpadala kaniya, ug sa tanang mga ilhanan nga Iyang gisugo kaniya. Ug si Moises ug si Aaron miadto ug gitigom ang tanang mga anciano sa mga anak sa Israel: Ug si Aaron misulti sa tanang mga pulong nga gisulti sa Ginoo kang Moises, ug gibuhat ang mga ilhanan sa atubangan sa katawohan. Exodo 4:28–30.
The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.
Ang igsoon sa propeta nga nangulo sa karaang Israel sa kasaysayan sa pakigsaad sa dihang gihatag ang duha ka papan sa pakigsaad mao ang pangulo sa pagrebelde sa larawan sa pangabugho. Ang bana sa manalagna nga babaye nga nangulo sa moderno nga Israel sa kasaysayan sa pakigsaad sa dihang gihatag ang duha ka papan sa pakigsaad mao ang pangulo sa pagrebelde sa 1863, ug ang 1863 nagtimaan sa unang kaliwatan sa Adventismo ingon nga girepresentahan isip usa ka larawan sa pangabugho nga gibutang sa agianan sa ganghaan sa halaran.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, iyahat karon ang imong mga mata paingon sa amihanan. Busa giyahat ko ang akong mga mata paingon sa amihanan, ug ania karon, sa amihanan sa ganghaan sa halaran, diha sa agianan, kining larawan sa pangabugho. Ezekiel 8:5.
The “altar” is a symbol of Christ.
Ang “halaran” usa ka simbolo ni Cristo.
“We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.
“Ania kita sa kapeligrohan sa pagsagol sa balaan ug sa ordinaryo. Ang balaang kalayo gikan sa Dios maoy gamiton sa atong mga paningkamot. Ang tinuod nga halaran mao si Cristo; ang tinuod nga kalayo mao ang Espiritu Santo. Mao kini ang atong inspirasyon. Lamang kon ang Espiritu Santo maoy nangulo ug naggiya sa usa ka tawo nga siya mahimong luwas nga magtatambag. Kon mosimang kita gikan sa Dios ug gikan sa Iyang mga pinili aron mangutana sa laing mga halaran, tubagon kita sumala sa atong mga binuhatan.” Selected Messages, libro 3, 300.
The “gate” is the church.
Ang “ganghaan” mao ang iglesia.
“To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.
“Alang sa mapaubsanon, matinotoohong kalag, ang balay sa Dios dinhi sa yuta mao ang ganghaan sa langit. Ang awit sa pagdayeg, ang pag-ampo, ang mga pulong nga gipamulong sa mga representante ni Cristo, mao ang mga paagi nga gitagana sa Dios aron sa pag-andam ug usa ka katawhan alang sa iglesia sa ibabaw, alang nianang labawng halangdong pagsimba nga ngadto niini walay bisan unsa nga mahugaw ang makasulod.” Testimonies, tomo 5, 491.
In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.
Niadtong 1863, ang Laodicean nga Adventismo nahimong usa ka simbahan nga ligal nga narehistro ug mihunong na sa pagkahimong usa ka kalihokan. Niadtong maong takna, sila “misulod” sa kasaysayan sa simbahan. Niadtong 1863, ang simbahan ni Cristo misulod ngadto sa usa ka ligal nga pakig-uban sa kagamhanan sa Tinipong Bansa sa Amerika. Nianang tuiga ilang gipaila usab ang usa ka peke nga tsart aron mopuli sa duha ka sagradong papan ni Habakkuk. Sa diha nga ang ikaduhang papan naandam na, sumala sa kasaysayang matagnaon, kadtong gisimbolohan ni Aaron nangandam sa usa ka peke nga larawan.
The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.
Ang ikaduhang Sugo mao ang labing espesipikong pasidaan batok sa idolatriya ug sa pagsimba sa mga larawan. Dinhi usab gipaila sa Dios ang Iyang kinaiya ingon nga usa ka Dios nga masina. Dinhi usab Iyang gipahimutang ang prinsipyo nga Iyang gitagana ang hukom batok sa mga dautan ngadto sa ikatulo ug ikaupat nga mga kaliwatan. Ang Napulo ka mga Sugo mao ang hulad sa kinaiya ni Cristo.
“For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.
