The “last days” represent the announcement of the opening of judgment in the movement of the first angel, and in the movement of the third angel, the close of judgment is announced. In the “last days” God’s people were, and are raised up to announce the judgment of God, but in order to be a messenger of God’s judgment, you must understand the judgment. A primary characteristic of Laodicean Adventism, both the learned class and the unlearned class, is that they do not know the judgment of God. All the prophets are more specifically addressing the last days, than the days in which they lived.
Ang “kataposang mga adlaw” naghulagway sa pahibalo sa pag-abli sa paghukom diha sa kalihukan sa unang manulonda, ug diha sa kalihukan sa ikatulong manulonda, ang pagtapos sa paghukom gipahibalo. Sa “kataposang mga adlaw” ang katawhan sa Dios gipatindog kaniadto ug gipatindog usab karon aron ipahibalo ang paghukom sa Dios, apan aron mahimong usa ka mensahero sa paghukom sa Dios, kinahanglan nga masabtan mo ang paghukom. Usa ka nag-unang kinaiya sa Adventismo sa Laodicea, sa kinaadmanong hut-ong ug sa walay kinaadman nga hut-ong, mao nga wala sila makaila sa paghukom sa Dios. Ang tanang mga manalagna, sa mas piho, naghisgot sa kataposang mga adlaw labaw pa kay sa mga adlaw diin sila nangabuhi.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11.” Selected Messages, book 3, 338.
“Ang matag usa sa karaang mga propeta misulti dili kaayo alang sa ilang kaugalingong panahon kondili alang sa ato, aron ang ilang pagpanagna magpabiling adunay gahum alang kanato. ‘Karon kining tanang mga butanga nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini nahisulat alang sa atong pagpahimangno, nga sa ibabaw kanato miabut ang mga katapusan sa kalibotan.’ 1 Corinto 10:11.” Selected Messages, libro 3, 338.
All the prophets agree with one another, so their prophecies are all presenting the same illustration, and that illustration is of the last days, which are the days of judgment.
Ang tanang mga propeta nagkauyon sa usa’g usa, busa ang ilang mga panagna nagapadayag sa mao rang hulagway, ug kana nga hulagway mao ang sa ulahing mga adlaw, nga mao ang mga adlaw sa paghukom.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
Ug ang mga espiritu sa mga manalagna napailalom sa mga manalagna. Kay ang Dios dili mao ang tigpatungha sa kalibog, kondili sa kalinaw, ingon sa tanang mga iglesia sa mga balaan. 1 Corinto 14:32, 33.
Jerusalem in Ezekiel’s vision that begins in chapter eight, is God’s church, which is the Laodicean Seventh-day Adventist church in the last days. Chapters eight and nine of Ezekiel, identify two classes of worshippers in the conclusion of the judgment of the house of God. One class is represented with the twenty-five ancient men bowing to the sun, but those who sigh and cry for the abominations done in the church and land, receive the seal of God. In chapter eleven, Ezekiel’s vision continues the illustration of the punishment of the twenty-five men that bow to the sun.
Ang Jerusalem sa panan-awon ni Ezequiel nga nagsugod sa kapitulo otso mao ang iglesia sa Dios, nga mao ang iglesia sa Laodicea nga Seventh-day Adventist sa katapusang mga adlaw. Ang mga kapitulo otso ug siyam sa Ezequiel nag-ila sa duha ka hut-ong sa mga magsisimba diha sa pagtapos sa paghukom sa balay sa Dios. Ang usa ka hut-ong gihulagway pinaagi sa kaluhaan ug lima ka tigulang nga mga lalaki nga nanagyukbo sa adlaw, apan kadtong nanghupaw ug nanagtu-aw tungod sa mga kangil-ad nga buhat nga ginahimo sa iglesia ug sa yuta, makadawat sa timri sa Dios. Sa kapitulo onse, ang panan-awon ni Ezequiel nagpadayon sa paghulagway sa silot sa kaluhaan ug lima ka mga lalaki nga nanagyukbo sa adlaw.
Moreover the spirit lifted me up, and brought me unto the east gate of the Lord’s house, which looketh eastward: and behold at the door of the gate five and twenty men; among whom I saw Jaazaniah the son of Azur, and Pelatiah the son of Benaiah, princes of the people. Then said he unto me, Son of man, these are the men that devise mischief, and give wicked counsel in this city: Which say, It is not near; let us build houses: this city is the caldron, and we be the flesh. Therefore prophesy against them, prophesy, O son of man. And the Spirit of the Lord fell upon me, and said unto me, Speak; Thus saith the Lord; Thus have ye said, O house of Israel: for I know the things that come into your mind, every one of them. Ye have multiplied your slain in this city, and ye have filled the streets thereof with the slain. Therefore thus saith the Lord God; Your slain whom ye have laid in the midst of it, they are the flesh, and this city is the caldron: but I will bring you forth out of the midst of it. Ye have feared the sword; and I will bring a sword upon you, saith the Lord God. And I will bring you out of the midst thereof, and deliver you into the hands of strangers, and will execute judgments among you. Ezekiel 11:1–9.
