The second generation of Laodicean Adventism arrived in 1888, and that generation is symbolically represented in Ezekiel chapter eight, as the second abomination, which is represented by the “chambers of his imagery.”
Ang ikaduhang kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo miabot niadtong 1888, ug kana nga kaliwatan sa simbolikong paagi girepresentahan diha sa Ezekiel kapitulo otso, ingon nga ikaduhang dulumtanan, nga girepresentahan pinaagi sa “mga lawak sa iyang handurawan.”
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
Busa misulod ako ug nakita ko; ug ania karon, ang tanang dagway sa mga nagakamang nga binuhat, ug sa mga kahugawan nga mapintas nga mananap, ug ang tanang diosdios sa balay sa Israel, nga gilarawan sa bongbong sa palibot. Ug mitindog sa ilang atubangan ang kapitoan ka mga lalaki sa mga anciano sa balay sa Israel, ug sa taliwala nila mitindog si Jaazanias nga anak ni Safan, nga ang tagsatagsa ka tawo adunay iyang insensaryo sa iyang kamot; ug mitungas ang mabagang panganod sa incienso. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, nakita mo ba ang gibuhat sa mga anciano sa balay sa Israel diha sa kangitngit, ang tagsatagsa ka tawo sa mga lawak sa iyang larawan? kay nagaingon sila, Ang Ginoo wala makakita kanato; ang Ginoo mibiya sa yuta. Ezequiel 8:10–12.
The chambers of imagery represent the wicked secrets within the hearts of those represented as the ancient men, and they have brought that very wickedness into not only the chambers of their minds, but also into the chambers of God’s sanctuary.
Ang mga lawak sa hulagway nagrepresentar sa daotang mga tinago sulod sa mga kasingkasing niadtong girepresentahan ingon nga karaang mga tawo, ug gidala nila kanang maong pagkadaotan dili lamang ngadto sa mga lawak sa ilang mga hunahuna, kondili usab ngadto sa mga lawak sa balaang puloy-anan sa Dios.
Eat thou not the bread of him that hath an evil eye, neither desire thou his dainty meats: For as he thinketh in his heart, so is he: Eat and drink, saith he to thee; but his heart is not with thee. Proverbs 23:6, 7.
Ayaw kaon sa tinapay niadtong adunay daotang mata, ni tinguhaa ang iyang mga lamian nga kalan-on: kay ingon sa iyang gihunahuna sulod sa iyang kasingkasing, mao man siya: Kaon ug inom, nagaingon siya kanimo; apan ang iyang kasingkasing dili uban kanimo. Proverbio 23:6, 7.
The wickedness of the chambers of imagery is written both on the walls of the temple and the walls of the ancient men’s minds. The secret chambers of imagery of the second abomination of Ezekiel chapter eight, represent the second generation of Laodicean Adventism, and of the four abominations the second abomination takes more time to emphasize a corporate rebellion, although all four abominations are represented as being carried out by the men who were supposed to be the guardians of the people.
Ang pagkadaotan sa mga lawak sa mga hulagway nasulat sa mga bungbong sa templo ug sa mga bungbong sa hunahuna sa mga tigulang nga tawo. Ang tinagong mga lawak sa mga hulagway sa ikaduhang kangil-ad nga butang sa Ezekiel kapitulo otso nagrepresentar sa ikaduhang kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo, ug sa upat ka mga kangil-ad nga butang, ang ikaduhang kangil-ad nga butang naghatag ug dugangng panahon sa paghatag og gibug-aton sa usa ka korporatibong pagrebelde, bisan pa nga ang tanang upat ka mga kangil-ad nga butang gihulagway nga ginabuhat sa mga tawo nga unta mao ang mga magbalantay sa katawhan.
“The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.
“Ang timaan sa kaluwasan gibutang ibabaw niadtong ‘nanagpanghupaw ug nanagtuaw tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat.’ Karon ang manulonda sa kamatayon mogula na, nga girepresentahan diha sa panan-awon ni Ezequiel pinaagi sa mga tawo nga may mga hinagiban sa pagpatay, kang kinsa gihatag ang sugo: ‘Pamatya ninyo sa hingpit ang tigulang ug ang batan-on, ang mga dalaga, ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw pagpahaduol sa bisan kinsang tawo nga may timaan; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan.’ Nag-ingon ang propeta: ‘Nagsugod sila sa mga tigulang nga lalake nga didto sa atubangan sa balay.’ Ezequiel 9:1–6. Ang buhat sa paglaglag magsugod sa taliwala niadtong nanag-angkon nga mga espirituhanong magbalantay sa katawhan. Ang mini nga mga magbalantay maoy unang mangapukan. Walay bisan kinsa nga malooy o mopasaylo. Ang mga lalake, mga babaye, mga dalaga, ug gagmayng mga bata mangamatay nga dungan.” The Great Controversy, 656.
The rebellion that marks the arrival of the second generation is specifically associated with the leadership of Laodicean Adventism, as fulfilled at the 1888 General Conference meeting in Minneapolis. It is represented by the expression “ancients of the house of Israel” and also by the “seventy men.” It was seventy elders that were associated with the work of Moses, and Jesus’ second group of disciples consisted of seventy men. “Seventy” represents leadership, as does “the ancients.” The second abomination places an extra emphasis upon the leadership, and in so doing it places the emphasis upon the abomination as being associated with a corporate rebellion of the leadership.
