The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.
Ang sambingay bahin sa napulo ka ulay naghulagway sa kasinatian sa katawhan nga Adventista.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
“Ang sambingay sa napulo ka ulay diha sa Mateo 25 naghulagway usab sa kasinatian sa katawhang Adventista.” The Great Controversy, 393.
Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.
Gituman sa mga Adventistang Millerite ang sambingay sa pinakatukmang paagi.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“Kanunay akong ipahinungod ngadto sa sambingay sa napulo ka ulay, diin ang lima kanila manggialamon, ug ang lima buang. Kining sambingaya natuman na ug matuman pa gayud sumala sa matag pulong, kay kini adunay ilabinang aplikasyon alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga kamatuoran alang niining panahona hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.
The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.
Ang kasaysayan sa kalihokan sa unang manulonda nagrepresentar sa kalihokan sa ikatulong manulonda, ug ang kinatumyan nga sentro sa sambingay mao kon ang mga ulay adunay lana, nga mao ang mensahe sa ulahing ulan.
“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.
“Adunay usa ka kalibotan nga nagahigda diha sa pagkadaotan, sa limbong, ug sa pagpakasayop, diha mismo sa landong sa kamatayon,—natulog, natulog. Kinsa ba ang nagabati sa kasakit sa kalag aron pagpukawon sila? Unsang tingoga ang makaabot kanila? Ang akong hunahuna gidala ngadto sa umalabot sa dihang igahatag ang timaan, ‘Tan-awa, ang Pamanhonon moanhi; gumula kamo aron sa pagsugat Kaniya.’ Apan ang uban maulahi sa pag-angkon sa lana alang sa pagpuno pag-usab sa ilang mga lampara, ug ulahi na kaayo ilang mahibaloan nga ang kinaiya, nga girepresentahan sa lana, dili ikabalhin. Kana nga lana mao ang pagkamatarong ni Cristo. Kini nagarepresentar sa kinaiya, ug ang kinaiya dili ikabalhin. Walay tawo nga makakuha niini alang sa lain. Ang matag usa kinahanglan mag-angkon alang sa iyang kaugalingon ug kinaiya nga hinlo gikan sa matag mantsa sa sala.” Bible Echo, Mayo 4, 1896.
The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.
Ang “lana” diha sa sambingay nagrepresentar sa “kinaiya,” ug usab sa “pagkamatarung ni Cristo.” Ang pinabalaan nga kinaiya mamugna lamang kanila nga mokaon sa Pulong sa Dios.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Balaana sila pinaagi sa imong kamatuoran: ang imong pulong mao ang kamatuoran. Juan 17:17.
The “oil” is also the messages of God’s Spirit.
Ang “lana” mao usab ang mga mensahe sa Espiritu sa Dios.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.
“Ang Dios mapasipalahan sa diha nga dili kita modawat sa mga pahayag nga Iyang ipadala kanato. Sa ingon niini atong isalikway ang bulawanong lana nga Iyang ibubo unta ngadto sa atong mga kalag aron ipaambit ngadto niadtong anaa sa kangitngit.” Review and Herald, July 20, 1897.
The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.
Ang “lana” mao ang mga mensahe sa Pulong sa Dios nga nagdala sa nagabalaan nga presensya sa pagkamatarong ni Cristo. Diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay, nga mao usab ang tagna sa Habakkuk kapitulo dos, ang mensahe sa Tunga sa Gabii nga Singgit, nga mao ang mensahe sa pagkamatarong ni Cristo, sumala sa gihulagway sa mensahe nila Jones ug Waggoner sa pagsukol niadtong 1888.
“The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.