Labut pa, giyahat ako sa espiritu ug gidala ako ngadto sa ganghaan sa sidlakan sa balay sa Ginoo, nga nagaatubang paingon sa sidlakan; ug ania karon, sa pultahan sa ganghaan dihay kaluhaan ug lima ka tawo; ug sa ilang taliwala nakita ko si Jaazaniah ang anak ni Azur, ug si Pelatiah ang anak ni Benaiah, mga principe sa katawhan. Unya miingon siya kanako, Anak sa tawo, kini sila mao ang mga tawo nga nagahunahuna ug kadautan, ug nagahatag ug dautang tambag dinhi niining siyudad: Nga nagaingon, Dili pa haduol ang panahon; magtukod kita ug mga balay: kining siyudad mao ang kawa, ug kita mao ang unod. Busa panagna batok kanila, panagna, O anak sa tawo. Ug ang Espiritu sa Ginoo mikunsad sa ibabaw nako, ug miingon kanako, Isulti; Mao kini ang giingon sa Ginoo; Mao kini ang inyong giingon, O balay sa Israel: kay nahibalo ako sa mga butang nga mosulod sa inyong hunahuna, ang matag usa kanila. Gidaghan ninyo ang inyong mga pinatay niining siyudad, ug gipuno ninyo ang mga dalan niini sa mga pinatay. Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Ang inyong mga pinatay nga inyong gipahimutang sa taliwala niini, sila mao ang unod, ug kining siyudad mao ang kawa: apan kuhaon ko kamo gikan sa taliwala niini. Nahadlok kamo sa espada; ug ipadala ko ang espada ibabaw kaninyo, nagaingon ang Ginoong Dios. Ug kuhaon ko kamo gikan sa taliwala niini, ug itugyan ko kamo ngadto sa mga kamot sa mga dumuloong, ug igapahamtang ko ang mga hukom sa taliwala ninyo. Ezekiel 11:1–9.
Jerusalem is identified as the “caldron,” and the people in Jerusalem are “the flesh” that is being cooked in the caldron, which is a pot. The judgment of the wicked that is accomplished by the angels with the destroying weapons in their hands, in the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand (for Sister White says the sealing of Ezekiel chapter nine is the same as the sealing of Revelation chapter seven), includes the truth that the wicked are removed from Jerusalem. At the soon-coming Sunday law, spiritual Jerusalem will be cleansed and lifted up as an ensign above all the mountains.
Ang Jerusalem giila ingon nga “kaldero,” ug ang katawohan sa Jerusalem mao ang “unod” nga giluto sulod sa kaldero, nga mao ang kolon. Ang paghukom sa mga daotan nga ginatuman sa mga manulonda nga adunay mga hinagiban sa paglaglag diha sa ilang mga kamot, sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo (kay si Sister White nagaingon nga ang pagpatik sa Ezekiel kapitulo nuebe mao ra ang pagpatik sa Pinadayag kapitulo siete), nagalakip sa kamatuoran nga ang mga daotan pagakuhaon gikan sa Jerusalem. Sa haduol na kaayong umalabot nga balaod sa Domingo, ang espirituhanong Jerusalem pagahinloan ug bayawon ingon nga usa ka bandila ibabaw sa tanang kabukiran.
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
Ug mahitabo kini sa kaulahing mga adlaw, nga ang bukid sa balay sa Ginoo mapahaluna sa kinatas-an sa kabukiran, ug igabayaw ibabaw sa kabungtoran; ug ang tanang mga nasud modagayday ngadto niini. Ug daghang mga katawohan moadto ug magaingon, Umari kamo, ug manungas kita sa bukid sa Ginoo, sa balay sa Dios ni Jacob; ug tudloan kita niya sa iyang mga dalan, ug magalakaw kita sa iyang mga agianan: kay gikan sa Sion mogula ang kasugoan, ug ang pulong sa Ginoo gikan sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.
The cleansing which is accomplished for Jerusalem at the Sunday law, is the removal of Laodicean Adventists, where only Philadelphian Adventists remain. The legal corporate structure is then finished, for the United States government is the controlling entity in the legal arrangement that was made in 1863, and when the government of the United States enforces Sunday observance upon the land, the corporate structure of the Seventh-day Adventist church is either legally dissolved, or perhaps its name is legally changed to something of the order of the Sunday Adventist church.