Ang pagrebelde nga nagtimaan sa pag-abot sa ikaduhang kaliwatan piho nga nalangkit sa pagpangulo sa Laodiceanhong Adventismo, ingon sa natuman sa miting sa General Conference niadtong 1888 sa Minneapolis. Girepresentahan kini pinaagi sa pahayag nga “mga anciano sa balay sa Israel” ug usab pinaagi sa “kapitoan ka mga lalaki.” Kapitoan ka mga anciano ang nalangkit sa buluhaton ni Moises, ug ang ikaduhang pundok sa mga tinun-an ni Jesus naglangkob ug kapitoan ka mga lalaki. Ang “kapitoan” nagrepresentar sa pagpangulo, maingon man ang “mga anciano.” Ang ikaduhang dulumtanan nagbutang ug dugang nga paghatag-diin ibabaw sa pagpangulo, ug sa pagbuhat niana nagbutang kini sa paghatag-diin ibabaw sa dulumtanan ingon nga nalangkit sa usa ka korporatibong pagrebelde sa pagpangulo.
In the midst of the seventy ancient men stood “Jaazaniah the son of Shaphan.” The name “Jaazaniah,” means “heard of God”, and he represents a leadership that rebelled at the very time that God was speaking, for he heard God, but refused to listen, for he professed that God had forsaken his people, and that God did not see what was happening in the secret chambers. Jaazaniah was the “son of Shaphan,” and the name “Shaphan” means “to hide”. The setting of the second generation represents a rebellion of the leadership that rebelled in the very time when God was speaking, and they believed that God did not see or care about their actions.
Sa taliwala sa kapitoan ka karaang mga tawo mitindog si “Jaazaniah nga anak ni Shaphan.” Ang ngalan nga “Jaazaniah” nagpasabot og “nadungog sa Dios,” ug siya nagrepresentar sa usa ka pagpangulo nga misukol sa mismong panahon nga ang Dios namulong, kay iyang nadungog ang Dios, apan midumili sa pagpaminaw; kay iyang gipamatuod nga gibiyaan sa Dios ang iyang katawhan, ug nga ang Dios wala makakita sa nahitabo sulod sa mga tinagong lawak. Si Jaazaniah mao ang “anak ni Shaphan,” ug ang ngalan nga “Shaphan” nagpasabot og “sa pagtago.” Ang kahimtang sa ikaduhang kaliwatan nagrepresentar sa usa ka pagsukol sa pagpangulo nga misukol gayud sa mismong panahon nga ang Dios namulong, ug sila nagtuo nga ang Dios wala makakita ni wala magtagad sa ilang mga binuhatan.
Sister White recorded that she was shown the conversations of the leadership of Laodicean Adventism during the 1888 General Conference. At the 1888 General Conference God showed Sister White the meetings of the leaders which they had among themselves when they thought God was not listening. There in the secrecy of their rooms they spoke evil against Sister White, her son, and Elders Jones and Waggoner. They believed they could speak freely, for God could not see them in their private quarters, but God showed these very conversations to the prophetess. They were in a corporate meeting, and according to inspiration they were hearing the message of the latter rain, but they refused to hear.
Girekord ni Sister White nga gipakita kaniya ang mga panag-istoryahanay sa panguloan sa Laodiceanong Adventismo sa panahon sa General Conference sa 1888. Sa General Conference sa 1888, gipakita sa Dios kang Sister White ang mga tigum sa mga pangulo nga ilang gihimo sa ilang kaugalingon sa dihang naghunahuna sila nga ang Dios wala maminaw. Didto, sa tinago sa ilang mga lawak, nagsulti sila ug dautan batok kang Sister White, sa iyang anak nga lalaki, ug kang mga Elder nga sila Jones ug Waggoner. Nagtuo sila nga makasulti sila sa walay pagpugong, kay ang Dios dili makakita kanila sa ilang pribadong mga lawak, apan kining mao gayong mga panag-istoryahanay gipakita sa Dios ngadto sa propetisa. Atua sila sa usa ka panagtigum sa lawas, ug sumala sa inspirasyon, sila nakadungog sa mensahe sa ulahing ulan, apan midumili sila sa pagpatalinghug.
What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram?
Unsa man diay ang nakapamugna ug usa ka pagpangulo nga nagpakita sa ingon ka dayag nga pagrebelde niadtong 1888, nga gihisama ni Sister White sa rebelyon ni Korah, Dathan ug Abiram?
“When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.
“Sa diha nga mapasidlakan ka sa Balaang Espiritu, makita mo ang tanan nianang kadaotan sa Minneapolis sumala sa tinuod niyang kahimtang, maingon sa pagtan-aw sa Dios kaniya. Kon dili na gayud ako makakita kanimo pag-usab dinhi niining kalibutana, siguroha nga gipasaylo ko ikaw sa kasubo ug kasakit ug kabug-at sa kalag nga imong gipahamtang kanako nga walay bisan unsang hinungdan. Apan alang sa kaayohan sa imong kalag, alang sa kaayohan Niya nga namatay alang kanimo, buot ko nga makita mo ug isugid ang imong mga kasaypanan. Nakighiusa ka gayud niadtong mga misukol sa Espiritu sa Dios. Aduna ka na sa tanang pamatuod nga imong gikinahanglan nga ang Ginoo nagabuhat pinaagi sa mga Igsoong Jones ug Waggoner; apan wala mo dawata ang kahayag; ug human sa mga pagbati nga imong gitugotan, sa mga pulong nga gisulti batok sa kamatuoran, wala ka mobati nga andam sa pagsugid nga nakabuhat ka ug sayop, nga kining mga tawhana adunay mensahe gikan sa Dios, ug nga imong gipakagamyan ang mensahe ug ang mga mensahero.”
