Elijah’s witness begins when he identifies that there would be no rain, except at his word for three and a half years.
Ang pagpamatuod ni Elias nagsugod sa dihang iyang gipahibalo nga walay ulan sulod sa tulo ka tuig ug tunga, gawas lamang kon sa iyang pulong.
And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.
Ug si Elias nga Tisbinhon, nga usa sa mga molupyo sa Gilead, miingon kang Ahab: Ingon nga buhi si Jehova, ang Dios sa Israel, sa atubangan Kaniya nga akong ginatindugan, ni yamog ni ulan wala gayud niining mga tuiga gawas sumala sa akong pulong. 1 Mga Hari 17:1.
Those three and a half years represent the history of Thyatira from 538 until 1798. In 1798, at the end of the period of drought Elijah summons Ahab to Carmel. The first angels’ message announced the hour of God’s judgment on October 22, 1844. The first angel’s message was the command to Ahab to call all of Israel to Carmel.
Kadtong tulo ug tunga ka tuig nagrepresentar sa kasaysayan sa Thyatira sukad sa 538 hangtod sa 1798. Sa 1798, sa katapusan sa panahon sa hulaw, gipatawag ni Elias si Acab ngadto sa Carmel. Ang mensahe sa unang manulonda nagpahibalo sa takna sa paghukom sa Dios niadtong Oktubre 22, 1844. Ang mensahe sa unang manulonda mao ang sugo ngadto kang Acab sa pagtawag sa tibuok Israel ngadto sa Carmel.
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:17–21.
Ug nahitabo, sa diha nga nakita ni Ahab si Elias, miingon si Ahab kaniya, Ikaw ba kadtong nagasamok sa Israel? Ug siya mitubag, Wala ako magsamok sa Israel; kondili ikaw, ug ang balay sa imong amahan, tungod kay gibiyaan ninyo ang mga sugo sa Ginoo, ug nagsunod ikaw sa mga Baal. Busa karon pasugo, ug tigoma alang kanako ang tibook Israel ngadto sa bukid sa Carmel, ug ang upat ka gatus ug kalim-an ka mga propeta ni Baal, ug ang upat ka gatus ka mga propeta sa mga kakahoyan, nga nagakaon sa lamesa ni Jezabel. Busa nagpasugo si Ahab ngadto sa tanang mga anak sa Israel, ug gitigum ang mga propeta sa bukid sa Carmel. Ug miduol si Elias ngadto sa tibook katawohan, ug miingon, Hangtod anus-a ba kamo magalangan sa taliwala sa duha ka hunahuna? Kon ang Ginoo mao ang Dios, sumunod kamo kaniya; apan kon si Baal, nan sumunod kamo kaniya. Ug ang katawohan wala motubag kaniya bisan usa ka pulong. 1 Mga Hari 18:17–21.
All Israel was gathered to Carmel in the time of Elijah, which in turn represented William Miller’s history when the three churches of Revelation chapter three were gathered together. The church that had initially fled into the wilderness in 538 to escape the persecution of Jezebel, as represented by the church of Thyatira, came out of the wilderness as the generation that was to be confronted with the message of Elijah, represented by William Miller. The earth beast then opened its mouth and swallowed up the flood of persecution that had been sent against her for twelve hundred and sixty years.
Ang tibook Israel gitigom ngadto sa Carmel sa panahon ni Elias, nga sa iyang bahin nagrepresentar sa kasaysayan ni William Miller sa dihang ang tulo ka mga iglesia sa Revelation kapitulo tres gitigom pag-uban. Ang iglesia nga sa sinugdan mikalagiw ngadto sa kamingawan niadtong 538 aron makalikay sa paglutos ni Jezebel, ingon sa girepresentahan sa iglesia sa Thyatira, migula gikan sa kamingawan ingon nga kaliwatan nga paga-atubangon sa mensahe ni Elias, nga girepresentahan ni William Miller. Unya gibuka sa mananap sa yuta ang iyang baba ug gilamoy ang baha sa paglutos nga gipadala batok kaniya sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig.
And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.
Ug ang yuta mitabang sa babaye, ug ang yuta miabli sa iyang baba, ug milamoy sa baha nga gipagula sa dragon gikan sa iyang baba. Pinadayag 12:16.
In prophecy the “speaking of a nation” is the action of its legislative and judicial authorities, and in 1789 the United States established the divine document that is the Constitution of the United States, thus protecting the rights and freedom necessary to provide protection from the persecution of both the kings of Europe and the apostate Catholic church.
Sa panagna ang “pagsulti sa usa ka nasod” mao ang lihok sa iyang lehislatibo ug hudisyal nga mga awtoridad, ug niadtong 1789 gitukod sa Tinipong Bansa sa Amerika ang balaan nga dokumento nga mao ang Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika, sa ingon nagpanalipod sa mga katungod ug kagawasan nga gikinahanglan aron makahatag og panalipod batok sa paglutos sa mga hari sa Uropa ug sa apostatang Iglesiang Katolika.
“The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.
“Ang pagsulti sa nasod mao ang lihok sa iyang mga awtoridad sa lehislatibo ug hudisyal.” The Great Controversy, 443.
In 1789, just before the beginning of the United States’ prophetic role as the sixth kingdom of Bible prophecy began, it spake as a Lamb, but at the Sunday law it will speak as a dragon.
Niadtong 1789, sa wala pa magsugod ang propetikong papel sa Estados Unidos isip ikaunom nga gingharian sa panagna sa Biblia, kini misulti ingon nga usa ka Cordero, apan sa balaod sa Dominggo mosulti kini ingon nga usa ka dragon.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
Ug nakita ko ang laing mapintas nga mananap nga mitungha gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay nga sama sa usa ka nating karnero, ug misulti siya sama sa usa ka dragon. Pinadayag 13:11.
The beginning and ending of the earth beast are marked by its speaking. In 1798, Ahab calls all of Israel to Mount Carmel where Elijah is going to set forth a test to prove to those watching whether the God of the Hebrews or the god of Jezebel is the true God. Jezebel had four hundred and fifty prophets of Baal and four hundred prophets of the grove. The false god Baal was a male deity and the false god Ashtaroth was a female deity.
Ang sinugdanan ug katapusan sa mapintas nga mananap sa yuta gimarkahan pinaagi sa iyang pagsulti. Niadtong 1798, gitawag ni Ahab ang tibook Israel ngadto sa Bukid sa Carmel diin si Elias magpahigayon ug usa ka pagsulay aron pamatud-an niadtong nanan-aw kon ang Dios sa mga Hebreohanon ba o ang dios ni Jezebel maoy matuod nga Dios. Si Jezebel may upat ka gatus ug kalim-an ka mga manalagna ni Baal ug upat ka gatus ka mga manalagna sa kahoyan. Ang mini nga dios nga si Baal usa ka diyos nga lalaki, ug ang mini nga dios nga si Ashtaroth usa ka diyosa nga babaye.
Those two classes of false prophets represent the combination of church and state, for in prophecy when a man and woman are represented together, the woman represents a church and the man the state. Elijah was outnumbered eight hundred and fifty to one as he confronted the unholy combination of church and state, as represented by the female and male false deities and also by the marriage of Ahab and Jezebel. Ahab and Jezebel’s illustration of church and state represent the corruption of the horn of Republicanism and Baal and Ashtaroth represent the corruption of the Protestant horn.
Kining duha ka pundok sa mini nga mga manalagna nagrepresentar sa paghiusa sa iglesia ug estado, kay sa tagna sa dihang ang usa ka lalaki ug babaye igapakita nga magkauban, ang babaye nagrepresentar sa usa ka iglesia ug ang lalaki sa estado. Si Elias ginalabwan sa gidaghanon nga walo ka gatos ug kalim-an batok sa usa samtang iyang giatubang ang dili balaan nga paghiusa sa iglesia ug estado, ingon sa girepresentahan sa mini nga mga dios-diosa ug mga dios-dios nga babaye ug lalaki ug usab sa kaminyoon nila ni Ahab ug Jezebel. Ang hulagway nila ni Ahab ug Jezebel bahin sa iglesia ug estado nagrepresentar sa pagkadunot sa sungay sa Republicanism, ug si Baal ug Ashtaroth nagrepresentar sa pagkadunot sa Protestante nga sungay.
The issue was Elijah’s protest against the corrupt religion represented by Thyatira in Revelation chapter two. Elijah represented a Protestant, for the only definition of Protestant is someone who protests against Rome. Elijah’s protest represents a protest against the combination of church and state that is accomplished by the unholy alliance between a corrupted state with a corrupted church.
