The Hidden History of Verse Forty - Number Thirty-Two

The warning message in the book of Ezekiel is the ‘sign of the siege.’ When the siege began, Ezekiel’s wife died and Ezekiel was commanded not to mourn her death. Her death, accompanied with his lack of mourning her death, symbolized the siege and the approaching destruction of Jerusalem. His actions and her death represent a warning sign, typifying a future warning sign set forth by Jesus, as the “abomination of desolation.”

Ang mensahe sa pasidaan diha sa basahon ni Ezekiel mao ang “ilhanan sa paglikos.” Sa dihang misugod ang paglikos, namatay ang asawa ni Ezekiel ug si Ezekiel gisugo nga dili magbangotan tungod sa iyang kamatayon. Ang iyang kamatayon, inubanan sa iyang walay pagbangotan tungod sa maong kamatayon, nagsimbolo sa paglikos ug sa nagasingabot nga pagkalaglag sa Jerusalem. Ang iyang mga buhat ug ang iyang kamatayon nagrepresentar sa usa ka ilhanan sa pasidaan, nga naghulagway sa usa ka umalabot nga ilhanan sa pasidaan nga gipahimutang ni Jesus, ingon nga ang “makalilisang nga pagpasipala.”

When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand). Matthew 24:15.

Busa kung inyong makita ang dulumtanan nga makapahimong biniyaan, nga gisulti pinaagi ni Daniel nga manalagna, nga nagatindog sa balaang dapit, (ang magabasa, pasabta siya). Mateo 24:15.

When the Roman standards were placed inside the precincts of the temple, Christians in Jerusalem were to flee the city. The two witnesses of the sign of Jerusalem’s destruction emphasize the seriousness of recognizing the ‘sign’ in advance of the siege, and inspiration further identifies that those two witnesses find their “more direct application” in the latter days. Speaking of Christ’s warning of Jerusalem’s destruction in connection with Ezekiel and John being in a temple vision, Sister White penned:

Sa dihang ang mga bandilang Romano gipahimutang sulod sa mga hawanan sa templo, ang mga Cristiano sa Jerusalem kinahanglan molayas sa siyudad. Ang duha ka mga saksi sa timaan sa pagkalaglag sa Jerusalem nagpasiugda sa kabug-at sa pag-ila sa “timaan” sa dili pa ang paglibot sa kasundalohan, ug ang inspirasyon dugang pa gayod nagpaila nga kining duha ka mga saksi adunay ilang “mas direkta nga aplikasyon” sa kaulahianng mga adlaw. Sa pagsulti mahitungod sa pasidaan ni Cristo sa pagkalaglag sa Jerusalem diha sa kalambigitan kang Ezekiel ug kang Juan nga atua sa usa ka panan-awon sa templo, si Sister White misulat:

“While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

“Bisan pa nga kining mga tagna nakadawat ug bahinang katumanan sa pagkalaglag sa Jerusalem, sila adunay mas direkta nga pagpadapat ngadto sa kataposang mga adlaw.

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of.” Testimonies, volume 5, 753.

“Nagatindog kita sa pultahan sa dagku ug mabug-at nga mga hitabo. Ang tagna nagakatuman sa madali. Ang Ginoo anaa na sa pultahan. Sa dili madugay mag-abli sa atong atubangan ang usa ka yugto nga puno sa hilabihang kahinungdanon alang sa tanang buhi. Ang mga panaglalis kaniadto pagabanhawon pag-usab; motungha ang bag-ong mga panaglalis. Ang mga talan-awon nga pagahimoon sa atong kalibotan wala pa gani mahandoman.” Testimonies, tomo 5, 753.

In chapter four, Ezekiel was directed to act out a parable that was emphasizing the ‘sign of the siege.’ Ezekiel acted out a parable five times in his book which his brethren refused to see. Ezekiel spoke five times to his brethren and they refused to hear. His acted parables and messages illustrate a fivefold class of foolish virgins who refuse to receive the increase of ‘knowledge’ associated with his parables and words. Those words and parables were directly connected with the destruction of Jerusalem which has a “more direct application to the last days.”

Sa kapitulo kwatro, si Ezekiel gisugo sa pagdula sa usa ka sambingay nga naghatag og pagpasabot sa “ilhanan sa paglikos.” Si Ezekiel nagdula og usa ka sambingay sa lima ka higayon diha sa iyang basahon nga gisalikway sa iyang mga igsoon nga tan-awon. Si Ezekiel misulti sa lima ka higayon ngadto sa iyang mga igsoon ug sila midumili sa pagpaminaw. Ang iyang gidulang mga sambingay ug mga mensahe naghulagway sa usa ka lima-ka-pilo nga pundok sa mga buang nga ulay nga midumili sa pagdawat sa pagdugang sa “kahibalo” nga nalambigit sa iyang mga sambingay ug mga pulong. Kadtong mga pulong ug mga sambingay direktang nalambigit sa pagkalaglag sa Jerusalem nga may “mas direkta nga paggamit sa ulahing mga adlaw.”

Thou also, son of man, take thee a tile, and lay it before thee, and pourtray upon it the city, even Jerusalem: And lay siege against it, and build a fort against it, and cast a mount against it; set the camp also against it, and set battering rams against it round about. Moreover take thou unto thee an iron pan, and set it for a wall of iron between thee and the city: and set thy face against it, and it shall be besieged, and thou shalt lay siege against it. This shall be a sign to the house of Israel.

