The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.
Ang amihanan ug habagatan nga mga gingharian gipatibulaag ilalom sa kapungot sa Dios sulod sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig, sa katumanan sa nabungkag nga tugon sa Levitico baynte-singko ug baynte-sais. Ang kap-atan ug unom ka tuig tali sa pagtapos sa nahaunang ug katapusang mga kapungot naglarawan sa pagkatigom niadtong duha ka gingharian ngadto sa usa ka gingharian sa espirituhanong modernong Israel niadtong 1844. Ang pagkatigom niadtong duha ka nasod gilarawan pinaagi sa duha ka mga sungkod nga gihiusa ni Ezequiel ug sa duha ka mga sungkod nga gitigom sa balo nga babaye sa Sarepta diha sa sugilanon ni Elias. Niadtong Oktubre 22, 1844, ang minatagnaong kasaysayan sa amihanan ug habagatan nga mga gingharian natapos, ug sa pagbuhat niana gisubli niini ang kasaysayan sa sinugdanan niadtong duha ka mga gingharian.
Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.
Si Jeroboam nagtukod ug usa ka peke nga sistema sa pagsimba sa amihanang gingharian aron mapugngan ang iyang mga sakop sa pagpanaw ngadto sa Juda ug sa pagsimba sa Dios didto sa balaang puloy-anan sa Jerusalem.
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
Ug si Jeroboam miingon sa iyang kasingkasing, Karon mobalik ang gingharian ngadto sa balay ni David: Kon kining katawohan motungas aron maghalad sa balay sa Ginoo didto sa Jerusalem, nan ang kasingkasing niining katawohan mobalik pag-usab ngadto sa ilang ginoo, ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda, ug patyon nila ako, ug mobalik sila pag-usab ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda. Busa ang hari nagpangayo ug tambag, ug naghimo ug duha ka nating vaca nga bulawan, ug miingon kanila, Sobra ra kaayo alang kaninyo ang pagtungas ngadto sa Jerusalem: ania karon ang imong mga dios, O Israel, nga nagdala kanimo gikan sa yuta sa Egipto. Ug ang usa iyang gibutang sa Bethel, ug ang usa gibutang niya sa Dan. Ug kining butanga nahimong sala: kay ang katawohan nangadto sa pagsimba sa atubangan sa usa, bisan hangtod sa Dan. Ug naghimo siya ug usa ka balay sa mga hataas nga dapit, ug naghimo ug mga sacerdote gikan sa labing ubos sa katawohan, nga dili gikan sa mga anak ni Levi. Ug si Jeroboam nagtudlo ug usa ka pista sa ikawalo nga bulan, sa ikanapulo ug lima ka adlaw sa bulan, sama sa pista nga anaa sa Juda, ug siya naghalad ibabaw sa halaran. Ingon niini ang iyang gibuhat didto sa Bethel, nga naghalad ngadto sa mga nating vaca nga iyang gihimo: ug iyang gipahimutang didto sa Bethel ang mga sacerdote sa mga hataas nga dapit nga iyang gihimo. Busa siya naghalad ibabaw sa halaran nga iyang gihimo sa Bethel sa ikanapulo ug lima ka adlaw sa ikawalo nga bulan, sa ato pa, sa bulan nga iyang gihunahuna sa iyang kaugalingong kasingkasing; ug nagtudlo ug usa ka pista alang sa mga anak sa Israel: ug siya naghalad ibabaw sa halaran, ug nagsunog ug incienso. 1 Mga Hari 12:26–33.
His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.