“Ang Ginoo sa Iyang dakong kalooy nagpadala ug usa ka labing bililhong mensahe ngadto sa Iyang katawhan pinaagi kang mga Elder Waggoner ug Jones. Kini nga mensahe maoy aron ipasundayag nga labi pang dayag sa atubangan sa kalibutan ang gibayaw nga Manluluwas, ang halad alang sa mga sala sa tibuok kalibutan. Gipresentar niini ang pagkamatarong pinaagi sa pagtoo diha sa Puli; gidapit niini ang mga tawo sa pagdawat sa pagkamatarong ni Cristo, nga gipadayag diha sa pagkamasinugtanon sa tanang mga sugo sa Dios. Daghan ang nawadan sa pagtan-aw kang Jesus. Gikinahanglan nila nga ang ilang mga mata itumong ngadto sa Iyang langitnong persona, sa Iyang mga katakus, ug sa Iyang walay pagkausab nga gugma alang sa tawhanong kaliwatan. Ang tanang gahum gihatag ngadto sa Iyang mga kamot, aron Siya makahatag ug dagayang mga gasa ngadto sa mga tawo, sa pagpaambit sa bililhon kaayo nga gasa sa Iyang kaugalingong pagkamatarong ngadto sa walay ikatabang nga tawhanong galamiton. Mao kini ang mensahe nga gisugo sa Dios nga ihatag ngadto sa kalibutan. Kini mao ang mensahe sa ikatulong manulonda, nga igamantala uban sa makusog nga tingog, ug pagaubanan sa pagbubo sa Iyang Espiritu sa dakong sukod.” Testimonies to Ministers, 91.
The message is the message of the latter rain.
Ang mensahe mao ang mensahe sa ulahing ulan.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Ang ulahing ulan igabubo ibabaw sa katawohan sa Dios. Usa ka gamhanang manulonda manaog gikan sa langit, ug ang tibook yuta pagadan-agan sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.
When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.
Sa dihang ang gamhanang manulonda mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001, ang ulahing ulan misugod sa pagwisik, ug ang kasaysayan sa mga Millerite, sumala sa girepresentahan sa sambingay sa napulo ka ulay ug sa Habakkuk kapitulo dos, misugod sa pag-usab. Niadto nga panahon ang mga katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw mikaon sa basahon nga diha sa kamot sa manulonda, ug sa pagbuhat niini gidala sila pagbalik ngadto sa karaang mga alagianan ni Jeremias, ug sa ingon nahimo silang mga magbalantay nga magpatunog sa trompeta sa pasidaan. Ang pasidaang sa trompeta mao ang mensahe sa Laodicea nga girepresentahan ni Isaias ingon nga usa ka makusog nga singgit.
Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.
Isinggit sa makusog, ayaw pagpasig-uli; ipataas ang imong tingog sama sa usa ka trumpeta, ug ipakita sa akong katawohan ang ilang kalapasan, ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Isaias 58:1.
The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.
Ang kalihokan sa reporma sa nahaunang ug sa ikatulong mga anghel nagsugod sa usa ka “panahon sa katapusan.” Nianang taknaa adunay usa ka “pagdugang sa kahibalo” nga magasulay sa kaliwatan nga buhi niadto, apan human lamang nga ang kahibalo mamantala ingon nga usa ka pormalisadong mensahe. Human niana ang pormalisadong mensahe “gihatagan ug gahum,” ug ang paghatag ug gahum gimarkahan sa pagkanaog sa usa ka anghel. Ang pagkanaog sa anghel nagtimaan sa pakiglalis ni Habakkuk ug duha ka mga pundok nagsugod sa pag-ila sa usa ka mensahe nga mao ang tinuod o ang peke nga mensahe sa ulahing ulan. Unya ang mga matinumanon mahimong mga magbalantay sa Dios nga magsugod sa paghuyop sa usa ka mensahe sa pasidaan nga trumpeta.
The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.
