The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.
Ang upat ka mga dulumtanan sa Ezequiel kapitulo otso nagdala sa pagpangluhod sa pagpangulo sa iglesia sa Laodicea sa katapusang mga adlaw sa Dios ngadto sa adlaw, ug sa ingon nagdawat sa timaan sa mananap. Ang sunod nga kapitulo, nga mao ra gihapon ang maong panan-awon, naghulagway niadtong anaa sa iglesia sa Dios sa katapusang mga adlaw nga nakadawat sa patik sa Dios. Gipahibalo kita ni Sister White nga ang pagpatik sa Ezequiel kapitulo nuybe mao ra ang pagpatik nga girepresentar diha sa Pinadayag kapitulo pito. Ang Dios nagahukom sa usa ka nasod sa ikatulo ug ikaupat nga kaliwatan niini, ug ang upat ka mga dulumtanan sa Ezequiel nagtimaan sa upat ka mga kaliwatan sa pagsukol nga nagsugod niadtong 1863, sa dihang ang Adventismo sa Laodicea nagpaila ug peke nga hulad sa duha ka papan sa Habacuc nga gihatag ingon nga simbolo sa pakigsaad nga relasyon tali sa Dios ug sa Iyang katawhan, maingon nga ang duha ka papan sa Napulo ka mga Sugo gihatag sa sinugdanan sa karaang Israel.
Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.
Ang bulawang nating baka ni Aaron maoy usa ka peke nga larawan, ang simbolo sa pagrebelde nga napadayag sa takna gayud nga ang Dios naghimo sa duha ka papan nga nagrepresentar sa matuod nga larawan sa pagpangabugho. Ang bulawang nating baka ni Aaron nagtimaan sa peke nga tsart sa 1863, nga nagtangtang sa “pito ka panahon” sa Levitico 26 gikan sa mensahe uban sa ubang mga tagna sa panahon. Busa, ang Laodiceanong Adventismo nagtukod ug larawan sa pagpangabugho sa pinakasugod sa iyang kasaysayan, maingon sa gibuhat ni Aaron sa sinugdanang kasaysayan sa karaang Israel, ug maingon sa gibuhat ni Jeroboam sa sinugdanang kasaysayan sa amihanang gingharian sa Ephraim.
The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.
Ang “pito ka panahon” sa Levitico 26 mao ang unang tagna sa panahon nga giyahan si Miller sa pagsabot, ug kini mao ang unang mutya sa tinagpanahonong tagna nga gisalikway diha sa pagsukol sa 1863. Ang 1863 nagtimaan sa sinugdanan sa pagtabon sa mga mutya sa damgo ni Miller ug sa pagpaila sa peke nga mga mutya ug mga sensilyo. Ang “pito ka panahon” mao ang batong-panulok nga gisalikway sa mga magtutukod. Sa 1863, kadtong mga nahimong mga magtutukod sa templo sa mga Millerita mao ang nagsalikway sa batong-panulok sa “pito ka panahon,” apan sa ulahing mga adlaw kana nga bato mao na karon ang ulohan sa panulok. Kana nga bato nagrepresentar sa Bato sa mga Kapanahonan, ug kini usab girepresentar sa adlaw nga gibuhat sa Ginoo, kay kini simbolo sa pahulay nga Adlaw nga Igpapahulay alang sa yuta. Sa 1844, ang Adbentismong Millerita misaway sa bakak nga sistema sa pagsimba ni Jeroboam, ug mibulag gikan sa “katilingban sa mga mayubiton” nga “nagkalipay” tungod sa unang kapakyasan.
The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.
Ang mga magtutukod gisugoan nga dili gayud mobalik sa “katiguman sa mga mayubiton,” maingon nga ang Judeyanhong propeta gisugoan nga mobalik sa Jerusalem pinaagi sa laing dalan kay sa dalan nga nagdala kaniya ngadto sa 1844. Ang dalan nga nagdala kaniya ngadto sa 1844 mao ang dalan nga iyang gigikanan, nga mao ang Protestantehon, ug nianang kasaysayana ang Protestantehon nahimong apostatang Protestantehon. Ang mga magtutukod gisugoan nga dili gayud mobalik sa “katiguman sa mga mayubiton,” ug gisugoan sila nga dili mokaon sa ilang kalan-on ni moinom sa ilang tubig. Ang mga magtutukod mikaon sa gamay nga basahon nga diha sa kamot sa manulunda niadtong 1840, ug kana nga kalan-on matam-is sa ilang mga baba.