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
“Wala pa gayud ako makakita taliwala sa atong katawhan ug maong lig-ong pagkatagbaw sa kaugalingon ug pagdumili sa pagdawat ug pag-ila sa kahayag sama sa gipadayag didto sa Minneapolis. Gipakita kanako nga walay usa sa pundok nga nagtipig sa espiritu nga gipadayag niadtong tigom nga makabaton pag-usab ug tin-aw nga kahayag aron maila ang bililhon nga kinaiya sa kamatuoran nga gipadala kanila gikan sa langit, gawas kon ipaubos nila ang ilang garbo ug isugid nga sila wala palihoka sa Espiritu sa Dios, kondili nga ang ilang hunahuna ug mga kasingkasing napuno sa pagpihig. Ang Ginoo nangandoy nga moduol kanila, sa pagpanalangin kanila ug sa pag-ayo kanila gikan sa ilang mga pagtalikod, apan sila wala mamati. Sila gipalihok sa maong espiritu nga nag-aghat kang Korah, Dathan, ug Abiram. Kadtong mga tawo sa Israel naninguha gayud sa pagsukol sa tanang pamatuod nga magapamatuod nga sila nasayop, ug nagpadayon sila ug nagpadayon sa ilang dalan sa pagkadiskontento hangtod nga daghan ang nadani palayo aron makighiusa kanila.”
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘All the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [Verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
“Kinsa ba kini sila? Dili ang mga mahuyang, dili ang mga walay alamag, dili ang mga walay kahayag. Niadtong pagrebeldeha may duha ka gatus ug kalim-an ka mga pangulo nga ilado sa katilingban, mga tawo nga bantugan. Unsa ang ilang pagpamatuod? ‘Ang tibook katilingban mga balaan man, ang tagsatagsa kanila, ug si Jehova anaa sa taliwala nila: busa nganong ipataas man ninyo ang inyong kaugalingon ibabaw sa katilingban ni Jehova?’ [Numeros 16:3]. Sa dihang si Coré ug ang iyang mga kauban nangamatay ilalom sa paghukom sa Dios, ang katawohan nga ilang gilimbongan wala makakita sa kamot ni Jehova niining milagroha. Ang tibook katilingban sa pagkasunod buntag misumbong kang Moises ug kang Aaron, ‘Gipamatay ninyo ang katawohan ni Jehova’ [Bersikulo 41], ug ang hampak miabut sa ibabaw sa katilingban, ug kapin sa napulo ug upat ka libo ang nangamatay.”
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.
“Sa dihang gituyo ko ang pagbiya sa Minneapolis, ang manulonda sa Ginoo mitindog tupad kanako ug miingon: ‘Dili kana; ang Dios adunay buluhaton alang kanimo nga pagabuhaton niining dapita. Ang katawhan nagbalik sa pagrebelyon ni Korah, Dathan, ug Abiram. Gibutang ko ikaw sa imong hustong kahimtang, nga dili ilhon niadtong wala sa kahayag; dili sila mamati sa imong pagpamatuod; apan magauban Ako kanimo; ang Akong grasya ug gahum magapalig-on kanimo. Dili ikaw ang ilang gitamay, kondili ang mga sinugo ug ang mensahe nga Akong gipadala ngadto sa Akong katawhan. Gipakita nila ang pagtamay sa pulong sa Ginoo. Gibutaan ni Satanas ang ilang mga mata ug gituis ang ilang paghukom; ug gawas kon ang matag kalag maghinulsol niining ilang sala, kining dili-binalaan nga pagkamasinupakon sa kaugalingon nga nagpasipala sa Espiritu sa Dios, magalakaw sila sa kangitngit. Kuhaon Ko ang tangkawan gikan sa iyang dapit gawas kon sila maghinulsol ug makakabig, aron ayohon Ko sila. Gipasubô nila ang ilang espirituhanong panan-aw. Dili nila gusto nga ang Dios magapadayag sa Iyang Espiritu ug sa Iyang gahum; kay anaa kanila ang espiritu sa pagyubit ug pagkadumot sa Akong pulong. Ang pagkahuyang sa pangisip, ang pagpasagad, ang pagbininuang, ug ang pagpasipala pinaagi sa mga pasumbingay ug mga pahiyomay ginabuhat adlaw-adlaw. Wala nila ipahimutang ang ilang mga kasingkasing aron sa pagpangita Kanako. Nagalakaw sila diha sa mga aligato sa ilang kaugalingong pagpasiga, ug gawas kon sila maghinulsol, managhigda sila sa kasubo. Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tindog sa imong haligi sa katungdanan; kay Ako magauban kanimo, ug dili Ko ikaw biyaan ni pasagdan.’ Kining mga pulong gikan sa Dios wala ko sukad pangahasi sa pagpasagad.”
“Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.