Ang isyu mao ang protesta ni Elias batok sa dunot nga relihiyon nga girepresentahan sa Thyatira diha sa Pinadayag kapitulo 2. Si Elias nagrepresentar sa usa ka Protestante, kay ang bugtong kahulugan sa Protestante mao ang usa ka tawo nga nagprotesta batok sa Roma. Ang protesta ni Elias nagrepresentar sa usa ka protesta batok sa panaghiusa sa simbahan ug estado nga natuman pinaagi sa dili balaang alyansa tali sa usa ka dunot nga estado ug usa ka dunot nga simbahan.
Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.
Apan ako adunay pipila ka mga butang batok kanimo, tungod kay gitugotan mo kana nga babaye nga si Jezebel, nga nagatawag sa iyang kaugalingon nga usa ka manalagna nga babaye, sa pagtudlo ug sa paglimbong sa akong mga sulugoon aron sa pagpakighilawas, ug sa pagkaon sa mga butang nga gihalad ngadto sa mga diosdios. Ug gihatagan ko siya ug panahon sa paghinulsol sa iyang pagpakighilawas; apan wala siya maghinulsol. Ania karon, igasalibay ko siya ngadto sa usa ka higdaanan, ug sila nga nakapanapaw uban kaniya ngadto sa dakung kagul-anan, gawas kon sila maghinulsol sa ilang mga binuhatan. Pinadayag 2:20–22.
Eating represents the message you accept, and a message that is sacrificed to idols represents the doctrines of Catholicism, the very symbol of the abominable worship of idols. God’s people in the Dark Ages had come to accept many of the pagan doctrines of Catholicism, and especially the worship of the sun.
Ang pagkaon nagrepresentar sa mensahe nga imong gidawat, ug ang usa ka mensahe nga gihalad ngadto sa mga diosdios nagrepresentar sa mga doktrina sa Katolisismo, ang mismong simbolo sa mahugawng pagsimba sa mga diosdios. Ang katawhan sa Dios sa mga Panahon sa Kangitngit miabot sa pagdawat sa daghang pagano nga mga doktrina sa Katolisismo, ug ilabina ang pagsimba sa adlaw.
Fornication is an unlawful relationship and prophetically represents the very essence of what the Constitution prohibits; the combination of church and state. Ahab was in an unlawful relationship with Jezebel, for as a king of Israel he was not to marry a heathen princess. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John also confronted the same unholy relationship when he rebuked Herod for marrying Herodias, his brother’s wife.
Ang pakighilawas usa ka dili subay sa balaod nga relasyon ug sa pagpanagna nagrepresentar sa pinakadiwa gayud sa gidili sa Konstitusyon; ang paghiusa sa iglesia ug estado. Si Ahab diha sa usa ka dili subay sa balaod nga relasyon uban kang Jezebel, kay isip hari sa Israel dili siya angay mangasawa ug usa ka prinsesang pagano. Giila ni Jesus si Juan Bautista ingon nga si Elias, ug si Juan usab nag-atubang sa maong dili balaan nga relasyon sa dihang gibadlong niya si Herodes tungod sa pagpakasal kang Herodias, ang asawa sa iyang igsoon.
For Herod had laid hold on John, and bound him, and put him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife. For John said unto him, It is not lawful for thee to have her. Matthew 14:3, 4.
Kay si Herodes midakop kang Juan, ug gigapos siya, ug gibutang sa prisohan tungod kang Herodias, ang asawa sa iyang igsoon nga si Felipe. Kay si Juan miingon kaniya, Dili subay sa balaod nga maangkon mo siya. Mateo 14:3, 4.
Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel prefigured John’s confrontation with Herod and Herodias for both relationships represented an unlawful relationship of church and state. Together they represent the Elijah message of the one hundred and forty-four thousand who confronts the papacy (Jezebel & Herodias), the ten kings that represent the United Nations (Ahab & Herod) and the United States that represents the false prophet (the false prophets of Carmel and Salome, Herodias’ daughter).
Ang pag-atubang ni Elias kang Ahab ug Jezebel nagtimaan nang daan sa pag-atubang ni Juan kang Herodes ug Herodias, kay ang duha ka mga relasyon nagrepresentar sa usa ka supak sa balaod nga panaghiusa sa iglesia ug estado. Sa tingub, sila nagrepresentar sa mensahe ni Elias sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga moatubang sa kapapahan (Jezebel ug Herodias), sa napulo ka mga hari nga nagrepresentar sa United Nations (Ahab ug Herodes), ug sa Tinipong Bansa sa Amerika nga nagrepresentar sa mini nga propeta (ang mga mini nga propeta sa Carmel ug si Salome, ang anak nga babaye ni Herodias).
The prophetic setting at Carmel includes the defense by Elijah of the Constitution of the United States, which enshrines the principle of the separation of church and state.
Ang propetikong kahimtang sa Carmel naglakip sa pagdepensa ni Elias sa Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga nagapahimulos sa prinsipyo sa pagkabahin sa simbahan ug estado.
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.
Ug nahitabo nga, sa pagkakita ni Ahab kang Elias, si Ahab miingon kaniya, Ikaw ba siya nga nagsamok sa Israel? Ug siya mitubag, Wala ako magsamok sa Israel; kondili ikaw, ug ang balay sa imong amahan, tungod kay gibiyaan ninyo ang mga sugo sa Ginoo, ug ikaw misunod sa mga Baalim. 1 Mga Hari 18:17, 18.
The Constitution established that the two horns of Republicanism and Protestantism would always stay separate from each other. But Revelation identifies that when the United States ultimately speaks as a dragon, it will do so when the apostate churches of the United States take control and combine with the apostate government.
Gitukod sa Konstitusyon nga ang duha ka sungay sa Republikanismo ug Protestanismo magpabiling bulag kanunay sa usag usa. Apan ang Pinadayag nagtimaan nga sa dihang ang Estados Unidos sa katapusan mosulti ingon nga usa ka dragon, buhaton niya kini sa dihang ang mga apostatang simbahan sa Estados Unidos makakontrolar ug maghiusa uban sa apostatang gobyerno.
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
“Apan unsa man ang ‘hulagway sa mapintas nga mananap’? ug sa unsang paagi kini pagapormaon? Ang hulagway gihimo sa mapintas nga mananap nga may duha ka sungay, ug kini maoy hulagway sa mapintas nga mananap. Gitawag usab kini nga hulagway sa mapintas nga mananap. Busa aron mahibal-an nato kon unsa ang dagway sa hulagway ug sa unsang paagi kini pagapormaon, kinahanglan natong tun-an ang mga kinaiya sa mapintas nga mananap mismo—ang kapapahan.
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
“Sa dihang ang unang iglesia nahimong dunot pinaagi sa pagbiya gikan sa kasayon sa ebanghelyo ug sa pagdawat sa mga ritwal ug mga batasan nga pagano, nawala kaniya ang Espiritu ug gahum sa Dios; ug aron makontrol ang mga konsensiya sa katawhan, nangita siya sa suporta sa gahum nga sekular. Ang resulta mao ang pagkapapa, usa ka iglesia nga nagkontrol sa gahum sa estado ug migamit niini aron mapauswag ang iyang kaugalingong mga tumong, ilabina alang sa pagsilot sa ‘erehiya.’ Aron ang Tinipong Bansa sa Amerika makahimo ug larawan sa mapintas nga mananap, ang gahum sa relihiyon kinahanglan nga makakontrol sa sibil nga kagamhanan sa ingon nga ang awtoridad sa estado pagagamiton usab sa iglesia aron matuman ang iyang kaugalingong mga tumong.” The Great Controversy, 443.
Elijah at Mount Carmel represented the work of the Millerites, and the Millerites were established as the true prophet in contrast with those that had recently come out from under the influence of Catholicism, but chose through their rejection of the light of the first angel to return to Rome. Thus, the second angel’s message in the spring of 1844 consisted of identifying the Protestant denominations as daughters of Babylon, and the Millerites as the genuine Protestant horn.
Si Elias didto sa Bukid sa Carmel naghulagway sa buluhaton sa mga Millerite, ug ang mga Millerite gitukod ingon nga tinuod nga manalagna nga kabaliskaran niadtong bag-o pa lamang nakagawas gikan sa ilalom sa impluwensya sa Katolisismo, apan pinaagi sa ilang pagsalikway sa kahayag sa unang manulonda mipili sa pagbalik ngadto sa Roma. Busa, ang mensahe sa ikaduhang manulonda sa tingpamulak sa 1844 naglangkob sa pag-ila sa mga denominasyong Protestante ingon nga mga anak nga babaye sa Babilonia, ug sa mga Millerite ingon nga matuod nga sungay Protestante.
