The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the curse pronounced against rebuilding Jericho.
Ang pagsukol sa Laodiceanong Adventismo niadtong 1863, gisimbolohan pinaagi sa tunglo nga gipahayag batok sa pagtukod pag-usab sa Jerico.
And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.
Ug niadtong panahona gipasumpa sila ni Josue, nga nagaingon: Tinunglo ang tawo sa atubangan sa Ginoo nga motindog ug magatukod niining siyudad sa Jerico; ibutang niya ang patukoranan niini pinaagi sa iyang kamagulangang anak, ug pinaagi sa iyang kamanghuran nga anak pagapatindogon niya ang mga ganghaan niini. Josue 6:26.
The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the builders rejecting the corner stone.
Ang pagsukol sa Laodicean nga Adventismo niadtong 1863, gisimbolohan pinaagi sa mga magtutukod nga nagsalikway sa pamag-angng bato.
Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. Matthew 21:42, 43.
Si Jesus miingon kanila, Wala ba gayud kamo makabasa sa mga kasulatan: Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao kini ang nahimong pangulong bato sa pamag-ang; kini gikan sa Ginoo, ug kahibulongan kini sa among mga mata? Busa magaingon ako kaninyo, Ang gingharian sa Dios kuhaon gikan kaninyo, ug ihatag ngadto sa usa ka nasud nga magapamunga sa mga bunga niini. Mateo 21:42, 43.
The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Aaron’s golden calf.
Ang pagrebelde sa Laodiceanong Adventismo niadtong 1863 gipatipihan pinaagi sa bulawang nating baka ni Aaron.
For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:23–25.
Kay sila miingon kanako, Paghimoa kami ug mga dios, nga mouna kanamo; kay mahitungod niining si Moises, ang tawo nga nagdala kanamo paggawas gikan sa yuta sa Egipto, wala kami mahibalo kon unsa na ang nahitabo kaniya. Ug ako miingon kanila, Bisan kinsa nga adunay bulawan, pabaklasa sila niini. Busa gihatag nila kini kanako; unya akong gilabay kini ngadto sa kalayo, ug migula kining nating baka. Ug sa pagkakita ni Moises nga ang katawohan hubo; (kay gihuboan sila ni Aaron alang sa ilang kaulawan sa atubangan sa ilang mga kaaway). Exodo 32:23–25.
The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Jeroboam’s two golden calves.
Ang pagrebelde sa Adbentismo sa Laodicea niadtong 1863 gitipohan pinaagi sa duha ka bulawang nating baka ni Jeroboam.
If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. 1 Kings 12:27–29.
Kon kini nga katawhan motungas aron sa paghalad sa mga halad didto sa balay ni Jehova sa Jerusalem, nan ang kasingkasing niining katawhan mobalik pag-usab ngadto sa ilang ginoo, bisan ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda, ug patyon nila ako, ug mobalik sila pag-usab ngadto kang Rehoboam nga hari sa Juda. Busa ang hari mikuha ug tambag, ug naghimo ug duruha ka nating vaca nga bulawan, ug miingon kanila, Labihan na alang kaninyo ang pagtungas ngadto sa Jerusalem: ania karon ang imong mga dios, Oh Israel, nga nagdala kanimo gikan sa yuta sa Egipto. Ug iyang gibutang ang usa sa Bethel, ug ang usa pa gibutang niya sa Dan. 1 Mga Hari 12:27–29.
The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the prophet from Judah who died between the ass and the lion.
Ang pagrebelde sa Adventismo sa Laodicea niadtong 1863 gitipohan pinaagi sa propeta gikan sa Juda nga namatay tali sa asno ug sa leon.
And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. 1 Kings 13:23, 24.
Ug nahitabo, tapos na siya makakaon ug tinapay, ug tapos na siya makainom, nga iyang gisillahan alang kaniya ang asno, sa ato pa, alang sa propeta nga iyang gipabalik. Ug sa diha nga siya milakaw na, usa ka leon misugat kaniya sa dalan, ug mipatay kaniya: ug ang iyang patayng lawas nahulog sa dalan, ug ang asno nagtindog tupad niini, ug ang leon usab nagtindog tupad sa patayng lawas. 1 Mga Hari 13:23, 24.
The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the tenth test of ancient Israel that began their wandering in the wilderness.
