Truth is established upon the testimony of two or three, and the application of the four abominations of Ezekiel chapter eight, as the four generations of Laodicean Adventism, has several witnesses. In earlier articles it was identified that the seven churches of Revelation chapters two and three not only represented the history of modern Israel from the time of the apostles unto the end of the world, but also that those seven churches represented the history of ancient Israel from the time of Moses unto the time of Christ.
Ang kamatuoran lig-on nga mapamatud-an pinaagi sa pagpamatuod sa duha o tulo, ug ang paggamit sa upat ka mga dulumtanan sa Ezekiel kapitulo otso, ingon nga upat ka mga kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo, adunay daghang mga saksi. Sa nangaging mga artikulo gipaila nga ang pito ka mga iglesia sa Pinadayag kapitulo dos ug tulo dili lamang nagrepresentar sa kasaysayan sa modernong Israel sukad sa panahon sa mga apostoles hangtod sa katapusan sa kalibotan, kondili usab nga kining pito ka mga iglesia nagrepresentar sa kasaysayan sa karaang Israel sukad sa panahon ni Moises hangtod sa panahon ni Cristo.
The church of Ephesus represented both the early Christian church, and also ancient Israel from Moses unto the time of the Judges. The church of Smyrna represented the period of persecution from the time of the disciples, unto the Roman emperor Constantine, and also the period of the Judges, when every man did what was right in his own eyes. The church of Pergamos represented the period of compromise from Constantine unto the papacy in 538, but also the period when ancient Israel rejected God and chose a king, and continually compromised with the pagan kingdoms they were surrounded by. The fourth church of Thyatira represented by Jezebel, is the period of papal rule from the year 538 unto 1798, and also the seventy-year captivity of ancient Israel in Babylon.
Ang iglesia sa Efeso nagrepresentar sa nahaunang Kristohanong iglesia, ug usab sa karaang Israel sukad kang Moises hangtod sa panahon sa mga Maghuhukom. Ang iglesia sa Smirna nagrepresentar sa panahon sa paglutos sukad sa panahon sa mga tinun-an hangtod sa Romanhong emperador nga si Constantino, ug usab sa panahon sa mga Maghuhukom, sa dihang ang matag tawo nagbuhat sa iyang nakita nga matarong sa iyang kaugalingong mga mata. Ang iglesia sa Pergamo nagrepresentar sa panahon sa pagkompromiso sukad kang Constantino hangtod sa kapapahan niadtong 538, apan usab sa panahon sa dihang gisalikway sa karaang Israel ang Dios ug mipili ug hari, ug sa kanunay nagkompromiso uban sa mga pagano nga gingharian nga naglibot kanila. Ang ikaupat nga iglesia sa Tiatira, nga gilarawan pinaagi kang Jezebel, mao ang panahon sa pagmando sa kapapahan sukad sa tuig 538 hangtod sa 1798, ug usab sa kapitoan ka tuig nga pagkabinihag sa karaang Israel didto sa Babilonia.
Those four churches also represent the four generations of Adventism, and provide a witness to applying Ezekiel’s four abominations to the four generations. The rebellion of 1863, was represented by the first generation of ancient Israel as illustrated by the rebellion of Aaron’s golden calf. The first generation includes the counsel given to the church of Ephesus, which identifies that God’s people had left their first love, and needed to repent and return to their first love. In 1863, the first love, as represented by William Miller’s jewels (the foundational truths, especially the “seven times”), were set aside, and God’s people were counselled to return.
Kadtong upat ka mga iglesia nagrepresentar usab sa upat ka mga kaliwatan sa Adventismo, ug nagahatag ug pagpamatuod sa paggamit sa upat ka mga dulumtanan ni Ezekiel ngadto sa upat ka mga kaliwatan. Ang pagrebelde sa 1863 girepresentahan sa unang kaliwatan sa karaang Israel ingon nga gihulagway sa pagrebelde sa bulawang nating baka ni Aaron. Ang unang kaliwatan nagalakip sa tambag nga gihatag ngadto sa iglesia sa Efeso, nga nagaila nga ang katawohan sa Dios mibiya sa ilang unang gugma, ug nanginahanglan sa paghinulsol ug sa pagbalik sa ilang unang gugma. Sa 1863, ang unang gugma, ingon nga girepresentahan sa mga mutya ni William Miller (ang mga patukoranan nga kamatuoran, ilabi na ang “seven times”), gisalikway, ug ang katawohan sa Dios gitambagan sa pagbalik.
Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent. Revelation 2:4, 5.