Ang iyang sistema sa pagsimba maoy hulagway sa Katolisismo (pagano), kay sama sa pagrebelde ni Aaron, nagtukod kini ug usa ka larawan ngadto sa ug sa mapintas nga mananap. Ang duha ka larawan sa nating baka gihimo sa bulawan, nga nagsimbolo sa Babilonia. Ang mga larawan gipahinungod sa mga dios sa Ehipto, nga giila nila maingon usab sa pag-ila ni Aaron kanila; ingon nga “ang mga dios nga nagdala kanila pagawas gikan sa yuta sa Ehipto.” Nagtukod siya ug duha ka halaran sa duha ka siyudad, nga sa pagtan-aw kanila nga magkauban nagrepresentar sa paghiusa sa iglesia (Bethel) ug estado (Dan). Ang mga halaran maoy mga peke sa tinuod nga halaran, nga mao si Cristo, sama nga ang Katolisismo nagaangkon nga mao ang yutan-ong representante ni Cristo. Nagpatindog siya ug usa ka dunot nga pagkasaserdote, sama sa mga pari sa Katolisismo. Nagpili siya ug usa ka adlaw alang sa iyang pagsimba nga piho nga lahi gikan sa mga adlaw sa bisan hain sa matuod nga mga fiesta sa Dios, sa ingon nagrepresentar sa panaglalis bahin sa tinuod ug bakak nga adlaw sa pagsimba.
In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.
Sa pagpatukod sa iyang mini nga sistema sa pagsimba, ang Dios nagpadala ug usa ka manalagna gikan sa Juda aron sa pagbadlong sa iyang peke nga sistema sa pagsimba.
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.
Ug ania karon, mitungha ang usa ka tawo sa Dios gikan sa Juda pinaagi sa pulong sa Ginoo ngadto sa Bethel; ug si Jeroboam nagtindog tupad sa halaran aron sa pagsunog ug incienso. Ug misinggit siya batok sa halaran pinaagi sa pulong sa Ginoo, ug miingon, O halaran, halaran, mao kini ang giingon sa Ginoo: Ania karon, may usa ka bata nga igaanak alang sa balay ni David, si Josias ang ngalan; ug sa ibabaw nimo ihalad niya ang mga sacerdote sa mga hataas nga dapit nga nagasunog ug incienso sa ibabaw nimo, ug ang mga bukog sa mga tawo pagasunogon sa ibabaw nimo. Ug mihatag siya ug usa ka timaan niadtong maong adlawa, nga nagaingon, Mao kini ang timaan nga gisulti sa Ginoo: Ania karon, ang halaran mabuka, ug ang mga abo nga anaa sa ibabaw niini mangatagak. 1 Mga Hari 13:1–3.
The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.
Ang propeta gikan sa Juda mipahayag ug tulo-ka-bahin nga tagna nga nag-ila sa umaabot nga pagkatawo ni Haring Josias. Iyang gitagna nga si Josias mopatay sa daotang mga pari nga nag-alagad didto sa mini nga halaran ug nga si Josias mosunog usab sa mga bukog sa mga tawo ibabaw nianang maong halaran. Mihatag usab siya kang Jeroboam ug usa ka ilhanan, nga nagpasabot nga ang halaran ni Jeroboam mabuka ug mangatagak ang mga abo. Kining tanan natuman sumala sa Pulong sa Ginoo, apan sa pagkadungog ni Jeroboam sa pagpahayag sa propeta, nasuko siya ug naninguha sa pagsilot sa propeta, apan ang Dios maoy nagmando sa tanan.
And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.
Ug nahitabo, sa diha nga nadungog ni Haring Jeroboam ang pulong sa tawo sa Dios, nga misinggit batok sa halaran didto sa Bethel, iyang gituy-od ang iyang kamot gikan sa halaran, nga nagaingon, Dakpa siya. Ug ang iyang kamot, nga iyang gituy-od batok kaniya, nalaya, mao nga dili na niya kini mabawi pag-usab ngadto kaniya. Napikas usab ang halaran, ug ang mga abo naula gikan sa halaran, sumala sa timaan nga gihatag sa tawo sa Dios pinaagi sa pulong ni Jehova. 1 Mga Hari 13:4, 5.
The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.
Ang ilhanan diha-diha dayong natuman, ug ang kamot ni Jeroboam naparalisar.
And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.