Ikaw usab, anak sa tawo, pagkuha ug usa ka tisa, ug ibutang kana sa imong atubangan, ug idrowing diha niana ang siyudad, ang Jerusalem gayud: Ug likusi kini, ug pagtukod ug kuta batok niini, ug pagpatindog ug bungtod nga yuta batok niini; ipahimutang usab ang campo batok niini, ug ipahaluna ang mga panggubaang-ulos batok niini sa tanang palibot. Dugang pa, pagkuha alang kanimo ug usa ka puthaw nga kawa, ug ipahimutang kini ingon nga usa ka paril nga puthaw taliwala kanimo ug sa siyudad: ug itutok ang imong nawong batok niini, ug kini pagalibutan, ug ikaw molikus batok niini. Kini mahimong usa ka timaan alang sa balay sa Israel.

Lie thou also upon thy left side, and lay the iniquity of the house of Israel upon it: according to the number of the days that thou shalt lie upon it thou shalt bear their iniquity. For I have laid upon thee the years of their iniquity, according to the number of the days, three hundred and ninety days: so shalt thou bear the iniquity of the house of Israel. And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Therefore thou shalt set thy face toward the siege of Jerusalem, and thine arm shall be uncovered, and thou shalt prophesy against it. And, behold, I will lay bands upon thee, and thou shalt not turn thee from one side to another, till thou hast ended the days of thy siege. Ezekiel 4:1–8.

Humigda usab ikaw sa imong wala nga kiliran, ug ipatungtong diha niini ang kasal-anan sa balay sa Israel: sumala sa gidaghanon sa mga adlaw nga ikaw mohigda diha niini, pas-anon mo ang ilang kasal-anan. Kay gibutang ko ibabaw kanimo ang mga tuig sa ilang kasal-anan, sumala sa gidaghanon sa mga adlaw, totolo ka gatus ug kasiyaman ka adlaw: sa ingon niana pas-anon mo ang kasal-anan sa balay sa Israel. Ug sa diha nga matuman mo na sila, humigda na usab sa imong tuo nga kiliran, ug pas-anon mo ang kasal-anan sa balay sa Juda sulod sa kap-atan ka adlaw: ang matag adlaw gitugyan ko kanimo alang sa usa ka tuig. Busa itutok mo ang imong nawong paingon sa paglikos sa Jerusalem, ug ang imong bukton pagahuboan, ug managna ka batok niini. Ug, ania karon, butangan ko ikaw ug mga gapos, ug dili ka makabalhin gikan sa usa ka kiliran ngadto sa lain, hangtud nga mahuman mo ang mga adlaw sa imong paglikos. Ezekiel 4:1–8.

Sign

Timaan

The word “sign” is located nine times in the book of Ezekiel. In chapter four, the siege of Jerusalem is the “sign” to the house of Israel. In chapter twelve, Ezekiel is again a “sign” identifying the siege and destruction of Jerusalem.

Ang pulong “timaan” makita siyam ka higayon diha sa basahon ni Ezekiel. Sa kapitulo upat, ang paglikos sa Jerusalem mao ang “timaan” alang sa balay sa Israel. Sa kapitulo dose, si Ezekiel mao na usab ang “timaan” nga nagpakita sa paglikos ug pagkalaglag sa Jerusalem.

Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Therefore, thou son of man, prepare thee stuff for removing, and remove by day in their sight; and thou shalt remove from thy place to another place in their sight: it may be they will consider, though they be a rebellious house. Then shalt thou bring forth thy stuff by day in their sight, as stuff for removing: and thou shalt go forth at even in their sight, as they that go forth into captivity. Dig thou through the wall in their sight, and carry out thereby. In their sight shalt thou bear it upon thy shoulders, and carry it forth in the twilight: thou shalt cover thy face, that thou see not the ground: for I have set thee for a sign unto the house of Israel. Ezekiel 12:2–6.

Anak sa tawo, nagapuyo ikaw sa taliwala sa mapinasukol nga balay, nga adunay mga mata sa pagtan-aw, apan wala makakita; adunay sila mga igdulungog sa pagpatalinghog, apan wala makadungog; kay sila usa ka mapinasukol nga balay. Busa, ikaw, anak sa tawo, andami ang imong mga butang alang sa pagpamalhin, ug pamalhin sa maadlaw sa ilang atubangan; ug mamalhin ikaw gikan sa imong dapit ngadto sa laing dapit sa ilang atubangan: tingali sila magpalandong, bisan pa sila usa ka mapinasukol nga balay. Unya ipagula mo ang imong mga butang sa maadlaw sa ilang atubangan, ingon nga mga butang alang sa pagpamalhin: ug mogula ikaw sa kagabhion sa ilang atubangan, sama niadtong manggula ngadto sa pagkabinihag. Lungaga ang bongbong sa ilang atubangan, ug ipaagi didto ang pagdala sa imong mga butang. Sa ilang atubangan pas-anon mo kini sa imong abaga, ug dad-on mo kini paggawas sa takipsilim: tabuni ang imong nawong, aron dili ka makakita sa yuta: kay gihimo ko ikaw nga usa ka timaan ngadto sa balay sa Israel. Ezekiel 12:2–6.