When God brought ancient Israel out of the slavery of Egypt and through the waters of the Red Sea, He initiated a progressive testing process that began with the test of the heavenly manna.
Sa dihang gipagula sa Dios ang karaang Israel gikan sa pagkaulipon sa Egipto ug gipaagi sila sa katubigan sa Dagat nga Mapula, gisugdan Niya ang usa ka padayonng proseso sa pagsulay nga nagsugod sa pagsulay mahitungod sa langitnong manna.
“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
“Sa ibabaw nato nagadan-ag ang natigom nga kahayag sa nangaging mga kapanahonan. Ang talaan sa pagkalimot sa Israel gitipigan aron sa atong paglamdag. Niining panahona gibutang sa Dios ang Iyang kamot aron sa pagtigom ngadto sa Iyang kaugalingon ug usa ka katawhan gikan sa matag nasod, kabanayan, ug pinulongan. Sa kalihokan sa pag-abot Siya nagbuhat alang sa Iyang panulondon, maingon sa Iyang gibuhat alang sa mga Israelita sa paggiya kanila paggawas gikan sa Egipto. Sa dakong kapakyasan sa 1844 ang pagtuo sa Iyang katawhan gisulayan, maingon sa pagsulay sa mga Hebreohanon didto sa Dagat nga Mapula.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
The disappointment of October 22, 1844, led to the understanding of the heavenly sanctuary, which then presented the test of the Sabbath just as the test of the manna became the first of a series of ten tests for ancient Israel.
Ang kapakyasan sa Oktubre 22, 1844, mitultol ngadto sa pagsabot sa langitnong santuwaryo, nga unya nagpresentar sa pagsulay sa Igpapahulay maingon nga ang pagsulay sa manna nahimong nahauna sa sunod-sunod nga napulo ka mga pagsulay alang sa karaang Israel.
“The Lord gave me the following view in 1847, while the brethren were assembled on the Sabbath, at Topsham, Maine.
“Gihatagan ako sa Ginoo sa mosunod nga panan-awon niadtong 1847, samtang ang mga kaigsoonan nagtigom sa Adlaw nga Igpapahulay, didto sa Topsham, Maine.
“We felt an unusual spirit of prayer. And as we prayed the Holy Ghost fell upon us. We were very happy. Soon I was lost to earthly things and was wrapped in a vision of God’s glory. I saw an angel flying swiftly to me. He quickly carried me from the earth to the Holy City. In the city I saw a temple, which I entered. I passed through a door before I came to the first veil. This veil was raised, and I passed into the holy place. Here I saw the altar of incense, the candlestick with seven lamps, and the table on which was the shewbread. After viewing the glory of the holy, Jesus raised the second veil and I passed into the holy of holies.
“Nabati namo ang usa ka talagsaon nga espiritu sa pag-ampo. Ug sa dihang nag-ampo kami, ang Espiritu Santo mikunsad ibabaw kanamo. Malipayon kaayo kami. Wala madugay, napahilayo ako sa yutan-ong mga butang ug gitabonan sa usa ka panan-awon sa himaya sa Dios. Nakita ko ang usa ka manulonda nga naglupad sa matulin paingon kanako. Sa madali iyang gidala ako gikan sa yuta ngadto sa Balaang Siyudad. Sa siyudad nakita ko ang usa ka templo, diin misulod ako. Miagi ako sa usa ka pultahan sa wala pa ako makaabot sa unang tabil. Kini nga tabil gialsa, ug miagi ako ngadto sa balaang dapit. Dinhi nakita ko ang halaran sa incienso, ang tangkawan nga may pito ka mga suga, ug ang lamesa diin gibutang ang mga tinapay sa atubangan. Human sa pagtan-aw sa himaya sa balaang dapit, gialsa ni Jesus ang ikaduhang tabil ug miagi ako ngadto sa Labing Balaang Dapit.”
“In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.
“Sa Labing Balaan nakita ko ang usa ka arka; sa ibabaw ug sa mga kilid niini may labing putli nga bulawan. Sa matag tumoy sa arka may usa ka matahum nga kerubin, nga ang iyang mga pako gibuklad ibabaw niini. Ang ilang mga nawong nag-atubang sa usag usa, ug sila nagtan-aw paingon sa ubos. Sa taliwala sa mga manulonda may usa ka bulawanong inciensaryo. Ibabaw sa arka, diin nagtindog ang mga manulonda, may usa ka hilabihan kasanag nga himaya, nga makita nga daw usa ka trono diin nagapuyo ang Dios. Si Jesus nagtindog tupad sa arka, ug sa dihang ang mga pag-ampo sa mga balaan misaka ngadto Kaniya, ang incienso sa inciensaryo mopaaso, ug Iyang ihalad ang ilang mga pag-ampo uban sa aso sa incienso ngadto sa Iyang Amahan. Sulod sa arka didto ang bulawanong kolon sa manna, ang sungkod ni Aaron nga namulak, ug ang mga papan nga bato nga nagapilo nga daw usa ka basahon. Giablihan kini ni Jesus, ug nakita ko ang Napulo ka Sugo nga gisulat diha niini pinaagi sa tudlo sa Dios. Sa usa ka papan may upat, ug sa lain may unom. Ang upat sa nahaunang papan misidlak labaw pa kay sa laing unom. Apan ang ikaupat, ang sugo bahin sa Igpapahulay, misidlak labaw kanilang tanan; kay ang Igpapahulay gibulag aron bantayan alang sa pagpasidungog sa balaan nga ngalan sa Dios. Ang balaang Igpapahulay makita nga mahimayaon—usa ka halo sa himaya ang naglibot niini. Nakita ko nga ang sugo sa Igpapahulay wala ilansang sa krus. Kon gilansang pa kini, nan ang laing siyam ka sugo usab gilansang; ug kita gawasnon na sa paglapas kanilang tanan, maingon man sa paglapas sa ikaupat. Nakita ko nga ang Dios wala mag-usab sa Igpapahulay, kay Siya dili gayud mausab. Apan giusab kini sa papa gikan sa ikapitong ngadto sa nahaunang adlaw sa semana; kay siya mao ang magausab sa mga panahon ug sa mga balaod.” Early Writings, 32.
When the Protestants came out of the Dark Ages in 1798 and the book of Daniel was unsealed, the sixth kingdom of Bible prophecy, the two-horned earth beast of Revelation thirteen began its march through prophetic history. Protestantism was founded upon the sacred document called the Holy Bible and Republicanism was founded upon the sacred document called the Constitution. God had brought His church in the wilderness out of the Dark Ages, but just as with ancient Israel during the Egyptian period of slavery the Sabbath commandment had been forgotten. As Israel crossed the Red Sea on its way to the giving of the law at Sinai, modern Israel crossed the Atlantic on its way to October 22, 1844, where the law would once again be revealed. The Lord was once again raising up a people who would be the depositaries of His law, the depositaries of His prophetic revelations and who would carry the mantle of Protestantism. Ancient Israel was given the two tables of the Ten Commandments as the symbol of their work to be the depositaries of His law, and modern Israel was given the two tables of Habakkuk as the symbol of their work as depositaries of His prophetic Word.
Sa dihang migula ang mga Protestante gikan sa mga Mangitngit nga Panahon niadtong 1798 ug ang basahon ni Daniel giabrihan, ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ang mananap nga may duha ka sungay nga gikan sa yuta sa Pinadayag trese, misugod sa iyang paglakaw pinaagi sa kasaysayan sa tagna. Ang Protestantismo natukod ibabaw sa balaang dokumento nga gitawag nga Balaang Biblia ug ang Republikano nga panggamhanan natukod ibabaw sa balaang dokumento nga gitawag nga Konstitusyon. Gikuha sa Dios ang Iyang iglesia didto sa kamingawan gikan sa mga Mangitngit nga Panahon, apan sama sa karaang Israel sa panahon sa pagkaulipon sa Egipto, ang sugo bahin sa Igpapahulay nahikalimtan. Maingon nga mitabok ang Israel sa Mapulang Dagat padulong sa paghatag sa kasugoan didto sa Sinai, ang modernong Israel mitabok sa Atlantiko padulong sa Oktubre 22, 1844, diin ang kasugoan igapadayag pag-usab. Ang Ginoo nagpatindog pag-usab ug usa ka katawhan nga mahimong mga tinipigan sa Iyang kasugoan, mga tinipigan sa Iyang mga pagpadayag nga matagnaon, ug nga magadala sa kupo sa Protestantismo. Ang karaang Israel gihatagan sa duha ka papan sa Napulo ka Sugo ingon nga simbolo sa ilang buluhaton nga mahimong mga tinipigan sa Iyang kasugoan, ug ang modernong Israel gihatagan sa duha ka papan ni Habakkuk ingon nga simbolo sa ilang buluhaton ingon nga mga tinipigan sa Iyang matagnaong Pulong.