Ang paghinlo nga pagahimoon alang sa Jerusalem sa panahon sa balaod sa Domingo, mao ang pagtangtang sa mga Adventistang Laodiceano, diin ang mahibilin na lamang mao ang mga Adventistang Filadelfiano. Ang legal nga korporatibong estruktura unya mahuman na, kay ang gobyerno sa Tinipong Bansa mao ang nagkontrol nga entidad sa legal nga kahikayan nga gihimo niadtong 1863, ug sa dihang ang gobyerno sa Tinipong Bansa magpatuman sa pagtuman sa Domingo ibabaw sa yuta, ang korporatibong estruktura sa iglesya nga Seventh-day Adventist mahimo’g legal nga mabungkag, o tingali ang ngalan niini legal nga usbon ngadto sa usa ka butang nga sama sa kahusay sa iglesya sa Sunday Adventist.
When the wicked in Jerusalem are removed from the caldron, by the destroying angels, the Laodicean Adventist church ends, and the Philadelphian movement becomes spiritual Jerusalem that is lifted up as an ensign. Micah addresses the ancient men, that Isaiah calls the scornful men that call light darkness and darkness light, and through a question, identifies that the ancient men should have known “judgment.” They should have known the time of their visitation.
Sa dihang ang daotan sa Jerusalem kuhaon gikan sa kawa pinaagi sa mga manlalaglag nga mga manulonda, ang Laodiceanong Adventistang iglesia matapos, ug ang kalihokang Philadelphian mahimong espirituwal nga Jerusalem nga pagabayawon ingon nga usa ka bandila. Si Micah nagsulti ngadto sa mga karaang tawo, nga gitawag ni Isaias nga mga mayubiton nga tawo nga nagaingon nga ang kahayag kangitngit ug ang kangitngit kahayag, ug pinaagi sa usa ka pangutana, gipaila nga ang mga karaang tawo unta nakaila sa “hukom.” Unta nasayran nila ang panahon sa ilang pagduaw.
And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Micah 3:1–3.
Ug miingon ako, Pamati kamo, ako nangamuyo kaninyo, O mga pangulo ni Jacob, ug kamo nga mga prinsipe sa balay ni Israel; dili ba angay alang kaninyo ang mahibalo sa paghukom? Kamo nga nagdumot sa maayo, ug nahigugma sa daotan; kamo nga nagpanit sa ilang panit gikan kanila, ug sa ilang unod gikan sa ilang mga bukog; Kamo usab nga nagakaon sa unod sa akong katawohan, ug nagapanit sa ilang panit gikan kanila; ug ilang gibali ang ilang mga bukog, ug gitadtad sila sa mga tipik, ingon sa alang sa kolon, ug ingon sa unod sa sulod sa kaldero. Micah 3:1–3.
God intended, and still intends that His last day people “know judgment,” and judgment is not a singular concept. It is a progressive history, possessing several elements and specific waymarks. It is a prophetic period that began in 1798, and continues until the end of the millennium. It is both investigative and executive. It is accomplished upon every man who has ever lived upon planet earth, and also upon the angels that were expelled from heaven. The periods of judgment are an essential understanding, for God’s faithful in the last days, for the answer to Micah’s question is, “yes, Israel is to understand the judgment.”
Gituyo sa Dios, ug nagpadayon gihapon Siya sa pagtuyo, nga ang Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw “makaila sa paghukom,” ug ang paghukom dili usa lamang ka yano o nag-inusarang konsepto. Kini usa ka nag-uswag nga kasaysayan, nga adunay daghang mga bahin ug piho nga mga timailhan. Kini usa ka tagnaong yugto sa panahon nga nagsugod niadtong 1798, ug nagpadayon hangtod sa katapusan sa milenyo. Kini kapwa pang-imbestigatibo ug ehekutibo. Kini ipatuman ibabaw sa matag tawo nga nabuhi na sukad sa kalibotanong yuta, ug usab ibabaw sa mga manulonda nga gipapahawa gikan sa langit. Ang mga yugto sa paghukom maoy usa ka mahinungdanong pagsabot alang sa mga matinumanon sa Dios sa katapusang mga adlaw, kay ang tubag sa pangutana ni Mikas mao kini, “oo, ang Israel kinahanglan makasabot sa paghukom.”
Jeremiah identifies that the ancient men of Jerusalem in the last days represent the culmination of a “perpetual backsliding,” as represented by the four generations of escalating rebellion, symbolized by Ezekiel chapter eight’s four escalating abominations. Jeremiah identifies that the ancient men are wrapped up in spiritualism, for they “worship” “the sun, the moon, and all the host of heaven.” He identifies they are to “fall, and not rise,” for “they have rejected the word of the Lord.” With these characteristics Jeremiah identifies that the “people know not the judgment of the Lord.”
