The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”
Ang kasaysayan sa mga Amorihanon gigamit aron sa paghulagway sa panahon sa dihang ipatuman ang kapungot sa Dios batok sa Laodiceanong Adventismo. Giila ni Sister White nga ang takna sa Dios sa pagpatuman sa Iyang silot mao gihapon sa kataposang mga adlaw sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagatimbrihan na, maingon usab sa dihang gidala sa Dios ang Iyang kapungot ibabaw sa mga Amorihanon. Siya nagaingon, “Bisan pa nga” ang nasod sa mga Amorihanon “ilado tungod sa iyang pagsimba sa mga diosdios ug pagkadunot, wala pa gihapon niini mapuno ang copa sa iyang kasal-anan... Ang maloloy-ong Magbubuhat andam nga mopailub sa ilang kasal-anan hangtod sa ikaupat nga kaliwatan. Unya, kon walay makita nga kausaban ngadto sa mas maayo, ang Iyang mga hukom mahulog unta ibabaw kanila. Uban sa dili masayop nga katukma ang Walay-Katapusan nagabantay gihapon sa talaan batok sa tanang mga nasod. Samtang ang Iyang kalooy gitanyag pinaagi sa mga pagtawag ngadto sa paghinulsol, kini nga talaan magapabiling bukas; apan sa dihang ang mga numero moabot sa usa ka tino nga gidaghanon nga gitakda sa Dios, ang pagministeryo sa Iyang kapungot magsugod. Ang talaan sirado na. Ang balaan nga pailub mohunong.”
Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.
Tin-aw nga giangot ni Sister White ang ministeryo sa kapungot sa Dios batok sa Laodiceanong Adventismo diha sa hulagway ni Ezekiel bahin sa pagpatik sa usag-kagatos ug kap-atan ug upat ka libo, ingon nga nagsugod kini sa dihang mapuno na ang ilang kopa sa kasal-anan, ug ang kopa moabot sa iyang kahingpitan sa ikaupat nga kaliwatan. Kining tanang kasayuran gipahimutang sulod sa konteksto sa panan-awon nga nagsugod sa kapitulo otso, nga naghulagway sa upat ka nagkagrabe nga mga dulomtanan.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.
Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, ipataas karon ang imong mga mata paingon sa amihanan. Busa gipataas ko ang akong mga mata paingon sa amihanan, ug tan-awa, sa amihanan dapit sa ganghaan sa halaran anaa kining larawan sa pangabugho sa agianan. Ug miingon pa siya kanako, Anak sa tawo, nakita mo ba ang ilang gibuhat? bisan ang dagkong mga dulumtanan nga gibuhat dinhi sa balay sa Israel, aron ako mapahilayo sa akong balaang puloy-anan? apan bumalik ka pa gayud, ug makita mo ang labi pang dagkong mga dulumtanan. Ug gidala niya ako ngadto sa pultahan sa sawang; ug sa pagtan-aw ko, tan-awa, may usa ka lungag sa paril. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, kaluti karon ang paril: ug sa pagkalot ko sa paril, tan-awa, may usa ka pultahan. Ug miingon siya kanako, Sulod, ug tan-awa ang daotang mga dulumtanan nga ilang ginabuhat dinhi. Busa misulod ako ug nakita ko; ug tan-awa, ang tanang matang sa nagakamang nga mga butang, ug dulumtanan nga mga mananap, ug ang tanang mga diosdios sa balay sa Israel, nga gilarawan sa palibot sa paril. Ug mitindog sa ilang atubangan ang kapitoan ka mga tigulang sa balay sa Israel, ug sa taliwala nila mitindog si Jaazaniah nga anak ni Shaphan, nga ang tagsatagsa ka tawo may iyang insensaryo sa iyang kamot; ug misaka ang usa ka mabagang panganod sa incienso. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, nakita mo ba ang ginabuhat sa kangitngit sa mga tigulang sa balay sa Israel, ang tagsatagsa ka tawo sa mga lawak sa iyang mga hulagway? kay nagaingon sila, Ang Ginoo wala makakita kanato; gibiyaan sa Ginoo ang yuta. Miingon usab siya kanako, Bumalik ka pa gayud, ug makita mo ang labi pang dagkong mga dulumtanan nga ilang ginabuhat. Unya gidala niya ako ngadto sa pultahan sa ganghaan sa balay sa Ginoo nga paingon sa amihanan; ug, tan-awa, didto nanaglingkod ang mga babaye nga nanagbakho tungod kang Tammuz.
Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.
Unya miingon siya kanako, Nakita ba nimo kini, O anak sa tawo? Bumalik ka pag-usab, ug makakita ka pa ug mga dulumtanan nga labi pang dagku kay niini. Ug gidala niya ako ngadto sa sulod nga sawang sa balay sa Ginoo; ug, ania karon, sa pultahan sa templo sa Ginoo, sa taliwala sa portiko ug sa halaran, dihay may mga kaluhaan ug lima ka tawo, nga ang ilang mga likod nagaatubang sa templo sa Ginoo, ug ang ilang mga nawong nagaatubang sa sidlakan; ug sila misimba sa adlaw padulong sa sidlakan. Unya miingon siya kanako, Nakita ba nimo kini, O anak sa tawo? Usa ba kini ka butang nga gamay ra alang sa balay ni Juda nga ilang buhaton ang mga dulumtanan nga ilang ginabuhat dinhi? kay ilang gipuno ang yuta sa kapintas, ug mibalik sila aron sa paghagit kanako ngadto sa kasuko: ug, ania karon, ilang gipaduol ang sanga sa ilang ilong. Busa ako usab molihok diha sa kapungot: ang akong mata dili moluwas, ni ako malooy: ug bisan pa man kon sila motingog sa akong mga dalunggan sa makusog nga tingog, dili ko sila pamatian. Ezekiel 8:5–18.
After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.
Human nga gipakita kang Ezekiel ang nahaunang kangil-ad nga butang mahitungod sa pagpahimutang sa larawan sa pangabugho sa agianan sa pultahan sa halaran, gipahibalo siya nga ipakita pa kaniya ang labi pang dagkong mga kangil-ad nga butang kay sa larawan sa pangabugho. Ang ikaduhang kangil-ad nga butang gilarawan pinaagi sa mga tinagong mga lawak, diin ang kapangulohan, nga girepresentahan ingon nga mga tigulang nga lalaki, nagahalad ug pag-ampo, nga girepresentahan pinaagi sa incienso, ug nagamantala nga ang Ginoo mibiya sa yuta ug dili na makakita kanila. Apan gipahibalo si Ezekiel nga makakita pa siya ug labi pang dagkong mga kangil-ad nga butang kay niini.
The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.
Ang ikatulong dulumtanan gilarawan pinaagi sa “mga babaye nga nagahilak alang kang Tammuz,” apan aduna pay labi pang dakong dulumtanan kay niana, kay ang ikaupat nga dulumtanan nagaila sa usa ka pagpangulo nga may kaluhaan ug lima ka mga lalaki nga nagsimba sa adlaw, nga ang ilang mga likod gitumong paingon sa templo.
In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.
Sa ikaupat nga kangil-adan gideklarar nga “ang mga tigulang nga lalaki,” “napunoan ang yuta sa pagpanlupig, ug namalik sila aron sa pagpasuko kanako: ug, ania karon, ilang gibutang ang sanga sa ilang ilong.” Ang “adlaw sa paghagit” mao ang adlaw sa dihang magsugod ang ministeryo sa kapungot sa Dios, maingon sa nahitabo sa karaang Israel sa dihang ilang gisalikway ang mensahe ni Josue ug Caleb mahitungod sa Yutang Saad. Ang pagsalikway sa mensahe sa pagtimri nagtimaan sa panahon nga napuno na ang copa sa kasal-anan alang sa Jerusalem. Si Josue ug si Caleb nagrepresentar sa gamayng pundok, nga mao ang matinumanong pipila nga nagapanghupaw ug nagatiyabaw tungod sa mga kangil-adan sa iglesia ug sa yuta.