“Tungod sa ilang pagsalikway kang Cristo, ug sa mga sangpotanan nga misunod niini, sila maoy may katungdanan. Ang sala sa usa ka nasod ug ang pagkalaglag sa usa ka nasod tungod sa mga pangulo sa relihiyon.”
“In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.
“Sa atong kapanahonan, dili ba ang maong mga impluwensiya mao gihapon ang nagalihok? Sa mga mag-uuma sa kaparrasan sa Ginoo, dili ba daghan ang nagsunod sa mga tunob sa mga pangulo sa mga Judio? Dili ba ang mga magtutudlo sa relihiyon nagapahilayo sa mga tawo gikan sa tin-aw nga mga kinahanglanon sa pulong sa Dios? Imbis nga tudloan sila sa pagkamasinugtanon sa kasugoan sa Dios, dili ba gitudloan hinoon sila sa paglapas? Gikan sa daghang mga pulpito sa mga iglesia, ang katawhan gitudloan nga ang kasugoan sa Dios dili na mabugkoson alang kanila. Ang mga tradisyon, mga tulomanon, ug mga nabatasan sa mga tawo ginabayaw. Ang garbo ug pagpahimuot sa kaugalingon tungod sa mga gasa sa Dios ginapalambo, samtang ang mga pag-angkon sa Dios ginapasagdan.
“In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.
“Sa pagsalikway sa balaod sa Dios, ang mga tawo wala mahibalo kon unsa ang ilang ginabuhat. Ang balaod sa Dios mao ang hulagway sa Iyang kinaiya. Naglangkob kini sa mga prinsipyo sa Iyang gingharian. Siya nga modumili sa pagdawat niining mga prinsipyo nagabutang sa iyang kaugalingon gawas sa agianan diin nagaagay ang mga panalangin sa Dios.” Christ’s Object Lessons, 305.
The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.
Ang kinaiya ni Cristo mao ang Iyang dagway, ug naglakip kini sa kamatuoran nga Siya usa ka Dios nga mapinangabughoon. Ang pagpangabugho sa Dios gipadayag diha kang Cristo sa dihang kaduha Niyang hinloan ang templo. Sa unang paghinlo sa templo, ang mga tinun-an nga nakasaksi sa maong buhat unya gidala sa paghinumdom nga ang Kasulatan naghisgot sa pagpangabugho sa Dios.
And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.
Ug haduol na ang Pasko sa mga Judio, ug mitungas si Jesus ngadto sa Jerusalem, Ug iyang hingkaplagan sa templo ang mga namaligya ug mga baka ug mga karnero ug mga salampati, ug ang mga tig-ilis ug salapi nga nanglingkod didto: Ug sa nakahimo siya ug usa ka latigo gikan sa gagmayng mga pisi, iyang gipapahawa silang tanan gikan sa templo, apil ang mga karnero ug ang mga baka; ug iyang giyatag ang salapi sa mga tig-ilis ug gipanumbalik ang ilang mga lamesa; Ug miingon siya kanila nga nagbaligya ug mga salampati, Kuhaa kining mga butanga gikan dinhi; ayaw ninyo himoa ang balay sa akong Amahan nga usa ka balay sa pamaligya. Ug nahinumdom ang iyang mga tinun-an nga nahisulat kini, Ang kadasig alang sa imong balay naglamoy kanako. Juan 2:13–17.
In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.
Diha sa Kasulatan, sa Hebreo ug sa Griyego, ang pulong nga “masibuton” mao usab ang pulong nga “masinahon.” Usa ra kana ka pulong. Sa dihang gilimpyohan ni Cristo ang templo, Iyang gipadayag ang kasina sa Dios, nga mao ang kinaiyang kinaugalingon sa Dios nga giila diha sa ikaduhang sugo, ug kini ilabinang napadayag batok sa pagsimba sa mga diosdios. Sa dihang mikanaog si Moises gikan sa bukid uban ang duha ka papan ug nasabtan niya ang gibuhat ni Aaron ug ang ginabuhat sa katawhan, iyang gidugmok ang duha ka papan. Ang duha ka papan mao ang tinuod nga hulagway sa kasina, kay sila mga pisikal nga representasyon nga nag-ila sa Dios ingon nga usa ka Dios nga masinahon. Sa dihang gidugmok ni Moises ang duha ka papan, iyang gipadayag ang mao gayud nga kasina nga giila diha sa ikaduhang sugo.