Giila ni Jeremias nga ang mga anciano sa Jerusalem sa katapusang mga adlaw nagrepresentar sa kinapungkayan sa usa ka “walay hunong nga pagtalikod,” sumala sa girepresentar sa upat ka mga kaliwatan sa nagkagrabeng pagrebelde, nga gisimbolohan sa upat ka nagkagrabeng mga dulumtanan sa Ezekiel kapitulo otso. Giila ni Jeremias nga ang mga anciano nalambigit sa espiritismo, kay sila “mosimba” sa “adlaw, sa bulan, ug sa tibuok panon sa langit.” Iyang giila nga sila “mangapukan, ug dili na makabangon,” kay “gisalikway nila ang pulong sa Ginoo.” Pinaagi niining mga kinaiya giila ni Jeremias nga ang “mga katawohan wala makaila sa hukom sa Ginoo.”
At that time, saith the Lord, they shall bring out the bones of the kings of Judah, and the bones of his princes, and the bones of the priests, and the bones of the prophets, and the bones of the inhabitants of Jerusalem, out of their graves: And they shall spread them before the sun, and the moon, and all the host of heaven, whom they have loved, and whom they have served, and after whom they have walked, and whom they have sought, and whom they have worshipped: they shall not be gathered, nor be buried; they shall be for dung upon the face of the earth. And death shall be chosen rather than life by all the residue of them that remain of this evil family, which remain in all the places whither I have driven them, saith the Lord of hosts. Moreover thou shalt say unto them, Thus saith the Lord; Shall they fall, and not arise? shall he turn away, and not return? Why then is this people of Jerusalem slidden back by a perpetual backsliding? they hold fast deceit, they refuse to return. I hearkened and heard, but they spake not aright: no man repented him of his wickedness, saying, What have I done? every one turned to his course, as the horse rusheth into the battle. Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the Lord. How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Jeremiah 8:1–9.
Niadtong panahona, nagaingon ang Ginoo, ilang pagawason ang mga bukog sa mga hari sa Juda, ug ang mga bukog sa iyang mga principe, ug ang mga bukog sa mga pari, ug ang mga bukog sa mga manalagna, ug ang mga bukog sa mga pumoluyo sa Jerusalem, gikan sa ilang mga lubnganan: Ug ilang ibuklad kini sa atubangan sa adlaw, ug sa bulan, ug sa tibook nga panon sa langit, nga ilang gihigugma, ug nga ilang gialagaran, ug nga ilang gisunod, ug nga ilang gipangita, ug nga ilang gisimba: sila dili na pagatigumon, ni pagailubong; sila mahimong sama sa kinalibang sa ibabaw sa nawong sa yuta. Ug ang kamatayon pagapilion hinoon kay sa kinabuhi sa tanang salin kanila nga nanghibilin niining daotang banay, nga nanghibilin sa tanang mga dapit diin ko sila gipapahawa, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Labut pa, magaingon ka kanila, Mao kini ang giingon sa Ginoo; Mapukan ba sila, ug dili mobangon? motalikod ba siya, ug dili mobalik? Ngano man diay nga kining katawohan sa Jerusalem mitalikod pinaagi sa walay hunong nga pagtalikod? Hugot nilang gikuptan ang limbong, sila nagdumili sa pagbalik. Ako naminaw ug nakadungog, apan sila wala magsulti sa matarung: walay tawo nga naghinulsol sa iyang pagkadautan, nga nagaingon, Unsa ba ang akong gibuhat? ang tagsatagsa mitalikod ngadto sa iyang kaugalingong dalan, sama sa kabayo nga nagdali ngadto sa gubat. Oo, ang tabon sa langit nahibalo sa iyang tinudlong mga panahon; ug ang tukmo ug ang tagak ug ang layang-layang nagtuman sa panahon sa ilang pag-anhi; apan ang akong katawohan wala makaila sa paghukom sa Ginoo. Unsaon ninyo pag-ingon, Kami manggialamon, ug ang Kasugoan sa Ginoo anaa kanamo? Tan-awa, sa pagkatinuod, sa kawang gihimo niya kini; ang pluma sa mga escriba walay kapuslanan. Ang mga manggialamon naulawan, nangalisang ug nadakpan: tan-awa, ilang gisalikway ang pulong sa Ginoo; ug unsa man nga kaalam ang anaa kanila? Jeremias 8:1–9.
In chapter five, Jeremiah identifies those who know not the Lord’s judgment are “foolish.”
Sa kapitulo singko, ginatawag ni Jeremias nga “mga buang” ang mga wala makaila sa paghukom sang Ginoo.
Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be any that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it. And though they say, The Lord liveth; surely they swear falsely. O Lord, are not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, but they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return. Therefore I said, Surely these are poor; they are foolish: for they know not the way of the Lord, nor the judgment of their God. Jeremiah 5:1–4.