Apan ako adunay gamay batok kanimo, tungod kay gibiyaan mo ang imong unang gugma. Busa hinumdumi kon diin ka nahulog, ug paghinulsol, ug buhata ang unang mga buhat; kay kon dili, moanhi ako kanimo sa madali, ug kuhaon ko ang imong tangkawan gikan sa iyang dapit, gawas kon ikaw maghinulsol. Pinadayag 2:4, 5.
The Millerites had struggled with apostate Protestantism, who Jeremiah called the “assembly of mockers,” and waited patiently for the vision to arrive, for when it did arrive it would not lie. The “assembly of mockers” were represented by the old prophet that lied to the prophet of Judah, who had presented the rebuke upon Jeroboam’s counterfeit worship.
Ang mga Millerita nakigbisog batok sa apostatang Protestante, nga gitawag ni Jeremias nga ang “katilingban sa mga mayubiton,” ug mapailubon silang naghulat sa pag-abot sa panan-awon, kay sa dihang moabot na kini dili kini mamakak. Ang “katilingban sa mga mayubiton” gisimbolohan sa tigulang nga propeta nga namakak sa propeta sa Juda, nga mipahayag sa pagbadlong batok sa peke nga pagsimba ni Jeroboam.
I know thy works, and thy labour, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: And hast borne, and hast patience, and for my name’s sake hast laboured, and hast not fainted. Revelation 2:2, 3.
Nailhan ko ang imong mga buhat, ug ang imong paghago, ug ang imong pailub, ug nga dili nimo maagwanta sila nga dautan: ug gisulayan mo sila nga nagaingon nga sila mga apostoles, ug dili diay, ug hingkaplagan mo sila nga mga bakakon: Ug nakaantus ka, ug may pailub ka, ug tungod sa akong ngalan nagbuhat ka sa paghago, ug wala ka maluya. Pinadayag 2:2, 3.
The second church of Smyrna represented the period of persecution in the early Christian church, that consisted of genuine martyrs and some who brought persecution upon themselves for less than holy motivations. It also represented the time of the Judges when every man in ancient Israel did whatever seemed right in his own eyes. The generation of rebellion that began in 1888, identified a period of persecution against the Spirit of Prophecy, the chosen messengers of the hour, and the Holy Spirit. It introduced a period when the ancient men of Laodicean Adventism chose to do whatever seemed right in their own eyes, as witnessed by men such as Kellogg, Prescott and Daniells.
Ang ikaduhang iglesia sa Smyrna nagrepresentar sa panahon sa paglutos sa unang Kristohanong iglesia, nga naglangkob sa tinuod nga mga martir ug sa pipila usab nga nagdala ug paglutos ibabaw sa ilang kaugalingon tungod sa mga motibo nga kulang sa pagkabalaan. Nagrepresentar usab kini sa panahon sa mga Maghuhukom sa dihang ang matag tawo sa karaang Israel nagbuhat sa bisan unsa nga daw matarong sa iyang kaugalingong mga mata. Ang kaliwatan sa pagsukol nga nagsugod niadtong 1888 nagtimaan sa usa ka panahon sa paglutos batok sa Espiritu sa Tagna, sa piniling mga mensahero sa maong takna, ug sa Espiritu Santo. Gipaila niini ang usa ka panahon sa dihang ang karaang mga lalaki sa Laodiceanong Adventismo mipili sa pagbuhat sa bisan unsa nga daw matarong sa ilang kaugalingong mga mata, ingon sa gipanghimatngonan sa mga tawo sama nila Kellogg, Prescott ug Daniells.
The faithful few in that time were to be in mortal spiritual combat with a class that claimed to be Jews, but were not. Despite the positions of leadership, they were of the synagogue of Satan, as testified to by Sister White identifying that some were being directed “by angels that had been expelled from heaven.” They claimed to be wise, but were foolish. There was no condemnation placed upon the wise in that period of time, but an encouragement to be faithful unto death. In 1915, the last words Sister White ever spoke was, “I know in whom I have believed,” for she had been faithful unto death.
Ang pipila nga matinumanon niadtong panahona kinahanglan anha sa makamatay nga espirituhanong pakig-away batok sa usa ka pundok nga nagaangkon nga mga Judio sila, apan dili. Bisan pa sa ilang mga posisyon sa pagpangulo, sila iya sa sinagoga ni Satanas, sumala sa gipanghimatuoran ni Sister White pinaagi sa iyang pag-ila nga ang pipila ginamandoan “sa mga manulonda nga gipapahawa gikan sa langit.” Nagaangkon sila nga manggialamon, apan mga buang. Walay silot nga gipahamtang ibabaw sa mga manggialamon niadtong panahona, kondili usa ka pagdasig sa pagkamatinumanon hangtod sa kamatayon. Niadtong 1915, ang katapusang mga pulong nga gisulti ni Sister White mao, “I know in whom I have believed,” kay siya nagmatinumanon hangtod sa kamatayon.