The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.
Ang pagkaon ug pag-inom sa tagna nagrepresentar sa pamaagi nga gigamit sa pagtuon sa Biblia. Ang mga Millerite gihatagan ug piho nga paagi sa pagtuon sa Pulong sa Dios, ug kadtong mga lagda naghimo ug usa ka hingpit nga lahi nga mensahe sa Biblia kaysa sa gihimo sa mga teologo sa apostatang Protestante ug Katolisismo pinaagi sa ilang dinaut nga pamaagi. Ang mga magtutukod, nga mao usab ang Judean nga propeta, dili unta mobalik aron mokaon o moinom sa pamaagi sa bisan apostatang Protestante o Katolisismo. Gibuhat gayod kana sa Judean nga propeta, sa ingon nagpaila nga ang Laodicean nga Adventismo magabuhat usab niana sa 1863, kay niadtong 1863 ilang gigamit ang mga teolohikanhong pangatarungan sa apostatang Protestante aron isalikway ang pag-aplikar ni Miller sa “seven times,” ug sa ingon ilang gipahimutang ang mga larawan sa pangabugho ni Aaron ug ni Jeroboam. Ang unang kaliwatan sa Laodicean nga Adventismo niadto nagsugod na.
After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.
Human sa dihang ang propeta gikan sa Judea nakig-uban kang Jeroboam, misugod siya sa iyang panaw pabalik sa Judea, apan wala gayod siya makaabot didto. Ang propeta nagrepresentar sa Laodiceanong Adventismo, nga, sumala sa inspirasyon, miabot sulod sa kalihukang Millerita niadtong 1856. Si Sister White wala gayod mibiya sa pag-ila sa Adventismo ingon nga Laodicea, ug walay biblikanhong kapamatud-an nga ang Laodicea mausab pa gayod. Adunay mga indibiduwal nga mobiya sa ilang kaugalingong personal nga kasinatian nga Laodiceanon, apan ingon nga iglesia ang Laodicea igasuka gikan sa baba sa Ginoo, kay ang Laodicea nagpasabot og “usa ka katawhan nga gihukman.” Gigamit sa Adventismo kining kahulogan aron moangkon nga kini nagrepresentar sa iglesia nga naglungtad sa panahon sa paghukom diha sa langitnong santuwaryo. Sa ilang pagkabuta ilang giila ang bahin sa Investigative Judgment sa kahulogan sa Laodicea, apan dili nila makita ang Executive Judgment nga tin-aw kaayo nga girepresentahan sa ilang ngalan.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.
Ug ngadto sa manolunda sa iglesia sa mga taga-Laodicea isulat mo; Kini nga mga butang nagaingon ang Amen, ang matinumanon ug tinuod nga saksi, ang sinugdanan sa paglalang sa Dios; Nahibalo Ako sa imong mga buhat, nga ikaw dili bugnaw ni init: Buot Ko unta nga ikaw bugnaw o init. Busa tungod kay ikaw dagaang, ug dili bugnaw ni init, igasuka Ko ikaw gikan sa Akong baba. Tungod kay nagaingon ikaw, Ako dato, ug nadagaya sa mga kabtangan, ug wala nay akong kinahanglanon; ug wala ka mahibalo nga ikaw alaut, ug makalolooy, ug kabus, ug buta, ug hubo. Pinadayag 3:14–17.
The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.
Ang propeta sa Juda sa katapusan gilubong uban sa mini nga propeta nga naglimbong kaniya aron mokaon sa iyang pagkaon ug moinom sa iyang ilimnon. Silang duha nahimutang sa maong lubnganan, ug ang bakakon nga propeta sa Bethel (ang peke nga iglesia), nagtawag kaniya nga igsoon sa dihang siya namatay.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.