When the rebellious house saw the acted-out parable, they knew not what it meant, so they asked Ezekiel to explain.

Sa dihang nakita sa balay nga masukihon ang parabola nga gihulagway pinaagi sa buhat, wala sila makasabut unsay kahulogan niini, busa gihangyo nila si Ezekiel sa pagpasabot.

Son of man, hath not the house of Israel, the rebellious house, said unto thee, What doest thou? Say thou unto them, Thus saith the Lord God; This burden concerneth the prince in Jerusalem, and all the house of Israel that are among them. Say, I am your sign: like as I have done, so shall it be done unto them: they shall remove and go into captivity. Ezekiel 12:9–11.

Anak sa tawo, wala ba ang balay sa Israel, ang masupilon nga balay, miingon kanimo, Unsay imong gibuhat? Ingna sila, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Kining palas-anon mahitungod sa principe sa Jerusalem, ug sa tibook balay sa Israel nga anaa sa ilang taliwala. Ingna, Ako mao ang inyong ilhanan: maingon sa akong gibuhat, mao usab kana ang pagabuhaton kanila: sila manghawa ug mangadto sa pagkabinihag. Ezekiel 12:9–11.

The siege of Jerusalem is a sign for God’s people in the latter days.

Ang paglikos sa Jerusalem maoy usa ka timaan alang sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12....

“Ang matag usa sa karaang mga propeta misulti dili kaayo alang sa ilang kaugalingong panahon kondili alang sa ato, aron ang ilang pagpanagna magpabilin nga may gahum alang kanato. ‘Karon kining tanang mga butanga nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan: ug kini nahisulat alang sa atong pagbadlong, nga kaniya miabut ang mga kinatumyan sa kalibotan.’ 1 Corinto 10:11. ‘Dili alang sa ilang kaugalingon, kondili alang kanato sila nag-alagad sa mga butang, nga karon gipahibalo kaninyo pinaagi kanila nga nagwali sa maayong balita kaninyo uban sa Espiritu Santo nga gipadala gikan sa langit; mga butanga nga gitinguha sa mga manulonda nga tan-awon pag-ayo.’ 1 Pedro 1:12....”

“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

“Ang Biblia nagtigom ug nagbugkos paghiusa sa iyang mga bahandi alang niining kataposang kaliwatan. Ang tanang dagkong mga hitabo ug mga solemneng panghitabo sa kasaysayan sa Daang Tugon nahitabo na, ug nagakahitabo karon pag-usab sa iglesia niining kataposang mga adlaw.” Selected Messages, libro 3, 338, 339.

This Same Day

Niining Maong Adlawa

Ezekiel in the acted parable of the ‘siege and destruction of Jerusalem’ is a sign for God’s people in the latter days.

Si Ezekiel, diha sa gidulang sambingay sa “paglibot ug paglaglag sa Jerusalem,” maoy usa ka timaan alang sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw.

Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day.

Ug usab sa ikasiyam ka tuig, sa ikanapulo ka bulan, sa ikanapulo ka adlaw sa bulan, miabut kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon: Anak sa tawo, isulat alang kanimo ang ngalan niining adlawa, bisan niining maong adlawa gayud: ang hari sa Babilonia misulong batok sa Jerusalem niining maong adlawa gayud.

And utter a parable unto the rebellious house, and say unto them, Thus saith the Lord God; Set on a pot, set it on, and also pour water into it: Gather the pieces thereof into it, even every good piece, the thigh, and the shoulder; fill it with the choice bones. Take the choice of the flock, and burn also the bones under it, and make it boil well, and let them seethe the bones of it therein. Wherefore thus saith the Lord God; Woe to the bloody city, to the pot whose scum is therein, and whose scum is not gone out of it! bring it out piece by piece; let no lot fall upon it. For her blood is in the midst of her; she set it upon the top of a rock; she poured it not upon the ground, to cover it with dust; That it might cause fury to come up to take vengeance; I have set her blood upon the top of a rock, that it should not be covered.

Ug isulti ang usa ka sambingay ngadto sa masukihong balay, ug ingna sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Ibutang ang kolon, ibutang kini, ug usab ibuboan kini ug tubig: Tigoma ang mga tipik niini ngadto niini, bisan ang tanang maayong piraso, ang paa, ug ang abaga; pun-a kini sa piniling mga bukog. Kuhaa ang pinili sa panon, ug sunoga usab ang mga bukog sa ilalom niini, ug pakalutoa kini pag-ayo, ug pabukaliha ang mga bukog niini sa sulod niana. Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Alaot ang siyudad nga uhaw sa dugo, ang kolon kansang hugaw anaa pa sa sulod niini, ug kansang hugaw wala mawagtang gikan niini! kuhaa kini sa tagsatagsa ka piraso; ayaw pagpahulogig loti ibabaw niini. Kay ang iyang dugo anaa sa taliwala niya; gibutang niya kini sa tumoy sa usa ka bato; wala niya kini ibubo sa yuta, aron tabonan kini sa abog; Aron kini makapahibangon sa kapungot aron sa pagpanimalos; gibutang ko ang iyang dugo sa tumoy sa usa ka bato, aron kini dili matabonan.