Ug mitubag ang hari ug miingon sa tawo sa Dios, Pakilooy karon sa atubangan sa nawong ni Jehova nga imong Dios, ug pag-ampo alang kanako, aron ang akong kamot mapasig-uli pag-usab kanako. Ug ang tawo sa Dios nangamuyo kang Jehova, ug ang kamot sa hari napasig-uli pag-usab kaniya, ug nahimong sama sa kaniadto. Ug ang hari miingon sa tawo sa Dios, Umuban ka kanako sa balay, ug pahulaya ang imong kaugalingon, ug hatagan ko ikaw ug ganti. Ug ang tawo sa Dios miingon sa hari, Bisan ihatag mo pa kanako ang katunga sa imong balay, dili ako mouban kanimo, ni mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig niining dapita: Kay mao kini ang gisugo kanako pinaagi sa pulong ni Jehova, nga nagaingon, Ayaw pagkaon ug tinapay, ni pag-inom ug tubig, ni pagbalik pinaagi sa maong dalan nga imong giagian sa pag-anhi. Busa milakaw siya sa laing dalan, ug wala mobalik pinaagi sa dalan nga iyang giagian sa pag-anhi sa Bethel. 1 Mga Hari 13:6–10.
Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.
Kanunayng gihulagway ni Jesus ang katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang, ug ang sinugdanan sa amihanan ug habagatan nga mga gingharian sa literal nga karaang Israel matapos diha sa kasaysayan diin ang duha ka sungkod gihiusa ngadto sa usa ka sungkod, nga nagrepresentar sa nasod sa espirituwal nga modernong Israel.
In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.
Sa kasaysayan diin gihiusa ang duha ka sungkod, usa ka tulo-ka-lakang proseso sa pagsulay ang gisugdan sa panahon sa katapusan niadtong 1798. Ang duha ka sungkod (mga gingharian) ginatigum daan sa wala pa ang pagbubo sa Balaang Espiritu diha sa Tingog sa Tunga sa Gabii. Sa unang kapakyasan niadtong tingpamulak sa 1844, ang mga Protestante napakyas sa proseso sa pagsulay ug nahimong mga anak nga babaye sa Katolisismo, sa ingon nagsubli sa pagpasiugdang sa usa ka peke nga sistema sa pagsimba, maingon nga gitipohan na kaniadto pinaagi kang Jeroboam.
The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.
Ang Protestante nga Repormasyon maoy usa ka buluhaton nga gituman sa Dios aron ipagula ang iglesia diha sa kamingawan gikan sa mga tinuhoan, mga tradisyon, ug mga kostumbre sa iglesiang Romano. Sukad sa panahon ni Martin Luther, nagkadaghan pa gayud nga mga kamatuoran ang gipadayag, nga nag-ila sa bigaon sa Tiro ingon nga walay lain kondili usa ka pagano nga sistema sa pagsimba nga gitabonan sa bakak nga pag-angkon sa Kristiyanismo. Tumong sa Ginoo ang pagpagula sa Iyang nadakpan nga katawhan gikan sa kangitngit, maingon sa Iyang gibuhat sa dihang ang Iyang katawhan mga ulipon pa sa Ehipto. Giluwas Niya sila gikan sa pagkaulipon sa Ehipto aron ihatag kanila ang Iyang kasugoan. Ang pagdumili sa mga Protestante sa pagsunod sa nagadugang nga kahayag sa kahibalo nga nabuksan niadtong 1798, nakapugong kanila sa pag-ila sa kasugoan ug sa tinuod nga buluhaton ni Cristo sa santuwaryo niadtong 1844.
Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.
Ang ilang pagsalikway nila sa mensahe sa takna sa paghukom nagpasabot nga sila nahimong mga anakng babaye sa iglesya sa Roma, ug dayon ilang gipatindog ang usa ka bakak nga sistema sa pagsimba nga giila sa mga Kasulatan ingon nga mini nga propeta (apostatang Protestantismo). Ang matinumanong mga Millerita nga misulod pinaagi sa pagtuo ngadto sa santuwaryo niadtong Oktubre 22, 1844, midawat sa kahayag sa ikatulong manulonda ug mipresentar ug pagsaway batok sa bakak nga sistema sa pagsimba nga nagaangkon nga Protestante, samtang nagkupot sa pangunang tradisyon sa paganismo, nga mao ang pagsimba sa adlaw. Ang propeta gikan sa Juda naghulagway sa Milleritang Adventismo nga nakaila ug mipresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda nga miabut niadtong Oktubre 22, 1844.