Ang tinuod nga mensahe sa trumpeta nakabase sa kahayag nga girepresentahan diha sa duha ka tapyas ni Habakkuk. Kini mao ang pasidaan ngadto sa Laodicea, ug ang pasidaan nga nagaila sa mga sala sa katawhan sa Dios. Ang panaglalis misamot hangtod sa unang kapakyasan, sa dihang ang usa ka hut-ong nahimong “katiguman sa mga mayubiton,” ug ang tinuod nga mga magbalantay gitawag sa pagbalik ngadto sa kadasig alang sa mensahe nga ilang gipadayag kaniadto sa wala pa ang kapakyasan. Sa dihang mibalik ang mga magbalantay, ilang naila nga sila anaa sa “panahon sa paglangan”, ug nga ang mensahe nga daw napakyas, sa pagkatinuod matuman gayud, apan sumala sa kahikayan sa Dios. Kana nga mensahe napalambo sulod sa mubo nga yugto sa panahon (apan yugto sa panahon gihapon), ug sa pag-abot sa mensahe kini girepresentahan ingon nga mensahe sa “Ang Tunga sa Kagabhion nga Singgit”, nga yano lamang nga pagdugang sa mensahe nga nagsugod sa pagdawat ug gahum sa dihang mikunsad ang manulonda.
At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.
Sa pag-abot sa mensahe, ang pagkabahin tali niadtong midawat sa katungdanan isip mga magbalantay sa pagkanaog sa manulonda, ug niadtong mibalibad, hingpit nga natuman. Kadtong pagkabahin maoy nagtimaan sa punto diin ang patik gipahamtang ibabaw sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sa dili pa ang pagbubo sa ulahing ulan nga walay “pagsukod” nga gipahamtang ibabaw sa ulahing ulan nga nagsugod sa dihang mikanaog ang manulonda.
The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”
Ang kasaysayan sa mga Millerite maoy usa ka hulagway sa ulahing ulan sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Niadtong maong kasaysayan, ang lantugi sa Habakuk nasukad ibabaw sa usa ka tinuod ug usa ka bakak nga mensahe sa ulahing ulan. Gipaila ni Pablo ang usa ka pundok ingon kanila nga may gugma sa kamatuoran, ug ang laing pundok ingon kanila nga modawat sa kusog nga paglimbong tungod kay sila walay gugma sa kamatuoran, ug tungod kay sila mituo sa usa ka “bakak.”
The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.
Ang kalihokang Millerite nagrepresentar sa usa ka pag-uswag sa kamatuoran nga nagadugang sa kahibalo ug gahum sukad sa “panahon sa katapusan,” padayon hangtod sa pagbubo sa Espiritu Santo sa Tunga sa Gabii nga Singgit. Giila sa kalihokang Millerite ang pipila ka piho nga mga timaan sa dalan nga adunay mga kaparis, sama sa usa ka “panahon sa katapusan,” usa ka “pagpormalisa” sa mensahe nga girepresentahan sa “pagdugang sa kahibalo”, usa ka “paghatag og gahum” sa mensahe nga gimarkahan sa pagkanaog sa usa ka manulonda, usa ka “unang kapakyasan” nga nagpasulod sa sambingay sa napulo ka mga ulay, usa ka pagbubo sa Espiritu Santo nga girepresentahan ingon nga “ang Tunga sa Gabii nga Singgit”, ug unya usa ka kataposang “ikaduhang kapakyasan”, diin ang usa ka dispensasyonal nga pultahan “gisirhan” ug ang laing dispensasyonal nga pultahan “giablihan”.
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.
“Gihatag sa Dios sa mga mensahe sa Pinadayag 14 ang ilang dapit sa laray sa tagna, ug ang ilang buluhaton dili mohunong hangtod sa pagtapos sa kasaysayan niining yutaa. Ang mga mensahe sa nahaunang ug sa ikaduhang manolunda kamatuoran gihapon alang niining panahona, ug kinahanglan nga magpadayon nga magkaagapay uban niining mosunod. Ang ikatulong manolunda nagamantala sa iyang pasidaan pinaagi sa makusog nga tingog. ‘Human niining mga butanga,’ miingon si Juan, ‘nakakita ako ug laing manolunda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakong gahom, ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya.’ Niining paglamdag, ang kahayag sa tanang tulo ka mga mensahe nahiusa.” The 1888 Materials, 804.
The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.