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.
Unya si Moises ug si Aaron mihapa sa atubangan sa tibook katilingban sa kapulungan sa mga anak sa Israel. Ug si Josue nga anak ni Nun, ug si Caleb nga anak ni Jephunneh, nga kauban niadtong nagsusi sa yuta, gigisi ang ilang mga bisti: Ug sila misulti sa tibook panon sa mga anak sa Israel, nga nagaingon, Ang yuta nga among gilatasan aron sa pagsusi niini, usa ka hilabihan ka maayong yuta. Kong ang Ginoo mahimuot kanato, nan pagadad-on niya kita ngadto niining yutaa, ug ihatag kini kanato; usa ka yuta nga nagaawas sa gatas ug dugos. Apan dili kamo magmasukihon batok sa Ginoo, ni mahadlok kamo sa mga tawo sa yuta; kay sila mao ang tinapay alang kanato: ang ilang panalipod nahimulag gikan kanila, ug ang Ginoo ania uban kanato: ayaw sila kahadloki. Apan ang tibook katilingban nagsugo sa pagbato kanila pinaagi sa mga bato. Ug ang himaya sa Ginoo mipakita sa balong-balong nga tigumanan sa atubangan sa tanang mga anak sa Israel. Ug ang Ginoo miingon kang Moises, Hangtod anus-a ba kining katawohan magahagit kanako? ug hangtod anus-a ba sila dili motuo kanako, tungod sa tanang mga ilhanan nga akong gipakita sa taliwala nila? Silotan ko sila pinaagi sa kamatay tungod sa kamatayng makaapod-apod, ug kuhaon ko gikan kanila ang ilang panulondon, ug gikan kanimo magahimo ako ug usa ka nasod nga labi pang daku ug labi pang kusgan kay kanila. Numeros 14:5–12.
The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.
Ang “pagpasuko” nga gidala sa mga rebelde diha sa Numbers, ug usab diha sa Ezekiel, nagasukad sa pagdumili sa rebelde sa pag-ila sa mga “ilhanan” nga gipadayag na. Ang mga “ilhanan” nga gisalikway sa panahon ni Moises mao ang mga “ilhanan” nga nagasimbolo sa pagpakita sa gahum sa Dios diha sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang karaang Israel nakapasuko sa Dios pinaagi sa pagsalikway sa mga “ilhanan” sa pagpakita sa Iyang gahum diha sa ilang pundasyonal nga kasaysayan. Sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang modernong Israel usab nagsalikway (mitalikod batok) sa maong pundasyonal nga kasaysayan nga mao unta ang “ilhanan” nga magatugot kanila sa “pag-ila” sa pag-usab sa kasaysayan sa Midnait Krai nga mausab sa katapusang mga adlaw.
God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.
Gitugotan sa Dios ang mga masukolon nga makita ang pagbalik‑balik sa pagpadayag sa gahum sa Dios, kay ang maong pagbalik‑balik sa pagpadayag sa gahum sa Dios dili lamang mao ang ulahing ulan, kondili mao usab ang kamatuoran nga makaluwas unta kanila kon sila maapil sa mga nahigugma sa kamatuoran.
The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.
Ang pag-ila sa upat ka mga dulumtanan sa Ezekiel 8 ingon nga mga simbolo sa upat ka mga kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo maoy kabahin sa mensahe nga gibuksan sa Leon sa banay ni Juda sa kaulahiang mga adlaw. Ang unang kaliwatan nagsugod sa rebelyon sa 1863, ug kaluhaan ug lima ka tuig ang milabay, sa 1888, miabut ang rebelyon nga nagtimaan sa sinugdanan sa ikaduhang kaliwatan uban sa simbolo sa mga tinagong lawak. Katloan ug usa ka tuig ang milabay, sa 1919, ang pagmantala sa basahon ni W. W. Prescott nga giulohan og The Doctrine of Christ, nagtimaan sa sinugdanan sa ikatulong kaliwatan, nga girepresentar ni Ezekiel ingon nga mga babaye nga naghilak alang kang Tammuz. Katloan ug walo ka tuig human niana, sa 1957, pinaagi sa pagmantala sa basahon nga Questions on Doctrine, miabut ang ikaupat nga kaliwatan nga nag-ila sa panahon nga ang mga rebelde mosupak batok sa mensahe sa pagtimri nga nagagikan sa sidlakan, ug mosimba sa adlaw.