Modern Israel was to carry both sets of two tables as it presented the third angel’s message to the world, which is the message proclaimed by those who carry the mantle of Protestantism. The Protestantism that came out of the Dark Ages was then incomplete as was ancient Israel as they crossed through the Red Sea. Protestantism had professed the motto of the Bible and the Bible alone, but had an incomplete understanding of God’s Word through centuries of eating the pagan doctrines of Roman Catholicism (things sacrificed unto idols). God designed that a true Protestant would represent the entire Word of God as symbolized by the “law and the prophets,” the two sets of two tables that represent both the work of God’s people and God’s character. The work of the first angel was to produce a genuine Protestant people that would be both the depositaries of His law and of his prophetic Word.
Ang modernong Israel kinahanglan magdala sa duha ka hugpong sa duruha ka papan sa diha nga kini magpresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda ngadto sa kalibotan, nga mao ang mensahe nga gimantala niadtong nagpas-an sa kupo sa Protestantismo. Ang Protestantismo nga migula gikan sa Mangitngit nga mga Kapanahonan wala pa diay mahuman, maingon sa karaang Israel sa ilang pagtabok sa Mapulang Dagat. Ang Protestantismo nag-angkon sa kasabihan nga ang Biblia ug ang Biblia lamang, apan adunay dili hingpit nga pagsabot sa Pulong sa Dios tungod sa mga siglo sa pagkaon sa mga pagano nga mga doktrina sa Romano Katolisismo (mga butang nga gihalad ngadto sa mga diosdios). Gituyo sa Dios nga ang usa ka tinuod nga Protestante magrepresentar sa tibuok Pulong sa Dios sumala sa gisimbolohan sa “kasugoan ug sa mga manalagna,” ang duha ka hugpong sa duruha ka papan nga nagrepresentar sa buhat sa katawhan sa Dios ug sa kinaiya sa Dios. Ang buhat sa unang manulonda mao ang pagpatungha sa usa ka matuod nga Protestante nga katawhan nga mamahimong mga tigbantay sa Iyang kasugoan ug sa Iyang Pulong nga matagnaon.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.
“Gitawag sa Dios ang Iyang iglesia niining panahona, maingon nga Iyang gitawag ang karaang Israel, aron motindog ingon nga usa ka kahayag sa yuta. Pinaagi sa gamhanang sundang sa kamatuoran, ang mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulonda, Iyang gibulag sila gikan sa mga iglesia ug gikan sa kalibotan aron dad-on sila ngadto sa balaang pagkahiduol ngadto Kaniya. Iya silang gihimong mga tigtipig sa Iyang balaod ug gisalig kanila ang dagkong mga kamatuoran sa tagna alang niining panahona. Sama sa mga balaang pulong sa Dios nga gisalig ngadto sa karaang Israel, kini usa ka balaang salig nga ipahibalo ngadto sa kalibotan. Ang tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14 nagrepresentar sa katawhan nga modawat sa kahayag sa mga mensahe sa Dios ug molakaw ingon nga Iyang mga ahente aron ipatingog ang pasidaan sa tibuok nga gilapdon ug gitas-on sa yuta.” Testimonies, tomo 5, 455.
The warning that is to be proclaimed by those who have been identified as the depositaries of the two sets of two tables is against receiving the mark of Catholicism. That protest is against the unlawful relationship of Ahab and Jezebel and was represented by Elijah on Mount Carmel. The giving of the two tables of stone at Mount Sinai typified the giving of Habakkuk’s two tables of cloth in the history of 1842 through 1849. Habakkuk’s two tables are the symbol of the covenant relationship between God and His Protestant people. To reject those tables would be the same as ancient Israel rejecting God’s law.
Ang pahimangno nga ipamantala niadtong giila ingon nga mga gitugyanan sa duha ka hugpong sa duha ka papan mao ang batok sa pagdawat sa timaan sa Katolisismo. Kana nga pagsupak maoy batok sa dili subay sa balaod nga relasyon ni Ahab ug ni Jezebel ug girepresentahan ni Elias didto sa Bukid sa Carmel. Ang paghatag sa duha ka papan nga bato didto sa Bukid sa Sinai nagtimaan daan sa paghatag sa duha ka panapton nga papan ni Habacuc diha sa kasaysayan sa 1842 hangtod sa 1849. Ang duha ka papan ni Habacuc mao ang simbolo sa relasyon sa tugon tali sa Dios ug sa Iyang Protestante nga katawhan. Ang pagsalikway nianang mga papan mahimong sama ra sa pagsalikway sa karaang Israel sa balaod sa Dios.
The Millerites entered into the Most Holy Place and received the light of the Sabbath, but the testing process was yet unfinished. Simultaneously the horn of Republicanism was proceeding through the very same history. And both horns would reach a milestone in their march together in 1863.
Ang mga Millerite misulod ngadto sa Labing Balaang Dapit ug nakadawat sa kahayag bahin sa Igpapahulay, apan ang proseso sa pagsulay wala pa mahuman. Sa samang higayon ang sungay sa Republikano nagpadayon pinaagi sa mao rang kasaysayan. Ug ang duruha ka sungay moabut sa usa ka mahinungdanong timaan sa ilang hiniusang paglakaw niadtong 1863.
Miller’s Elijah message produced a progressive purification process with the intended purpose of establishing the Protestant horn and in the identical history the Republican horn was involved with a progressive process of political development. Both horns are on the same earth beast, so they must travel in unison through the entire history of the earth beast.
Ang mensahe ni Elias ni Miller nagpatungha ug usa ka progresibong proseso sa paghinlo nga may gituyo nga katuyoan sa pagtukod sa Protestante nga sungay, ug sa mao gayod nga kasaysayan ang Republikano nga sungay nalambigit sa usa ka progresibong proseso sa politikanhong kalamboan. Ang duruha ka sungay anaa sa mao rang mananap sa yuta, busa kinahanglan silang maglakaw nga magkahiusa sa tibuok kasaysayan sa mananap sa yuta.
The first prophetic characteristic of the Republican horn of the earth beast was the action of speaking the Constitution into effect in 1789. In 1798, (the time of the end when the book of Daniel was unsealed), the earth beast would speak for the first time as the sixth kingdom of Bible prophecy. 1798 was the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, and the speaking that occurred at the beginning of the earth beast’s history in 1798 would typify the last time the sixth kingdom would speak, and that time is represented as the voice of the dragon. When we consider the laws passed by the Republican horn in the United States in 1798, we should expect to see a typification of the laws that will be passed in conjunction with the Sunday law when the United States speaks as a dragon. As we consider the following four laws, ask yourself if the four laws passed in 1798 have the prophetic signature of Alpha and Omega?
Ang unang propetikong kinaiya sa Republikano nga sungay sa mananap sa yuta mao ang lihok sa pagpahisgutan sa Konstitusyon aron kini mapatuman niadtong 1789. Sa 1798, (ang panahon sa katapusan sa dihang gibuksan ang basahon ni Daniel), ang mananap sa yuta mosulti sa unang higayon ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang 1798 mao ang sinugdanan sa Estados Unidos ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug ang pagsulti nga nahitabo sa sinugdanan sa kasaysayan sa mananap sa yuta niadtong 1798 magatipikal sa katapusang higayon nga ang ikaunom nga gingharian mosulti, ug kana nga panahon gihulagway ingon nga tingog sa dragon. Sa dihang atong palandungan ang mga balaod nga gipasar sa Republikano nga sungay sa Estados Unidos niadtong 1798, kinahanglan atong paabuton nga makita ang usa ka tipikasyon sa mga balaod nga ipasar inubanan sa balaod sa Domingo sa dihang ang Estados Unidos mosulti ingon nga usa ka dragon. Samtang atong palandungan ang mosunod nga upat ka mga balaod, pangutan-a ang imong kaugalingon kon ang upat ka mga balaod nga gipasar niadtong 1798 adunay propetikong timaan sa Alpha ug Omega?