Ang kalihukang Millerite, nga naghulagway sa mga kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nalambigit diha sa mga tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig ug sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa Daniel kapitulo otso, bersikulo trese ug katorse. “Ang panahon sa katapusan,” miabot sa pagtapos sa “pito ka panahon” sa kapungot sa Dios batok sa amihanang gingharian sa Israel. Ang pormalisasyon sa mensahe ni Miller niadtong 1831, miabot duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig human sa pagmantala sa King James Bible.
“Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.
“Si G. Miller, sama niadtong gipalihok niini nga mensahe sa ubang mga nasod, una nga naghunahuna nga tumanon ang iyang buluhaton pinaagi sa pagsulat ug pagmantala sa mga publikong mantalaan ug sa mga pamplet. Una niyang gimantala ang iyang mga panglantaw sa Vermont Telegraph, usa ka mantalaang Baptist, nga giimprenta sa Brandon, Vt. Kini nahitabo sa tuig 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.
The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”
Ang kalihokan sa “panahon sa katapusan” sa ikatulong manulonda miabot niadtong 1989, sa pagtapos sa usa ka gatos ug kawhaan ug unom ka tuig sukad sa pagsukol sa 1863. Ang “usa ka gatos ug kawhaan ug unom” maoy simbolo sa “pito ka panahon.” Ang duha ka kalihokan nagsugod uban sa usa ka katumanan sa “pito ka panahon.”
The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.
Ang mensahe sa kalihokan sa ikatulong manulunda gihimong pormal niadtong 1996 pinaagi sa pagmantala sa usa ka sunod-sunod nga mga artikulo nga may ulohang, The Time of the End, nga gipatik sa usa ka magasin nga gitawag, Our Firm Foundation. Kining mga artikulo gipatik duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig human sa Declaration of Independence niadtong 1776. Ang mensahe sa maong duruha ka kalihokan gihimong pormal duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig human sa usa ka kasaysayan nga may tuwirang kalambigitan sa mensahe nga miabut sa katapusan sa duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig.
The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.
Ang gidaghanon nga “duha ka gatus ug baynte” nagrepresentar sa koneksyon (usa ka sumpay) tali sa “pito ka panahon,” sa kaligutgot sa Dios batok sa habagatang gingharian sa Juda nga nagsugod niadtong 677 BC, ug sa sinugdanan sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig sa Daniel kapitulo otso, bersikulo katorse, niadtong 457 BC. Ang gidaghanon nga duha ka gatus ug baynte nagsumpay sa duha ka mga tagna, ug ang duha ka mga tagna gipresentar nga magkauban diha sa mga pundasyonal nga bersikulo sa Adventismo, nga mao ang Daniel kapitulo otso, mga bersikulo trese ug katorse. Niadtong mga bersikulo, si Cristo nagpaila sa iyang kaugalingon sa paagi sa tagna ingon nga “kadtong usa ka balaan,” nga mao ang hubad gikan sa Hebreohanon nga pulong nga “Palmoni,” nga nagpasabot sa “Makahibulongang Mag-iihap”.
The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.
Ang Kahibulongang Mag-iihap nagpaila sa duha ka panan-awon nga nagrepresentar sa duha ka linya sa tagna, diha gayod sa duha ka bersikulo nga giila ni Sister White ingon nga sentrong haligi sa Adventismo. Ang sinugdanan gihiusa pinaagi sa simbolikong sumpay sa duha ka gatus ug baynte ka tuig ngadto sa panahon sa ilang katumanan niadtong 1844. Ang Habakkuk kapitulo dos natapos sa bersikulo baynte, sa ingon gimarkahan ang gidaghanon nga “duha ka gatus ug baynte” pinaagi sa lahi nga pagpamulong sa Kahibulongang Mag-iihap, kay ang maong bersikulo nagaila sa usa ka nag-unang kinaiya sa antitipikal nga Adlaw sa Pagpasig-uli nga nagsugod nianang maong petsa.
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Apan ang Ginoo anaa sa iyang balaang templo: pahiloma ang tibook nga yuta sa iyang atubangan. Habakkuk 2:20.
The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.