“Ang kahayag nagadan-ag sa Battle Creek pinaagi sa tin-aw, masanag nga mga silaw; apan kinsa sa mga nanaghimo ug bahin sa tigum sa Minneapolis ang mianhi ngadto sa kahayag ug midawat sa datong mga bahandi sa kamatuoran nga gipadala kanila sa Ginoo gikan sa langit? Kinsa ang nagpadayon sa paglakang, lakang sa lakang, uban sa Pangulo, si Jesu-Cristo? Kinsa ang naghimo sa bug-os nga pagsugid sa ilang nasayop nga kadasig, sa ilang pagkabuta, sa ilang mga pangabugho ug daotang mga pagduda, sa ilang pagsukol batok sa kamatuoran? Wala gayud bisan usa; ug tungod sa ilang dugay nga pagpasagad sa pag-ila sa kahayag, kini mibiya kanila nga halayo kaayo sa luyo; sila wala magtubo sa grasya ug sa kahibalo kang Cristo Jesus nga atong Ginoo. Napakyas sila sa pagdawat sa gikinahanglang grasya nga mahimo unta nilang maangkon, ug nga unta nakahimo kanila nga mahimong lig-on nga mga tawo sa relihiyosong kasinatian.”
“The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.
“Ang tindog nga gikuha didto sa Minneapolis sa dayag usa ka dili-malabwan nga babag nga, sa daku nga sukod, nagsira kanila uban sa mga nagduhaduha, sa mga nagpangutana, uban sa mga nagsalikway sa kamatuoran ug sa gahum sa Dios. Sa dihang moabut ang laing krisis, sila nga sa hataas na kaayo nga panahon misukol sa pamatuod nga gitapok ibabaw sa pamatuod pagausabon pagasulayan sa mga punto diin sila napakyas sa dayag kaayo nga paagi, ug malisod alang kanila ang pagdawat niana nga gikan sa Dios ug ang pagdumili niana nga gikan sa mga gahum sa kangitngit. Busa ang ilang bugtong luwas nga dalan mao ang paglakaw diha sa pagpaubos, nga magahimo ug tul-id nga mga agianan alang sa ilang mga tiil, aron ang piang dili mahisalaag gikan sa dalan. Daku gayud ang kalainan kon kinsa ang atong kauban, kon kini ba uban sa mga tawo nga nagalakaw uban sa Dios ug nga motoo ug mosalig Kaniya, o uban sa mga tawo nga magasunod sa ilang kaugalingong gituohang kaalam, nga nagalakaw diha sa mga aligato sa ilang kaugalingong pagsindi.”
“The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.
“Ang panahon ug pagtagad ug paghago nga gikinahanglan aron supakon ang impluwensiya niadtong naningkamot batok sa kamatuoran nahimong makalilisang nga kapildihan; kay unta daghang mga tuig na kita nga nag-una sa espirituhanong kahibalo; ug daghan kaayo nga mga kalag unta ang nadugang sa iglesia kon kadtong angay unta maglakaw diha sa kahayag mipadayon sa pag-ila sa Ginoo, aron ilang mahibaloan nga ang Iyang paggula andam sama sa kabuntagon. Apan sa dihang hilabihan kadaghang paghago ang kinahanglan igugol sulod mismo sa iglesia aron supakon ang impluwensiya sa mga mamumuo nga mitindog ingon sa bungbong nga granito batok sa kamatuoran nga gipadala sa Dios ngadto sa Iyang katawohan, ang kalibotan gibiyaan sa may pagtandi nga kangitngit.
“God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.” Manuscript Releases, volume 14, 107–111.
“Ang Dios buot nga ang mga magbalantay motindog ug sa hiniusang mga tingog mopadala ug usa ka malig-on nga mensahe, nga ang trumpeta maghatag ug tino nga tingog, aron ang katawhan mangandam sa ilang katungdanan ug motuman sa ilang bahin diha sa dakong buluhaton. Unya ang kusgan, matin-aw nga kahayag niadtong laing manulonda nga mokanaog gikan sa langit nga may dakong gahum, unta mipuno sa yuta sa iyang himaya. Mga katuigan na kitang nahabilin; ug kadtong mitindog diha sa pagkabuta ug nakapugong sa pag-uswag sa maong mensahe nga gitinguha sa Dios nga mogula gikan sa tigom sa Minneapolis ingon sa usa ka suga nga nagadilaab, kinahanglan nga ipaubos nila ang ilang mga kasingkasing sa atubangan sa Dios ug makita ug masabtan kon giunsa nga ang buluhaton napugngan tungod sa ilang pagkabuta sa hunahuna ug kagahi sa kasingkasing.” Manuscript Releases, tomo 14, 107–111.
What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram? The answer no doubt lies in the rebellion of 1863, that prepared the way for what Ezekiel was told would be even greater abominations. Rejecting the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and introducing a counterfeit chart, would produce the necessity to uphold the counterfeit of 1863. Thus, Miller would watch his jewels get scattered and covered up with rubbish and counterfeit jewels and coins. The worldly saying says, “history is written by the victors.”
Unsa kaha ang nakamugna ug usa ka pagpangulo nga nagpakita sa maong dayag nga pagrebelde niadtong 1888, nga gitandi ni Sister White sa pagrebelde ni Korah, Dathan, ug Abiram? Sa walay pagduha-duha, ang tubag anaa sa pagrebelde sa 1863, nga nag-andam sa dalan alang sa gisulti kang Ezekiel nga labi pang dagkung mga dulumtanan. Ang pagsalikway sa “pito ka panahon” sa Levitico beinte-sais, ug ang pagpaila sa usa ka peke nga tsart, magmugna sa panginahanglan nga panalipdan ang peke sa 1863. Busa, si Miller makakita sa iyang mga hiyas nga magkatibulaag ug matabonan sa mga sagbot ug sa mga peke nga hiyas ug mga sensilyo. Ang pulong sa kalibutan nag-ingon, “ang kasaysayan gisulat sa mga mananaog.”