In 1798, the United States passed several significant laws known as the Alien and Sedition Acts. These acts were a series of four laws passed by the Federalist-controlled Congress and signed into law by President John Adams, the second president of the United States and former vice president of George Washington.
Niadtong 1798, ang Tinipong Bansa milusad ug pipila ka mahinungdanong mga balaod nga nailhan nga Alien and Sedition Acts. Kining mga balaora maoy usa ka hugpong sa upat ka mga balaod nga gipasar sa Kongresong kontrolado sa mga Federalist ug gilagdaan aron mahimong balaod ni Presidente John Adams, ang ikaduhang presidente sa Tinipong Bansa ug kanhing bise presidente ni George Washington.
The Naturalization Act: This law extended the residency requirement for immigrants to become U.S. citizens from 5 to 14 years. It was aimed primarily at curbing the influence of recent immigrants, who were often aligned with the opposition party, the Democratic-Republicans.
Ang Balaod sa Naturalisasyon: Kini nga balaod nagpalugway sa gikinahanglang panahon sa pagpuyo alang sa mga imigrante aron mahimong mga lungsoranon sa U.S. gikan sa 5 ngadto sa 14 ka tuig. Gituyo kini ilabina aron pugngan ang impluwensiya sa bag-ong mga imigrante, nga kasagaran maoy kapanig sa partidong oposisyon, ang mga Democratic-Republicans.
The Alien Friends Act: This act authorized the president to deport non-citizens deemed to be a threat to the security of the United States during peacetime. It allowed the president to detain and deport any non-citizen he considered dangerous.
Ang Balaod sa mga Langyaw nga Higala: Kining maong balaod naghatag og awtoridad sa presidente sa pagpalayas sa mga dili lungsoranon nga giisip nga hulga sa seguridad sa Tinipong Bansa sa panahon sa kalinaw. Gitugotan niini ang presidente sa pagpugong ug pagpalayas sa bisan kinsang dili lungsoranon nga iyang giisip nga peligrosong tawo.
The Alien Enemies Act: This law provided for the apprehension, restraint, and deportation of citizens from countries at war with the United States. It was enacted as a precaution during the tense atmosphere of the late 1790s.
Ang Alien Enemies Act: Kining balaora naghatag ug katungod alang sa pagdakop, pagpugong, ug pagpalagpot sa mga lungsoranon gikan sa mga nasod nga nakiggubat batok sa Estados Unidos. Gipatuman kini isip usa ka panagana sa panahon sa mabinangon nga kahimtang sa ulahing bahin sa dekada 1790.
The Sedition Act: This is the most controversial of the Alien and Sedition Acts. It made it a criminal offense to publish “false, scandalous, and malicious” writings against the government or its officials, with the intent to defame them or bring them into disrepute. Critics saw this as a direct attack on freedom of speech and the press.
Ang Balaod batok sa Sedisyon: Kini mao ang labing kontrobersiyal sa mga Balaod sa mga Langyaw ug Sedisyon. Gihimo niini nga usa ka kriminal nga kalapasan ang pagmantala ug mga sinulat nga “bakak, makauulaw, ug malisyoso” batok sa gobyerno o sa mga opisyal niini, uban ang katuyoan nga pagdaot sa ilang dungog o pagdala kanila ngadto sa pagkadaot sa ilang reputasyon. Ang mga kritiko nakakita niini ingon nga usa ka direktang pag-atake batok sa kagawasan sa pagsulti ug sa prensa.
The Alien and Sedition Acts were highly controversial and led to significant opposition from Democratic-Republicans, who believed these laws violated fundamental Constitutional rights and targeted their political party. They argued that the laws were an infringement on the First Amendment, which protects freedom of speech and the press. Eventually, these laws played a role in the election of 1800, when Thomas Jefferson and the Democratic-Republicans won the presidency and Congress, leading to the repeal of the Sedition Act.
Ang Alien and Sedition Acts hilabihan ka kontrobersiyal ug misangpot sa dakong pagsupak gikan sa mga Democratic-Republicans, nga mituo nga kining mga balaora nakalapas sa sukaranang mga katungod nga gilatid sa Konstitusyon ug gitumong batok sa ilang partidong politikal. Ilang gipahayag nga ang maong mga balaod usa ka paglapas sa First Amendment, nga nanalipod sa kagawasan sa pagsulti ug sa prensa. Sa kaulahian, kining mga balaora nahimong kabahin sa eleksiyon sa 1800, sa dihang si Thomas Jefferson ug ang mga Democratic-Republicans midaog sa pagkapresidente ug sa Kongreso, nga misangpot sa pagpapas sa Sedition Act.
The Democratic-Republican party believed these laws violated the fundamental rights upheld by the Constitution, and they also believed the laws were targeting the opposing political party. It matters not that these laws were repealed or later expired, the Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. In the history where these laws were enacted or “spoke” into law the Federalist party was opposed by a party called Democrat-Republicans. The evolution of the Democrat-Republican party ultimately produces the Republican party. A political party primarily coalesced together based upon an anti-slavery position.
Ang partidong Demokratiko-Republikano nagtuo nga kining mga balaod nakalapas sa mga batakang katungod nga gipanalipdan sa Konstitusyon, ug nagtuo usab sila nga kining mga balaod gitumong batok sa kasupak nga partidong politikal. Dili mahinungdanon nga kining mga balaod gibasura o sa ulahi mitapos ang ilang bisa; ang Alpha ug Omega naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan. Sa kasaysayan diin kining mga balaod gipatuman o “misulti” ngadto sa balaod, ang partidong Federalist gisupak sa usa ka partido nga gitawag og mga Demokratiko-Republikano. Ang ebolusyon sa partidong Demokratiko-Republikano sa katapusan nagmugna sa partidong Republikano. Usa ka partidong politikal nga naghiusa sa panguna ibabaw sa usa ka baruganan batok sa pagkaulipon.
The historians identify 1863 as the very center point of the civil war, a war which was premised upon the issue of slavery. 1863 is also a waymark for the new standard bearers of the Protestant horn, who then rejected the first time-prophecy given to Miller by angels (the prophecy of “seven times” from Leviticus twenty-six). Could it be a simple coincidence that the prophecy of the seven times just happens to be based upon the laws of slavery set forth in the previous chapter of Leviticus? The “curse” identified by the “seven times” was the promise that if the covenant laws of chapter twenty-five were to be disobeyed, Israel would then end its history by returning into the slavery it was taken out of when it began its journey at the Red Sea.
Gilauman sa mga historyador ang 1863 ingon nga mao gayud ang pinakatungaang punto sa gubat sibil, usa ka gubat nga nakapahimutang ibabaw sa isyu sa pagkaulipon. Ang 1863 usab usa ka timaan sa dalan alang sa bag-ong mga magdadala sa bandila sa Protestante nga sungay, nga niadtong higayona misalikway sa unang tagna sa panahon nga gihatag kang Miller sa mga manulonda (ang tagna sa “pito ka mga panahon” gikan sa Levitico 26). Mahimo bang kini usa lamang ka yano nga panagsakto nga ang tagna sa pito ka mga panahon nahitukod diay sa mga balaod sa pagkaulipon nga gipahimutang sa nag-una nga kapitulo sa Levitico? Ang “tunglo” nga gipaila sa “pito ka mga panahon” mao ang saad nga kon ang mga balaod sa tugon sa kapitulo baynte-singko pagasukwahi-on, ang Israel unya magatapos sa iyang kasaysayan pinaagi sa pagbalik ngadto sa pagkaulipon nga gikan niini gikuha siya sa dihang gisugdan niya ang iyang panaw sa Dagat nga Mapula.
From 1798 to 1863 the political party that was the Democratic–Republican party went through a series of purges or shakings. From 1798 onward, and especially from August 11, 1840 onward through 1863 the Millerite movement went through a series of purges and shakings.
Gikan sa 1798 hangtod sa 1863, ang partidong politikal nga mao ang Democratic–Republican nga partido miagi sa usa ka sunod-sunod nga mga pagpanglimpyo o mga pag-uyog. Sukad sa 1798 padayon, ug ilabina sukad sa Agosto 11, 1840 padayon hangtod sa 1863, ang kalihokang Millerite miagi sa usa ka sunod-sunod nga mga pagpanglimpyo ug mga pag-uyog.
The Democratic-Republican Party, which was one of the early political parties in the United States, did not directly transform into the modern Republican Party as it exists today. Instead, it underwent a series of changes and splits over time, ultimately leading to the formation of several different political parties before the emergence of the Republican Party.