I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:9, 10.
Nasayod Ako sa imong mga buhat, ug kagul-anan, ug kakabos, (apan dato ikaw) ug nasayod Ako sa pagpasipala niadtong nagaingon nga sila mga Judio, apan dili, kondili mao ang sinagoga ni Satanas. Ayaw kahadlok niadtong mga butang nga imong pagaantuson: ania karon, ang yawa magasalibay sa uban kaninyo ngadto sa bilanggoan, aron kamo sulayan; ug kamo makabaton ug kagul-anan sulod sa napulo ka adlaw: magmatinumanon ka hangtod sa kamatayon, ug hatagan Ko ikaw ug purongpurong sa kinabuhi. Pinadayag 2:9, 10.
The church of Pergamos represented the compromise between truth and error, between paganism and Christianity, in the time of the emperor Constantine, and also the compromise of ancient Israel that occurred during the history of the kings. It represented the mixture of truth and error, which can only produce error. It was represented by the 1919 Bible conference where the publication of the book, “The Doctrine of Christ”, was brought about in order to create an Adventist message that more closely represented the false gospel of apostate Protestantism. It was in the third generation of Adventism where the great compromises of truth occurred.
Ang iglesia sa Pergamos nagrepresentar sa pagkompromiso tali sa kamatuoran ug kasaypanan, tali sa paganismo ug Kristiyanismo, sa panahon ni emperador Constantine, ug usab sa pagkompromiso sa karaang Israel nga nahitabo sulod sa kasaysayan sa mga hari. Kini nagrepresentar sa pagsagol sa kamatuoran ug kasaypanan, nga makapamunga lamang ug kasaypanan. Kini girepresentahan sa 1919 Bible conference diin nahitabo ang pagmantala sa basahon nga, “The Doctrine of Christ”, aron makamugna ug mensaheng Adventista nga mas duol nga nagrepresentar sa bakak nga ebanghelyo sa apostatang Protestantismo. Didto sa ikatulong henerasyon sa Adventismo diin nahitabo ang dagkong mga pagkompromiso sa kamatuoran.
It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that produced the Church Manual. It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that required accreditation in both the schools of health and religion. It was in that generation that the move to the modern Catholic-based Bibles was initiated. It was in that history that the willingness of the leadership to establish relationships with regimes that were openly anti-Christian occurred.
Niadtong maong kaliwatan, sugod niadtong 1919, nga ang iglesia nagsugod sa pakigkompromiso nga mipamunga sa Church Manual. Niadtong maong kaliwatan, sugod niadtong 1919, nga ang iglesia nagsugod sa pakigkompromiso nga nagkinahanglan ug akreditasyon sa mga tunghaan sa panglawas ug relihiyon. Niadtong maong kaliwatan gisugdan ang pagbalhin ngadto sa modernong mga Biblia nga naggikan sa Katoliko. Niadtong maong kasaysayan nahitabo ang pagkaandam sa panguloan sa pagpatukod ug mga relasyon sa mga rehimen nga dayag nga batok kang Cristo.
The practice had been born into infancy in the Civil War, when the Laodicean leadership formed a legal relationship with the government of the United States, in order to have a better outcome for the young men in the church that were to be drafted into the deadliest war in American history, was repeated at the outset of the First World War when the General Conference president, A. G. Daniells, interacted with the German government, giving his approval for Germany to draft and force young men to serve in the military, and to bear arms, and to disregard the Sabbath. That action by Daniells brought about a separation that produced the various splinters of the Seventh-day Adventist Reform movement that exist to this very day.