Ang duha ka mahimantayon nga mga panahon sa tagna nga nagrepresentar sa sentral nga haligi sa Adventismo, nga gipaila sa diretso sa Katingalahang Mag-iihap, gisaumpay pinaagi sa duha ka gatos ug baynte ka tuig, ug si Jesus (ang Katingalahang Mag-iihap), nga kanunay nagaila sa katapusan sa usa ka butang uban sa sinugdanan sa usa ka butang, nagtimaan sa ilang katapusan sa Oktubre 22, 1844, pinaagi sa gidaghanon nga duha ka gatos ug baynte.
The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.
Ang lihok sa unang manulonda, sama sa lihok sa ikatulong manulonda, nagsugod sa usa ka “panahon sa katapusan” (1798 ug 1989 matag usa), diin ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26 giila. Ang sunod nga timailhan sa duruha ka kasaysayan gimarkahan pinaagi sa katapusan sa duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig, usab usa ka propetikong kinaiya sa “pito ka mga panahon,” kay ang mga sinugdanan nga mga punto sa duruha ka panan-awon (chazon ug mareh) nagrepresentar sa usa ka yugto nga duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga nagdugtong kanila.
The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.
Ang paghimo sa King James Bible niadtong 1611, ang pormalisasyon sa mensahe ni Miller sumala sa pagkapatik niini sa pamantalaan nga Vermont Telegraph, ang paghimo sa Declaration of Independence, ug ang pagmantala sa The Time of the End sa magasin nga Our Firm Foundation, pulos mga publikasyon. Ang sinugdanan ug katapusan sa matag usa sa duha ka gatos ug baynte ka tuig nga mga yugto parehong nagrepresentar og usa ka publikasyon ingon nga maong historikal nga timailhan. Ang numero nga “duha ka gatos ug baynte” usa ka simbolo sa usa ka propetikong sumpay, ug kining upat ka mga publikasyon ginasumpay pinaagi sa ilang pagkahimong mga publikasyon, ug usab pinaagi sa mensahe nga girepresentahan isip ang “pagdugang sa kahibalo” sulod sa ilang tagsatagsa ka mga kasaysayan.
The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.
Ang Biblia niadtong 1611 nagrepresentar sa pagpahibalo sa ebanghelyo gikan sa langitnong mga sawang ngadto sa katawhan. Ang mensahe ni Miller gipahimutang sulod sa konteksto sa mga tagna bahin sa panahon, ug ang duha ka balaang tsart ni Habakkuk nagapahimo nga sayon nga maila nga ang mensahe ni Miller gihulagway sa paagi nga grapiko pinaagi sa mga linya sa kasaysayan. Ang “Vermont” nagakahulogan og “usa ka lunhawng bukid,” ug sumala sa inspirasyon, ang “lunhaw” usa ka simbolo sa pagtuo.
“This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.
“Kining damgoha mihatag kanako ug paglaom. Sa akong hunahuna, ang lunhaw nga pisi nagrepresentar sa pagtuo, ug ang katahum ug kayano sa pagsalig sa Dios misugod sa pagsidlak sa akong kalag.” Christian Experience and Teachings, 28.
Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.
Ang mensahe ni Miller gipormal ug gipahayag gikan sa matinumanong iglesia, kay ang “bukid” sa kaulahiang mga adlaw mao ang usa ka “iglesia”.
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
Ug mahitabo kini sa ulahing mga adlaw, nga ang bukid sa balay sa Ginoo mapahaluna sa kinatumyan sa mga bukid, ug pagabayawon ibabaw sa mga bungtod; ug ang tanang mga nasud modagayday ngadto niini. Ug daghang mga katawohan mangadto ug moingon, Umari kamo, ug manungas kita ngadto sa bukid sa Ginoo, ngadto sa balay sa Dios ni Jacob; ug siya magatudlo kanato sa iyang mga dalan, ug kita magalakaw sa iyang mga alagianan: kay gikan sa Zion mogula ang Kasugoan, ug ang pulong sa Ginoo gikan sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.
The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.