Ang Partido Demokratiko-Republikano, nga usa sa unang mga partidong politikal sa Tinipong Bansa, wala diretso nga nausab ngadto sa modernong Partido Republikano ingon sa iyang paglungtad karon. Hinunoa, nakaagi kini sa sunod-sunod nga mga kausaban ug mga pagkabahin sa paglabay sa panahon, nga sa katapusan mitultol sa pagkatukod sa daghang nagkalainlaing mga partidong politikal sa dili pa mitungha ang Partido Republikano.
The Democratic-Republican Party, often associated with Thomas Jefferson and James Madison, was founded in the late 18th century as a response to the Federalist Party. The Democratic-Republicans favored a strict interpretation of the Constitution, states’ rights, and agrarian interests.
Ang Democratic-Republican Party, nga kasagarang gilangkit kang Thomas Jefferson ug James Madison, natukod sa ulahing bahin sa ika-18 nga siglo isip tubag sa Federalist Party. Ang mga Democratic-Republican mipabor sa hugot nga paghubad sa Konstitusyon, sa mga katungod sa mga estado, ug sa mga interes sa agraryong katilingban.
However, by the 1820s, the Democratic-Republican Party began to fracture along regional and ideological lines. The primary split occurred during the Era of Good Feelings (1817–1825), when there was a lack of strong opposition to James Monroe’s presidency. This period of political tranquility contributed to the decline of the Democratic-Republican Party. The party eventually split into several factions and evolved into the following political groups:
Bisan pa niana, sa dekada 1820, ang Democratic-Republican Party misugod sa pagkabahin subay sa mga linya sa rehiyon ug ideolohiya. Ang nag-unang pagkabahin nahitabo sa panahon sa Era of Good Feelings (1817–1825), sa dihang kulang ang lig-on nga oposisyon batok sa pagkapresidente ni James Monroe. Kining panahona sa politikanhong kalinaw nakatampo sa pagkunhod sa Democratic-Republican Party. Sa ulahi ang partido nabahin ngadto sa pipila ka mga paksyon ug mitubo ngadto sa mosunod nga mga pundok politikal:
Democratic Party: The followers of Andrew Jackson, who became the seventh president in 1829, formed the Democratic Party. Jacksonian Democrats supported a strong executive branch, westward expansion, and a broader suffrage for white males.
Partido Demokratiko: Ang mga sumusunod ni Andrew Jackson, nga nahimong ikapitong pangulo niadtong 1829, maoy nagtukod sa Partido Demokratiko. Ang mga Demokratang Jacksonian misuporta sa usa ka lig-on nga sangang ehekutibo, sa pagpalapad paingon sa kasadpan, ug sa mas halapad nga katungod sa pagpamotar alang sa puting mga lalaki.
National Republican Party: This party emerged as a response to Andrew Jackson’s presidency and later merged with other anti-Jackson factions to become the Whig Party. The National Republicans were generally more supportive of a strong federal government and economic development.
Pambansang Republikano nga Partido: Kini nga partido mitungha isip tubag sa pagkapresidente ni Andrew Jackson ug sa ulahi nahiusa uban sa ubang mga paksyon nga supak kang Jackson aron mahimong Partido Whig. Ang mga Pambansang Republikano sa kinatibuk-an mas mosuporta sa usa ka lig-on nga pederal nga kagamhanan ug sa kalamboang pang-ekonomiya.
Anti-Masonic Party: This was a short-lived political party that emerged in the 1820s, primarily in response to concerns about the influence of the secretive Masonic fraternity. It absorbed some former Democratic-Republicans.
Partido nga Anti-Masonic: Kini usa ka politikal nga partido nga mubo ra ang paglungtad ug mitungha sa dekada 1820, ilabina isip tubag sa mga kabalaka mahitungod sa impluwensiya sa malilongon nga igsoonay sa mga Mason. Gisagop niini ang pipila ka kanhing mga Democratic-Republican.
The Whig Party: Formed in the 1830s, the Whigs included former National Republicans, Anti-Masons, and other opposition groups. They were characterized by their opposition to Jacksonian policies, support for a strong federal government, and promotion of industrial and economic development.
Ang Partido Whig: Natukod niadtong dekada 1830, ang mga Whig naglangkob sa kanhing mga National Republican, mga Anti-Mason, ug uban pang mga grupong oposisyon. Ilang mga kinaiya ang ilang pagsupak sa mga polisiya ni Jackson, ang ilang pagsuporta sa usa ka lig-on nga pederal nga pangagamhanan, ug ang ilang pagpasiugda sa industriyal ug ekonomikanhong kalamboan.
The modern Republican Party was founded in the 1850s as a direct response to the growing sectional tensions over slavery. It attracted former Whigs, anti-slavery Democrats, Free Soilers, and others who opposed the expansion of slavery into new territories. The first Republican presidential candidate, John C. Fremont, ran in the 1856 election, and the party’s first successful candidate, Abraham Lincoln, was elected in 1860. So, the Republican Party emerged separately from the Democratic-Republican tradition and had a distinct trajectory in American political history.
Ang modernong Partidong Republikano gitukod niadtong dekada 1850 isip usa ka tuwirang tubag sa nagkadaghang panaglalis tali sa mga rehiyon mahitungod sa pagkaulipon. Midani kini sa kanhing mga Whig, mga Demokratang supak sa pagkaulipon, mga Free Soilers, ug sa uban pa nga misupak sa pagpalapad sa pagkaulipon ngadto sa bag-ong mga teritoryo. Ang unang kandidato sa pagkapresidente sa Partido Republikano, si John C. Fremont, midagan sa piniliay niadtong 1856, ug ang unang malampusong kandidato sa partido, si Abraham Lincoln, napili niadtong 1860. Busa, ang Partidong Republikano mitungha nga bulag gikan sa tradisyon sa Democratic-Republican ug may lahi nga agianan sa kasaysayan sa politikanhong Amerika.
By 1860, the Republican party elected its first president. It was based upon a coalition of political parties that were opposed to slavery. In 1863 the Emancipation Proclamation “spoke” slavery out of existence. In 1863 the Republican horn, then represented by the Republican party “spoke” slavery out of existence, while the Protestant horn ceased to be a movement and became the Seventh-day Adventist church. The movement of the Millerites legally and officially ended in May of 1863, and in that year Moses’ oath, the prophecy of slavery was rejected. He that has an ear, let him hear.
Pagka 1860, ang partidong Republikano nagpili sa iyang unang presidente. Kini gitukod ibabaw sa usa ka koalisyon sa mga partidong politikal nga misupak sa pagkaulipon. Niadtong 1863 ang Emancipation Proclamation “misulti” sa pagkaulipon ngadto sa pagkawala sa iyang paglungtad. Niadtong 1863 ang Republikanhong sungay, nga niadtong panahona girepresentahan sa partidong Republikano, “misulti” sa pagkaulipon ngadto sa pagkawala sa iyang paglungtad, samtang ang Protestante nga sungay mihunong sa pagka usa ka kalihukan ug nahimong Iglesia Adventista del Séptimo Día. Ang kalihukan sa mga Millerita legal ug opisyal nga natapos niadtong Mayo 1863, ug niadtong tuiga ang panumpa ni Moises, ang tagna mahitungod sa pagkaulipon, gisalikway. Ang adunay igdulungog, kinahanglan magpatalinghug.
At this point it might be informative to provide a brief overview of the “oath of Moses” as labelled by the prophet Daniel.
Niining bahina, mahimo tingaling mapuslanon ang paghatag ug mubo nga kinatibuk-ang pagpasabot sa “panumpa ni Moises” sumala sa pagngalan niini sa propeta nga si Daniel.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Oo, ang tibook Israel nakalapas sa imong balaod, bisan pa pinaagi sa pagtalikod, aron dili motuman sa imong tingog; busa ang tunglo gibubo sa ibabaw namo, ug ang panumpa nga nahisulat sa balaod ni Moises nga alagad sa Dios, tungod kay nakasala kami batok kaniya. Daniel 9:11.
William Miller who was guided by Gabriel and other angels as he studied the Word of God, was first led to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Miller’s testimony is that in his study of the Bible, he began in the book of Genesis and therefore he obviously came to Leviticus well before he reached the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight and verse fourteen. He exclusively used the Bible and a Cruden’s concordance.