Lakaw kamo pabalik-balik latas sa mga kadalanan sa Jerusalem, ug tan-awa karon, ug ila-a, ug pangitaa sa iyang mga plasa, kon makakita ba kamo ug usa ka tawo, kon adunay bisan usa nga nagabuhat ug justicia, nga nagapangita sa kamatuoran; ug ako magapasaylo niini. Ug bisan pa man sila moingon, Buhi ang Ginoo; sa pagkamatuod sila nanumpa sa bakak. O Ginoo, dili ba ang imong mga mata anaa sa kamatuoran? Imong gihampak sila, apan wala sila magmasulob-on; imong gilaglag sila, apan mibalibad sila sa pagdawat sa pagbadlong: ilang gihimo ang ilang mga nawong nga mas gahi pa kay sa bato; sila mibalibad sa pagbalik. Busa miingon ako, Sa pagkamatuod kini sila mga kabos; sila mga buang: kay wala nila hibaloi ang dalan sa Ginoo, ni ang justicia sa ilang Dios. Jeremias 5:1–4.
In the last days Laodicean Adventism, those who are represented as the foolish virgins of the parable of the ten virgins, which Sister White identifies represents the “experience of the Adventist people,” “know not the way of the Lord, nor the judgment of their God.” In the next chapter Jeremiah identifies that “the way” of the Lord is the “old paths,” but the foolish Laodicean Adventists refuse to walk therein, or to hearken to the sound of the trumpet. The “trumpet” is a symbol of judgment, which of course, the foolish Laodicean Adventists do not know.
Sa ulahing mga adlaw sa Laodiceanong Adventismo, kadtong gilarawan ingon nga mga buang nga ulay sa sambingay sa napulo ka mga ulay, nga giila ni Sister White nga nagrepresentar sa “kasinatian sa katawhang Adventista,” “wala makaila sa dalan ni Jehova, ni sa paghukom sa ilang Dios.” Sa sunod nga kapitulo, giila ni Jeremias nga ang “dalan” ni Jehova mao ang “mga karaang alagianan,” apan ang mga buang nga Laodiceanong Adventista nagdumili sa paglakaw niana, o sa pagpatalinghug sa tingog sa trompeta. Ang “trompeta” maoy simbolo sa paghukom, nga siyempre, wala mahibaloi sa mga buang nga Laodiceanong Adventista.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.
Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog kamo diha sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang mga karaang alagianan, kong hain ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niana, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan sila miingon, Dili kami lumakaw niana. Nagbutang usab ako ug mga magbalantay ibabaw kaninyo, nga nagaingon, Pamatia ninyo ang tingog sa trumpeta. Apan sila miingon, Dili kami mamati. Busa pamatia, kamong mga nasud, ug hibaloi, O katilingban, kong unsa ang anaa sa ilang taliwala. Pamatia, O yuta: tan-awa, dad-an ko ug kadautan kining katawohan, bisan ang bunga sa ilang mga hunahuna, tungod kay wala sila mamati sa akong mga pulong, ni sa akong Kasugoan, hinonoa gisalikway nila kini. Jeremias 6:16–19.
The “evil” that is brought upon the “congregation” that refused to “hearken to the sound of the trumpet,” and “walk” in “the old paths,” where the “rest” of the latter rain would be found, occurs when the “congregation” “rejects His law” at the soon coming Sunday law.
Ang “daotan” nga ipahamtang sa “kongregasyon” nga midumili sa “pagpatalinghog sa tingog sa trompeta,” ug sa “paglakaw” sa “mga karaang alagianan,” diin ang “kapahulayan” sa ulahing ulan makita, mahitabo sa dihang ang “kongregasyon” “mosalikway sa Iyang balaod” sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo.
The triple application of Elijah identifies the work of a messenger and movement in the time of the executive judgment, which begins at the soon-coming Sunday law. Closely related to the triple application of Elijah is the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant. The triple application of the messenger that prepares the way is identifying a work by a messenger and movement in the time of the investigative judgment. The messenger who prepares the way, and Elijah are closely related triple applications, as is the triple application of Rome with the triple application of Babylon’s fall, but they possess important distinctions that are associated with the judgment of God.
Ang tulo ka pamaagi sa paggamit kang Elias nag-ila sa buluhaton sa usa ka mensahero ug sa usa ka kalihukan sa panahon sa ehekutibong paghukom, nga magsugod sa haduol nang moabot nga balaod sa Dominggo. Haduol nga nalangkit sa tulo ka pamaagi sa paggamit kang Elias mao ang tulo ka pamaagi sa paggamit sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad. Ang tulo ka pamaagi sa paggamit sa mensahero nga nagaandam sa dalan nag-ila sa usa ka buluhaton pinaagi sa usa ka mensahero ug kalihukan sa panahon sa imbestigatibong paghukom. Ang mensahero nga nagaandam sa dalan, ug si Elias, mga haduol nga nalangkit nga tulo ka pamaagi sa paggamit, maingon man ang tulo ka pamaagi sa paggamit sa Roma uban sa tulo ka pamaagi sa paggamit sa pagkahulog sa Babilonia, apan sila adunay mahinungdanong mga kalainan nga nalangkit sa paghukom sa Dios.