When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.
Sa dihang giatubang sa manalagna ang hangyo ni Jeroboam nga moadto sa iyang balay ug magpahayahay sa iyang kaugalingon, gipahayag sa manalagna ang piho nga mga tulomanon nga gihatag kaniya sa Ginoo. Kana nga sugo gihatag usab ngadto sa Millerite Adventism. Ang sugo mao nga dili mobalik agi sa dalan nga ilang giagian, ug ang Millerite Adventism migula gikan sa mga Protestante nga mga denominasyon. Sila nahimulag gikan sa mga Protestante sa unang kapakyasan sa tingpamulak sa 1844, ug si Jeremias naghatag ug usa ka pananglitan sa mao ra nga mga tulomanon nga gihatag sa Judeanong manalagna.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
Ang imong mga pulong hingkaplagan, ug gikaon ko kini; ug ang imong pulong nahimong kalipay ug pagmaya sa akong kasingkasing: kay ako gitawag pinaagi sa imong ngalan, O Ginoong Dios sa mga panon. Wala ako molingkod sa katilingban sa mga mayubiton, ni nagmaya; milingkod ako nga nag-inusara tungod sa imong kamot: kay gipuno mo ako sa kasuko. Nganong ang akong kasakit walay paghunong, ug ang akong samad dili mamaayo, nga nagdumili sa pagkaayo? Mahimo ba nga ikaw alang kanako ingon sa usa ka bakakon, ug ingon sa mga tubig nga mapakyas? Busa mao kini ang giingon sa Ginoo, Kong mobalik ka, nan pabalikon ko ikaw pag-usab, ug magatindog ka sa akong atubangan: ug kong pagulaon mo ang bililhon gikan sa walay pulos, mamahimo ka nga sama sa akong baba: pabalika sila nganha kanimo; apan ayaw ikaw pagbalik ngadto kanila. Ug himoon ko ikaw alang niining katawohan nga usa ka kinutaang paril nga tumbaga: ug makig-away sila batok kanimo, apan dili sila makadaug batok kanimo: kay ako nagauban kanimo sa pagluwas kanimo ug sa pagpagawas kanimo, nagaingon ang Ginoo. Ug luwason ko ikaw gikan sa kamot sa mga dautan, ug tubson ko ikaw gikan sa kamot sa makahahadlok. Jeremias 15:16–21.
At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.
Sa katumanan sa tagna mahitungod sa panahon sa ikaduhang Kaalaotan, niadtong Agosto 11, 1840, ang gamhanang manolunda sa Pinadayag 10 mikunsad nga may gamayng basahon nga abli diha sa iyang kamot, ug si Juan gisultihan sa pag-adto ug pagkuha sa basahon ug kan-on kini. Si Jeremias naghulagway niadtong mga mikaon sa gamayng basahon nianang puntoha sa kasaysayan, ug ang mga pulong matam-is sama sa dugos, kay kini mao ang “kalipay ug pagmaya sa” iyang “kasingkasing.” Apan tungod sa “kamot” sa Dios, si Jeremias “napuno” “sa kasuko,” siya “nasamdan” ug diha sa “walay katapusang kasakit.” Tungod sa “kamot” sa Dios, gisugyot ni Jeremias nga ang Dios nahimong “alang kang” Jeremias “sama sa usa ka bakakon,” ug ingon sa “mga tubig nga mapakyas.” Gihawiran sa Ginoo ang iyang “kamot” ibabaw sa usa ka sayop sa pipila sa mga hulagway sa tsart sa 1843.
Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.
Si Jeremias nagrepresentar sa unang kapakyasan sa paglaom sa mga Millerite, sa dihang nalangan ang panan-awon ni Habakuk. Alang niadtong girepresentahan ni Jeremias, daw ingon nga ang mensahe, nga girepresentar ingon nga “ulan,” napakyas. Apan si Habakuk miingon, “Kay ang panan-awon alang pa sa tinudlong panahon, apan sa katapusan kini mosulti, ug dili mamakak: bisan pa kon kini malangan, hulata kini; kay kini sa pagkatinuod moabot, dili kini malangan.” Naghunahuna si Jeremias nga namakak ang Dios, ug nga ang mensahe (ulan) napakyas, apan nalangan lamang kini.
Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.
Unya gisugo sa Dios si Jeremias nga “kon mobalik ka, nan pabalikon ko ikaw pag-usab, ug motindog ka sa akong atubangan: ug kon imong kuhaon ang bililhon gikan sa walay pulos, mamahimo ka nga sama sa akong baba: pasagdi sila nga mobalik nganha kanimo; apan ikaw, ayaw pagbalik ngadto kanila.” Human sa kapakyasan, si Jeremias nagrepresentar sa katawhan sa Dios nga kinahanglan mobalik ngadto sa pag-alagad sa Ginoo ug isalikway ang pagkadismaya nga namugna sa dihang daw sa nagkapakyas ang mensahe. Kon si Jeremias motuman sa gitudlo nga mga kinahanglanon, tugotan siya sa Dios nga mahimong Iyang tigpamaba.
More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.
Ang labing hinungdanon alang sa atong pagtuon niining panahona mao ang gisulti sa Dios kang Jeremias mahitungod sa “katigoman sa mga mabiay-biayon” nga “nangalipay” tungod sa iyang kapakyasan. Giingnan Niya si Jeremias nga ang mga mabiay-biayon makahimo sa pagbalik ngadto kang Jeremias, apan siya dili gayud angay mobalik ngadto kanila. Si Jeremias nagrepresentar niadtong mibarog batok sa mga Protestante nga bag-o lang mipili sa pagbalik ngadto sa panon sa Katolisismo ug nahimong mga anak nga babaye sa Babilonia, ang mini nga mga propeta ni Baal ug Ashtaroth. Si Jeremias nagrepresentar sa Judeanhong propeta nga sa mao gihapong punto sa propetikong linya nagsaway sa mini nga sistema sa pagsimba ni Jeroboam sa sinugdanan sa amihanang gingharian, sa ingon nagtimaan sa pagpasiuna sa usa ka mini nga sistema sa pagsimba nga usa ka hulagway sa Katolisismo sa katapusan sa kasaysayan sa amihanang gingharian. Ang propeta miingon kang Jeroboam, sa dihang si Jeroboam mitanyag sa paghimo ug pakig-alyansa, nga siya dili angay mokaon, moinom, o mobalik sa dalan nga iyang giagian.
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.
Ug ang hari miingon sa tawo sa Dios, Umuban ka kanako ngadto sa balay, ug pahulay una, ug hatagan ko ikaw ug balos. Apan ang tawo sa Dios miingon sa hari, Bisan pa ihatag mo kanako ang katunga sa imong balay, dili ako mouban kanimo, ni mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig niining dapita; kay mao kini ang gisugo kanako pinaagi sa pulong sa Ginoo, nga nagaingon, Ayaw pagkaon ug tinapay, ni pag-inom ug tubig, ni pagbalik pinaagi sa mao ra nga dalan nga imong giagian sa pag-anhi. 1 Mga Hari 13:7–9.
The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.
Ang pagpahayag sa Judanhong manalagna nahiuyon sa buhat sa mini nga mga manalagna ni Baal ug ni Ashtaroth diha sa sugilanon ni Elias. Siyempre, ang kasaysayan sa mga Millerita mao usab ang kasaysayan ni Elias, kay si Miller mao si Elias. Sa sugilanon ni Elias, ang mga manalagna ni Baal ug ni Ashtaroth naghimo ug usa ka sayaw sa paglimbong, nga gibutyag ingon nga kabuangan sa dihang ang kalayo mikunsad gikan sa Dios ug mitutok sa halad ni Elias, sa ingon naghulagway sa pagbubo sa Balaang Espiritu diha sa Tunga-tungang Singgit sa kasaysayan sa mga Millerita. Ang komprontasyon nianang kasaysayana nagrepresentar sa komprontasyon sa ikaduhang Elias, nga mao si Juan Bautista, sa panahon sa sayaw sa paglimbong nga gihimo sa anak nga babaye ni Herodias (Salome). Si Herodias gihulagway ni Jezebel, ug si Jezebel simbolo sa iglesiang Katolika.