Ang pagrebelde sa Laodiceanong Adventismo niadtong 1863, gikatipohan pinaagi sa ikanapulong pagsulay sa karaang Israel nga maoy sinugdanan sa ilang pagpanglangyaw didto sa kamingawan.
But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:21–23.
Apan ingon sa pagkatinuod nga ako buhi, ang tibuok yuta mapuno sa himaya sa Ginoo. Tungod kay kining tanan nga mga tawo nga nakakita sa akong himaya ug sa akong mga milagro nga akong gibuhat didto sa Ehipto ug sa kamingawan, ug nakasulay kanako karon sa napulo na ka higayon, ug wala mamati sa akong tingog; sa pagkatinuod dili nila makita ang yuta nga akong gipanumpaan ngadto sa ilang mga amahan, ni may bisan kinsa kanila nga nakapukaw sa akong kasuko nga makakita niini: Apan ang akong alagad nga si Caleb, tungod kay siya may laing espiritu uban kaniya ug misunod kanako sa hingpit, siya akong dad-on ngadto sa yuta diin siya miadto; ug ang iyang kaliwat makapanag-iya niini. Mga Numero 14:21–23.
The apostle Paul taught:
Ang apostol nga si Pablo nagtudlo:
Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.
Karon kining tanang mga butanga nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan; ug kini gisulat alang sa atong pagpahimangno, sa ibabaw namo nga gikaabtan sa mga katapusan sa kalibotan. 1 Corinto 10:11.
Commenting on that prophetic principle, Sister White said:
Sa pagkomento bahin nianang prinsipyo sa pagtagna, si Sister White miingon:
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
“Ang matag usa sa karaang mga propeta namulong dili kaayo alang sa ilang kaugalingong panahon kondili alang sa ato, busa ang ilang pagpanagna may gahum alang kanato. ‘Karon kining tanan nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini gisulat alang sa atong pagpahimangno, kang kinsa miabut ang mga katapusan sa kalibotan.’ 1 Corinto 10:11. ‘Dili ngadto sa ilang kaugalingon, kondili ngadto kanato sila nag-alagad sa mga butang, nga karon gipahibalo kaninyo pinaagi niadtong mga nagwali sa ebanghelyo kaninyo uban sa Espiritu Santo nga gipadala gikan sa langit; mga butang nga gitinguha sa mga manulonda nga masud-ong.’ 1 Pedro 1:12....
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
“Ang Biblia nagtigom ug nagbugkos sa tingub sa iyang mga bahandi alang niining kataposang kaliwatan. Ang tanang dagkung mga hitabo ug matinahuron nga mga transaksiyon sa kasaysayan sa Daang Tugon nahitabo na, ug nagakahitabo karon pag-usab, sa iglesia niining ulahing mga adlaw.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
The message of the latter rain, according to Isaiah, is a message, for he identifies that the wicked will refuse to hear it, and he describes that message as “line upon line”.
Ang mensahe sa ulahing ulan, sumala kang Isaias, usa ka mensahe; kay iyang gipaila nga ang mga daotan magdumili sa pagpatalinghog niini, ug iyang gihulagway kana nga mensahe ingon nga “linya ibabaw sa linya”.
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
Kinsa man ang iyang tudloan ug kahibalo? ug kinsa man ang iyang pasabton sa pagtulon-an? sila ba nga gipaninghoy na gikan sa gatas, ug gikuha na gikan sa mga suso. Kay ang sugo kinahanglan ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay: Kay pinaagi sa mga ngabil nga nag-utingkag ug sa laing pinulongan siya mosulti niining katawohan. Kang kinsa siya miingon, Mao kini ang kapahulayan nga pinaagi niini inyong mapapahulay ang gikapuyan; ug mao kini ang pagpahayahay: apan sila dili buot mamati. Apan ang pulong sa Ginoo alang kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan paatras, ug mabunggo, ug mabitik, ug madakpan. Isaias 28:9–13.
Of the six lines we have just identified, and there are of course others we have not pointed out, one emphasizes 1863, as the end of a progressive test that led to wandering in the wilderness. Two emphasize a former covenant people being passed by and replaced by a new chosen people. One marks a curse for rebuilding something that was intended to be left destroyed and abandoned under God’s curse as it was, and another marks a curse for returning where you were forbidden to go. Two provide examples of counterfeits of the two tables of the Ten Commandments, that represented Habakkuk’s two tables.