The triple applications of Elijah and the triple application of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant are associated with two distinct works of judgment which are accomplished by God, through His chosen messenger and the movement that joins to the message of the messenger. Those two works are associated with two distinct periods of judgment, although there is overlap between the symbols.
Ang tulo ka pagpadapat ni Elias ug ang tulo ka pagpadapat sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad nalambigit sa duha ka lahi nga mga buhat sa paghukom nga ginatuman sa Dios pinaagi sa Iyang piniling mensahero ug sa kalihokan nga naghiusa ngadto sa mensahe sa mensahero. Kining duha ka mga buhat nalambigit sa duha ka lahi nga mga yugto sa paghukom, bisan pa may pagtabonay taliwala sa mga simbolo.
The work of the third and final Elijah is in relation to the executive judgment of the threefold union of modern Babylon, and the work of the messenger who prepares the way, is in relation to the investigative judgment and cleansing of God’s people. Malachi chapter three, is introduced with the last verse of chapter two.
Ang buluhaton sa ikatulo ug katapusang Elias may kalabotan sa ehekutibong paghukom batok sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa modernong Babilonia, ug ang buluhaton sa mensahero nga nagaandam sa dalan may kalabotan sa imbistigatibong paghukom ug paghinlo sa katawhan sa Dios. Ang Malakias kapitulo tres, gipaila pinaagi sa katapusang bersikulo sa kapitulo dos.
Ye have wearied the Lord with your words. Yet ye say, Wherein have we wearied him? When ye say, Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment? Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 2:17–3:4.
Gikapoy ninyo ang Ginoo pinaagi sa inyong mga pulong. Apan nagaingon kamo, Sa unsang paagi namo siya gikapoy? Sa dihang nagaingon kamo, Ang matag usa nga nagabuhat ug dautan maayo sa panan-aw sa Ginoo, ug siya nalipay kanila; o, Hain man ang Dios sa paghukom? Ania karon, ipadala ko ang akong mensahero, ug siya mag-andam sa dalan sa akong atubangan: ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, moanha sa kalit sa iyang templo, bisan ang mensahero sa tugon, nga inyong gikalipay: ania karon, siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Apan kinsa man ang arang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makatindog sa dihang siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa maglalaba: Ug siya molingkod ingon nga magtutunaw ug mag-uulay sa salapi: ug iyang hinloan ang mga anak ni Levi, ug putlion sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad sa pagkamatarung. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong kahimut-an sa Ginoo, sama sa karaang mga adlaw, ug sama sa unang mga tuig. Malakias 2:17–3:4.
In the last days, according to the testimony of Malachi, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1888. The rebellion of 1888, was typified by the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, and the doctrinal argument of Korah’s rebellion was whether those who do evil, are still righteous in the sight of the Lord.
Sa kataposang mga adlaw, sumala sa pagpamatuod ni Malakias, gikapuyan ang Dios sa Laodiceanong Adventismo nga nagkupot sa pagrebelde sa 1888. Ang pagrebelde sa 1888 gisimbolohan sa pagrebelde ni Core, Datan ug Abiram, ug ang doktrinal nga lalis sa pagrebelde ni Core mao kon kadtong nagabuhat ug dautan, matarong pa ba gihapon sa panan-aw sa Ginoo.
Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, and Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took men: And they rose up before Moses, with certain of the children of Israel, two hundred and fifty princes of the assembly, famous in the congregation, men of renown: And they gathered themselves together against Moses and against Aaron, and said unto them, Ye take too much upon you, seeing all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord? Numbers 16:1–3.
Karon si Core, ang anak ni Izhar, ang anak ni Coath, ang anak ni Levi, ug si Datan ug si Abiram, mga anak ni Eliab, ug si On, ang anak ni Pelet, mga anak ni Ruben, mikuha ug mga tawo: Ug sila mitindog batok sa atubangan ni Moises, uban ang pipila sa mga anak sa Israel, duruha ka gatus ug kalim-an ka mga principe sa katilingban, mga inila sa katiguman, mga tawong dungganan: Ug sila nanagtigum sa ilang kaugalingon batok kang Moises ug batok kang Aaron, ug miingon kanila, Nagpas-an kamo ug hilabihan sa inyong kaugalingon, sanglit ang tibook nga katilingban mga balaan man, ang tagsatagsa kanila, ug si Jehova anaa sa taliwala nila: busa nganong gipatindog man ninyo ang inyong kaugalingon ibabaw sa katilingban ni Jehova? Mga Numeros 16:1–3.