Ang maong buhat natawo pa sa iyang kasisibol sa panahon sa Gubat Sibil, sa dihang ang pangulohang Laodiceano naghimo ug legal nga pakig-uban sa gobyerno sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos, aron adunay mas maayong sangputanan alang sa mga batan-ong lalaki sa iglesia nga pagalistaon ngadto sa labing makamatay nga gubat sa kasaysayan sa Amerika, ug kini gisubli sa sinugdanan sa Unang Gubat sa Kalibotan sa dihang ang presidente sa General Conference, si A. G. Daniells, nakig-uban sa gobyerno sa Alemanya, nga naghatag sa iyang pag-uyon nga ang Alemanya magpalista ug mopugos sa mga batan-ong lalaki sa pag-alagad sa militar, ug sa pagdala ug hinagiban, ug sa pagsalikway sa Igpapahulay. Kana nga binuhatan ni Daniells maoy nakaresulta sa usa ka panagbulag nga nagpatungha sa nagkalainlaing mga nabahin nga grupo sa kalihokang Reporma sa Seventh-day Adventist nga anaa pa hangtod niining mga adlawa.
That compromise continued with Hitler’s Nazi Germany, and thereafter with the nations that made up the Soviet Union, and it is still upheld today in regimes such as China. The compromise of the third generation in its relation to statecraft had been typified by the compromise of the ancient kings of Israel and Constantine as symbolized in the church of Pergamos. That period also represented the compromise of its churchcraft with the false gospel of peace and safety represented by Prescott’s “The Doctrine of Christ”.
Kadtong pagkompromiso nagpadayon uban sa Nazi Germany ni Hitler, ug pagkahuman uban sa mga nasod nga naglangkob sa Unyong Sobyet, ug gisuportahan gihapon kini hangtod karon sa mga rehimen sama sa China. Ang pagkompromiso sa ikatulong kaliwatan diha sa iyang relasyon sa pagdumala sa estado gipakita na daan pinaagi sa pagkompromiso sa karaang mga hari sa Israel ug ni Constantino, ingon sa gisimbolohan sa iglesia sa Pergamos. Kana nga yugto nagrepresentar usab sa pagkompromiso sa iyang pagdumala sa iglesia uban sa bakak nga ebanghelyo sa kalinaw ug kasigurohan nga girepresentahan sa “The Doctrine of Christ” ni Prescott.
I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. But I have a few things against thee, because thou hast there them that hold the doctrine of Balaam, who taught Balac to cast a stumblingblock before the children of Israel, to eat things sacrificed unto idols, and to commit fornication. Revelation 2:13, 14.
Nasayod ako sa imong mga buhat, ug nahibalo ako kon diin ka nagapuyo, bisan didto diin anaa ang trono ni Satanas; ug gikuptan mo pag-ayo ang akong ngalan, ug wala mo ilimod ang akong pagtoo, bisan niadtong mga adlawa diin si Antipas mao ang akong matinumanong martir, nga gipatay sa taliwala ninyo, diin nagpuyo si Satanas. Apan aduna akoy pipila ka butang batok kanimo, kay anaa diha kanimo ang mga nagkupot sa pagtulon-an ni Balaam, nga nagtudlo kang Balac sa pagbutang ug kapangdolan sa atubangan sa mga anak sa Israel, sa pagkaon sa mga butang nga gihalad ngadto sa mga diosdios, ug sa pagpakighilawas. Pinadayag 2:13, 14.
The fornication identifies the work of the General Conference in aligning themselves with nations such as Nazi Germany, and the Soviet Union under the pretext of maintaining necessary working relationships with the corrupt governments, while disregarding the faithful in those nations that suffered persecution from the various regimes they had joined with. The food sacrificed to idols represented the false methodology of apostate Protestantism and Catholicism that was then firmly established in universities of Laodicean Adventism, that had agreed to be governed by the guidelines of apostate methodologies, both in religion and health.
Ang pagpakighilawas nagpaila sa buluhaton sa General Conference sa pagpahiuyon sa ilang kaugalingon sa mga nasod sama sa Nazi Germany ug sa Soviet Union ubos sa pasangil sa pagpadayon sa gikinahanglang mga relasyon sa pagtrabaho uban sa mga malapason nga kagamhanan, samtang gipasagdan ang mga matinumanon niadtong mga nasora nga nakaantus sa paglutos gikan sa nagkalainlaing mga rehimen nga ilang gikahiusa. Ang kalan-on nga gihalad ngadto sa mga dios-dios nagrepresentar sa bakak nga metodolohiya sa apostatang Protestantismo ug Katolisismo nga niadtong panahona lig-on nang napahimutang sa mga unibersidad sa Laodicean Adventism, nga miuyon nga pagadumalahan pinaagi sa mga giya sa apostatang mga metodolohiya, sa relihiyon ug sa panglawas.