Sa unom ka linya nga atong bag-o lang giila, ug adunay, sa pagkatinuod, uban pa nga wala nato hisgoti, ang usa naghatag og paghatag-diin sa 1863, ingon nga katapusan sa usa ka nagpadayon nga pagsulay nga mitultol ngadto sa paglatagaw sa kamingawan. Duha naghatag og paghatag-diin sa usa ka kanhing katawhan sa pakigsaad nga gilabyan ug gipulihan sa usa ka bag-ong piniling katawhan. Ang usa nagtimaan sa usa ka tunglo batok sa pagtukod pag-usab sa usa ka butang nga gituyo nga pabiling guba ug gibiyaan ilalom sa tunglo sa Dios sumala sa nahimutangan niini, ug ang lain nagtimaan sa usa ka tunglo batok sa pagbalik ngadto sa dapit diin gidid-an ka sa pag-adto. Duha naghatag og mga pananglitan sa mga peke nga hulad sa duha ka papan sa Napulo ka Sugo, nga nagrepresentar sa duha ka papan ni Habakkuk.
The golden calves of Aaron and Jeroboam represent a counterfeit image of jealousy, that represented the counterfeit 1863 chart. When brought together, the two witnesses of Aaron and Jeroboam teach that Habakkuk’s two tables represent one table, the very same way the two tables of the Ten Commandments represent one law of God. Together they become one symbol, that is made up of two when they are brought together. The same prophetic dynamics of the two tables of the law of God exist in Habakkuk’s two tables, and together Aaron and Jeroboam’s counterfeits address that prophetic phenomenon.
Ang bulawang mga nating baka ni Aaron ug ni Jeroboam nagrepresentar sa usa ka mini nga hulagway sa pangabugho, nga nagrepresentar sa mini nga tsart sa 1863. Sa dihang pagahiuson, ang duha ka mga saksi ni Aaron ug ni Jeroboam nagatudlo nga ang duha ka mga papan ni Habakkuk nagrepresentar sa usa ka papan, sa mao gayud nga paagi nga ang duha ka mga papan sa Napulo ka mga Sugo nagrepresentar sa usa ka balaod sa Dios. Sa tingub nahimo silang usa ka simbolo, nga gilangkuban sa duha sa dihang sila pagahiuson. Ang mao nga mga dinamikang tagnaon sa duha ka mga papan sa balaod sa Dios anaa sa duha ka mga papan ni Habakkuk, ug sa tingub ang mga mini ni Aaron ug ni Jeroboam naghisgot nianang panghitabong tagnaon.
The first generation of Adventism has been typified by the image of jealousy in Ezekiel chapter eight. The vision that begins on the fifth day, of the sixth month in the sixth year in chapter eight of Ezekiel, continues into chapter nine, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is represented. When addressing the illustration of the sealing of chapter nine, Sister White includes the attribute of God’s character that identifies that it is in the third and fourth generation where God judges those who are disobedient. She therefore incorporates the truth associated directly with the second commandment, which is the commandment that forbids the worship of idols, as were Aaron’s and Jeroboam’s golden calves.
Ang unang kaliwatan sa Adventismo gihulagway pinaagi sa larawan sa pangabugho diha sa Ezekiel kapitulo otso. Ang panan-awon nga nagsugod sa ikalimang adlaw, sa ikaunom nga bulan sa ikaunom nga tuig diha sa kapitulo otso sa Ezekiel, nagapadayon ngadto sa kapitulo nuwebe, diin girepresentar ang pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Sa paghisgot sa hulagway sa pagtimri sa kapitulo nuwebe, gilakip ni Sister White ang hiyas sa kinaiya sa Dios nga nagaila nga sa ikatulo ug ikaupat nga kaliwatan ang Dios magahukom niadtong mga masupilon. Busa iyang giapil ang kamatuoran nga tuwirang nalangkit sa ikaduhang sugo, nga mao ang sugo nga nagdili sa pagsimba sa mga diosdios, sama sa bulawang mga nating baka ni Aaron ug ni Jeroboam.