In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.
Niadtong 1844, ang mga simbahang Protestante nahimong si Salome, ang anak nga babaye ni Herodias (Jezebel). Sa sayaw sa paglimbong, si Herodes misaad sa katunga sa iyang gingharian, ug gibuhat niya kini sa iyang adlawng natawhan, sa ingon naghulagway sa katapusang mga adlaw sa dihang ang napulo ka mga hari, nga gihulagway ni Ahab (ang hari sa napulo ka mga gingharian sa amihanan), mouyon sa paghatag sa ilang gingharian ngadto sa kapapahan (Jezebel). Ang paghatag sa “katunga sa imong gingharian” usa ka simbolo sa usa ka panaghiusa, ug ang propeta gikan sa Judea tin-aw nga nagpahibalo kang Jeroboam nga dili gayod siya maghimo ug pakigsaad uban sa apostatang hari ni mosuporta sa iyang peke nga sistema sa pagsimba.
That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.
Mao usab kana ang gisulti sa Ginoo kang Jeremias, sa dihang Siya miingon nga ang “katilingban sa mga mayubiton” (murtado nga Protestantismo) makahimo sa pagbalik ngadto kang Jeremias, apan si Jeremias dili gayod kinahanglan nga mobalik ngadto kanila, ni mobalik man pinaagi sa dalan nga iyang gigikanan. Apan ang Judeyanhong propeta mao gayod ang nagbuhat niana, kay siya nalimbongan sa usa ka bakak ug limbonganong propeta sa wala pa siya mibalik sa Judea—sa wala pa niya mahuman ang buluhaton nga gihatag kaniya.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.
Karon didto sa Betel nagpuyo ang usa ka tigulang nga propeta; ug miabot ang iyang mga anak ug gisugilon kaniya ang tanang mga buhat nga gibuhat niadtong adlawa sa tawo sa Dios didto sa Betel: ang mga pulong nga iyang gisulti sa hari, gisugilon usab nila sa ilang amahan. Ug ang ilang amahan miingon kanila, Asa nga dalan siya miagi? Kay nakita sa iyang mga anak kon asa nga dalan miadto ang tawo sa Dios, nga mianhi gikan sa Juda. Ug siya miingon sa iyang mga anak, Siyahi ako sa asno. Busa gisyahan nila siya sa asno: ug mikabayo siya niini, Ug miapas sa tawo sa Dios, ug nakaplagan niya siya nga naglingkod ilalom sa usa ka encina: ug siya miingon kaniya, Ikaw ba ang tawo sa Dios nga mianhi gikan sa Juda? Ug siya miingon, Ako. Unya siya miingon kaniya, Umuban ka kanako sa balay, ug kumaon ka ug tinapay. Ug siya miingon, Dili ako makahimo sa pagbalik uban kanimo, ni sa pagsulod uban kanimo: ni mokaon ako ug tinapay ni moinom ug tubig uban kanimo niining dapita: Kay giingnan ako pinaagi sa pulong sa Ginoo, Dili ka mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig didto, ni mobalik pag-usab sa pag-agi sa dalan nga imong giagian sa pag-anhi. Siya miingon kaniya, Ako usab usa ka propeta ingon kanimo; ug usa ka manulonda misulti kanako pinaagi sa pulong sa Ginoo, nga nagaingon, Iuli siya uban kanimo ngadto sa imong balay, aron siya makakaon ug tinapay ug makainom ug tubig. Apan namakak siya kaniya. Busa mibalik siya uban kaniya, ug mikaon ug tinapay sa iyang balay, ug miinom ug tubig. Ug nahitabo, samtang naglingkod sila sa lamesa, nga ang pulong sa Ginoo miabut sa propeta nga nagdala kaniya pagbalik: Ug misinggit siya ngadto sa tawo sa Dios nga mianhi gikan sa Juda, nga nagaingon, Mao kini ang giingon sa Ginoo, Tungod kay wala ka motuman sa baba sa Ginoo, ug wala mo magbantay sa sugo nga gisugo kanimo sa Ginoo nga imong Dios, Kondili mibalik ka, ug mikaon ug tinapay ug miinom ug tubig sa dapit nga mahitungod niini ang Ginoo miingon kanimo, Ayaw pagkaon ug tinapay, ug ayaw pag-inom ug tubig; ang imong patayng lawas dili makaabot sa lubnganan sa imong mga amahan.