Ang pormalisadong mensahe sa pagsulay ni Miller migikan sa matinumanong iglesia, ug ang publikasyon nga gitawag og The Telegraph nagrepresentar sa usa ka mensahe gikan sa langit, maingon sa gibuhat sa King James Bible; kay ang pulong nga “telegraph,” nga nahimo gikan sa duha ka Gregong mga pulong, mao ang usa ka mensahe gikan sa halayo. Ang unang pulong (tele) nagkahulogan og “layo o gikan sa halayo,” ug ang ikaduhang pulong (grapho), “pagsulat o pagrekord.” Sa tingub nagkahulogan kini og “pagsulat o pagpasa sa usa ka mensahe sa halayo.” Sa 1611, ang Dios, pinaagi sa pagpatik sa King James Bible, nagpasa sa Iyang mensahe gikan sa langit, ug sa katapusan sa duha ka gatos ug baynte ka tuig, ang mensahe ni Miller, ingon nga unang napormalisa niadtong 1831 diha sa Vermont Telegraph, mipasa usab sa mensahe sa Dios gikan sa langit. Kana nga mensahe mao ang “pagdugang sa kahibalo” nga gibuksan sa “panahon sa katapusan” niadtong 1798, nga unya nakamugna og tulo-ka-lakang nga proseso sa pagsulay alang nianang kaliwatan. Kana nga kasaysayan nahimong hulagway sa kasaysayan sa Future for America.
The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.
Ang Deklarasyon sa Kagawasan niadtong 1776 nagrepresentar sa sinugdanan sa mananap sa yuta sa Pinadayag trese. Kini nagrepresentar sa sinugdanan sa Estados Unidos, ug sa pagbuhat niana nagaila sa pagdili sa kagawasan sa katapusan sa Estados Unidos. Ang mensahe sa Future for America (sumala sa gipasabot sa ngalan) nagaila sa katapusan nga gitipoan na daan sa sinugdanan pinaagi sa pagmantala sa Deklarasyon sa Kagawasan. Duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa ulahi, niadtong 1996, ang ministeryo nga nakamugna sa magasin nga The Time of the End midawat sa legal nga entidad nga kaniadto ginganlan og Future for America. Nianang tuiga, ang magasin nga The Time of the End, nga gilangkuban sa mga artikulo nga naunang gipatik sa publikasyon nga gitawag og Our Firm Foundation, gimantala.
The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.
Ang ngalan sa ministeryo nga Future for America naghisgot sa kasaysayan sa Declaration of Independence, kay kana nga publikasyon maoy nagtimaan sa sinugdanan sa United States, ug si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan. Ang ulohan sa publikasyon nga The Time of the End naghisgot sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989, apan usab sa katapusan sa panahon sa pagsulay sa dihang mitindog si Michael. Ang pormal nga mensahe diha sa publikasyon (Daniel onse, bersikulo kuwarenta hangtod kuwarenta’y singko) giablihan sa pagkapukan sa Soviet Union niadtong 1989 (ang panahon sa katapusan), ug ang mga bersikulo nga giablihan nagpresentar ug usa ka han-ay sa kasaysayan nga mopadayon sukad sa 1989 hangtod sa bersikulo uno sa kapitulo dose, nga nagtimaan sa pagtindog ni Michael, ug sa pagsira sa panahon sa pagsulay sa tawo.
From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.
Gikan sa pagmantala sa Declaration of Independence niadtong 1776, hangtod sa pagmantala sa magasin nga The Time of the End, mokabat kini ug duha ka gatus ug kaluhaan ka tuig, ug ang sinugdanan ug ang katapusan naghisgot sa samang mga hilisgutan sa tagna. Ang pagmantala sa The Time of the End gipatigom gikan sa mga kapitulo nga unang gimantala isip mga artikulo sa publikasyon nga Our Firm Foundation, ug nagrepresentar sa matagnaong kamatuoran nga, gawas kon magpabilin sa mga patukoranan nga kamatuoran sa kalihokang Millerite (nga mao ang “our firm foundation”), dili posible ang pagsabot sa “pagdugang sa kahibalo” sa “panahon sa katapusan” niadtong 1989.
The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.