“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
“‘Ug iyang gitawag ang tawo nga sinul-oban sa lino, nga may sudlanan sa tinta sa magsusulat sa iyang kiliran; ug ang Ginoo miingon kaniya, Lakaw latas sa taliwala sa siyudad, latas sa taliwala sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nanghupaw ug nagatu-aw tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niana. Ug sa uban Siya miingon samtang ako nakadungog, Sumunod kamo kaniya latas sa siyudad, ug panghampaka: ayaw pagpasayloa sa inyong mata, ni malooy kamo: laglaga sa hingpit ang tigulang ug batan-on, ang mga ulay, ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw pagduol sa bisan kinsang tawo nga adunay timaan; ug magsugod kamo sa Akong balaang puloy-anan. Unya sila misugod sa mga tigulang nga tawo nga didto sa atubangan sa balay.’”
“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.
“Si Jesus hapit na mobiya sa luklukan sa kalooy sa langitnong santuwaryo aron magsul-ob sa mga sapot sa panimalos ug ibubo ang Iyang kapungot diha sa mga paghukom batok niadtong wala motubag sa kahayag nga gihatag sa Dios kanila. ‘Tungod kay ang silot batok sa dautang buhat wala ipatuman sa madali, busa ang kasingkasing sa mga anak sa mga tawo hingpit nga nahimutang diha kanila sa pagbuhat ug dautan.’ Imbis nga mapahinay sila pinaagi sa pailub ug sa hataas nga pag-antus nga gipakita sa Ginoo ngadto kanila, kadtong wala mahadlok sa Dios ug wala mahigugma sa kamatuoran nagpalig-on sa ilang mga kasingkasing sa ilang dautang dalan. Apan adunay mga utlanan bisan pa sa pagkamainantuson sa Dios, ug daghan ang milapas gayud niining mga utlanan. Ilang gilapas ang mga utlanan sa grasya, ug busa ang Dios kinahanglan nga molihok ug ipanalipdan ang Iyang kaugalingong dungog.
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
“Mahitungod sa mga Amorehanon miingon ang Ginoo: ‘Sa ikaupat nga kaliwatan mobalik sila nganhi pag-usab: kay ang pagkadaotan sa mga Amorehanon wala pa mapuno.’ Bisan tuod kining nasora iladong kaayo tungod sa iyang pagsimba sa mga diosdios ug sa iyang pagkadunot, wala pa niini mapuno ang copa sa iyang pagkadaotan, ug ang Dios dili pa mohatag ug sugo alang sa hingpit nilang pagkalaglag. Ang katawhan kinahanglan makakita sa diosnong gahum nga ikapadayag sa tin-aw ug iladong paagi, aron sila mahibilin nga walay ikapangatarongan. Ang maloloy-ong Magbubuhat andam nga magmapailubon sa ilang pagkadaotan hangtod sa ikaupat nga kaliwatan. Unya, kon walay makita nga kausaban ngadto sa labi pang maayo, ang Iyang mga paghukom mopadangat kanila.”
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
“Uban sa dili masayop nga katukma ang Walay Kinutoban nagapadayon sa pag-isip sa tanang mga nasod. Samtang ang Iyang kalooy gitanyag uban sa mga tawag sa paghinulsol, kini nga husay magapabiling bukas; apan sa dihang ang mga ihap moabot na sa usa ka tino nga gidaghanon nga gitakda sa Dios, magsugod ang pag-alagad sa Iyang kapungot. Ang husay pagatakyupan na. Ang balaang pailub mohunong. Wala nay paghangyo sa kalooy alang kanila.”
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
“Ang manalagna, samtang nagtan-aw sa mga katuigan nga moagi, nakita sa iyang panan-aw kining panahona. Ang mga nasod niining panahona maoy nakadawat sa mga kalooy nga wala pa gayoy ikatandi. Ang labing pinili sa mga panalangin sa langit gihatag kanila, apan ang nagkadaghang pagkamapahitas-on, kahakog, pagsimba sa mga diosdios, pagyubit sa Dios, ug ubos nga pagkadili mapasalamaton nahisulat batok kanila. Sila sa madali nagapanirado sa ilang husay uban sa Dios.