We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.
Magsugod kita sa pagtan-aw sa ikaduhang kaliwatan sa pagsukol sa Laodicean Adventism nga miabut sa Minneapolis General Conference niadtong 1888. Mahinungdanon nga hinumdoman nga ang tanang upat sa mga dulomtanan ni Ezekiel nahitabo sa Jerusalem; bisan pa man nga kini nagrepresentar sa usa ka progresibong kasaysayan sa pagsukol, kini sa kanunay nagtumong sa pagsukol nga mahitabo sulod sa siyudad nga nagrepresentar sa Laodicean Adventism sa katapusang mga adlaw.
“As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.
“Ingon usa sa mga timailhan sa pagkalaglag sa Jerusalem, miingon si Cristo, ‘Daghan nga mini nga mga manalagna motungha, ug magapahisalaag sa daghan.’ Mitungha gayud ang mini nga mga manalagna, nga naglimbong sa katawhan, ug nagdala sa daghang mga tawo ngadto sa kamingawan. Ang mga salamangkero ug mga mambabarang, nga nagaangkon ug milagrosong gahum, midani sa katawhan sa pagsunod kanila ngadto sa kamingaw sa kabukiran. Apan kini nga tagna gisulti usab alang sa ulahing mga adlaw. Kini nga timailhan gihatag ingon nga timailhan sa Ikaduhang Pag-anhi. Bisan karon ang mini nga mga cristo ug mini nga mga manalagna nagapakita ug mga timailhan ug mga katingalahan aron sa paghaylo sa Iyang mga tinun-an. Wala ba kita makadungog sa singgit, ‘Ania karon, atua Siya sa kamingawan’? Wala ba ang linibo nanggula ngadto sa kamingawan, nga nagalaom nga makakaplag kang Cristo? Ug gikan ba sa linibo ka mga panagtigum diin ang mga tawo nagaangkon nga nakig-ambit sa pakigdugtong sa mga espiritu sa mga nangamatay, wala ba karon madungog ang tawag, ‘Ania karon, atua Siya sa mga tago nga lawak’? Mao gayud kini ang pag-angkon nga gipahayag sa espiritismo. Apan unsa may giingon ni Cristo? ‘Ayaw kini tuohi. Kay maingon nga ang kilat mogula sa sidlakan, ug mosidlak bisan ngadto sa kasadpan; mao man usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo.’” The Desire of Ages, 631.
The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.
Ang mga tago nga lawak maoy usa ka simbolo sa espiritismo, ug ang ikaduhang dulumtanan sa Ezequiel kapitulo otso nahitabo sulod sa templo, diin ang yutan-ong mga hulagway sa tago gitangag sa mga bongbong.
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
Busa misulod ako ug nakita ko; ug ania karon ang tanang dagway sa mga butang nga nagakamang, ug mga mananap nga dulumtanan, ug ang tanang mga diosdios sa balay sa Israel, nga hinulma diha sa bungbong sa tanang palibot. Ug dihay nagtindog sa ilang atubangan nga kapitoan ka tawo sa mga anciano sa balay sa Israel, ug sa taliwala nila nagtindog si Jaazaniah ang anak ni Shaphan, nga ang tagsatagsa ka tawo may iyang sugbahan sa iyang kamot; ug mitungas ang usa ka mabagang panganod sa incienso. Unya siya miingon kanako: Anak sa tawo, nakita mo ba ang gibuhat sa mga anciano sa balay sa Israel sa kangitngit, ang tagsatagsa ka tawo sa mga lawak sa iyang mga hulagway? kay sila nagaingon, Ang Ginoo wala makakita kanato; gibiyaan sa Ginoo ang yuta. Ezekiel 8:10–12.
Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.
Nakita ni Ezekiel “ang mga diosdios sa balay ni Israel, nga gihulagway ibabaw sa mga bongbong” sa balaang puloy-anan, apan sa tin-aw gisultihan siya nga kining pagsukol nahitabo usab sulod sa “mga lawak sa hulagway” sa matag usa sa mga anciano. Ang pagsukol sulod sa literal nga templo nagaila sa pagsukol sulod sa tawhanong templo.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
“Sa paghinlo sa templo gikan sa mga mamalit ug mamaligya sa kalibotan, gipahibalo ni Jesus ang Iyang misyon sa paghinlo sa kasingkasing gikan sa kahugawan sa sala,—gikan sa yutan-ong mga tinguha, sa hakog nga mga pangibog, sa daotang mga batasan, nga nagdaot sa kalag. Malakias 3:1–3 gikutlo.” Ang Tinguha sa Kapanahonan, 161.
The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.
Ang ikaduhang dulumtanan naghulagway sa usa ka pagpakita sa kadautan sulod sa iglesia ug sa mga hunahuna sa mga anciano nga unta mao ang mga magbalantay sa iglesia. Ang kadautang gipakita didto mao ang kadautan sa espiritismo. Sa mga adlaw ni Noe, sa dihang ang tagsatagsa ka paghunahuna sa kasingkasing sa mga tawo dautan, ang mga antediluviano nakapuno na sa ilang takos sa kasal-anan.
And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.
Ug nakita sa Dios nga dako ang pagkadaotan sa tawo dinhi sa yuta, ug nga ang tanang paghanduraw sa mga hunahuna sa iyang kasingkasing daotan lamang sa kanunay. Genesis 6:5.
The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.
Ang ikaduhang kaliwatan nag-ila kon kanus-a ang espiritismo misulod sa mga pangulo sa Jerusalem, ug usab sa korporatibong estruktura sa Adventismong Laodiceano. Ang gibuhat sa “mga anciano sa balay sa Israel” “sa kangitngit,” “sulod sa” ilang “mga lawak sa” “mga hulagway,” nagapaila nga “ang tanang paghanduraw sa mga hunahuna sa” ilang mga kasingkasing “daotan lamang sa kanunay.” Tin-aw si Sister White nga ang pagkalaglag sa Jerusalem nagrepresentar sa katapusan sa kalibotan, ug ang pagpamatuod sa lunop sa panahon ni Noe nagrepresentar usab sa katapusan sa kalibotan. Sa ulahing mga adlaw kadtong nagdumili sa pagkabalaan pinaagi sa kamatuoran maabtan sa espiritismo, ingon sa girepresentahan sa ikaduhang dulomtanan sa Ezekiel kapitulo otso.
The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.