And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.
Ug si Moises miliso, ug milugsong gikan sa bukid, ug ang duruha ka papan sa pagpamatuod diha sa iyang kamot: ang mga papan nasulatan sa duha nila ka kiliran; sa usá ka kiliran ug sa pikas ka kiliran sila nasulatan. Ug ang mga papan maoy buhat sa Dios, ug ang sinulat maoy sinulat sa Dios, nga kinulit sa ibabaw sa mga papan. Ug sa dihang nadungog ni Josue ang kasaba sa katawohan sa ilang pagsinggit, siya miingon kang Moises, Adunay kagahub sa gubat sulod sa campo. Ug siya miingon, Dili kini tingog sa mga mosinggit tungod sa pagdaug, ni tingog kini sa mga nagtuaw tungod sa pagkapildi: kondili ang kasaba sa mga nagaawit maoy akong nadungog. Ug nahitabo, sa diha nga siya haduol na sa campo, nga iyang nakita ang nating vaca, ug ang mga pagsayaw: ug misilaob ang kasuko ni Moises, ug iyang gilabay ang mga papan gikan sa iyang mga kamot, ug gibali kini sa ubos sa bukid. Exodo 32:15–19.
The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”
Ang duha ka papan mao ang pagpamatuod sa kinaiya sa Dios. Ang kinaiya sa Dios mao ang dagway nga pagahulmaon diha sa mga tawo pinaagi sa pagkamatarong ni Cristo. Ang duha ka papan mao ang tinuod nga hulagway sa pangabugho, ug si Aaron naghimo ug peke nga hulagway sa pangabugho sa mismong panahon nga ang tinuod nga hulagway sa pangabugho gihatag ngadto sa karaang Israel. Kadtong mga adunay kang Cristo nga nahulma sa sulod kanila adunay Iyang dagway, ug ang bisti sa Iyang pagkamatarong, apan ang mga magsasaba ni Aaron nanagsayaw nga hubo, kay sila mga Laodiceano. Ang mga Laodiceano mao ang “makaluluoy, ug alaot, ug kabus, ug buta, ug hubo.”
And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.
Ug sa pagkakita ni Moises nga ang katawhan hubo; (kay gihimo sila ni Aaron nga hubo alang sa ilang kaulawan sa taliwala sa ilang mga kaaway). Exodo 32:25.
In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.
Niadtong 1856, pito ka tuig sa wala pa mapagula ang peke nga tsart, si James ug si Ellen White parehong nag-ila nga ang kalihukan nakabalhin na ngadto sa kahimtang sa Laodicea. Niadtong 1863, ang Adventismo espirituhanon nga “hubo” sama sa karaang Israel nga literal nga “hubo” samtang sila nanagsayaw libot sa peke nga larawan sa pangabugho. Ang peke nga gihimo ni Aaron usa ka diosdios nga hinimo sa bulawan, apan kini usa ka larawan sa nating baka, nga usa ka mananap. Kini usa ka larawan sa mananap, ug usab usa ka larawan ngadto sa mananap. Ang bulawang nating baka usa ka larawan sa mananap, apan kini usab gipahinungod ngadto sa mga dios nga sa dili matarung gideklarar ni Aaron nga mao ang nagluwas sa Israel gikan sa pagkaulipon sa Egipto.
And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.
Ug gidawat niya kini gikan sa ilang kamot, ug gihulma niya kini pinaagi sa usa ka galamiton sa pagkulit, sa tapus niya kini himoa nga usa ka nating vaca nga tinunaw: ug sila miingon, Kini mao ang imong mga dios, Oh Israel, nga nagkuha kanimo gikan sa yuta sa Egipto. Ug sa pagkakita niini ni Aaron, nagtukod siya ug usa ka halaran sa atubangan niini; ug si Aaron nagpahibalo, ug miingon, Ugma mao ang usa ka fiesta alang sa Ginoo. Ug sila mibangon pagsayo sa pagkaugma, ug mihan-ay ug mga halad-nga-sinunog, ug nagdala ug mga halad-sa-pakigdait; ug ang katawohan milingkod aron mokaon ug moinom, ug mibangon aron magdula. Exodo 32:4–6.