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
“Apan ang hinungdan nga ako mokurog mao ang kamatuoran nga kadtong mga nakadawat sa labing daghang kahayag ug mga pribilehiyo nahugawan sa nagalungtad nga kasal-anan. Naimpluwensiyahan sa mga dili matarong nga naglibot kanila, daghan, bisan pa sa mga nagaangkon sa kamatuoran, nangabugnaw ug nadala sa kusog nga sulog sa daotan. Ang kinatibuk-ang pagtamay nga ipinaagi batok sa tinuod nga pagkadiosnon ug pagkabalaan maoy nagdala niadtong wala magpabiling suod nga nakigdugtong sa Dios sa pagkawala sa ilang pagtahod sa Iyang balaod. Kon sila nagsunod sa kahayag ug nagtuman sa kamatuoran gikan sa kasingkasing, kining balaan nga balaod unta makita nila nga labi pang bililhon sa dihang kini pagatamayon ug isalikway. Samtang ang kawalay-pagtahod sa balaod sa Dios labi pang dayag nga makita, ang linya sa pagkalain tali sa mga nagabantay niini ug sa kalibotan labi pang matin-aw nga maila. Ang gugma alang sa balaang mga sugo nagadugang sa usa ka hut-ong sumala sa pagdugang sa pagtamay batok kanila sa laing hut-ong.”
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
“Ang krisis sa dili madugay moabut na. Ang mga numero nga paspas nga nagkadaghan nagpakita nga ang panahon sa pagduaw sa Dios hapit na moabot. Bisan pa nga dili Siya buot mosilot, apan mosilot gayud Siya, ug kana sa madali. Ang mga nagalakaw diha sa kahayag makakita sa mga timailhan sa nagasingabot nga katalagman; apan dili sila maglingkod sa kahilom, nga walay kabalaka, samtang nagapaabut sa pagkalaglag, nga nagalipay sa ilang kaugalingon pinaagi sa pagtuo nga panalipdan sa Dios ang Iyang katawhan sa adlaw sa pagduaw. Dili gayud kana mao. Kinahanglan nilang masabtan nga ilang katungdanan ang maningkamot nga mapinadayunon sa pagluwas sa uban, nga nagatan-aw uban sa malig-on nga pagtuo ngadto sa Dios alang sa tabang. ‘Ang mainiton ug mabaskugong pag-ampo sa matarung nga tawo adunay dakung gahum.’”
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
“Ang lebadura sa pagkadiosnon wala pa hingpit nga mawad-an sa iyang gahum. Sa panahon nga ang katalagman ug pagkaluya sa iglesia maoy labing dako, ang gamayng pundok nga nagabarog diha sa kahayag magapanghupaw ug magapanaghoy tungod sa mga dulumtanan nga ginahimo sa yuta. Apan ilabi na gayud nga ang ilang mga pag-ampo mosaka alang sa iglesia tungod kay ang mga sakop niini nagabuhat sumala sa binuhatan sa kalibotan.
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
“Ang mainiton nga mga pag-ampo niining matinumanong pipila dili mahimong kawang. Sa diha nga ang Ginoo mogula ingon nga usa ka maninimalos, moanhi usab Siya ingon nga maglalaban sa tanan niadtong nagbantay sa pagtuo diha sa kaputli niini ug nagtipig sa ilang kaugalingon nga walay buling gikan sa kalibutan. Niining panahona nga ang Dios nagsaad sa pagpanimalos alang sa Iyang kaugalingong mga pinili, nga nagtuaw ngadto Kaniya sa adlaw ug gabii, bisan pa ug Siya nagpailub kanila sa hataas nga panahon.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.
“Ang sugo mao kini: ‘Lumatas ka sa taliwala sa ciudad, sa taliwala sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nanghupaw ug nanagtu-aw tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niini.’ Kining mga nagapanghupaw ug nagatu-aw nagapadayag sa mga pulong sa kinabuhi; nanagdumili sila, nanambag, ug nagpakilooy. Ang uban nga nanagpasipala sa Dios naghinulsol ug nagpaubos sa ilang mga kasingkasing sa atubangan Niya. Apan ang himaya sa Ginoo mibulag na gikan sa Israel; bisan pa nga daghan sa gihapon ang nagpadayon sa mga porma sa relihiyon, ang Iyang gahum ug presensya wala na diha.” Testimonies, tomo 5, 207–210.