Jesus illustrated the end of the third generation as he did with the beginning, for He marked the arrival of the fourth generation with the publication of the book, Questions on Doctrine published in 1957, which fully rejected the primary salvation distinction that exists between truth and the erroneous ideas of apostate Protestantism and Catholicism. The book of course has several erroneous teachings, but essentially it teaches that it is impossible to live victorious in Christ, until after a person is miraculously changed at the Second Coming. The book marked the beginning of the generation where the twenty-five ancient men were to bow down to the sun. The political and religious elements necessary to allow the Laodicean Adventist church to accept the worship of Sunday at the soon coming Sunday law had arrived.
Gihulagway ni Jesus ang katapusan sa ikatulong kaliwatan maingon sa Iyang paghimo sa sinugdanan, kay Iyang gitimaan ang pag-abot sa ikaupat nga kaliwatan pinaagi sa pagmantala sa basahon, Questions on Doctrine nga gipatik niadtong 1957, nga sa hingpit nagsalikway sa pangunang kalainan sa kaluwasan nga anaa tali sa kamatuoran ug sa masayop nga mga hunahuna sa apostatang Protestante ug Katolisismo. Ang basahon, sa pagkatinuod, adunay daghang sayop nga mga pagtulon-an, apan sa kinatibuk-an nagatudlo kini nga imposible ang pagkinabuhi nga madinaugon diha kang Cristo hangtod nga ang usa ka tawo mausab sa milagroso sa Ikaduhang Pag-anhi. Ang basahon maoy nagtimaan sa sinugdanan sa kaliwatan diin ang kaluhaan ug lima ka karaang mga lalaki magyukbo ngadto sa adlaw. Ang politikanhon ug relihiyosong mga elemento nga gikinahanglan aron tugotan ang iglesya Adventista nga Laodicean sa pagdawat sa pagsimba sa Domingo diha sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo miabot na.
The fourth abomination of Ezekiel occurs when the faithful few in chapter nine are receiving a seal upon their foreheads, just before the destroying angels begin their work. The vision begins in verse one, of chapter eight on the fifth day, of the sixth month, of the sixth year. The vision begins the day before the execution of the judgment upon those who bow down to the sun, which is the mark of papal authority, and the number of his name is “666.”
Ang ikaupat nga dulumtanan sa Ezekiel mahitabo sa dihang ang matinumanong pipila sa kapitulo nuebe nakadawat sa usa ka timaan sa ilang mga agtang, sa dili pa magsugod ang mga manlalaglag nga mga manulonda sa ilang buluhaton. Ang panan-awon nagsugod sa bersikulo uno, sa kapitulo otso, sa ikalima nga adlaw, sa ikaunom nga bulan, sa ikaunom nga tuig. Ang panan-awon nagsugod sa adlaw sa wala pa ipatuman ang paghukom ibabaw niadtong mga moyukbo sa adlaw, nga mao ang timaan sa awtoridad sa papa, ug ang gidaghanon sa iyang ngalan mao ang “666.”
The work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 with the attack upon the earth beast carried out by the third woe of Islam. That attack made the nations angry, and marked the arrival of the latter rain. But the latter rain would only be recognized by those who would be led back to the foundations of Adventism to see that the three Woes of Islam are a foundational truth. At that point in time, those who were led back to the old paths that Jeremiah identifies as “the rest” (which is the latter rain), would either become watchmen that blew the trumpet of the third Woe, or they would be those who refused to hearken to the sound of the trumpet, and thus refusing to walk in the old paths.
Ang buluhaton sa pagsilyo sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001 pinaagi sa pag-atake batok sa mananap sa yuta nga gihimo sa ikatulong kasakit sa Islam. Kana nga pag-atake nakapasuko sa mga nasod, ug nagtimaan sa pag-abot sa ulahing ulan. Apan ang ulahing ulan mailhan lamang niadtong mga pagadad-on pagbalik ngadto sa mga patukoranan sa Adventismo aron makita nga ang tulo ka mga Kasakit sa Islam maoy usa ka kamatuoran nga patukoranan. Nianang tungora sa panahon, kadtong mga gidala pagbalik ngadto sa karaang mga alagianan nga giila ni Jeremias ingon nga “ang kapahulayan” (nga mao ang ulahing ulan), mahimo unta nga mga magbalantay nga mohuyop sa trompeta sa ikatulong Kasakit, o sila mahimong kadtong mga mibalibad sa pagpatalinghug sa tingog sa trompeta, ug sa ingon nagdumili sa paglakaw diha sa karaang mga alagianan.