Ang ikaduhang dulomtanan ni Ezekiel nagrepresentar sa pagrebelde nga miabot niadtong 1888, ug nahimong simbolo sa ikaduhang kaliwatan; apan labaw pa niini, ang 1888, ug ang tanan nga iyang girepresentar o nga girepresentahan pinaagi niini, gisubli niadtong Septiyembre 11, 2001. Si Sister White sa piho nagpaila nga niadtong 1888, ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad, ug busa ang maong kasaysayan nagrepresentar sa panahon nga ang dagkung mga tinukod sa Siyudad sa New York igalabay paubos pinaagi sa usa ka paghikap gikan sa Dios, ug ang Pinadayag 18, bersikulo 1 hangtod 3, pagatumanon.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
“Ang dili-andam nga pagbiya sa daan nang gihunahuna nga mga opinyon, ug sa pagdawat niining kamatuoran, maoy nahimutang sa pundasyon sa dakong bahin sa pagsupak nga gipadayag didto sa Minneapolis batok sa mensahe sa Ginoo pinaagi kang mga Igsoon nga Waggoner ug Jones. Pinaagi sa pagpukaw nianang pagsupak, si Satanas nagmalampuson sa pagpugong gikan sa atong katawhan, sa dakong sukod, sa pinasahi nga gahum sa Balaang Espiritu nga gihandom sa Dios nga ipaambit ngadto kanila. Gipugngan sila sa kaaway sa pag-angkon niadtong kaepektibo nga mahimo untang ilang maangkon sa pagdala sa kamatuoran ngadto sa kalibotan, maingon sa pagpahayag niini sa mga apostoles human sa adlaw sa Pentecostes. Ang kahayag nga magadan-ag sa tibook nga yuta pinaagi sa iyang himaya gisukol, ug pinaagi sa binuhatan sa atong kaugalingong mga igsoon, sa dakong sukod, napugngan gikan sa kalibotan.” Selected Messages, book 1, 235.
The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.
Ang kasaysayan sa 1888 naghatag sa ehemplo sa pagsalikway sa mensahe sa ulahing ulan nga miabot niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang 1888 usa ka simbolo sa ikaduhang kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo, nga girepresentahan sa ikaduhang dulumtanan ni Ezekiel, ug ang kasaysayan didto nag-ila sa usa ka pagrebelde nga gitipoan sa kapitoan ka mga anciano sa Ezekiel. Ang ilang pagrebelde nagrepresentar sa espiritismo, ug nagkapareho sa kopa sa panahon sa pagsulay nga napuno sa panahon ni Noe. Ang pagsalikway sa mensahe naghulagway sa pagsalikway sa mga pangulo sa mensahe sa ulahing ulan, nga maoy pag-ila sa pag-abot sa ikatulong Kaalaut sa Islam.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Ang ulahing ulan igabubo ibabaw sa katawohan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda manaog gikan sa langit, ug ang tibook yuta pagadan-agan sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.
The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.
Ang panguloan nga niadtong 1888 misalikway sa mensahe, nagpatin-aw sa pagsalikway sa mensahe sa Islam niadtong Septiyembre 11, 2001, apan katuyoan sa Dios nga mopahinabo og usa ka pagpakita sa gahum nga pagasaksihan sa maong mga panguloan isip kabahin sa iyang paghukom ibabaw kanila. Ang pagpakita sa gahum sa ulahing ulan mahitabo sa katapusan sa yugto sa pagtimri. Nagsugod kini niadtong Septiyembre 11, 2001, apan makaabot kini sa iyang kinatumyan sa katapusan sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse, sa dihang moabot ang “dakong linog.”
The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.
Ang mensahe sa 1888 mao ang mensahe ngadto sa Laodicea, ang katapusang tawag alang sa usa ka kaniadto pinili nga katawhan nga niadtong panahona gitalikdan na.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
“Ang mensahe nga gihatag kanamo pinaagi nila A. T. Jones ug E. J. Waggoner mao ang mensahe sa Dios ngadto sa iglesia sa Laodicea, ug alaut ang bisan kinsa nga nagaangkon nga mitoo sa kamatuoran apan wala magpasanag ngadto sa uban sa mga silak nga gihatag sa Dios.” The 1888 Materials, 1053.
The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.
Ang mensahe sa 1888 nagrepresentar sa mensahe nga nagpaila nga sa dihang ang dagkong mga bilding sa Dakbayan sa New York gilumpag niadtong Septiyembre 11, 2001, ang matarung nga pagpamatuod ngadto sa iglesia sa Laodicea igahatag; ug ang matarung nga pagpamatuod mao ang mensahe sa Islam sa ikatulong Kaalaotan nga, sa dihang gihuyopan ibabaw sa usa ka katawhang mitalikod, adunay gahum sa pagdala kanila ngadto sa kinabuhi ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan.