In the last days, God is wearied by Laodicean Adventism who cling to the rebellion of 1957, which is simply the manifestation of the rebellion of 1888, placed into an official statement. The book, Questions on Doctrine enshrined the rebellion of 1888, which was a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, according to the testimony of the angel who instructed Sister White that she must stay at the conference of 1888, in order to record the repetition of history of Korah’s rebellion. Two-hundred and fifty men of renown gathered together with Korah, Dathan and Abiram, against Moses, God’s representative in the rebellion.
Sa kataposang mga adlaw, gikapoy na ang Dios sa Laodiceanong Adventismo nga nagkupot sa pagsukol sa 1957, nga sa yano mao lamang ang pagpadayag sa pagsukol sa 1888, nga gipahimutang ngadto sa usa ka opisyal nga pahayag. Ang basahon, Questions on Doctrine, maoy nagpasantop sa pagsukol sa 1888, nga maoy pag-usab sa pagsukol ni Korah, Datan ug Abiram, sumala sa pagpamatuod sa manulonda nga nagtudlo kang Sister White nga kinahanglan siyang magpabilin sa komperensiya sa 1888, aron matala ang pag-usab sa kasaysayan sa pagsukol ni Korah. Duha ka gatus ug kalim-an ka mga tawo nga inila nanagtigum uban kang Korah, Datan ug Abiram, batok kang Moises, ang representante sa Dios, diha sa maong pagsukol.
The twenty-five men that bow to the sun in Ezekiel chapter eight, represent a tithe, or a tenth of the two hundred and fifty men that offered incense in the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which typified the leaders of the rebellion of 1888, whose doctrinal rebellion was formalized in 1957, with the publishing of the book Questions on Doctrine.
Ang kaluhaan ug lima ka mga lalaki nga misimba sa adlaw diha sa Ezekiel kapitulo otso, nagrepresentar sa ikapulo, o usa ka bahin sa napulo, sa duruha ka gatos ug kalim-an ka mga lalaki nga naghalad ug incienso sa pagrebelde nila ni Korah, Datan ug Abiram, nga maoy hulagway sa mga pangulo sa pagrebelde sa 1888, kansang doktrinal nga pagrebelde gipormalisa niadtong 1957 pinaagi sa pagmantala sa basahon nga Questions on Doctrine.
The rebellion of Korah, Dathan and Abiram rejected the “judgment” which God had rendered, pronouncing them to wander in the wilderness for forty years. Laodicean Adventism began to wander in the wilderness of Laodicea in 1863, after they rejected the Laodicean message which was presented in 1856, that produced the judgment of wandering in the wilderness for many more years, due to their lack of faith. In the rebellion of 1888, they were still unwilling to accept the Laodicean message which was brought by Elders Jones and Waggoner.
Ang pagrebelde ni Korah, Datan, ug Abiram nagsalikway sa “hukom” nga gipakanaog sa Dios, sa pagmantala nga sila manlaaglaag sa kamingawan sulod sa kap-atan ka tuig. Ang Laodicean nga Adventismo misugod sa paglaaglaag sa kamingawan sa Laodicea niadtong 1863, human nila isalikway ang mensahe sa Laodicea nga gipresentar niadtong 1856, nga maoy hinungdan sa hukom sa paglaaglaag sa kamingawan sulod pa sa daghang mga tuig, tungod sa ilang kakulang sa pagtoo. Sa pagrebelde niadtong 1888, wala gihapon sila mouyon sa pagdawat sa mensahe sa Laodicea nga gidala ni Elder Jones ug Waggoner.
Those who rebelled in 1888, not only rejected the spiritual authority of Elders Jones and Waggoner, but the authority of the prophetess Ellen White and the authority of the Holy Spirit too, for they acted out the idea that the whole congregation was equally holy.
Kadtong misukol niadtong 1888 dili lamang nagsalikway sa espirituwal nga awtoridad nina Elders Jones ug Waggoner, kondili usab sa awtoridad sa propetisa nga si Ellen White ug sa awtoridad sa Balaang Espiritu, kay ilang gipadayag pinaagi sa ilang binuhatan ang hunahuna nga ang tibook nga katilingban managsama nga balaan.
In 1863, they had returned to eat with the lying prophet of Bethel, and in doing so they ultimately accepted the definition of salvation that was represented by the rebellion of Korah, and then officially enshrined the false doctrine in the book, Questions on Doctrine. That doctrine is a false definition of “justification by faith.”
Niadtong 1863, sila mibalik aron mokaon uban sa bakakong manalagna sa Bethel, ug sa pagbuhat niana ilang gidawat sa katapusan ang depinisyon sa kaluwasan nga gilarawan sa pagrebelde ni Korah, ug unya opisyal nilang gipahimutang ingon nga balaodnon ang bakak nga doktrina diha sa basahon, Questions on Doctrine. Kana nga doktrina usa ka bakak nga depinisyon sa “justification by faith.”