They were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1863. At the very same point in time, a message arrived of the righteousness of Christ, which is “justification by faith in verity”. It was the Laodicean message of Jones and Waggoner, and it was the message of Ezekiel to the dead dry bones that came from the “four winds”, which are a symbol of Islam of the third woe (the “angry horse” seeking to break loose). Those faithful few were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1888, as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down, and Revelation chapter eighteen, verses one through three was fulfilled.
Unya gisulayan sila pinaagi sa sala sa pagrebelde sa ilang amahan niadtong 1863. Sa mao gayod nga punto sa panahon, miabut ang usa ka mensahe bahin sa pagkamatarung ni Cristo, nga mao ang “pagkamatarung pinaagi sa pagtuo sa kamatuoran”. Mao kadto ang mensahe sa Laodicea ni Jones ug Waggoner, ug mao usab kadto ang mensahe ni Ezekiel ngadto sa mga patayng uga nga mga bukog nga miabut gikan sa “upat ka hangin”, nga usa ka simbolo sa Islam sa ikatulong kaalaotan (ang “masuk-anong kabayo” nga nagtinguha sa pagbuhi). Ang pipila ka matinumanong mga tawo gisulayan unya pinaagi sa sala sa pagrebelde sa ilang amahan niadtong 1888, samtang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag dieciocho mikunsad sa dihang ang dagkung mga tinukod sa New York City nangapukan, ug natuman ang Pinadayag kapitulo dieciocho, bersikulo uno hangtod tres.
They were then tested by the identification of the message of the latter rain. Was the latter rain a manifestation of the power of God as in past ages, or were the manifestations of God’s power only in the past? The faithful few were then tested by the rebellion of their father’s rebellion in 1919. How the faithful few navigate through those three tests determines whether they will receive the seal of God in their foreheads, or find themselves bowing down to the sun with the twenty-five elders of Laodicean Adventism.
Dayon gisulayan sila pinaagi sa pag-ila sa mensahe sa ulahing ulan. Ang ulahing ulan ba usa ka pagpakita sa gahum sa Dios sama sa nangaging mga kapanahonan, o ang mga pagpakita sa gahum sa Dios didto ra ba sa nangagi? Ang matinumanong pipila dayon gisulayan pinaagi sa pagsukol sa pagsukol sa ilang amahan niadtong 1919. Kon giunsa sa matinumanong pipila pagtabok niining tulo ka mga pagsulay mao ang magbuot kon ilang madawat ang timri sa Dios diha sa ilang mga agtang, o makaplagan nila ang ilang kaugalingon nga nagduko sa adlaw uban sa kaluhaan ug lima ka mga anciano sa Laodiceanong Adventismo.
All the rebellions of the four generations of Laodicean Adventism find their counterpart in September 11, 2001. That date, which Isaiah identified as the “day of the east wind,” marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing time is a period of time. The ending of the period has been illustrated by the beginning, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. In the final movements of the sealing process the tests that were represented at the beginning of the period are once again repeated.
Ang tanang mga pagrebelde sa upat ka kaliwatan sa Laodicean nga Adventismo makakaplag sa ilang katugbang sa Septyembre 11, 2001. Kana nga petsa, nga giila ni Isaias ingon nga ang “adlaw sa hangin sa sidlakan,” nagtimaan sa sinugdanan sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang panahon sa pagtimri maoy usa ka yugto sa panahon. Ang katapusan nianang yugtoa gihulagway pinaagi sa sinugdanan, kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Sa katapusang mga lihok sa proseso sa pagtimri, ang mga pagsulay nga girepresentahan sa sinugdanan sa maong yugto pagausbon pag-usab.
On September 11, 2001, the tests which were failed by the rebels of Laodicean Adventism as represented by the four abominations of Ezekiel, and by the first four churches of Revelation chapters two and three, arrived, marking the beginning of a testing process that leads either to the mark of the beast, or the seal of God, for those who profess to be Seventh-day Adventists.
Niadtong Septiyembre 11, 2001, miabot ang mga pagsulay nga napakyas nga maagian sa mga rebelde sa Laodiceanong Adventismo, ingon nga girepresentahan sa upat ka mga dulomtanan sa Ezekiel, ug sa unang upat ka mga iglesia sa Pinadayag kapitulo dos ug tres, nga nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka proseso sa pagsulay nga modala bisan ngadto sa marka sa mananap, o sa timri sa Dios, alang niadtong nagaangkon nga mga Seventh-day Adventists.