Though not actually the victors, those leading the Laodicean Adventist church have spent time and effort to construct a historical narrative that upholds the increasing rebellion through the four generations, in an attempt to place that rebellion in a light that is far from the actual history recorded by the heavenly angels. The revision of history is a hallmark characteristic of the Jesuits of the Catholic Church, and historical revisionism has been a stock and trade of Laodicean Adventist historians. What is written these days by Laodicean Adventist “historians” about the Minneapolis General Conference session is a classic example of historical revisionism.
Bisan dili tinuod nga sila mao ang mga mananaog, kadtong nangulo sa iglesiang Adventista nga Laodicea migugol ug panahon ug paningkamot sa pagtukod og usa ka salaysay sa kasaysayan nga nagpaluyo sa nagkadakong pagrebelde sulod sa upat ka kaliwatan, sa usa ka paningkamot sa pagbutang nianang pagrebelde sa usa ka kahayag nga halayo kaayo sa tinuod nga kasaysayan nga natala sa mga langitnong manulonda. Ang pag-usab sa kasaysayan maoy usa ka ilhing kinaiya sa mga Heswita sa Iglesiang Katolika, ug ang historikal nga rebisyonismo nahimong batakang pamaagi ug hanapbuhay sa mga historyador sa Adventistang Laodicea. Ang gisulat niining mga panahona sa mga “historyador” sa Adventistang Laodicea mahitungod sa sesyon sa Minneapolis General Conference maoy usa ka klasiko nga pananglitan sa historikal nga rebisyonismo.
There may have been a few of the rebels from that conference that eventually repented, but the exception to the rule, does not deny the rule. Sister White was commanded to stay and record the meeting, for the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was being repeated. For Adventist historians to construct the testimony around whether the message of righteousness by faith was understood, not understood; rejected or not rejected, or thereafter accepted is to avoid the inspired testimony of a rebellion that was typified by Korah, Dathan and Abiram.
Mahimong may pipila sa mga rebelde gikan niadtong komperensiya nga sa ulahi naghinulsol, apan ang eksepsiyon sa lagda dili mopasipala sa lagda. Si Sister White gisugo sa pagpabilin ug sa pagrekord sa maong tigom, kay ang pagrebelde ni Korah, Dathan ug Abiram gisubli. Alang sa mga historyador nga Adventista nga tukoron ang pagpamatuod ibabaw sa pangutana kon ang mensahe sa pagkamatarong pinaagi sa pagtoo nasabtan ba o wala masabti; gisalikway ba o wala gisalikwayi, o sa ulahi gidawat, mao ang paglikay sa dinasig nga pagpamatuod sa usa ka pagrebelde nga gitipoan ni Korah, Dathan ug Abiram.
Which of those three rebels did Moses’ record show was afterward repentant and accepted back in the leadership with Moses?
Kinsa niadtong tulo ka mga rebelde ang gipakita sa tala ni Moises nga sa ulahi naghinulsol ug gidawat pag-usab sa pagpangulo uban kang Moises?
“Korah, the leading spirit in this movement, was a Levite, of the family of Kohath, and a cousin of Moses; he was a man of ability and influence. Though appointed to the service of the tabernacle, he had become dissatisfied with his position and aspired to the dignity of the priesthood. The bestowal upon Aaron and his house of the priestly office, which had formerly devolved upon the first-born son of every family, had given rise to jealousy and dissatisfaction, and for some time Korah had been secretly opposing the authority of Moses and Aaron, though he had not ventured upon any open act of rebellion. He finally conceived the bold design of overthrowing both the civil and the religious authority. He did not fail to find sympathizers. Close to the tents of Korah and the Kohathites, on the south side of the tabernacle, was the encampment of the tribe of Reuben, the tents of Dathan and Abiram, two princes of this tribe, being near that of Korah. These princes readily joined in his ambitious schemes. Being descendants from the eldest son of Jacob, they claimed that the civil authority belonged to them, and they determined to divide with Korah the honors of the priesthood.
“Si Korah, ang nangunang espiritu niining kalihukana, usa ka Levihanon, sa banay ni Kohath, ug ig-agaw ni Moises; siya maoy usa ka tawo nga may katakos ug impluwensiya. Bisan pa nga gitudlo siya alang sa pag-alagad sa tabernakulo, nahimo siyang dili matagbaw sa iyang katungdanan ug nangandoy sa dignidad sa pagkapari. Ang paghatag kang Aaron ug sa iyang panimalay sa katungdanan sa pagkapari, nga kaniadto nahatag ngadto sa kamagulangan nga anak sa matag panimalay, nakahatag ug hinungdan sa kasina ug pagkadili matagbaw, ug sulod sa pipila ka panahon si Korah sa tago nagasupak sa awtoridad ni Moises ug ni Aaron, bisan pa man wala siya mangahas sa pagbuhat ug bisan unsang dayag nga lihok sa pagsukol. Sa katapusan iyang gihunahuna ang maisugon nga laraw sa paglaglag sa sibil ug sa relihiyosong awtoridad. Wala siya mapakyas sa pagpangita ug mga kasimpatiya. Duol sa mga tolda ni Korah ug sa mga Kohathihanon, sa habagatang daplin sa tabernakulo, mao ang kampo sa banay ni Ruben, ug ang mga tolda ni Dathan ug ni Abiram, duha ka mga prinsipe niining banaya, duol sa iya kang Korah. Kining mga prinsipe dali ra nga miapil sa iyang mga ambisyosong laraw. Ingon nga mga kaliwat sila sa kamagulangan nga anak ni Jacob, ilang giangkon nga ang sibil nga awtoridad ila, ug ilang gituyo nga ipaambit kang Korah ang mga kadungganan sa pagkapari.”