And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.
Ug nahitabo, human siya makakaon ug tinapay ug makainom, nga iyang gisiyahan alang kaniya ang asno, nga mao, alang sa propeta nga iyang gipapauli. Ug sa dihang siya milakaw na, usa ka leon mitagbo kaniya sa dalan, ug mipatay kaniya; ug ang iyang patayng lawas nahulog sa dalan, ug ang asno mitindog tupad niini, ug ang leon usab mitindog tupad sa patayng lawas. Ug, ania karon, may mga tawo nga miagi, ug nakita nila ang patayng lawas nga nahulog sa dalan, ug ang leon nga nagtindog tupad sa patayng lawas: ug sila miadto ug nagsugilon niini sa siyudad diin nagpuyo ang tigulang nga propeta. Ug sa pagkadungog niini sa propeta nga maoy nagpapauli kaniya gikan sa dalan, siya miingon, Kini mao ang tawo sa Dios, nga wala magtuman sa pulong ni Jehova: busa gitugyan siya ni Jehova ngadto sa leon, nga mipikas kaniya, ug mipatay kaniya, sumala sa pulong ni Jehova, nga iyang gisulti kaniya. Ug siya misulti sa iyang mga anak nga lalake, nga nagaingon, Siyahi alang kanako ang asno. Ug ilang gisiyahan kini. Ug siya miadto ug nakita ang iyang patayng lawas nga nahulog sa dalan, ug ang asno ug ang leon nga nagtindog tupad sa patayng lawas: ang leon wala mokaon sa patayng lawas, ni mopikas sa asno. Ug gikuha sa propeta ang patayng lawas sa tawo sa Dios, ug gipahimutang kini sa ibabaw sa asno, ug gidala kini pagbalik: ug ang tigulang nga propeta miadto sa siyudad, sa pagbangutan ug sa paglubong kaniya. Ug iyang gipahimutang ang iyang patayng lawas sa iyang kaugalingong lubnganan; ug sila nagbangutan ibabaw kaniya, nga nagaingon, Alaut, igsoon ko! Ug nahitabo, human niya siya malubong, nga siya misulti sa iyang mga anak nga lalake, nga nagaingon, Sa diha nga ako mamatay na, nan ilubong ninyo ako sa lubnganan diin gilubong ang tawo sa Dios; ibutang ninyo ang akong mga bukog tupad sa iyang mga bukog: Kay ang pulong nga iyang gisinggit pinaagi sa pulong ni Jehova batok sa halaran sa Bethel, ug batok sa tanang mga balay sa hatag-as nga mga dapit nga anaa sa mga siyudad sa Samaria, sa pagkamatuod mahitabo. 1 Mga Hari 13:11–32.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.
“Sa diha nga ang gahum sa Dios magpamatuod mahitungod sa kon unsa ang kamatuoran, kana nga kamatuoran kinahanglan magpabilin sa walay kataposan ingon nga kamatuoran. Walay ulahi nga mga pagtuo o pangagpas nga supak sa kahayag nga gihatag sa Dios ang pagadawaton. Motungha ang mga tawo nga adunay mga paghubad sa Kasulatan nga alang kanila mao ang kamatuoran, apan dili gayud kamatuoran. Ang kamatuoran alang niining panahona gihatag sa Dios kanato ingon nga patukoranan sa atong pagtoo. Siya gayud mismo mao ang nagtudlo kanato kon unsa ang kamatuoran. Motungha ang usa, ug unya ang lain pa, nga may bag-ong kahayag, nga mosupak sa kahayag nga gihatag sa Dios ubos sa pagpamatuod sa Iyang Balaang Espiritu. Pipila na lamang ang buhi nga nakaagi sa kasinatian nga naangkon diha sa pagpatukod niining kamatuoran. Sa maloloy-ong paagi giluwas sa Dios ang ilang kinabuhi aron ilang masubli, ug masubli hangtod sa katapusan sa ilang kinabuhi, ang kasinatian nga ilang naagian, maingon sa gibuhat ni Juan nga apostol hangtod sa pinakakatapusan sa iyang kinabuhi. Ug ang mga tigdala sa bandila nga nangapukan na sa kamatayon kinahanglan mosulti pinaagi sa pag-imprinta pag-usab sa ilang mga sinulat. Gitugon kanako nga sa ingon niini ang ilang mga tingog pagadunggon. Sila kinahanglan magdala sa ilang pagpamatuod mahitungod sa kon unsa ang naglangkob sa kamatuoran alang niining panahona.