The leadership of Laodicean Adventism has been trapped by the cords of their own deceits, and it is virtually impossible for them to “recognize” a repetition of the manifestation of the power of God as represented by previous reformatory movements, including the reform movement that brought Adventism into existence. The ancient men scattered and covered up the doctrines that are represented by Miller’s jewels with counterfeit coins and jewels. The casket of the King James Bible has been relegated to the times of archaic language and replaced with modern language Bibles that are expressed in the terminology of the man of sin.
Ang pagpangulo sa Laodiceanhong Adventismo nabitik sa mga pisi sa ilang kaugalingong mga paglimbong, ug halos imposible na alang kanila ang “pag-ila” sa pagbalik-balik sa pagpadayag sa gahum sa Dios ingon sa gilarawan sa nangaging mga kalihokang repormatibo, apil ang kalihokang reporma nga nagdala sa Adventismo ngadto sa iyang pagkatukod. Ang karaang mga tawo nagkatag ug nagtago sa mga doktrina nga gilarawan pinaagi sa mga mutya ni Miller pinaagi sa peke nga mga sensilyo ug mga mutya. Ang kahon sa King James Bible gipaubos na ngadto sa mga kapanahonan sa karaang pinulongan ug gipulihan sa mga Bibliya sa modernong pinulongan nga gipahayag sa terminolohiya sa tawo sa sala.
Were any of the ancient men willing to consider the possibility that the latter rain message is not a peace and safety message, it would be virtually impossible for them to recognize that the manifestations of the power of God in past sacred histories are what specifically identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand. More difficult yet for them to recognize is that the sacred histories that most directly identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the sacred histories that fulfill Malachi chapter three, for Malachi chapter three establishes that there is always a messenger who prepares the way for the sudden arrival of the Messenger of the Covenant. That messenger was represented by the prophet Elijah who boldly proclaimed that there would be no rain in his history, except if it comes through his ministry.
Kon aduna man sa mga karaang kalalakin-an nga andam sa pagpalandong sa posibilidad nga ang mensahe sa ulahing ulan dili usa ka mensahe sa kalinaw ug kaluwasan, halos dili gayod mahimo alang kanila ang pag-ila nga ang mga pagpadayag sa gahum sa Dios diha sa nangaging sagradong mga kasaysayan mao ang tukmang nagtimaan sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Labing lisod pa gani alang kanila ang pag-ila nga ang mga sagradong kasaysayan nga labing diretso nga nagtimaan sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang mga sagradong kasaysayan nga nagtuman sa Malakias kapitulo tres, kay ang Malakias kapitulo tres nagapahimutang nga aduna kanunay usa ka mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa kalit nga pag-abot sa Mensahero sa Tugon. Kining mensaheroha girepresentahan sa manalagna nga si Elias nga maisugong mipahayag nga walay ulan sa iyang kasaysayan, gawas lamang kon kini moabot pinaagi sa iyang ministeryo.
Ezekiel’s seventy elders would find it ridiculous to accept that their claim to be the temple of the Lord, was unfounded, and actually represented the claim of a people who were being passed by, just as the vineyard was given to those who bear the fruits worthy of the vineyard. The message of the third Woe, the messenger that prepares the way, the song of the vineyard, all testify against the traditions and customs which they had placed their confidence in, and represents an almost insurmountable obstacle to recognizing the latter rain.
Makaplagan unta sa kapitoan ka mga anciano ni Ezekiel ang modawat nga ang ilang pag-angkon nga sila mao ang templo sa Ginoo walay patukoranan, ug nga sa pagkatinuod kini naglarawan sa pag-angkon sa usa ka katawhan nga ginabiyaan, maingon nga ang parasan gihatag ngadto kanila nga nagadala sa mga bunga nga takos sa parasan. Ang mensahe sa ikatulong Kaalaotan, ang mensahero nga nagaandam sa dalan, ang awit sa parasan, ang tanan nagpamatuod batok sa mga tradisyon ug mga batasan nga ilang gisandigan sa ilang pagsalig, ug nagrepresentar sa usa ka hapit dili malabwan nga babag sa pag-ila sa ulahing ulan.
The conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand manifests the same tests for those who have claimed to “recognize” the role of Islam of the third Woe. The “increase of knowledge” which launched the movement of the Millerites began at the end of “seven times” in 1798. The “increase of knowledge” which launched the movement of the one hundred and forty-four thousand began at the end of a symbolic “seven times” (one hundred and twenty-six years) in 1989. During those one hundred and twenty-six years of escalating apostasy, Laodicean Adventism has reached its fourth and final generation.