Karon may nagpuyo nga usa ka tigulang nga propeta sa Betel; ug miadto ang iyang mga anak ug gisugilon kaniya ang tanang mga buhat nga gibuhat niadtong adlawa sa tawo sa Dios didto sa Betel: ang mga pulong nga iyang gisulti ngadto sa hari, gisugilon usab nila sa ilang amahan. Ug ang ilang amahan miingon kanila, Hain nga dalan siya miagi? Kay nakita sa iyang mga anak kon hain nga dalan miadto ang tawo sa Dios, nga mianhi gikan sa Juda. Ug siya miingon sa iyang mga anak, Silohi akog asno. Busa ilang gisihoan siya sa asno: ug siya misakay niini, Ug miapas sa tawo sa Dios, ug nakita siya nga naglingkod sa ilalom sa usa ka encina: ug siya miingon kaniya, Ikaw ba ang tawo sa Dios nga mianhi gikan sa Juda? Ug siya miingon, Ako man. Unya siya miingon kaniya, Umuban ka kanako sa balay, ug kumaon ka ug tinapay. Ug siya miingon, Dili ako makahimo sa pagpakig-uban pagbalik kanimo, ni sa pagsulod uban kanimo: ni mokaon ako ug tinapay ni moinom ug tubig uban kanimo niining dapita: Kay giingon kini kanako pinaagi sa pulong sa Ginoo, Dili ka mokaon ug tinapay ni moinom ug tubig didto, ni mobalik pa agi sa dalan nga imong giagian sa pag-anhi. Siya miingon kaniya, Ako usab usa ka propeta ingon nga ikaw; ug usa ka manulonda misulti kanako pinaagi sa pulong sa Ginoo, nga nagaingon, Dad-a siya pagbalik uban kanimo ngadto sa imong balay, aron siya makakaon ug tinapay ug makainom ug tubig. Apan siya namakak kaniya. Busa siya miuban pagbalik kaniya, ug mikaon ug tinapay sa iyang balay, ug miinom ug tubig. Ug nahitabo, samtang sila nanaglingkod sa lamesa, nga ang pulong sa Ginoo miabut sa propeta nga nagdala kaniya pagbalik: Ug siya misinggit ngadto sa tawo sa Dios nga mianhi gikan sa Juda, nga nagaingon, Mao kini ang giingon sa Ginoo, Sanglit ikaw misupak sa baba sa Ginoo, ug wala magbantay sa sugo nga gisugo kanimo sa Ginoo nga imong Dios, Apan mibalik ka, ug mikaon ug tinapay ug miinom ug tubig sa dapit nga mahitungod niini ang Ginoo miingon kanimo, Ayaw pagkaon ug tinapay, ug ayaw pag-inom ug tubig; ang imong patayng lawas dili mahidangat ngadto sa lubnganan sa imong mga amahan. 1 Hari 13:11–22.
The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.
Ang mensahe sa ikaduhang manulonda sa ting-init sa 1844 naglangkob sa pag-ila nga ang mga Protestante nga iglesia nangapukan ug nahimong mga anak nga babaye sa Katolisismo. Ang Millerite nga Adventismo nagtawag sa mga lalaki ug mga babaye sa paggula gikan sa maong mga denominasyon, kay ang pagpabilin diha kanila nagpasabot sa espirituhanon ug walay-kataposang kamatayon. Ang bakakon nga propeta sa Bethel nagrepresentar sa relihiyosong sistema nga gitukod ni Jeroboam sa Bethel. Kini usa ka sistema nga nagpahimutang ug usa ka larawan alang sa mananap, ug ang mananap nga gisundog mao ang mananap sa Katolisismo. Ang mga Protestante nagpadayon sa pag-ila sa ilang kaugalingon ingong mga Protestante, apan nagpadayon usab sila sa pagsaulog sa adlaw sa adlaw ingon nga adlaw sa pagsimba, nga mao ang timaan sa awtoridad sa Katolisismo.
The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”
Ang mga Protestante nagaangkon nga sila mga Protestante, bisan pa man nga ang bugtong kahulugan sa pagka-Protestante mao ang pagprotesta batok sa Roma, ug sa pagbuhat niana ang ilang pagpamatuod maoy usa ka larawan sa iglesya sa Roma, kay siya nagaangkon nga usa ka Cristohanong institusyon, bisan pa nga siya walay biblikanhong katarungan alang sa maong pag-angkon. Ang iyang pag-angkon gibase sa walay sulod nga awtoridad sa tradisyon ug nabatasan, nga mao ra ang samang bakak nga awtoridad nga gigamit sa Protestanismo samtang nagaangkon sila nga mga Protestante. Mao kini ang samang lohika nga nagbuta sa mga Seventh-day Adventists aron motuo nga, ingon nga mga Laodicean, anaa gihapon sila sa usa ka luwas nga relasyon sa tugon. Mao kini ang samang bakak nga awtoridad nga gimantala sa karaang Israel sa dihang miingon sila, “Ang templo sa Ginoo, ang templo sa Ginoo kami.”
“The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.