Therefore thus saith the Lord God; Woe to the bloody city! I will even make the pile for fire great. Heap on wood, kindle the fire, consume the flesh, and spice it well, and let the bones be burned. Then set it empty upon the coals thereof, that the brass of it may be hot, and may burn, and that the filthiness of it may be molten in it, that the scum of it may be consumed. She hath wearied herself with lies, and her great scum went not forth out of her: her scum shall be in the fire. In thy filthiness is lewdness: because I have purged thee, and thou wast not purged, thou shalt not be purged from thy filthiness any more, till I have caused my fury to rest upon thee. I the Lord have spoken it: it shall come to pass, and I will do it; I will not go back, neither will I spare, neither will I repent; according to thy ways, and according to thy doings, shall they judge thee, saith the Lord God.

Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Alaot ang madugoong siyudad! Akong padak-on ang tapok alang sa kalayo. Tapoka ang sugnod, dagkuta ang kalayo, hutda ang unod, timplahi kini pag-ayo, ug ipasunog ang mga bukog. Unya ibutang kini nga walay sulod ibabaw sa iyang mga baga, aron ang tumbaga niini moinit ug masunog, ug aron ang kahugawan niini matunaw diha kaniya, aron ang taya niini mahurot. Napul-an siya sa iyang mga bakak, apan ang iyang dako nga taya wala mogawas gikan kaniya: ang iyang taya mahiadto sa kalayo. Diha sa imong kahugawan anaa ang kalaw-ayan; tungod kay gihinloan ko ikaw, apan wala ikaw mahinlo, dili ka na gayud mahinloan gikan sa imong kahugawan hangtod nga mapapahulay ko ang akong kapungot ibabaw kanimo. Ako, ang Ginoo, maoy nagsulti niini: kini mahitabo gayud, ug pagabuhaton ko kini; dili ako moatras, dili usab ako malooy, ni magbasol man; sumala sa imong mga dalan ug sumala sa imong mga binuhatan, pagahukman ka nila, nagaingon ang Ginoong Dios.

Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?

Miabut usab ang pulong ni Jehova miabut kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, ania karon, kuhaon ko gikan kanimo pinaagi sa usa ka hampak ang tinguha sa imong mga mata; apan dili ka magminatay ni maghilak, ni modagayday ang imong mga luha. Pugngi ang pagtuaw, ayaw paghimo ug pagbangotan alang sa mga patay, ihigot sa imong ulo ang imong putos sa ulo, ug isul-ob ang imong mga sapin sa imong mga tiil, ug ayaw taboni ang imong mga ngabil, ug ayaw pagkaona ang tinapay sa mga tawo. Busa misulti ako sa katawhan sa buntag: ug sa pagkagabii namatay ang akong asawa; ug gibuhat ko sa buntag ang gisugo kanako. Ug ang katawhan miingon kanako, Dili ba ikaw mosulti kanamo kon unsay kahulogan niini alang kanamo, nga gibuhat mo kini?

Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. And ye shall do as I have done: ye shall not cover your lips, nor eat the bread of men. And your tires shall be upon your heads, and your shoes upon your feet: ye shall not mourn nor weep; but ye shall pine away for your iniquities, and mourn one toward another. Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:1–24.

Unya mitubag ako kanila, Ang pulong ni Jehova miabut kanako, nga nagaingon: Isulti sa balay sa Israel, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Ania karon, akong pasipad-an ang akong balaang puloy-anan, ang kahalangdon sa inyong kusog, ang tinguha sa inyong mga mata, ug ang gikalooyan sa inyong kalag; ug ang inyong mga anak nga lalake ug ang inyong mga anak nga babaye nga inyong gibiyaan mangapukan pinaagi sa espada. Ug buhaton ninyo ang gibuhat ko: dili ninyo tabonan ang inyong mga ngabil, ni mokaon sa tinapay sa mga tawo. Ug ang inyong mga putong anha sa inyong mga ulo, ug ang inyong mga sapin anha sa inyong mga tiil: dili kamo magbalata ni maghilak; kondili mangaluya kamo tungod sa inyong mga kasal-anan, ug manag-agulo ang usa sa usa. Busa si Ezequiel maoy timaan alang kaninyo: sumala sa tanan nga iyang gibuhat, mao usab ang inyong pagabuhaton: ug sa diha nga kini moabut, mahibalo kamo nga ako mao ang Ginoong Jehova. Ezequiel 24:1–24.

Ezekiel is a sign who identifies the beginning siege and the ending destruction of Jerusalem, and thereafter; the captivity of the members of the Laodicean Seventh-day Adventist church.

Si Ezekiel usa ka timailhan nga nagtimaan sa sinugdanan sa paglibot ug sa katapusang paglaglag sa Jerusalem, ug human niana, sa pagkabinihag sa mga sakop sa iglesya sa Laodicean nga Seventh-day Adventist.

“When Christ looked down from the crest of Olivet, He saw this state of things existing in every church. The warnings come down to all that are following in the tread of the people of Jerusalem, who had such great light. This people is before us as a warning. By rejecting God’s warnings in this our day, men are repeating the sin of Jerusalem. The Lord sees what the human agent does not see and will not see—the outcome of all the human devising in Battle Creek. He has done all that a God could do. He has flashed light before the eyes of the people, that their sins might not reach the boundary where repentance cannot be felt. But by a long process of departure from just and righteous principles, men have placed themselves where light and truth, justice and mercy, are not discerned. This course has become part of their very nature.” Testimonies, volume 8, 68.