The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).
Ang bulawanong nating baka maoy usa ka larawan sa usa ka mananap, apan kini gipahinungod ngadto sa mini nga mga dios, ug busa kini usab usa ka larawan (halad) ngadto sa mananap. Ang larawan gihimo sa bulawan, nga maoy simbolo sa Babilonia, ug kini usa ka nating baka, nga mao ang labing hataas nga porma sa halad diha sa pag-alagad sa santuwaryo. Kini gipahinungod ngadto sa mga dios sa Egipto. Ang Misteryong Babilonia (kay ang tanang mga pagpamatuod sa tagna nagtimaan sa katapusan sa kalibotan) naglangkob sa usa ka babaye nga nagsakay ibabaw sa usa ka mananap. Ang mananap nga gisakyan sa babaye mao ang Nagkahiusang mga Nasod (napulo ka mga hari), ug usa ka simbolo sa dragon, ateyismo, ug Egipto. Ang babaye mismo usa ka peke nga hulad sa matuod nga iglesia sa Dios. Ang bulawanong nating baka nga gipahinungod ni Aaron ngadto sa mga dios sa Egipto naghulagway daan sa dakong bigaon sa Pinadayag 17, nga mao ang Babilonia (bulawan), nga nagsakay ibabaw sa usa ka mananap (Egipto) ug usa ka peke nga iglesia (nating baka).
At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.
Sa maong higayon si Aaron nagtukod ug usa ka halaran, nga, sumala sa bag-ong gihubit, nagrepresentar kang Cristo, ang tinuod nga halaran. Dayon iyang gitukod ang usa ka peke nga sistema sa pagsimba, kay iyang gimantala ang usa ka pista alang sa Ginoo sa mosunod nga adlaw. Ang bulawang nating baka ni Aaron usa ka larawan “sa” ug “alang sa” mananap, ug kini gipahimutang “sa atubangan” sa usa ka peke nga Cristo, ug usa ka adlaw gilain aron sa pagsaulog sa iyang bakak nga sistema sa pagsimba.
The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.
Ang Tinipong mga Estado mao ang gahum nga nagpatindog ug usa ka larawan ngadto sa mapintas nga mananap ug unya nagpugos sa kalibotan sa pagsunod sa iyang panig-ingnan. Ang Tinipong mga Estado adunay gahum sa pagpugos nianang sistema sa pagsimba ibabaw sa kalibotan, ug kini gibuhat niya sa atubangan sa mapintas nga mananap, “sa iyang atubangan.”
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.
Ug nakita ko ang laing mananap nga misaka gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay nga sama sa usa ka nating karnero, ug misulti siya ingon sa usa ka dragon. Ug gigamit niya ang tanang gahum sa nahaunang mananap sa iyang atubangan, ug gipasimba ang yuta ug ang mga nanagpuyo niini sa nahaunang mananap, kansang samad nga makamatay naayo. Pinadayag 13:11, 12.
The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.
Ang tawo sa sala, nga mao ang papasiya, mao ang mananap sa dagat sa Pinadayag trese. Sa diha nga ang Tinipong Bansa sa Amerika mosulti ingon sa usa ka dragon, sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo, nan magsugod kini sa pagpugos sa kalibotan sa pagpatindog ug usa ka larawan ngadto sa mananap “sa atubangan” niini. Ang mananap nga anaa sa atubangan sa Tinipong Bansa sa Amerika (ang mananap sa yuta), mao ang papasiya (ang mananap sa dagat). Ang papasiya usa ka peke nga Cristo, ug si Aaron nagpatindog sa iyang bulawang larawan sa atubangan sa usa ka peke nga Cristo, kay si Cristo mao ang tinuod nga halaran. Unya gitukod ni Aaron ang usa ka mini nga sistema sa pagsimba, ingon sa gilarawan pinaagi sa pagmantala sa adlaw sa fiesta nga pagahimoon sa sunod nga adlaw. Ang Tinipong Bansa sa Amerika usab nagpugos sa usa ka mini nga sistema sa pagsimba, ug kini usab may kalabutan sa usa ka peke nga adlaw sa pagsimba.