Ang pasidaan wala paminawa sa mga Judiong katawhan. Ilang hingkalimtan ang Dios, ug nawala sa ilang panan-aw ang ilang hataas nga kahigayonan ingon nga Iyang mga representante. Ang mga panalangin nga ilang nadawat wala makahatag ug panalangin sa kalibotan. Ang tanan nilang mga bentaha ilang gigamit alang sa ilang kaugalingong paghimaya. Ilang gikawatan ang Dios sa pag-alagad nga Iyang gikinahanglan gikan kanila, ug ilang gikawatan ang ilang isigkatawo sa relihiyosong giya ug sa usa ka balaang panig-ingnan. Sama sa mga lumolupyo sa kalibotan sa wala pa ang Lunop, gisunod nila ang tanang hunahuna sa ilang daotang mga kasingkasing. Sa ingon niini ilang gihimo nga daw kataw-anan ang mga butang nga balaan, nga nagaingon, ‘Ang templo ni Jehova, ang templo ni Jehova, mao kini’ (Jeremias 7:4), samtang sa maong higayon ilang sayop nga gipakita ang kinaiya sa Dios, gipakaulawan ang Iyang ngalan, ug gihugawan ang Iyang santuwaryo.
“The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.
“Ang mga mag-uuma nga gibutang sa pagdumala sa kaparrasan sa Ginoo wala magmatinud-anon sa pagsalig nga gitugyan kanila. Ang mga sacerdote ug mga magtutudlo dili matinumanon nga mga magtutudlo sa katawhan. Wala nila ipabilin sa atubangan sa mga tawo ang kaayo ug kalooy sa Dios ug ang Iyang pag-angkon sa ilang gugma ug pag-alagad. Kining mga mag-uuma nangita sa ilang kaugalingong himaya. Gitinguha nila ang pag-angkon sa mga bunga sa kaparrasan. Ang ilang tuyo mao ang pagdani sa pagtagad ug pagtahod ngadto sa ilang kaugalingon.” Christ’s Object Lessons, 292.
In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.
Niadtong 1863 natapos ang kalihokan sa mga Millerite, apan mihunong kini sa pagkahimong usa ka kalihokan sa mga taga-Philadelphia niadtong 1856. Ang pagsalikway sa mensahe ni Moises (ang “pito ka mga panahon”), nga gipresentar ni Elias (William Miller), gisalikway, ug ang maong pagsalikway gibase sa pamaagi sa bakakong manalagna sa Bethel. Ang 1863 mao ang katapusan sa kan-uman ug lima ka tuig nga nagsugod niadtong 1798, ug mao ang katapusan sa tagna sa Isaias kapitulo pito.
And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.
Ug nahitabo kini sa mga adlaw ni Ahaz nga anak ni Jotham, anak ni Uzzias, hari sa Juda, nga si Rezin nga hari sa Siria, ug si Pekah nga anak ni Remalias, hari sa Israel, mitungas paingon sa Jerusalem aron sa pagpakiggubat batok niini, apan wala sila makadaug batok niini. Ug gisugilon kini sa panimalay ni David, nga nagaingon, Ang Siria nakighiusa uban kang Ephraim. Ug nangurog ang iyang kasingkasing, ug ang kasingkasing sa iyang katawhan, maingon sa mga kahoy sa lasang nga ginatarog sa hangin. Unya miingon si Jehova kang Isaias, Lakaw karon sa pagtagbo kang Ahaz, ikaw ug si Shear-jashub nga imong anak, sa kinatumyan sa agianan sa tubig sa ibabaw nga linaw, sa dalan paingon sa uma sa magpaputi; Ug ingna siya, Pagmatngon ug pagpabiling malinawon; ayaw kahadlok, ni magmaluya ang imong kasingkasing tungod niining duruha ka tumoy sa nag-aso nga mga sugnod, tungod sa mabangis nga kasuko ni Rezin uban sa Siria, ug sa anak ni Remalias. Tungod kay ang Siria, si Ephraim, ug ang anak ni Remalias, nakigdumot ug dautang laraw batok kanimo, nga nagaingon, Manungas kita batok sa Juda, ug samokon nato kini, ug himoon nato ang usa ka buslot dinha alang sa atong kaugalingon, ug magbutang kita ug usa ka hari sa taliwala niini, mao ang anak ni Tabeal: Kini mao ang giingon sa Ginoong Jehova, Kini dili magapadayon, ni mahitabo. Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig ang Ephraim pagadugmokon, aron kini dili na mahimong usa ka katawhan. Ug ang ulo sa Ephraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak ni Remalias. Kon kamo dili motoo, sa pagkatinuod kamo dili mapalig-on. Isaias 7:1–9.