“The state of feeling among the people favored the designs of Korah. In the bitterness of their disappointment, their former doubts, jealousy, and hatred had returned, and again their complaints were directed against their patient leader. The Israelites were continually losing sight of the fact that they were under divine guidance. They forgot that the Angel of the covenant was their invisible leader, that, veiled by the cloudy pillar, the presence of Christ went before them, and that from Him Moses received all his directions.
“Ang kahimtang sa pagbati taliwala sa katawhan mipabor sa mga laraw ni Korah. Diha sa kapait sa ilang kapakyasan, mibalik ang ilang nangaging mga pagduhaduha, pangabugho, ug pagdumot, ug pag-usab ang ilang mga pagbagulbol gitumong batok sa ilang mapailobong pangulo. Ang mga Israelinhon sa kanunay mawad-an sa pagtan-aw sa kamatuoran nga sila nailalom sa balaang paggiya. Nahikalimot sila nga ang Manulonda sa tugon mao ang ilang dili makita nga pangulo, nga, nga gitabonan sa panganod nga haligi, ang presensya ni Cristo nag-una kanila, ug nga gikan Kaniya si Moises nakadawat sa tanan niyang mga pahimangno.
“They were unwilling to submit to the terrible sentence that they must all die in the wilderness, and hence they were ready to seize upon every pretext for believing that it was not God but Moses who was leading them and who had pronounced their doom. The best efforts of the meekest man upon the earth could not quell the insubordination of this people; and although the marks of God’s displeasure at their former perverseness were still before them in their broken ranks and missing numbers, they did not take the lesson to heart. Again they were overcome by temptation.” Patriarchs and Prophets, 395, 396.
“Dili sila andam magpasakop sa makahahadlok nga silot nga silang tanan kinahanglan mamatay didto sa kamingawan, ug busa andam sila sa pagsakmit sa matag pasangil aron motoo nga dili ang Dios kondili si Moises ang nagmando kanila ug nga siya ang nagpahayag sa ilang kangitngit nga kapalaran. Ang labing maayong mga paningkamot sa labing maaghop nga tawo sa yuta dili makahimo sa pagpahilom sa pagkamasupilon niining katawhan; ug bisan pa nga ang mga timaan sa kasuko sa Dios tungod sa ilang nahaunang pagkamahiatagon ngadto sa pagkasayop anaa pa sa ilang atubangan diha sa ilang nagubot nga han-ay ug sa mikunhod nilang gidaghanon, wala nila ibutang sa ilang kasingkasing ang maong pagtulon-an. Sa makausa pa, napildi sila sa tintasyon.” Patriarchs and Prophets, 395, 396.
Laodicean Adventism began in 1856, and in 1863 it became the legally registered Laodicean Adventist church. As previously addressed in prior articles, there is no inspired testimony that Laodicea is ever saved. It cannot be saved unless it repents of its condition, and accepts the experience represented by Philadelphia. Laodicea is a people that is judged, by being spewed out of the mouth of the Lord. As the Laodicean church, inspiration identifies that the church was destined to wander in the wilderness as did ancient Israel.
Ang Laodiceanong Adventismo nagsugod niadtong 1856, ug niadtong 1863 kini nahimong legal nga narehistrong Laodiceanong Adventistang iglesia. Sumala sa nanghisgut sa nangaging mga artikulo, walay giinspirar nga pagpamatuod nga ang Laodicea maluwas gayud. Dili kini maluwas gawas kon kini maghinulsol sa iyang kahimtang, ug modawat sa kasinatian nga girepresentahan sa Philadelphia. Ang Laodicea maoy usa ka katawhan nga ginahukman pinaagi sa pagluwa kanila gikan sa baba sa Ginoo. Ingon nga Laodiceanong iglesia, gipaila sa inspirasyon nga ang iglesia gitakda sa paglatagaw sa kamingawan sama sa gibuhat sa karaang Israel.
Which of the rebels of ancient Israel wandered in the wilderness for forty years and then entered into the Promised Land? Not a single soul, and their wandering typified the wandering of modern Israel.
Kinsa ba sa mga masukilon sa karaang Israel ang naglatagaw sa kamingawan sulod sa kap-atan ka tuig ug unya misulod sa Yutang Saad? Wala bisan usa ka kalag, ug ang ilang paglatagaw naghulagway sa paglatagaw sa modernong Israel.
The rebellion of Korah, Dathan and Abiram (that typified the rebellion of 1888), was premised upon their unwillingness to accept the judgment upon the people assigning them to wander for forty years in the wilderness. The rebellion of 1888, was premised upon the leadership’s rejection of the pronouncement identifying them as Laodicea and assigning them to wander many more years in the wilderness because of their insubordination.