“Sa dihang mitan-aw si Cristo gikan sa kinatumyan sa Olivet, nakita Niya kini nga kahimtang nga naglungtad sa matag iglesia. Ang mga pasidaan moabut ngadto sa tanan nga nagsunod sa mga tunob sa katawohan sa Jerusalem, nga nakadawat ug daku kaayong kahayag. Kining katawohan ania sa atong atubangan ingon nga usa ka pasidaan. Pinaagi sa pagsalikway sa mga pasidaan sa Dios niining atong panahona, ang mga tawo nagbalikbalik sa sala sa Jerusalem. Ang Ginoo nakakita sa dili makita sa tawhanong galamiton ug dili niya tan-awon—sa sangputanan sa tanang tawhanong pamaagi sa Battle Creek. Gibuhat Niya ang tanan nga mahimo sa usa ka Dios nga buhaton. Gipadan-ag Niya ang kahayag sa atubangan sa mga mata sa katawohan, aron ang ilang mga sala dili makaabot sa utlanan diin ang paghinulsol dili na mabati. Apan pinaagi sa hataas nga proseso sa pagbiya sa matarung ug matul-id nga mga prinsipyo, ang mga tawo nagbutang sa ilang kaugalingon sa dapit diin ang kahayag ug kamatuoran, hustisya ug kalooy, wala na mailhi. Kini nga paglakaw nahimong kabahin na sa ilang kinaiya gayud.” Testimonies, tomo 8, 68.

Two Witnesses of Alpha and Omega

Duha ka mga Saksi sa Alpha ug Omega

Ezekiel had been supernaturally made dumb, and he was informed when Jerusalem fell, he would again be able to speak, and that he would then be a ‘sign.’ Ezekiel’s lack of mourning his wife’s death marked the alpha sign at the beginning of the siege, and Ezekiel’s mouth being opened when Jerusalem fell was the omega sign. The siege unto the destruction is marked by a sign in the beginning and ending. Within the same illustration, a second witness to an alpha and omega sign is represented as the death of the “desire of Ezekiel’s eyes” as the alpha and the death of the people’s “desire of eyes” is the omega sign of the period. The period of one and a half years bears two witnesses of an alpha and an omega. The death of Ezekiel’s wife represented the captivity and trampling down of the host, and the omega death of Jerusalem represented the trampling down of the sanctuary.

Si Ezekiel gihimong amang sa pagsulti pinaagi sa labawng kinaiyahan, ug gipahibalo kaniya nga sa dihang mapukan ang Jerusalem, makasulti siya pag-usab, ug nga unya mahimo siyang usa ka “ilhanan.” Ang wala pagbangotan ni Ezekiel sa kamatayon sa iyang asawa maoy nagtimaan sa alpha nga ilhanan sa sinugdanan sa paglikos, ug ang pag-abli sa baba ni Ezekiel sa dihang napukan ang Jerusalem maoy omega nga ilhanan. Ang paglikos hangtod sa pagkalaglag gitimailhan pinaagi sa usa ka ilhanan sa sinugdanan ug sa katapusan. Sulod sa mao rang hulagway, usa ka ikaduhang saksi sa usa ka alpha ug omega nga ilhanan gihulagway ingon nga ang kamatayon sa “tinguha sa mga mata ni Ezekiel” mao ang alpha, ug ang kamatayon sa “tinguha sa mga mata” sa katawhan mao ang omega nga ilhanan sa maong kapanahonan. Ang yugto nga usa ka tuig ug tunga nagadala ug duha ka mga saksi sa usa ka alpha ug usa ka omega. Ang kamatayon sa asawa ni Ezekiel nagrepresentar sa pagkabihag ug sa pagyatak sa panon, ug ang omega nga kamatayon sa Jerusalem nagrepresentar sa pagyatak sa balaang puloy-anan.

Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Also, thou son of man, shall it not be in the day when I take from them their strength, the joy of their glory, the desire of their eyes, and that whereupon they set their minds, their sons and their daughters, That he that escapeth in that day shall come unto thee, to cause thee to hear it with thine ears? In that day shall thy mouth be opened to him which is escaped, and thou shalt speak, and be no more dumb: and thou shalt be a sign unto them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 24:24–27.

Busa si Ezekiel nahimong usa ka timaan alang kaninyo: sumala sa tanan nga iyang gibuhat, mao usab ang inyong pagabuhaton; ug sa diha nga kini mahitabo, mahibalo kamo nga ako mao ang Ginoong Dios. Usab, ikaw anak sa tawo, dili ba sa adlaw nga kuhaon ko gikan kanila ang ilang kalig-on, ang kalipay sa ilang himaya, ang tinguha sa ilang mga mata, ug kadtong gibutang nila sa ilang hunahuna, ang ilang mga anak nga lalake ug ang ilang mga anak nga babaye, Nga kadtong makakalagiw nianang adlawa moanha kanimo, aron ipahibalo kini kanimo nga madungog sa imong mga dalunggan? Nianang adlawa ang imong baba pagaablihan ngadto kaniya nga nakakalagiw, ug ikaw mosulti, ug dili na maamang pag-usab: ug ikaw mahimong usa ka timaan alang kanila; ug sila mahibalo nga ako mao ang Ginoo. Ezekiel 24:24–27.