Ang timaan sa dalan nga girepresentahan ingon nga “ang panahon sa katapusan,” ug ang timaan sa dalan nga nagrepresentar sa “pagpormalisa” sa mensahe diha sa magkatakdo nga mga kasaysayan sa mga lihok sa nahaunang ug ikatulong manulonda, kapwa naglangkob sa mga propetikong elemento sa “pito ka panahon” sa Levitico baynte-sais. Ang sunod nga timaan sa dalan sa magkatakdo nga mga kasaysayan mao ang paghatag og gahum sa mensahe ingon nga gimarkahan sa pagkanaog sa manulonda sa Pinadayag napulo, niadtong Agosto 11, 1840, o sa manulonda sa Pinadayag napulog-walo, niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang katumanan sa ikaduhang kaalaotan sa Pinadayag kapitulo nuwebe maoy nagdala sa manulonda sa Pinadayag napulo ngadto sa ubos, ug ang katumanan sa ikatulong kaalaotan sa Pinadayag kapitulo napulo maoy nagdala sa manulonda sa Pinadayag kapitulo napulog-walo ngadto sa ubos.
In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.
Sa magkaparis nga mga kasaysayan, ang ulahing ulan nagsugod sa “pagwisik” sa takna nga ang manulonda mikunsad. Niadtong puntóha ang mensahe “gipahaluna sa gahum” pinaagi sa pagpamatuod sa gitagna nga hitabo. Alang sa mga Millerita, kini mao ang paghunong sa pagkaibabaw sa Ottoman sa katumanan sa tagna sa panahon mahitungod sa Islam sa ikaduhang Kasakitan sa Pinadayag kapitulo siyam, bersikulo kinse. Alang sa kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, kini mao ang “kapungot sa mga nasod,” usa ka tagna mahitungod sa Islam sa ikatulong Kasakitan nga anaa sa panahon sa ikapitong trumpeta sa Pinadayag napulo, bersikulo pito, nga natuman sa dihang gipangpukan ang dagkung mga bilding sa Dakbayan sa New York.
Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.
Ang matag dagkong mga waymark sa magkaparalelong mga kasaysayan adunay diretso nga mga kalambigitan sa buluhaton sa Kahibulongang Numberer, nga nagabutang sa Iyang pirma ibabaw sa relasyon sa duha ka mga panan-awon nga nagrepresentar sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig ug duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Ang mga manalagnaong magbalantay nga gipatindog sa pagkanaog sa manulonda mohuyop ug trompeta sa pasidaan nga nagalakip sa mensahe ngadto sa Laodicea, nga niadtong 1856, direktang nalambigit sa pagbukas sa tinakpan sa labing daku nga kahayag sa “pito ka panahon.” Ang waymark sa duha ka lamesa ni Habakkuk, nga girepresentahan sa 1843 ug sa 1850 nga mga pioneer chart, nga silang duha sa hulagwayong paagi nagrepresentar sa “pito ka panahon,” miabut tali sa pagkanaog sa manulonda ug sa “unang kapakyasan” sa matag magkaparalelong kasaysayan.
The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.
Ang timaan sa dalan sa “panahon sa paglangan” direktang nalambigit sa napakyas nga tagna sa 1843, nga maoy usa ka tagna sa katumanan sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig, ug usab sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig. Ang mensahe sa Pagsinggit sa Tunga‑tungang Gabii mao ang pag-ila sa haduol nang katumanan niadtong duha ka yugto sa matagnaong panahon. Ang siradong dispensasyonal nga “pultahan” sa katapusang timaan sa dalan nagtimaan sa katumanan niadtong duha ka matagnaong yugto, ug nagtimaan sa dapit diin ang ikapito o trumpeta sa Jubileo nagsugod sa pagpatunog. Ang matag timaan sa dalan sa matag kasaysayan direktang nalambigit sa “pito ka panahon,” ug ang “pito ka panahon” nagrepresentar sa hilo nga nagbugkos sa duruha ka kasaysayan, ug ang duruha ka kasaysayan nagrepresentar sa mensahe sa ulahing ulan.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kini nga pagtuon sa sunod nga artikulo.
“‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.
“‘Alang kanila nga manghisukamod diha sa pulong, sanglit sila masupilonon,’ si Cristo maoy usa ka bato nga kahimanan sa kapangdolan. Apan ‘ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao kini ang nahimong ulohan sa pamag-ang.’ Sama sa bato nga gisalikway, si Cristo, sa Iyang misyon dinhi sa yuta, nakaantus sa pagpasagad ug sa pag-abuso. Siya ‘gitamay ug gisalikway sa mga tawo; usa ka tawo sa mga kasakit, ug nasinati sa kaguol: ... Siya gitamay, ug wala nato Siya tagda.’ Isaias 53:3. Apan haduol na ang panahon nga Siya pagahimayaon. Pinaagi sa pagkabanhaw gikan sa mga patay Siya igapadayag nga ‘Anak sa Dios nga may gahum.’ Roma 1:4. Sa Iyang ikaduhang pag-anhi Siya igapadayag ingon nga Ginoo sa langit ug sa yuta. Kadtong mga hapit na karon sa paglansang Kaniya sa krus moila sa Iyang pagkadaku. Atubangan sa tibook nga uniberso ang bato nga gisalikway mahimong ulohan sa pamag-ang.”
“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
“Ug sa bisan kang kinsa kini mahulog, pagadugmokon siya niini ngadto sa pinulbos.” Ang mga katawhan nga misalikway kang Cristo sa dili madugay makakita sa pagkalaglag sa ilang siyudad ug sa ilang nasud. Ang ilang himaya pagabuakon, ug pagatibulaagon sama sa abog sa atubangan sa hangin. Ug unsa man ang nakapahimulos sa pagkaguba sa mga Judio? Kini mao ang bato nga, kon diha pa sila nagtukod ibabaw niini, mao unta ang ilang kasigurohan. Kini mao ang kaayo sa Dios nga gitamay, ang pagkamatarong nga gisalikway, ang kalooy nga giagpasagdan. Ang mga tawo mipahiluna sa ilang kaugalingon sa pagsupak batok sa Dios, ug ang tanan nga unta mahimong ilang kaluwasan nahimong ilang kalaglagan. Ang tanan nga gitagana sa Dios alang sa kinabuhi ilang hingkaplagan nga ngadto sa kamatayon. Sa pagpalansang sa mga Judio kang Cristo nalangkit ang pagkalaglag sa Jerusalem. Ang dugo nga naula didto sa Calvario mao ang bug-at nga gibug-at nga nagpaunlod kanila ngadto sa kapukan alang niining kalibutana ug alang sa kalibutan nga umalabot. Sa ingon usab kini mahitabo sa dakong katapusang adlaw, sa diha nga ang hukom mahulog ibabaw sa mga magsasalikway sa grasya sa Dios. Si Cristo, nga ilang bato nga kapangdolan, magapakita unya kanila ingon nga bukid sa panimalos. Ang himaya sa Iyang dagway, nga alang sa mga matarong mao ang kinabuhi, alang sa mga dautan mahimong kalayo nga magaut-ut. Tungod sa gugma nga gisalikway, grasya nga gitamay, ang makasasala pagalaglagon.
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.
“Pinaagi sa daghang mga paghulagway ug gibalikbalik nga mga pasidaan, gipakita ni Jesus kon unsa ang mahimong sangpotanan sa mga Judio tungod sa ilang pagsalikway sa Anak sa Dios. Niining mga pulonga Siya naghisgot sa tanan sa matag kapanahonan nga nagdumili sa pagdawat Kaniya ingon nga ilang Manunubos. Ang matag pasidaan alang kanila. Ang templo nga gihugawan, ang anak nga masupilon, ang mini nga mga mag-uuma sa parasan, ang mga magtutukod nga mapinatamayon, adunay ilang katugbang sa kasinatian sa matag makasasala. Gawas kon siya maghinulsol, ang silot nga ilang gipaunang gilarawan maoy maangkon niya.” The Desire of Ages, 599, 600.