Ang pagrebelde ni Korah, Dathan ug Abiram (nga maoy nagpasimbolo sa pagrebelde sa 1888), nakabase sa ilang pagdumili sa pagdawat sa paghukom batok sa katawhan nga nagtakda kanila sa paglatagaw sulod sa kap-atan ka tuig sa kamingawan. Ang pagrebelde sa 1888, nakabase sa pagsalikway sa pagpangulo sa pahayag nga nag-ila kanila ingon nga Laodicea ug nagtakda kanila sa paglatagaw sa daghan pang mga tuig sa kamingawan tungod sa ilang pagsupak.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
“Ang mensahe nga gihatag kanamo pinaagi kang A. T. Jones ug E. J. Waggoner mao ang mensahe sa Dios ngadto sa iglesya sa Laodicea, ug alaut ang bisan kinsa nga nagaangkon nga motuo sa kamatuoran apan wala magapadan-ag ngadto sa uban sa mga silaw nga gihatag sa Dios.” The 1888 Materials, 1053.
The ancient men, who were to be the guardians of the people in 1888, believed they were “rich and increased with goods”. We will consider what produced this condition in advance of 1888, in the next article.
Ang karaang mga tawo, nga unta mahimong mga magbalantay sa katawhan niadtong 1888, nagtuo nga sila “dato ug nadugangan sa mga kabtangan”. Atong hisgotan kon unsay nakapamugna niini nga kahimtang sa wala pa ang 1888, sa sunod nga artikulo.
“My soul is made very sad to see how quickly some who have had light and truth will accept the deceptions of Satan, and be charmed with a spurious holiness. When men turn away from the landmarks the Lord has established that we may understand our position as marked out in prophecy, they are going they know not whither.
“Ang akong kalag nalisang pag-ayo sa pagkakita kon unsa kadali nga ang uban nga nakadawat sa kahayag ug kamatuoran modawat sa mga limbong ni Satanas, ug maanyagan sa usa ka mini nga pagkabalaan. Sa diha nga ang mga tawo mobiya sa mga timaan nga gitukod sa Ginoo aron atong masabtan ang atong kahimtang sumala sa gimarkahan diha sa tagna, sila nangadto ngadto sa dapit nga wala nila hibaloi kon asa.”
“I question whether genuine rebellion is ever curable. Study in Patriarchs and Prophets the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. This rebellion was extended, including more than two men. It was led by two hundred and fifty princes of the congregation, men of renown. Call rebellion by its right name and apostasy by its right name, and then consider that the experience of the ancient people of God with all its objectionable features was faithfully chronicled to pass into history. The Scripture declares, ‘These things … are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ And if men and women who have the knowledge of the truth are so far separated from their Great Leader that they will take the great leader of apostasy and name him Christ our Righteousness, it is because they have not sunk deep into the mines of the truth. They are not able to distinguish the precious ore from the base material.
“Nangutana ako kon ang matuod nga pagrebelde ba gayod mamaayo pa. Tun-i diha sa Patriarchs and Prophets ang pagrebelde ni Korah, Dathan, ug Abiram. Kini nga pagrebelde milapad, nga naglakip ug labaw pa sa duha ka tawo. Gipangulohan kini sa duha ka gatus ug kalim-an ka mga principe sa katilingban, mga tawong ilado. Tawga ang pagrebelde sa iyang hustong ngalan ug ang apostasya sa iyang hustong ngalan, ug unya palandunga nga ang kasinatian sa karaang katawhan sa Dios, uban sa tanan niini nga mga kahimtang nga salawayon, matinumanong gisulat aron masulod sa kasaysayan. Ang Kasulatan nagaingon, ‘Kining mga butanga … gisulat alang sa atong pagpahimangno, nga kang kinsa miabut ang mga tumoy sa kalibotan.’ Ug kon ang mga lalaki ug mga babaye nga adunay kahibalo sa kamatuoran mahimulag pag-ayo gikan sa ilang Dakong Pangulo, nga ila nang dawaton ang dakong pangulo sa apostasya ug nganlan siya nga Cristo nga Atong Pagkamatarung, tungod kana kay wala sila makalubog pag-ayo sa mga minahan sa kamatuoran. Dili sila makahimo sa pag-ila sa bililhong mineral gikan sa walay pulos nga materyal.”
“Read the cautions so abundantly given in the Word of God in regard to false prophets that will come in with their heresies, and if possible will deceive the very elect. With these warnings, why is it that the church does not distinguish the false from the genuine? Those who have in any way been thus misled need to humble themselves before God, and sincerely repent, because they have so easily been led astray. They have not distinguished the voice of the true Shepherd from that of a stranger. Let all such review this chapter of their experience.
“Basaha ang mga pagpahimangno nga sa hilabihan gikahatag diha sa Pulong sa Dios mahitungod sa mini nga mga manalagna nga moanhi uban ang ilang mga heresiya, ug kon mahimo malimbongan bisan ang mismong mga pinili. Uban niining mga pahimangno, nganong ang iglesia wala man makaila sa mini gikan sa tinuod? Kadtong sa bisan unsang paagi nahisalaag sa ingon niini kinahanglan magpaubos sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios, ug sa kinasingkasing maghinulsol, tungod kay sa kasayon nahisalaag sila. Wala nila mailhi ang tingog sa tinuod nga Magbalantay gikan sa tingog sa usa ka dumuloong. Ang tanan nga ingon niana pabalika sa ilang hunahuna kining maong bahin sa ilang kasinatian.”
“For more than half a century God has been giving His people light through the testimonies of His Spirit. After all this time is it left for a few men and their wives to undeceive the whole church of believers, declaring Mrs. White a fraud and a deceiver? ‘By their fruits ye shall know them.’