Si William Miller, nga giya sa kang Gabriel ug sa ubang mga anghel samtang iyang gitun-an ang Pulong sa Dios, unang gidala ngadto sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26. Ang pagpamatuod ni Miller mao nga sa iyang pagtuon sa Biblia, nagsugod siya sa basahon sa Genesis ug busa dayag nga miabot siya sa Levitico sa wala pa niya maabot ang duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga tuig sa Daniel kapitulo 8 ug bersikulo 14. Ang Biblia lamang ug ang Cruden’s concordance maoy iyang gigamit.
Cruden’s concordance has no references to the Hebrew or Greek words that were thereafter translated into the English of the King James Bible. Miller considered the “context” of the passage he was studying to guide his understanding of a word or passage of Scripture. When it came to his understanding of the “seven times” it is very simple to see the context for the “seven times” of chapter twenty-six of Leviticus is chapter twenty-five.
Ang konkordansiya ni Cruden walay mga reperensiya sa Hebreo o Griyegong mga pulong nga sa ulahi gihubad ngadto sa Iningles sa King James Bible. Giisip ni Miller ang “konteksto” sa teksto nga iyang gitun-an aron magiya sa iyang pagsabot sa usa ka pulong o teksto sa Kasulatan. Sa dihang miabot sa iyang pagsabot sa “pito ka mga panahon,” yano kaayo makita nga ang konteksto sa “pito ka mga panahon” sa kapitulo baynte-sais sa Levitico mao ang kapitulo baynte-singko.
Chapter twenty-five outlines the resting of the land, the Jubilee and the rules of slavery. The rules of chapter twenty-five are part of “the law of Moses the servant of God” that produces a blessing if obeyed and a “curse” if disobeyed. In chapter twenty-six the curse of the “seven times” equates to twenty-five hundred and twenty years and is set forth in the obvious context of the rules of the land resting and the principles of slavery. In chapter twenty-six the punishment is called the “quarrel of my covenant.”
Ang kapitulo baynte singko naglatid sa pagpahulay sa yuta, sa Jubileo, ug sa mga lagda bahin sa pagkaulipon. Ang mga lagda sa kapitulo baynte singko kabahin sa “balaod ni Moises, ang alagad sa Dios” nga nagahatag ug panalangin kon tumanon ug ug “tunglo” kon lapason. Sa kapitulo baynte sais, ang tunglo sa “pito ka pilo” katumbas sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig ug gipahimutang sa dayag nga konteksto sa mga lagda mahitungod sa pagpahulay sa yuta ug sa mga prinsipyo sa pagkaulipon. Sa kapitulo baynte sais, ang silot gitawag nga “panagbingkil sa akong tugon.”
Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.
Unya magalakaw usab ako nga supak kaninyo, ug silotan ko kamo sa makapito pa tungod sa inyong mga sala. Ug padad-an ko kamo ug espada, nga magapanimalos alang sa paglapas sa akong tugon; ug sa diha nga magkatigum kamo sulod sa inyong mga siyudad, ipadala ko ang kamatay sa taliwala ninyo; ug igatugyan kamo ngadto sa kamot sa kaaway. Levitico 26:24, 25.
In context the “covenant” that God has a “quarrel” over would be the covenant previously cited in chapter twenty-five. The punishment of the seven times is called the “quarrel of” God’s “covenant” and the “curse” attached to it is that Israel would be “delivered into the hand of their” enemies, and once in the enemies’ land, (as Daniel was) Israel would become the slaves of their enemies.
Sa konteksto, ang “pakigsaad” nga tungod niini ang Dios adunay “lalis” mao ang pakigsaad nga gihisgotan na kaniadto sa kapitulo baynte-singko. Ang silot sa pito ka panahon gitawag nga “lalis sa” “pakigsaad” sa Dios, ug ang “tunglo” nga nadugtong niini mao nga ang Israel “itugyan ngadto sa kamot sa ilang” mga kaaway, ug sa dihang atua na sa yuta sa mga kaaway, (sama kang Daniel) ang Israel mahimong mga ulipon sa ilang mga kaaway.
When Moses recorded Leviticus twenty-six ancient Israel had just been delivered from the slavery of Egypt and the principles of slavery represented in chapter twenty-five would bring either a blessing or a curse. Ancient Israel never practiced the rules of the Jubilee and ultimately both the northern and southern kingdoms were scattered for “seven times” in fulfillment of what Daniel called the “curse of Moses.”
Sa dihang gisulat ni Moises ang Levitico 26, ang karaang Israel bag-o pa lamang naluwas gikan sa pagkaulipon sa Ehipto, ug ang mga prinsipyo sa pagkaulipon nga girepresentar sa kapitulo 25 magadala ug panalangin o tunglo. Ang karaang Israel wala gayud magbuhat sumala sa mga lagda sa Jubileo, ug sa kaulahian ang gingharian sa amihanan ug ang sa habagatan pareho gipatibulaag sulod sa “pito ka panahon” ingon nga katumanan sa gitawag ni Daniel nga “tunglo ni Moises.”
The covenant relationship between God and Israel which had begun with their slavery in Egypt, ended with their slavery to Assyria and Babylon. The “seven times” against the northern kingdom ended in 1798, and “seven times” against the southern kingdom ended in 1844. The starting point for the two periods of seven times is marked in Isaiah chapter seven with a prophecy of sixty-five years that was proclaimed by Isaiah to king Ahaz of Judah in 742 BC.
Ang relasyon sa tugon tali sa Dios ug sa Israel, nga nagsugod sa ilang pagkaulipon didto sa Ehipto, natapos sa ilang pagkaulipon ngadto sa Asiria ug Babilonia. Ang “pito ka mga panahon” batok sa amihanang gingharian natapos niadtong 1798, ug ang “pito ka mga panahon” batok sa habagatang gingharian natapos niadtong 1844. Ang sinugdanan sa duha ka yugto sa pito ka mga panahon gimarkahan diha sa Isaias kapitulo 7 pinaagi sa usa ka tagna nga kan-uman ug lima ka tuig, nga gipahayag ni Isaias ngadto kang hari Ahaz sa Juda niadtong 742 BC.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.
Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig ang Ephraim pagadugmokon, aron kini dili na mahimong usa ka katawhan. Ug ang ulo sa Ephraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak ni Remalias. Kon kamo dili motuo, sa pagkamatuod kamo dili malig-on. Isaias 7:8, 9.
Isaiah had identified that “within” sixty-five years from the time when the prophecy was set forth in 742 BC, the northern kingdom would be broken. Nineteen years later in 723 BC the northern kingdom of Israel was taken into slavery by the king of Assyria and forty-six years later the king of Babylon took the southern kingdom of Judah into slavery in 677 BC. The prophecy of sixty-five years produces six historical waymarks. The first is 742 BC when the prediction is set forth. Nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom was taken into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the southern kingdom was taken into slavery by the Babylonians. The first twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC then ended in 1798. Then is 1844 the twenty-five hundred and twenty years that began in 677 BC concluded. From 1844, the prediction extended nineteen years to 1863 in order to complete the entire prophetic structure, for when the Alpha and Omega marked nineteen years to begin the prophetic structure there must be nineteen years to reach its end.
Gipaila ni Isaias nga “sulod” sa kan-uman ug lima ka tuig sukad sa panahon nga ang profesiya gipahigayon niadtong 742 BC, ang amihanang gingharian pagadugmokon. Napulog-siyam ka tuig sa ulahi, niadtong 723 BC, ang amihanang gingharian sa Israel gidala ngadto sa pagkaulipon sa hari sa Asiria, ug kap-atan ug unom ka tuig sa ulahi ang hari sa Babilonia midala sa habagatang gingharian sa Juda ngadto sa pagkaulipon niadtong 677 BC. Ang profesiya sa kan-uman ug lima ka tuig nagahatag ug unom ka historikal nga mga timaan. Ang nahauna mao ang 742 BC sa dihang ang panagna gipahigayon. Napulog-siyam ka tuig sa ulahi, niadtong 723 BC, ang amihanang gingharian gidala ngadto sa pagkaulipon sa mga Asirianhon. Kap-atan ug unom ka tuig sa ulahi, niadtong 677 BC, ang habagatang gingharian gidala ngadto sa pagkaulipon sa mga Babilonhon. Unya ang nahaunang duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga nagsugod niadtong 723 BC natapos sa 1798. Unya sa 1844, ang duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga nagsugod niadtong 677 BC nahuman. Gikan sa 1844, ang panagna milugway pa ug napulog-siyam ka tuig ngadto sa 1863 aron sa pagkompleto sa tibuok profetikanhong balangkas, kay sa dihang ang Alpha ug Omega mitimaan ug napulog-siyam ka tuig aron pagsugod sa profetikanhong balangkas, kinahanglan usab nga adunay napulog-siyam ka tuig aron maabot ang katapusan niini.
Ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt and through disobedience both the northern and southern kingdoms were returned to slavery. The prophecies transcend from the prophetic history of ancient literal Israel to modern spiritual Israel and in so doing the theme of all the prophetic waymarks is slavery.
Ang karaang Israel giluwas gikan sa pagkaulipon sa Ehipto, ug tungod sa pagkamasupilon ang mga gingharian sa amihanan ug sa habagatan kapuwa gibalik ngadto sa pagkaulipon. Ang mga tagna milabaw gikan sa profetikong kasaysayan sa karaang literal nga Israel ngadto sa modernong espirituwal nga Israel, ug sa pagbuhat niini ang tema sa tanang profetikong mga timailhan mao ang pagkaulipon.
The prophecy in Isaiah seven was presented to the wicked king Ahaz by Isaiah in 742BC when an impending civil war between the north and south was being identified. The southern kingdom of Ahaz was the literal glorious land of ancient Israel. In 1798, the spiritual glorious land of Bible prophecy began to rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the seven times against the literal glorious land ended in 1844, there was, as in the history of king Ahaz an impending civil war. By 1844, the turmoil of political parties breaking apart and forming alliances had almost fully settled into two classes of political persuasions. In terms of slavery the Democrats were pro-slavery and the Republicans were anti-slavery. From 1798 to the beginning of the civil war in 1860 the process of developing two classes of political parties had been settled.
Ang tagna diha sa Isaias pito gipahayag ni Isaias ngadto sa daotang hari nga si Ahaz niadtong 742 BC, sa dihang ang usa ka nagakahidangat nga gubat sibil tali sa amihanan ug habagatan giila na. Ang gingharian sa habagatan ni Ahaz mao ang literal nga mahimayaong yuta sa karaang Israel. Niadtong 1798, ang espirituwal nga mahimayaong yuta sa tagna sa Biblia misugod sa pagmando ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Sa dihang ang pito ka mga panahon batok sa literal nga mahimayaong yuta natapos niadtong 1844, dihay, sama sa kasaysayan ni hari Ahaz, usa ka nagakahidangat nga gubat sibil. Pag-abot sa 1844, ang kasamok sa mga partidong politikal nga nagkabungkag ug naghimo og mga alyansa hapit na sa hingpit mipahiluna ngadto sa duha ka hut-ong sa mga panghikot sa politika. Sa bahin sa pagkaulipon, ang mga Demokrata pabor sa pagkaulipon ug ang mga Republikano supak sa pagkaulipon. Gikan sa 1798 hangtod sa sinugdanan sa gubat sibil niadtong 1860, ang proseso sa pagpalambo sa duha ka hut-ong sa mga partidong politikal napahiluna na.
Ahaz represented the literal glorious land and therefore typified the spiritual glorious land. The history of Ahaz typifies the prophetic history where the prophecy was proclaimed in 742 BC therefore typifies the history where the prophecy ended. In the beginning history the northern kingdom consisting of ten tribes had broken away from the other two tribes in protest against the divinely established government of the southern two tribes. The ten northern tribes had formed a confederacy with Syria, typifying the alliance between the southern confederacy and a power represented symbolically by Syria.
Si Ahaz nagrepresentar sa literal nga mahimayaong yuta ug busa naghulagway sa espirituwal nga mahimayaong yuta. Ang kasaysayan ni Ahaz naghulagway sa matagnaong kasaysayan diin ang tagna gimantala sa 742 BC, ug busa naghulagway sa kasaysayan diin ang tagna natapos. Sa sinugdanang kasaysayan, ang amihanang gingharian nga gilangkuban sa napulo ka mga banay mibulag gikan sa laing duha ka mga banay isip pagsupak batok sa balaanong natukod nga kagamhanan sa habagatang duha ka mga banay. Ang napulo ka amihanang mga banay naghimo ug usa ka panaghiusa uban sa Siria, nga naghulagway sa alyansa tali sa habagatang panaghiusa ug sa usa ka gahum nga simbolikong girepresentar sa Siria.
This brief summary is identifying that the seven times of Leviticus twenty-six is a covenant promise that sets forth either a blessing for obedience or the “curse” of slavery for disobedience. The northern and southern kingdoms started together as one nation that was delivered out of slavery, only to be delivered back into slavery at their respective endings.
Kining mubu nga katingbanan nag-ila nga ang pito ka panahon sa Levitico 26 usa ka saad sa tugon nga nagbutyag sa usa ka panalangin tungod sa pagkamasinugtanon o sa “tunglo” sa pagkaulipon tungod sa pagkamasupilon. Ang amihanang ug habagatang mga gingharian nagsugod nga magkauban ingon nga usa ka nasod nga giluwas gikan sa pagkaulipon, apan sa katapusan matag usa kanila gitugyan pag-usab ngadto sa pagkaulipon sa ilang tagsa-tagsa ka pagtapos.
The sixty-five years at the ending of those prophecies of slavery concluded with spiritual Israel in the spiritual glorious land, at the very dead center of a civil war of the north against the south. The antagonists in the civil war was a kingdom that formed a confederacy and broke away from the divinely established government that was located in the opposing kingdom.
Ang kan-uman ug lima ka tuig sa pagtapos niadtong mga tagna sa pagkaulipon natapos uban sa espirituwal nga Israel diha sa espirituwal nga mahimayaong yuta, sa taliwala gayud sa usa ka gubat sibil sa amihanan batok sa habagatan. Ang magkabangi sa maong gubat sibil mao ang usa ka gingharian nga nagporma ug usa ka kompederasyon ug mibulag gikan sa gobyernong gitukod sa Dios nga nahimutang sa nagsupak nga gingharian.
From 1798 onward to the civil war, the horn of Republicanism was put through a process which produced two classes of political antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the practice of slavery lost the battle.
Sukad sa 1798 padulong sa gubat sibil, ang sungay sa Republicanism gitumong ngadto sa usa ka proseso nga nagmugna og duha ka matang sa mga politikal nga magkasumpaki nga nagrepresentar sa duha ka bahin sa mga isyu sa pagkaulipon. Ang mga magkasumpaki nga pabor sa pagkaulipon nga naninguha sa pagpadayon sa praktis sa pagkaulipon napildi sa gubat.
From 1798 onward to the civil war, the horn of Protestantism was put through a process which produced two classes of religious antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the original understanding of the prophecy of slavery lost the battle.
Sukad sa 1798 hangtod sa gubat sibil, ang sungay sa Protestantismo giagi sa usa ka proseso nga nagmugna og duha ka hut-ong sa relihiyosong mga manokbatok nga nagrepresentar sa duha ka bahin sa mga isyu sa pagkaulipon. Ang mga manokbatok nga pabor sa pagkaulipon, nga naninguha sa pagpadayon sa orihinal nga pagsabot sa tagna mahitungod sa pagkaulipon, napildi sa maong pakigbisog.
In 1863 the horn of Republicanism succeeded in rejecting the practice of slavery.
Niadtong 1863 ang sungay sa Republikanoismo milampos sa pagsalikway sa buhat sa pagkaulipon.
In 1863 the horn of Protestantism succeeded in rejecting the prophecy of slavery.
Niadtong 1863 ang sungay sa Protestantismo nagmalampuson sa pagsalikway sa tagna bahin sa pagkaulipon.
In doing so they rejected the work of Miller, the Elijah for his time. In so doing they also rejected “the oath of Moses,” the foundation stone for their time. Moses and Elijah were then rejected, only to return on September 11, 2001.
Sa pagbuhat niana ilang gisalikway ang buluhaton ni Miller, ang Elias alang sa iyang kapanahonan. Sa pagbuhat niana gisalikway usab nila “ang panumpa ni Moises,” ang batong-panukaranan alang sa ilang kapanahonan. Si Moises ug si Elias gisalikway niadtong panahona, aron lamang mobalik sa Septyembre 11, 2001.
Alpha and Omega, the wonderful linguist recorded His divine signature throughout the time prophecy of the “oath of Moses” that He himself proclaimed as Palmoni, the Wonderful Numberer. If ye will not believe, surely ye shall not be established.
Ang Alpha ug Omega, ang kahibulongang lingguwista, nagbilin sa Iyang langitnong pirma sa tibuok panagna mahitungod sa panahon sa “panumpa ni Moises” nga Siya gayud mismo nagpahayag isip si Palmoni, ang Kahibulongang Tig-ihap. Kon kamo dili motoo, sa pagkamatuod dili kamo mapalig-on.