When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.
Sa dihang mikunsad si Moises gikan sa bukid, ang panaglalis diha sa tinuod ug sa mini nga larawan sa pangabugho—ang larawan ni Cristo o ang larawan ni Satanas. Ang peke naglangkob sa usa ka peke nga Cristo (ang halaran), usa ka peke nga kasinatian (Laodicean), ug usa ka peke nga adlaw sa pagsimba (“ugma maoy usa ka fiesta sa Ginoo”). Ang pagsukol sa bulawang nating baka nagrepresentar sa pagsukol sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, apan nagrepresentar usab kini sa pagsukol sa Laodicean nga Adventismo niadtong 1863.
In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.
Niadtong 1863, usa ka peke nga lamesa ang gipaila aron tabonan ang mga mutya sa damgo ni Miller ingon nga gihulagway sa duha ka lamesa ni Habakkuk. Kining duha ka lamesa gitipoan na daan sa duha ka lamesa nga nadawat ni Moises didto sa bukid. Niadtong 1863, usa ka legal nga koneksiyon ang gihimo uban sa gobyerno sa Tinipong Bansa sa Amerika, sa ingon nagtapos sa kalihokang Millerite ug sa legal nga pagparehistro sa kalihokang Laodicean ingon nga iglesya nga Seventh-day Adventist. Kana nga relasyon gihulagway pinaagi sa hulagway sa mananap ni Aaron, nga sa tagna gihubit ingon nga panaghiusa sa Iglesia ug Estado, sa ingon nagtipa sa mga Millerite nga nagtukod ug usa ka relasyon sa Iglesia ug Estado niadtong 1863, ug usab nagtipa sa Tinipong Bansa sa Amerika sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo.
Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.
Ang hubo nga pagsayaw sa mga buang ni Aaron, nga nagrepresentar sa peke nga kasinatian sa Laodicea, sama ra sa nahimong kahimtang sa kalihokang Millerite niadtong 1856. Ang espirituhanong kasinatian nga girepresentar sa mga nagsayaw nga buang ni Aaron gikompara sa kasinatian ni Moises, nga nagapadayag sa pangabugho sa kinaiya sa Dios batok sa pagsimba sa mga diosdios. Ang “sayaw” diha sa tagna maoy usa ka simbolo sa paglimbong, ug ang mga nagsayaw nga buang ni Aaron nagrepresentar usab sa paglimbong nga gidala sa Estados Unidos samtang gipugos niini ang kalibotan sa “pagsayaw” subay sa banda ni Nabucodonosor, samtang ang bigaon sa Tiro nagaawit sa iyang mga awit.
In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.
Niadtong 1863, ang kalihokang Millerite sa Laodicea mibalhin ngadto sa legal nga narehistrong iglesya sa Laodicean Seventh-day Adventist. Sumala sa giila sa nangaging mga artikulo, niadtong 1863, ang Jerico gitukod pag-usab, kay ang Jerico usa ka simbolo sa kadagaya sa Laodicea ug nag-alagad ingon nga peke nga hulad sa siyudad sa Jerusalem. Niadtong 1863, ang pagpaila sa usa ka peke nga tsart sa tagna nagrepresentar sa pagsubli sa kasaysayan ni Aaron, sa bulawang nating baka, ug sa mga buang nga nanagsayaw. Ang kasaysayan sa kaluwasan sa Dagat nga Mapula sa makadaghan na gigamit ni Sister White aron sa paghulagway sa kasaysayan sa unang Adventismo, ug kining paggamit nahiuyon sa hingpit sa kasaysayan nila ni Moises ug Aaron diha sa panaglalis mahitungod sa hulagway sa pangabugho.
In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.
Niadtong 1863, ang unang kaliwatan sa Laodicean Adventism nagsugod sa dihang ang usa ka larawan sa pangabugho gibutang sa ganghaan (iglesia), nga atua sa atubangan sa halaran (Cristo). Unya kadtong unang kaliwatan “misulod” ngadto sa usa ka nagkakusog nga kasaysayan sa mga dulumtanan.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.