The rebellion of 1863 was the beginning of the rejection of Miller’s jewels that were reflected upon Habakkuk’s two tables. In Habakkuk chapter two, the “debate” of verse one ultimately produces two classes of worshippers who are manifested over their disagreement of the message that tarried.
Ang pagrebelde niadtong 1863 maoy sinugdanan sa pagsalikway sa mga mutya ni Miller nga gipakita diha sa duha ka papan ni Habakkuk. Sa Habakkuk kapitulo dos, ang “debate” sa bersikulo uno sa katapusan nagpatungha ug duha ka matang sa mga magsisimba nga gipadayag pinaagi sa ilang dili pagsinabtanay mahitungod sa mensahe nga naglangan.
Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.
Tan-awa, ang iyang kalag nga mapahitas-on dili matarong sa sulod niya; apan ang matarong mabuhi pinaagi sa iyang pagtuo. Habakkuk 2:4.
The “faith” of the “just” in the “debate” of Habakkuk chapter two, was based upon the “vision” that had been plainly written upon tables. In the rebellion of 1863, the first step to remove what was written on the tables was accomplished by those who no longer possessed the faith of the “just.” The rebellion of 1863, represented the first seed of the rebellion that would ultimately enshrine a false definition of the doctrine of justification by faith in 1957.
Ang “pagtuo” sa “matarung” diha sa “pakiglalis” sa Habakkuk kapitulo dos, napasukad sa “panan-awon” nga tin-aw nga gisulat ibabaw sa mga papan. Sa pagrebelde sa 1863, natuman ang unang lakang sa pagtangtang sa nahisulat sa mga papan pinaagi niadtong wala na manag-iya sa pagtuo sa “matarung.” Ang pagrebelde sa 1863 nagrepresentar sa unang liso sa pagrebelde nga sa kataposan magpahimutang ug bakak nga kahulugan sa doktrina sa pagkamatarung pinaagi sa pagtuo niadtong 1957.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.
“Ang Ginoo, diha sa Iyang dakong kalooy, nagpadala ug labing bililhong mensahe ngadto sa Iyang katawhan pinaagi sa mga Elder nga si Waggoner ug Jones. Kining mensahea gituyo aron sa mas lantip nga pagbutang sa atubangan sa kalibotan sa gibayaw nga Manluluwas, ang halad alang sa mga sala sa tibook kalibotan. Gipaila niini ang pagkamatarong pinaagi sa pagtuo diha sa Garantiya; gidapit niini ang katawhan sa pagdawat sa pagkamatarong ni Cristo, nga gipadayag diha sa pagkamasinugtanon sa tanang mga sugo sa Dios. Daghan nawad-an sa pagtan-aw kang Jesus. Kinahanglan nga ang ilang mga mata itumong ngadto sa Iyang balaanong Persona, sa Iyang mga merito, ug sa Iyang dili mausab nga gugma alang sa tawhanong panimalay. Ang tanang gahum gihatag ngadto sa Iyang mga kamot, aron Iyang ikahatag ang madagayaong mga gasa ngadto sa mga tawo, nga nagapaambit sa bililhon kaayong gasa sa Iyang kaugalingong pagkamatarong ngadto sa walay mahimo nga tawhanong kinatawo. Mao kini ang mensahe nga gisugo sa Dios nga ihatag ngadto sa kalibotan. Kini mao ang mensahe sa ikatulong manulonda, nga igamantala uban sa makusog nga tingog, ug pagaubanan sa pagbubo sa Iyang Espiritu sa dakong sukod.” Testimonies to Ministers, 91.
“The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.
“Ang kamatuoran alang niining panahona, ang mensahe sa ikatulong manulonda, igamantala uban sa makusog nga tingog, nga nagpasabot uban sa nagkadugang nga gahum, samtang nagkaduol kita sa dakong katapusang pagsulay.” The 1888 Materials, 1710.
“The time of test is just upon us, for the loud cry of the third angel has already begun in the revelation of the righteousness of Christ, the sin-pardoning Redeemer. This is the beginning of the light of the angel whose glory shall fill the whole earth.” Selected Messages, book 1, 362.
“Ang panahon sa pagsulay ania na gayud sa atong atubangan, kay ang makusog nga singgit sa ikatulong anghel nagsugod na diha sa pagpadayag sa pagkamatarong ni Cristo, ang Manunubos nga nagapasaylo sa sala. Kini mao ang sinugdanan sa kahayag sa anghel kansang himaya magapuno sa tibook nga yuta.” Selected Messages, book 1, 362.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
“Ang ulahing ulan igabubo sa katawohan sa Dios. Usa ka gamhanang anghel manaog gikan sa langit, ug ang tibuok yuta mapadan-agan sa iyang himaya.” Review and Herald, Abril 21, 1891.