Ang kataposan sa pagtimri sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo nagapadayag sa mao gihapong mga pagsulay alang kanila nga nag-angkon nga “nakaila” sa papel sa Islam sa ikatulong Ay. Ang “pagdugang sa kahibalo” nga nagpasugod sa kalihokan sa mga Millerita nagsugod sa kataposan sa “pito ka panahon” niadtong 1798. Ang “pagdugang sa kahibalo” nga nagpasugod sa kalihokan sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo nagsugod sa kataposan sa usa ka simboliko nga “pito ka panahon” (usa ka gatos ug baynte-sais ka tuig) niadtong 1989. Sulod niadtong usa ka gatos ug baynte-sais ka tuig sa nagkakusog nga apostasya, ang Laodiceanong Adventismo nakaabot na sa iyang ikaupat ug katapusang kaliwatan.
It is the third and fourth generation that a nation or people fill their cup of probationary time, and that time has now arrived. The “increase of knowledge” from the book of Daniel that is represented by the Hiddekel River is also the knowledge that is increased, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes.
Sa ikatulo ug ikaupat nga kaliwatan mapuno sa usa ka nasod o katawhan ang ilang copa sa panahon sa pagsulay, ug kana nga panahon miabot na karon. Ang “pagdugang sa kahibalo” gikan sa basahon ni Daniel nga girepresentahan sa Suba sa Hiddekel mao usab ang kahibalo nga gidugangan sa dihang ang Pinadayag ni Jesu-Cristo giablihan sa dili pa pa mahinapos ang panahon sa pagsulay.
We will take up the last three chapters of the book of Daniel in the next article.
Atong hisgotan ang kataposang tulo ka mga kapitulo sa basahon ni Daniel sa mosunod nga artikulo.
“The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion. Satan, clothed in angel robes, will deceive, if possible, the very elect. There will be gods many and lords many. Every wind of doctrine will be blowing. Those who have rendered supreme homage to ‘science falsely so called’ will not be the leaders then. Those who have trusted to intellect, genius, or talent will not then stand at the head of rank and file. They did not keep pace with the light. Those who have proved themselves unfaithful will not then be entrusted with the flock. In the last solemn work few great men will be engaged. They are self-sufficient, independent of God, and He cannot use them. The Lord has faithful servants, who in the shaking, testing time will be disclosed to view. There are precious ones now hidden who have not bowed the knee to Baal. They have not had the light which has been shining in a concentrated blaze upon you. But it may be under a rough and uninviting exterior the pure brightness of a genuine Christian character will be revealed. In the day time we look toward heaven but do not see the stars. They are there, fixed in the firmament, but the eye cannot distinguish them. In the night we behold their genuine luster.” Testimonies, volume 5, 80, 81.
“Ang mga adlaw nagadali na sa pag-abot sa panahon nga adunay dakong kalibog ug kagubot. Si Satanas, nga nagsul-ob sa mga bisti sa manulonda, maglimbong, kon mahimo, bisan pa ang mga pinili gayod. Adunay daghang mga dios ug daghang mga ginoo. Ang tanang hangin sa pagtulon-an magahuyop. Kadtong naghatag sa labing hataas nga pagpasidungog sa ‘siyensiya nga bakak nga gitawag sa maong ngalan’ dili mao ang mamahimong mga pangulo unya. Kadtong misalig sa salabutan, kinaadman, o talento dili unya motindog sa ulohan sa han-ay ug panon. Wala sila makapadayon subay sa kahayag. Kadtong napamatud-an nga dili matinumanon dili unya saligan sa panon. Sa katapusang solemneng buluhaton diyutay lamang kaayong dagkong mga tawo ang maapil. Sila mapinasaligon sa ilang kaugalingon, bulag sa Dios, ug dili sila magamit Niya. Ang Ginoo adunay matinumanong mga alagad, nga sa panahon sa pag-uyog ug pagsulay igapadayag aron makita. Aduna karon mga bililhon nga natago pa nga wala moluhod ang tuhod kang Baal. Wala sila makabaton sa kahayag nga nagsidlak sa usa ka nagkonsentradong kasilaw ibabaw kaninyo. Apan mahimo nga ilalom sa usa ka bagis ug dili makadani nga gawas, ang putli nga kasidlak sa usa ka tinuod nga Kristohanong kinaiya igapadayag. Sa maadlaw motan-aw kita ngadto sa langit apan dili nato makita ang mga bitoon. Anaa sila didto, malig-on sa hawan sa langit, apan dili sila mailhan sa mata. Sa kagabhion atong makita ang ilang tinuod nga kahayag.” Testimonies, tomo 5, 80, 81.