Six Deaths

Unom ka mga Kamatayon

The death of Ezekiel’s wife marks the beginning of the siege and the death of Jerusalem, who is prophetically Christ’s bride, and illustrates the soon-coming Sunday law, which is preceded by a period represented by the siege. The period of the siege and the destruction are two distinct, though directly connected waymarks. The siege is a period of time, and the destruction is a point in time. The destruction is the Sunday law that is preceded by the period of the formation of the image of the beast. The period of the image of the beast concludes with the mark of the beast. When Jesus identified the sign of the destruction of Jerusalem in Matthew twenty-four, He also referenced the days of Noah.

Ang kamatayon sa asawa ni Ezekiel nagtimaan sa sinugdanan sa paglibot ug sa kamatayon sa Jerusalem, nga sa profetikanhong paagi mao ang pangasaw-onon ni Cristo, ug naglarawan sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, nga giunhan sa usa ka yugto nga gisimbolohan sa paglibot. Ang yugto sa paglibot ug ang kalaglagan duha ka lahi nga mga timaan sa dalan, bisan pa man nga direkta silang magkadugtong. Ang paglibot maoy usa ka yugto sa panahon, ug ang kalaglagan maoy usa ka takna sa panahon. Ang kalaglagan mao ang balaod sa Domingo nga giunhan sa yugto sa pagporma sa larawan sa mananap. Ang yugto sa larawan sa mananap matapos pinaagi sa marka sa mananap. Sa dihang giila ni Jesus ang timailhan sa kalaglagan sa Jerusalem diha sa Mateo 24, Iyang gihisgutan usab ang mga adlaw ni Noe.

But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Matthew 24:37–39.

Apan maingon nga ingon sa mga adlaw ni Noe, mao usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo. Kay ingon sa mga adlaw sa wala pa ang lunop, sila nagkaon ug nag-inom, nangasawa ug nagapaminyo, hangtud sa adlaw nga si Noe misulod sa arka; ug sila wala masayud hangtud miabut ang lunop ug gilaglag silang tanan; mao usab ang pag-anhi sa Anak sa tawo. Mateo 24:37–39.

In the days of Noah, the door of probation was closed, thus typifying the soon-coming Sunday law, that is also typified by the door closing on October 22, 1844. The period from the Exeter camp meeting of August 12–17 in 1844, represents a prophetic period that leads to a closed door.

Sa mga adlaw ni Noe, ang pultahan sa panahon sa pagsulay gisirhan, sa ingon naghulagway sa haduol na nga balaod sa Domingo, nga gihulagway usab sa pagsira sa pultahan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang yugto gikan sa miting sa kampo sa Exeter sa Agosto 12–17 niadtong 1844 nagrepresentar sa usa ka propetikong yugto nga nagdala ngadto sa usa ka siradong pultahan.

In the days of Noah, Noah represented the third angel and the third angel arrived at the closed door of October 22, 1844. In the days of Noah, which according to Jesus would be as “the coming of the Son of man,” the three angels of Revelation fourteen led to the closed door. William Miller represented the first angel’s message, and was typified by Enoch in the days of Noah. Jude identifies Enoch’s message as a parallel to Miller’s message.

Sa mga adlaw ni Noe, si Noe nagrepresentar sa ikatulong manulonda, ug ang ikatulong manulonda miabot sa siradong pultahan niadtong Oktubre 22, 1844. Sa mga adlaw ni Noe, nga sumala kang Jesus mamahimong ingon sa “pag-abot sa Anak sa tawo,” ang tulo ka mga manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse mitultol ngadto sa siradong pultahan. Si William Miller nagrepresentar sa mensahe sa unang manulonda, ug gitipoan siya ni Enoc sa mga adlaw ni Noe. Giila ni Judas ang mensahe ni Enoc ingon nga kaangay sa mensahe ni Miller.

And Enoch also, the seventh from Adam, prophesied of these, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of his saints, To execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against him. Jude 1:14, 15.

Ug si Enoc usab, ang ikapito sukad kang Adan, nanagna mahitungod kanila, nga nagaingon: Ania karon, ang Ginoo moanhi uban sa napulo ka libo sa iyang mga balaan, Aron sa paghukom ibabaw sa tanan, ug sa pagpamatuod sa tanan nga mga dili diosnon taliwala kanila mahitungod sa tanan nilang mga buhat nga dili diosnon nga ilang gibuhat sa pagkadili diosnon, ug mahitungod sa tanan nilang mabangis nga mga pulong nga gisulti batok kaniya sa mga makasasala nga dili diosnon. Judas 1:14, 15.

Miller’s first angel’s message announced the “judgment” as typified by Enoch’s message. Enoch’s beginning is marked as being the “seventh from Adam.” Miller’s message began and ended with the arrival of the “seven times” against the northern kingdom and forty-six years later the third angel arrived on October 22, 1844 when the “seven times” against the southern kingdom was fulfilled. Both Enoch and Miller, who were messengers of the judgment hour, began with the number seven being identified. The period that began with Enoch, the seventh ended with seven days that the animals entered the ark until the door was supernaturally closed. Jesus always illustrates the end with the beginning.