Unya siya miingon kanako, Anak sa tawo, iyahat karon ang imong mga mata paingon sa amihanan. Busa giyahat ko ang akong mga mata paingon sa amihanan, ug ania karon, sa amihanan didto sa pultahan sa halaran, kining larawan sa pangabugho anaa sa agianan. Ezekiel 8:5.
We will continue these considerations in the next article.
Padayon natong hisgutan kining mga pagpalandong sa sunod nga artikulo.
“What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.
“Unsa man ang atong kahimtang niining makahahadlok ug mabinantayon nga panahon? Alaot, unsa ka daku ang garbo nga nagaluntad sa iglesia, unsang pagkasalingkapaw, unsang limbong, unsang paghigugma sa pangbisti, sa pagkawalay-pulos, ug sa kalingawan, unsang tinguha alang sa pagkahalangdon! Kining tanang mga sala naglandong sa hunahuna, aron ang mga butang nga walay kataposan wala mailhi. Dili ba kita magsusi sa Kasulatan, aron mahibalo kita kon hain na kita niining kasaysayan sa kalibotan? Dili ba kita mahimong may salabutan mahitungod sa buluhaton nga ginatuman alang kanato niining panahona, ug sa kahimtang nga kita ingon nga mga makasasala kinahanglan magapabilin samtang kining buhat sa pagtabon-sa-sala nagapadayon? Kon aduna pa kita ug unsay bili sa kaluwasan sa atong mga kalag, kinahanglan maghimo kita ug tino nga kausaban. Kinahanglan pangitaon nato ang Ginoo uban sa tinuod nga paghinulsol; kinahanglan uban sa halalum nga pagbasol sa kalag isugid nato ang atong mga sala, aron mapapas sila.
“We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?
“Kinahanglan dili na kita magpabilin pa sa linlangong yuta. Sa madali kita nagakahiduol sa pagtapos sa atong panahon sa pagsulay. Tugoti ang matag kalag sa pagpangutana, Unsa ang akong kahimtang atubangan sa Dios? Wala kita mahibalo kon unsa na ka madali nga ang atong mga ngalan pagaisgoton sa mga ngabil ni Cristo, ug ang atong mga kahimtang pagahukman sa kataposan. Unsa, oh, unsa kaha ang maong mga paghukom? Isipon ba kita uban sa mga matarung, o ihapil ba kita uban sa mga daotan?
“Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.
“Paalsa ang iglesia, ug maghinulsol sa iyang mga pagtalikod sa atubangan sa Dios. Pamata ang mga magbalantay, ug ipatingog nila ang trumpeta sa tin-aw ug sigurado nga tingog. Kini usa ka piho nga pasidaan nga kinahanglan natong imantala. Ang Dios nagsugo sa Iyang mga alagad, ‘Singgit sa makusog, ayaw pagpugong, ipataas ang imong tingog sama sa trumpeta, ug ipakita sa akong katawohan ang ilang kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala’ (Isaias 58:1). Kinahanglan madani ang pagtagad sa katawohan; gawas kon mahimo kini, walay kapuslanan ang tanang paningkamot; bisan pa kon usa ka manulonda gikan sa langit mokanaug ug mosulti kanila, ang iyang mga pulong dili na makahatag ug labi pang kaayohan kaysa kon nagsulti lamang siya ngadto sa bugnaw nga dalunggan sa kamatayon.
“The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.
“Ang iglesia kinahanglan mapukaw ngadto sa paglihok. Ang Espiritu sa Dios dili gayud moabot hangtod nga siya magaandam sa dalan. Kinahanglan may mainiton nga pagsusi sa kasingkasing. Kinahanglan may hiniusang, mapinadayonong pag-ampo, ug pinaagi sa pagtoo ang pag-angkon sa mga saad sa Dios. Kinahanglan adunay, dili ang pagsul-ob sa lawas ug sako, sama sa karaang mga panahon, kondili usa ka halalum nga pagpaubos sa kalag. Wala kita bisan sa una nga katarungan alang sa pagpasigarbo sa kaugalingon ug pagbayaw sa kaugalingon. Kinahanglan magpaubos kita sa ilalum sa gamhanang kamot sa Dios. Siya magapakita aron paglipay ug pagpanalangin sa matuod nga mga nangita.” Selected Messages, basahon 1, 125, 126.