“We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.
“Dili nato dawaton ang mga pulong niadtong moanhi nga adunay mensahe nga nagasupak sa pinasahi nga mga punto sa atong pagtoo. Ilang tigumon ang daghang bahin sa Kasulatan, ug itapok kini ingon nga pamatuod sa palibot sa ilang gipasigarbo nga mga teyorya. Kini nabuhat na sa makadaghan ug makabalikbalik sulod sa milabay nga kalim-an ka tuig. Ug bisan pa nga ang mga Kasulatan mao ang pulong sa Dios, ug angay nga tahuron, ang pag-aplikar niini, kon ang maong pag-aplikar mopalihok sa usa ka haligi gikan sa patukoranan nga gisuportahan sa Dios niining kalim-an ka tuig, usa ka dakung kasaypanan. Ang naghimo sa maong pag-aplikar wala makaila sa kahibulongang pagpamatuod sa Balaang Espiritu nga naghatag og gahum ug kusog sa nangaging mga mensahe nga miabot ngadto sa katawhan sa Dios.
“Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.
“Ang mga pamatuod ni Elder G dili kasaligan. Kon dawaton, gub-on nila ang pagtuo sa katawhan sa Dios diha sa kamatuoran nga naghimo kanato sa atong pagkatawo karon.
“We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]
“Kinahanglan gayud kita magmalig-on niining hilisgutan; kay ang mga punto nga iyang gipaninguhaang pamatud-an pinaagi sa Kasulatan dili malig-on. Wala kini magpamatuod nga ang nangaging kasinatian sa katawhan sa Dios usa ka sayop. Anaa kanato ang kamatuoran; kita gimandoan sa mga manulonda sa Dios. Ilalom sa paggiya sa Balaang Espiritu gihatag ang pagpresentar sa pangutana mahitungod sa santuwaryo. Maayo alang sa matag-usa ang maghilom mahitungod sa mga bahin sa atong pagtoo diin wala sila makigbahin. Ang Dios dili gayud magkasumpaki sa Iyang Kaugalingon. Ang mga pamatuod sa Kasulatan sayop nga nagamit kon pugson aron magpamatuod sa butang nga dili tinuod. May motungha na usab ug laing usa pa, ug magdala ug giingong dakung kahayag, ug mohimo sa ilang mga pagpamahayag. Apan kita magabarug diha sa karaang mga timaan sa utlanan. [1 Juan 1:1–10 quoted.]
“I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.
“Gitudloan ako sa pag-ingon nga kini nga mga pulong mahimo natong gamiton ingon nga haum alang niining panahona, kay miabut na ang panahon nga ang sala kinahanglan tawgon sa iyang tinuod nga ngalan. Gibabagan kita sa atong buluhaton sa mga tawo nga dili makabig, nga nangita sa ilang kaugalingong himaya. Buot nila hunahunaon sila ingon nga mga sinugdanan sa bag-ong mga teoriya, nga ilang ipasundayag uban sa pag-angkon nga kini mao ang kamatuoran. Apan kon dawaton kining mga teoriya, kini modala ngadto sa pagsalikway sa kamatuoran nga sulod sa milabay nga kalim-an ka tuig gihatag sa Dios ngadto sa Iyang katawhan, nga gipamatud-an Niya pinaagi sa pagpadayag sa Espiritu Santo.” Selected Messages, book 1, 161.