To rightly divide the vision of the sealing as set forth by Ezekiel, it is essential to understand the four generations of Adventism. Sister White begins the passage we selected by directly referencing Ezekiel chapter nine, and the portion we have selected also ends with a direct reference of Ezekiel chapter nine. In the passage she says of Ezekiel, “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision.” Ezekiel saw the circumstances that are occurring during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Aron sa hustong pagbahinbahin sa panan-awon bahin sa pagtimri ingon sa gipadayag ni Ezekiel, mahinungdanon ang pagsabot sa upat ka kaliwatan sa Adventismo. Gisugdan ni Sister White ang tudling nga atong gipili pinaagi sa direkta nga paghisgot sa Ezekiel kapitulo nuebe, ug ang bahin usab nga atong gipili natapos pinaagi sa usa ka direkta nga paghisgot sa Ezekiel kapitulo nuebe. Sa maong tudling nagaingon siya mahitungod kang Ezekiel, “Ang manalagna, samtang nagtan-aw ngadto sa mga kapanahonan, nakita sa iyang panan-aw kining panahona nga gipakita sa iyang atubangan.” Nakita ni Ezekiel ang mga kahimtang nga nagakahitabo panahon sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.
In the previous article we identified with three specific passages from the Spirit of Prophecy that Isaiah’s “drunkards of Ephraim,” who in this passage are identified as the “ancient men,” and who in both passages represent the leadership of Jerusalem (Adventism), cannot see that there is to be a mighty manifestation of the power of God as in former years. In this passage the very manifestation of God’s power that they refuse to see will occur as part of the divine judgment which is brought upon them, for it is stated that, “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”
Sa miaging artikulo atong gipaila, pinaagi sa tulo ka piho nga mga pahayag gikan sa Espiritu sa Tagna, nga ang “mga hubog sa Ephraim” ni Isaias, nga dinhi niining tekstoha giila ingon nga ang “mga tigulang nga mga tawo,” ug nga sa duha ka mga pahayag nagrepresentar sa pagpangulo sa Jerusalem (Adventismo), dili makakita nga aduna pay usa ka gamhanang pagpadayag sa gahum sa Dios sama sa nahaunang mga tuig. Niini nga tekstoha, ang maong pagpadayag gayud sa gahum sa Dios nga ilang gidumilian nga makita mahitabo ingon nga kabahin sa balaang paghukom nga ipahamtang batok kanila, kay gipahayag man nga, “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”
Laodicean Adventism refuses to see the manifestation of the latter rain that began sprinkling on September 11, 2001, but they will see the climax of that rainfall when the message of the Midnight Cry is repeated in the last days. That message is Islam of the third Woe. Did not the leadership of ancient Israel, who had just crucified their Messiah watch as the Holy Spirit was poured out at Pentecost?
Ang Adventismo sa Laodicea nagdumili sa pagtan-aw sa pagpadayag sa ulahing ulan nga misugod sa pagwisik niadtong Septiyembre 11, 2001, apan ilang makita ang kinatumyan nianang ulan inig-usab sa mensahe sa Tunga-tungang Pagtu-aw sa katapusang mga adlaw. Kana nga mensahe mao ang Islam sa ikatulong Kaalaotan. Wala ba tan-awa sa pagpangulo sa karaang Israel, nga bag-o pa lang naglansang sa ilang Mesiyas sa krus, ang pagbubo sa Balaang Espiritu sa Pentecostes?
The passage is identifying the church, which by context is represented by Ezekiel as Jerusalem, and the members within the church (Jerusalem), are contrasted by a “little company,” who are also identified as those “that walk in the light,” and are the “faithful few.” The Bible teaches that “many” are called, but “few” are chosen. The subject of the passage includes the wrath of God that is brought upon His people. The people have brought their judgment upon themselves, but God is specific in emphasizing that it is His angels that accomplish the work of destruction. God never lies, and He has promised that it is He that visits the iniquity of men unto the third and fourth generation. To attribute the execution of judgment to any other than God is to deny His character, and suggest He is a liar.