The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).
Ang tagna nga kan-uman ug lima ka tuig sa bersikulo otso nagtimaan nga “sulod” sa yugto sa kan-uman ug lima ka tuig ang amihanang gingharian sa napulo ka mga banay pagadad-on ngadto sa pagkabinihag. Ang panan-awon gitala sa tuig 742 BC, ug napulog siyam ka tuig sa ulahi, sa 723 BC, ang Ephraim natibulaag ug gidala ngadto sa pagkabinihag sa mga Asiryano. Sa 677 BC, sa katapusan sa kan-uman ug lima ka tuig, ang hari nga si Manases nadakpan ug gidala ngadto sa Babilonia. Ang sinugdanan nga punto sa 742 BC nagtimaan sa usa ka gubat sibil tali sa amihanang gingharian ug sa habagatang mga gingharian sa Israel, maingon nga ang 1863 nagtimaan sa tinuod gayud nga sentro sa Gubat Sibil sa Tinipong Bansa sa Amerika tali sa Amihanan ug Habagatan. Ang tagna gipahibalo ni Isaias didto sa literal nga mahimayaong yuta (Juda), ug ang tagna sa 1863 natuman diha sa espirituhanong mahimayaong yuta (ang Tinipong Bansa sa Amerika).
There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.
Adunay tulo ka mga ilhanan sa dalan sulod sa panagna nga kan-uman ug lima ka tuig. Ang gubat sibil sa 742 BC gisundan, sulod sa napulog-siyam ka tuig, sa pagkatibulaag sa amihanang gingharian sa 723 BC. Sa katapusan sa kan-uman ug lima ka tuig, ang habagatang gingharian gitibulaag. Ang panagna, lakip ang sinugdanan ug katapusan niini, nagrepresentar sa duha ka “mga kapungot” sa Dios batok sa amihanang ug habagatang mga gingharian, ug kining duha ka mga kapungot giunhan sa napulog-siyam ka tuig sa ilang mga sinugdanan, ug dayon gisundan pa sa laing napulog-siyam ka tuig nga misunod sa ilang mga katumanan.
The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.
Ang tibuok nga chiastic nga estruktura nagaila sa usa ka yugto sa giyerang sibil tali sa amihanan ug habagatan nga nagtimaan sa sinugdanan ug katapusan. Sa taliwala sa sinugdanan ug katapusan, ang duruha ka magkabangi sa maong giyerang sibil gidala usab ngadto sa pagkaulipon, ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig nga sila gitigom gikan sa ilang magkatibulaag nga kahimtang sa pagkaulipon ngadto sa usa ka nasod, miabot sila sa 1863, nga mao ang petsa sa Emancipation Proclamation nga nagpagawas sa mga ulipon. Ang tagna sa usa ka giyerang sibil sa literal nga Juda natapos diha sa giyerang sibil sa espirituhanong Juda, kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang, kay Siya mao ang Alpha ug Omega.
The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.
Ang kasaysayan sa 1863 gilarawan pinaagi sa kasaysayan sa 742 BC, sa dihang ang manalagna nga si Isaias, uban sa iyang anak nga lalaki, naghatud ug mensahe ngadto sa daotang hari sa Juda (Ahaz). Ang 742 BC diha sa maong pahayag girepresentahan pinaagi sa pagpamatuod ni hari Ahaz, nga hari sa Juda ug nga mipahunong sa pag-alagad sa balaang puloy-anan sa Dios, ug nga nagpasad ug iyang labawng saserdote sa pagtukod ug usa ka hulagway sa usa ka templo sa Siria sulod mismo sa mga hawanan sa yutan-ong balaang puloy-anan sa Dios.
In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.
Sa kasaysayan ni daotang hari nga si Ahaz (gitimaan sa tagna ni Isaias ingong 742 BC), ang pangulo sa Jerusalem nagpaila sa pagsimba sa paganismo (Katolisismo) ngadto sa iglesia sa Dios, maingon nga ang Adventismong Laodicea mibalik sa pamaagi sa apostatang Protestantismo aron isalikway ang mensahe ni Moises nga gidala ni Elias. Sa 742 BC, giatubang ni Isaias ang daotang hari sa Juda didto sa tumoy sa agianan sa tubig sa ibabaw nga lim-aw, dapit sa uma sa magpaputi, ug gidala niya ang iyang anak uban kaniya sa dihang gibuhat niya kini. Ang ngalan sa iyang anak maoy usa ka timaan, ug sa dihang giatubang sa propeta gikan sa Juda si hari Jeroboam, gihatagan usab niya siya ug usa ka timaan.
Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.
Tan-awa, ako ug ang mga anak nga gihatag kanako sa Ginoo maoy mga timailhan ug mga katingalahan sa Israel gikan sa Ginoo sa mga panon, nga nagapuyo sa bukid sa Zion. Isaias 8:18.
The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.
Ang ngalan sa anak ni Isaias nga “Shearjashub” nagpasabot, “usa ka salin mobalik.” Kadtong “mobalik” nga naglangkob sa salin mao kadtong naghulat sa Ginoo sulod sa panahon sa paglangan.
And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.
Ug ako magahulat sa Ginoo, nga nagtago sa iyang nawong gikan sa balay ni Jacob, ug ako mosalig kaniya. Tan-awa, ako ug ang mga anak nga gihatag kanako sa Ginoo maoy mga ilhanan ug mga kahibulongan sa Israel gikan sa Ginoo sa mga panon, nga nagapuyo sa bukid sa Zion. Isaias 8:17, 18.
When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.
Sa dihang si Isaias nakig-atubang sa daotang hari nga si Ahaz sa 742 BC, siya nagrepresentar niadtong mga “naghulat,” kay ang tanang mga propeta nagasulti mahitungod sa ulahing mga adlaw, ug kadtong mga “naghulat” sa ulahing mga adlaw mao kadtong nakaantus sa unang kapakyasan. Si Jeremias naghunahuna nga ang Dios namakak, ug nagpugong sa ulan, ug si Isaias naghunahuna nga gitago sa Dios “ang iyang nawong gikan sa balay ni Jacob,” apan si Isaias mihukom nga siya magahulat, ug mangita sa Ginoo, nga nagrepresentar sa mga “maalamon” panahon sa paglangan sa panan-awon. Kadtong namalik ug mibulag sa bililhon gikan sa daotan, nga pagahimoon unta nga baba sa Dios, gisilyohan, ug busa gitandi kanila kadtong modawat sa marka sa mananap.
And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.
Ug daghan kanila ang mapandol, ug mangapukan, ug mangabuak, ug mabitik, ug madakpan. Hugti ang pagpamatuod, timri ang kasugoan taliwala sa akong mga tinun-an. Ug ako magahulat sa Ginoo, nga nagtago sa iyang nawong gikan sa balay ni Jacob, ug ako magasalig kaniya. Ania karon, ako ug ang mga anak nga gihatag sa Ginoo kanako maoy mga timaan ug mga katingalahan sa Israel gikan sa Ginoo sa mga panon, nga nagapuyo sa bukid sa Zion. Ug sa diha nga sila moingon kaninyo, Pangitaa ninyo sila nga may mga espiritung pamilyar, ug ang mga salamangkiro nga nanaghuni ug nanagbagulbol: dili ba ang usa ka katawohan kinahanglan mangita ngadto sa ilang Dios? alang ba sa mga buhi ngadto sa mga patay? Ngadto sa kasugoan ug ngadto sa pagpamatuod: kon sila dili mosulti sumala niining pulonga, kini tungod kay walay kahayag diha kanila. Isaias 8:16–20.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
“Kini dili mga pulong ni Sister White, kondili mga pulong sa Ginoo, ug ang Iyang mensahero mihatag niini kanako aron ihatag ko kaninyo. Ang Dios nagatawag kaninyo nga dili na magtrabaho nga supak sa Iyang katuyoan. Daghang pahimangno ang gihatag mahitungod sa mga tawo nga nagaangkon nga mga Kristohanon samtang ilang ginapadayag ang mga kinaiya ni Satanas, nga pinaagi sa espiritu, pulong, ug buhat nagakontra sa pag-uswag sa kamatuoran, ug sa pagkatinuod nagsunod sa dalan diin si Satanas nagamando kanila. Tungod sa kagahi sa ilang kasingkasing, ilang gigunitan ang kagamhanan nga sa bisan unsang paagi dili ila, ug nga dili nila angay gamiton. Miingon ang dakong Magtutudlo, ‘Aking pukanon, pukanon, pukanon.’ Ang mga tawo nagaingon didto sa Battle Creek, ‘Ang templo sa Ginoo, ang templo sa Ginoo kami,’ apan sila nagagamit ug komon nga kalayo. Ang ilang mga kasingkasing wala mapahumok ug mapailalom pinaagi sa grasya sa Dios.” Manuscript Releases, tomo 13, 222.