Ang unang mensahe sa unang manulonda ni Miller nagpahibalo sa “paghukom” sumala sa gipaila pinaagi sa mensahe ni Enoc. Ang sinugdanan ni Enoc gimarkahan nga siya ang “ikapito sukad kang Adan.” Ang mensahe ni Miller nagsugod ug natapos uban sa pag-abot sa “pito ka panahon” batok sa amihanang gingharian, ug kap-atan ug unom ka tuig sa ulahi miabot ang ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, sa dihang natuman ang “pito ka panahon” batok sa habagatang gingharian. Si Enoc ug si Miller, nga mga mensahero sa takna sa paghukom, parehong nagsugod nga ang gidaghanon nga pito gipaila. Ang yugto nga nagsugod kang Enoc, ang ikapito, natapos sa pito ka adlaw diin ang mga mananap misulod sa arka hangtod nga ang pultahan gisirhan sa labawng kinaiyahang paagi. Si Jesus kanunayng naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.

Enoch begat Methuselah, who in turn begat Lamech. Lamech and Methuselah represent the second angel's message and also the message of the midnight cry. The midnight cry progressed unto the closed door, and is thus represented by Methuselah who died the year of the flood. Lamech represented the second angel’s message, and Lamech died five years before the flood. The five years from the death of Lamech unto the death of Methuselah when the door closed, typified the death of Ezekiel’s bride marking the beginning of the period that led to the death of Christ’s bride represented by Methuselah.

Si Enoc nanganak kang Metusala, ug si Metusala usab nanganak kang Lamec. Si Lamec ug si Metusala nagrepresentar sa mensahe sa ikaduhang manulunda ug usab sa mensahe sa tunga-tungang pagsinggit sa kagabhion. Ang tunga-tungang pagsinggit sa kagabhion mipadayon hangtod sa siradong pultahan, ug busa girepresentahan kini ni Metusala nga namatay sa tuig sa lunop. Si Lamec nagrepresentar sa mensahe sa ikaduhang manulunda, ug si Lamec namatay lima ka tuig sa wala pa ang lunop. Ang lima ka tuig sukad sa kamatayon ni Lamec hangtod sa kamatayon ni Metusala sa dihang ang pultahan misira, naghulagway sa kamatayon sa pangasaw-onon ni Ezekiel nga nagtimaan sa sinugdanan sa panahon nga miabot ngadto sa kamatayon sa pangasaw-onon ni Cristo nga girepresentahan ni Metusala.

Enoch typified the first angel that arrived in 1798, Lamech typified the second angel that arrived on April 19, 1844 and Methuselah typified the midnight cry from Exeter unto the closed door of October 22, 1844, that was typified by Noah. The five years from the death of Lamech unto the death of Methuselah typified the year and a half from 587 BC unto 586 BC. Those five years from Lamech to Methuselah typify five years from 1448 unto 1453.

Si Enoc naghulagway sa nahaunang anghel nga miabot niadtong 1798, si Lamec naghulagway sa ikaduhang anghel nga miabot niadtong Abril 19, 1844, ug si Matusalem naghulagway sa singgit sa tungang gabii gikan sa Exeter ngadto sa siradong pultahan sa Oktubre 22, 1844, nga gihulagway ni Noe. Ang lima ka tuig gikan sa kamatayon ni Lamec ngadto sa kamatayon ni Matusalem naghulagway sa usa ka tuig ug tunga gikan sa 587 BC ngadto sa 586 BC. Kadtong lima ka tuig gikan kang Lamec ngadto kang Matusalem naghulagway sa lima ka tuig gikan sa 1448 ngadto sa 1453.

On October 31, 1448, John Palaiologos died and his brother, Constantine the eleventh, (the last Constantine) sought permission to ascend the throne of eastern Rome from the Islamic Turkish power. His submission on July 27, 1299, fulfilled the second one hundred and fifty years of Revelation nine set forth in verse ten. Five years after John Palaiologos death, his brother Constantine the eleventh died upon the walls of Constantinople as Mehmed II conquered the Byzantine empire of eastern Rome. Mehmed is the Turkish derivation of Mohammed, so the death of the first Mohammed in 632, which began the first one hundred and fifty year prophecy of Revelation nine, (located in verse five), and which ended with the death of the last Constantine at the hands of ‘Mohammed the second’ eight hundred and twenty-one years later. Five years before his death Mohammed had predicted the demise of Rome and it was accomplished by the Turk named Mohammed the second.

Niadtong Oktubre 31, 1448, namatay si John Palaiologos ug ang iyang igsoon nga si Constantine ang ika-onse, (ang ulahing Constantine) nangayo ug pagtugot gikan sa Islamikong gahom sa mga Turko aron mokatkat sa trono sa sidlakang Roma. Ang iyang pagpasakop niadtong Hulyo 27, 1299, nagtuman sa ikaduhang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig sa Pinadayag 9 nga gipahayag sa bersikulo 10. Lima ka tuig human sa kamatayon ni John Palaiologos, ang iyang igsoon nga si Constantine ang ika-onse namatay ibabaw sa mga kuta sa Constantinople sa dihang gisakop ni Mehmed II ang Imperyong Byzantine sa sidlakang Roma. Ang Mehmed mao ang Turking gigikanan sa Mohammed, busa ang kamatayon sa unang Mohammed niadtong 632, nga nagsugod sa unang usa ka gatus ug kalim-an ka tuig nga propesiya sa Pinadayag 9, (nga makita sa bersikulo 5), ug nga natapos sa kamatayon sa ulahing Constantine sa mga kamot ni ‘Mohammed ang ikaduha’ walo ka gatus ug kawhaan ug usa ka tuig sa ulahi. Lima ka tuig sa wala pa ang iyang kamatayon, gitagna ni Mohammed ang pagkapukan sa Roma ug kini natuman pinaagi sa Turkong ginganlan og Mohammed ang ikaduha.