Ang teksto nagaila sa iglesia, nga sumala sa konteksto gihulagway ni Ezekiel ingon nga Jerusalem, ug ang mga sakop sulod sa iglesia (Jerusalem) gikomparar sa usa ka “gagmay’ng pundok,” nga giila usab ingon nga sila “nga nagalakaw diha sa kahayag,” ug mao ang “matinumanong pipila.” Ang Biblia nagtudlo nga “daghan” ang tinawag, apan “pipila” ang pinili. Ang hilisgutan sa teksto naglakip sa kapungot sa Dios nga ipahamtang ibabaw sa Iyang katawhan. Ang katawhan maoy nagdala sa ilang hukom ibabaw sa ilang kaugalingon, apan ang Dios tin-aw sa pagpasiugda nga ang Iyang mga manulonda mao ang nagatuman sa buluhaton sa paglaglag. Ang Dios dili gayud mamakak, ug Iyang gisaad nga Siya mao ang nagadu-aw sa kasal-anan sa mga tawo hangtod sa ikatolo ug ikaupat nga kaliwatan. Ang pag-ingon nga ang pagpatuman sa hukom ikahatag kang bisan kinsa gawas sa Dios mao ang paglimod sa Iyang kinaiya, ug nagpasabot nga Siya usa ka bakakon.
The passage identifies that when the destroying angels of Ezekiel begin to go through Jerusalem, that it is then that, “the ministry of His wrath commences.” God’s wrath begins with Jerusalem, which is his church, which is Laodicean Adventism.
Ang pahayag nag-ila nga sa dihang ang mga manlalaglag nga mga manulunda sa Ezekiel magsugod sa paglabay sa Jerusalem, didto na magsugod “ang ministeryo sa Iyang kapungot.” Ang kapungot sa Dios magsugod sa Jerusalem, nga mao ang Iyang iglesia, nga mao ang Laodiceanong Adventismo.
For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.
Kay ang panahon miabut na nga ang paghukom kinahanglan magsugod sa balay sa Dios; ug kon kini magsugod una kanato, unsa kaha ang katapusan niadtong wala magtuman sa ebanghelyo sa Dios? 1 Pedro 4:17.
God’s wrath is accomplished by God’s angels, and when their work begins, they are commanded to “smite,” all and to “let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.” The wrath of God is carried out by holy angels, and the point we are wishing to identify here is that the commencement of God’s ministry of wrath is accomplished in the fourth generation.
Ang kaligutgut sa Dios pagatumanon pinaagi sa mga manulonda sa Dios, ug sa diha nga magsugod ang ilang buluhaton, sila gisugo sa “paglatos,” sa tanan ug sa “ayaw pagpagawas sa inyong mata, ni magbaton kamo ug kalooy: laglaga sa hingpit ang tigulang ug ang batan-on, ang mga ulay, ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw pagduol sa bisan kinsang tawhana nga anaa kaniya ang timaan; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan.” Ang kaligutgut sa Dios ipatuman pinaagi sa balaang mga manulonda, ug ang punto nga gusto natong ilhon dinhi mao nga ang pagsugod sa ministeryo sa kaligutgut sa Dios pagatumanon sa ikaupat nga kaliwatan.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. And it shall come to pass in that day, saith the Lord, that there shall be the noise of a cry from the fish gate, and an howling from the second, and a great crashing from the hills. Howl, ye inhabitants of Maktesh, for all the merchant people are cut down; all they that bear silver are cut off. And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will he do evil. Zephaniah 1:8–12.
Ug mahitabo sa adlaw sa halad ni Jehova, nga silotan ko ang mga principe, ug ang mga anak sa hari, ug ang tanan nga nagsul-ob ug lain nga sapot. Niadtong maong adlawa usab silotan ko ang tanang molukso sa pultahan, nga nagapuno sa mga balay sa ilang mga agalon sa kapintas ug limbong. Ug mahitabo niadtong adlawa, nagaingon si Jehova, nga may tingog sa pagtu-aw gikan sa ganghaan sa isda, ug pagminatay gikan sa ikaduha, ug dakung pagkadugmok gikan sa kabungtoran. Panaghoy, kamong mga pumoluyo sa Maktesh, kay ang tanang katawhan nga magpapatigayon pagalaglagon; ang tanang nagadala ug salapi pagaputlon. Ug mahitabo niadtong panahona, nga sulondon ko ang Jerusalem pinaagi sa mga suga, ug silotan ang mga tawo nga nahimutang diha sa ilang latak; nga nagaingon sulod sa ilang kasingkasing, Si Jehova dili magabuhat ug maayo, ni magabuhat siya ug dautan. Zephaniah 1:8–12.