“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’
“Ang usa ka matarung nga pagpamatuod kinahanglan ipahayag ngadto sa atong mga iglesia ug mga institusyon, aron pukawon ang mga nagakatulog.”
“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.
“Sa diha nga ang pulong sa Ginoo toohan ug tumanon, adunay lig-on ug makanunayon nga pag-uswag. Atong makita karon ang atong dakong panginahanglan. Ang Ginoo dili makagamit kanato hangtod nga Iyang huypan ug kinabuhi ang mga uga nga bukog. Nadungog ko ang mga pulong nga giingon: ‘Kon walay halalum nga paglihok sa Espiritu sa Dios ibabaw sa kasingkasing, kon walay Iyang paghatag-kinabuhi nga impluwensya, ang kamatuoran mahimong usa ka patay nga sulat.’” Review and Herald, Nobyembre 18, 1902.
1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.
Ang 1888 nagtimaan sa sinugdanan sa ikaduhang kaliwatan sa Adventismo, apan naghatag usab kini og usa ka linya sa tagna nga nahiuyon sa kaulahiang mga adlaw. Niadtong Septiyembre 11, 2001, gimandoan sa Dios ang katawhan nga mipili sa pagdawat nga ang pag-atake sa Islam batok sa mananap sa yuta maoy katumanan sa tagna pabalik ngadto sa karaang mga dalan. Kinahanglan nga mobalik ang katawhan sa Dios ngadto sa mga hiyas ni William Miller ug mapahimangnoan mahitungod sa pundasyonal nga mga kamatuoran nga naglakip sa katumanan sa nahaunang ug ikaduhang mga Kaalaotan, nga sa baylo naglig-on sa pag-abot sa ikatulong Kaalaotan niadtong panahona. Sa dihang ang maong katawhan mibalik na niadtong karaang mga dalan, gidala sila aron makita ang pagkabalaan sa duha ka papan ni Habakkuk.
The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.
Ang pagrebelde niadtong 1863 batok sa duha ka lamesa ni Habakkuk, nga mao ang mga mutya ni Miller ug usab ang mga patukoranan sa Adventismo, nagsimbolo sa usa ka pagrebelde nga gisubli niadtong Septiyembre 11, 2001; kay sa makausa pa ang pagpangulohan sa Laodicean nga Adventismo gihatagan ug kahigayonan sa pagbarug alang sa mga mutya ni Miller, o sa pagsalikway kanila. Ang tanang upat ka mga kaliwatan sa Adventismo nga girepresentar diha sa Ezekiel otso, nagrepresentar usab sa pagrebelde sa Laodicean nga Adventismo niadtong Septiyembre 11, 2001.
We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.
Padayon natong ilhon ang ikaduhang kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo sa sunod nga artikulo.
“God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.
“Gibuhat sa Dios ang tawo nga may mga pagbati nga makahimo sa pagdawat sa mga realidad nga walay katapusan. Kini nga mga pagbati pagabantayan unta nga maputli ug balaan, gawas sa tanang kalibotanon. Apan ang mga tawo nawad-an na sa pag-ihap sa walay katapusan. Ang Dios, ang Alpha ug Omega, ang sinugdan ug ang katapusan, ang Usa nga nagagunit sa Iyang pag-amping sa padulngan sa matag kalag, nahikalimtan. Sa pagtuo nga sila gamhanan sa kahibalo, gipakubos sa mga tawo ang ilang kaugalingon ngadto sa labing ubos nga kahimtang sa panan-aw sa Dios.”
“The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.
“Ang hunahuna sa tawo nahimong yutan-on. Imbis nga mopadayag sa timaan sa pagka-Diosnon, kini nagapadayag sa timaan sa pagkatawo. Sa mga lawak niini makita ang mga hulagway sa yuta. Ang makapaubos nga mga binuhatan nga nagpatigbabaw sa mga adlaw ni Noe, nga nagbutang sa mga lumolupyo niadtong panahona sa unahan sa paglaum sa kaluwasan, makita karon.” Signs of the Times, December 18, 1901.