“Sulod sa kapin sa tunga sa usa ka siglo ang Dios nagahatag sa Iyang katawhan ug kahayag pinaagi sa mga pagpamatuod sa Iyang Espiritu. Human niining tanan nga panahon, ibilin ba kini sa pipila ka mga lalaki ug sa ilang mga asawa ang pagwagtang sa paglimbong sa tibuok iglesya sa mga magtutuo, pinaagi sa pagpahayag nga si Mrs. White usa ka malimbongon ug usa ka manlilinlang? ‘Pinaagi sa ilang mga bunga maila ninyo sila.’”
“Those who can ignore all the evidences which God has given them, and change that blessing into a curse, should tremble for the safety of their own souls. Their candlestick will be removed out of its place unless they repent. The Lord has been insulted. The standard of truth, of the first, second, and third angels’ messages has been left to trail in the dust. If the watchmen are left to mislead the people in this fashion, God will hold some souls responsible for a lack of keen discernment to discover what kind of provender was being given to His flock.
“Ang mga makahimo sa pagpasagad sa tanang mga pamatuod nga gihatag sa Dios kanila, ug himoon kadtong panalangin nga usa ka tunglo, kinahanglan mangurog alang sa kaluwasan sa ilang kaugalingong mga kalag. Ang ilang tangkawan pagakuhaon gikan sa iyang dapit gawas kon sila maghinulsol. Ang Ginoo gipasipalahan. Ang bandila sa kamatuoran, sa mga mensahe sa nahauna, ikaduha, ug ikatulong manulonda, gipasagdan nga maguyod sa abog. Kon ang mga magbalantay pasagdan sa pagpasayop sa katawhan niining paagiha, ang Dios magpapanubag sa pipila ka mga kalag tungod sa kakulang sa hait nga pag-ila aron mahibaloan unsang matang sa kalan-on ang gihatag ngadto sa Iyang panon.”
“Apostasies have occurred and the Lord has permitted matters of this nature to develop in the past in order to show how easily His people will be misled when they depend upon the words of men instead of searching the Scriptures for themselves, as did the noble Bereans, to see if these things are so. And the Lord has permitted things of this kind to occur that warnings may be given that such things will take place.
“Ang mga apostasya nahitabo na, ug gitugotan sa Ginoo nga ang mga butang nga ingon niini motungha kaniadto aron ipakita kon unsa kasayon mailad ang Iyang katawhan sa dihang mosalig sila sa mga pulong sa mga tawo imbes nga mangita sa Kasulatan alang sa ilang kaugalingon, ingon sa gibuhat sa halangdon nga mga Bereanhon, aron makita kon tinuod ba kining mga butanga. Ug gitugotan sa Ginoo nga ang mga butang nga ingon niini mahitabo aron mahatag ang mga pasidaan nga ang ingon nianang mga butang mahitabo.”
“Rebellion and apostasy are in the very air we breathe. We shall be affected by them unless we by faith hang our helpless souls upon Christ. If men are so easily misled now, how will they stand when Satan shall personate Christ, and work miracles? Who will be unmoved by his misrepresentations then—professing to be Christ when it is only Satan assuming the person of Christ, and apparently working the works of Christ? What will hold God’s people from giving their allegiance to false christs? ‘Go not after them.’
“Ang pagsukol ug apostasiya anaa na gayud sa mismong hangin nga atong ginaginhawa. Maapektuhan kita niini gawas kon pinaagi sa pagtoo isalig nato ang atong walay mahimo nga mga kalag kang Cristo. Kon ang mga tawo sayon kaayo nga mapasayop karon, unsaon man nila pagbarug sa diha nga si Satanas magpaka-Cristo, ug magabuhat ug mga milagro? Kinsa man ang dili matarug sa iyang mga sayop nga pagpahayag unya—nga nagaangkon nga siya mao si Cristo sa diha nga si Satanas ra diay ang nagasul-ob sa pagkatawo ni Cristo, ug sa dayag nagabuhat sa mga buhat ni Cristo? Unsa may makapugong sa katawohan sa Dios sa paghatag sa ilang pagkamaunongon ngadto sa mini nga mga cristo? ‘Ayaw kamo pagsunod kanila.’”
“The doctrines must be plainly understood. The men accepted to preach the truth must be anchored; then their vessel will hold against storm and tempest, because the anchor holds them firmly. The deceptions will increase, and we are to call rebellion by its right name. We are to stand with the whole armor on. In this conflict we do not meet men only, but principalities and powers. We wrestle not against flesh and blood. Let Ephesians 6:10–18 be read carefully and impressively in our churches.” Notebook Leaflets, 57, 58.
“Ang mga doktrina kinahanglan masabtan sa tin-aw. Ang mga tawo nga gidawat sa pagwali sa kamatuoran kinahanglan mapahimutang sa lig-on; unya ang ilang sakayan makabarog batok sa unos ug bagyo, tungod kay ang angkla nagkupot kanila sa malig-on. Ang mga paglimbong modaghan, ug kinahanglan atong tawgon ang pagsukol sa husto niyang ngalan. Kinahanglan kita motindog nga sinul-ob ang tibook hinagiban. Niining panagsangkaa dili kita makig-atubang sa mga tawo lamang, kondili sa mga pamunuan ug mga gahum. Dili kita nakigbisog batok sa unod ug dugo. Ipabasa pag-ayo ug sa makapadasig nga paagi ang Efeso 6:10–18 sa atong mga iglesia.” Notebook Leaflets, 57, 58.