Constantine the last, the eleventh, died in the battle of Constantinople, thus identifying five years from the death of his brother John to his death. Those five years were typified by the five years from the death of Lamech, the son, unto the death of Methuselah, the father, five years later when the door closed upon the ark. Thus, the death of Ezekiel’s bride was typified by the death of Lamech, and together they provide witness to the death of John Palaiologos in 1448. The subsequent death of Methuselah aligns with the death of Christ’s bride and the destruction of Jerusalem in 586 BC, and together they align with the death of Constantine the eleventh.

Si Constantino ang ulahi, ang ikanapulo ug usa, namatay sa gubat sa Constantinople, sa ingon niana nagtimaan sa lima ka tuig gikan sa kamatayon sa iyang igsoon nga si Juan hangtod sa iyang kamatayon. Kining lima ka tuig gilarawan na daan pinaagi sa lima ka tuig sukad sa kamatayon ni Lamec, ang anak, hangtod sa kamatayon ni Methuselah, ang amahan, lima ka tuig sa ulahi sa dihang ang pultahan sa arka gisirhan. Busa, ang kamatayon sa pangasaw-onon ni Ezequiel gilarawan na daan pinaagi sa kamatayon ni Lamec, ug dungan sila nga naghatag ug pagpamatuod sa kamatayon ni Juan Palaiologos niadtong 1448. Ang misunod nga kamatayon ni Methuselah nagkatakdo sa kamatayon sa pangasaw-onon ni Cristo ug sa pagkalaglag sa Jerusalem niadtong 586 BC, ug dungan sila nga nagkatakdo sa kamatayon ni Constantino ang ikanapulo ug usa.

The three witnesses of a prophetic period that begins and ends with a death, illustrate the period of the formation of the image of the beast that concludes with the mark of the beast, and it aligns with the proclamation of the midnight cry in Millerite history and the formation of the image of the beast that concludes with the mark of the beast in our current history. When the mark of the beast is fulfilled at the soon-coming Sunday law, the prophetic “speaking” arrives in agreement with Ezekiel being able to “speak” upon his own volition when Jerusalem was destroyed.

Ang tulo ka mga saksi sa usa ka propetikong yugto nga nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka kamatayon, naghulagway sa yugto sa pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap nga matapos pinaagi sa timaan sa mapintas nga mananap, ug kini nahiuyon sa pagmantala sa singgit sa tungang gabii sa kasaysayan sa mga Millerite ug sa pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap nga matapos pinaagi sa timaan sa mapintas nga mananap sa atong kasamtangang kasaysayan. Sa dihang ang timaan sa mapintas nga mananap matuman sa haduol na nga balaod sa Dominggo, ang propetikong “pagsulti” moabot, nga nahiuyon kang Ezequiel nga makahimo sa “pagsulti” sumala sa iyang kaugalingong kabubut-on sa dihang ang Jerusalem gilaglag.

Speaking

Pagsulti

At the Sunday law, which is typified by the destruction of Jerusalem, the prophetic speaking of the United States is marked as the false prophet speaks as a dragon.

Sa balaod sa Domingo, nga ginahulagway pinaagi sa pagkalaglag sa Jerusalem, ang propetikong pagsulti sa Tinipong Bansa sa Amerika gimarkahan ingon nga ang mini nga propeta mosulti sama sa usa ka dragon.

And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

Ug nakita ko ang laing mapintas nga mananap nga mitungha gikan sa yuta; ug siya may duha ka sungay sama sa nating karnero, ug siya misulti ingon sa usa ka dragon. Pinadayag 13:11.

At the Sunday law, Balaam strikes his ass a third time, and the ass then speaks.

Sa balaod sa Domingo, gihampak ni Balaam ang iyang asno sa ikatulong higayon, ug unya misulti ang asno.

And the Lord opened the mouth of the ass, and she said unto Balaam, What have I done unto thee, that thou hast smitten me these three times? And Balaam said unto the ass, Because thou hast mocked me: I would there were a sword in mine hand, for now would I kill thee. And the ass said unto Balaam, Am not I thine ass, upon which thou hast ridden ever since I was thine unto this day? was I ever wont to do so unto thee? And he said, Nay. Numbers 22:28–30.

Ug giablihan sa Ginoo ang baba sa asno, ug siya miingon kang Balaam, Unsa ba ang akong nabuhat kanimo, nga gikulata mo ako niining makatulo na? Ug si Balaam miingon sa asno, Tungod kay gitamay mo ako: hinaut pa unta nga adunay espada sa akong kamot, kay karon patyon ko ikaw. Ug ang asno miingon kang Balaam, Dili ba ako man ang imong asno, nga imong ginasakyan sukad nga ako imo hangtod niining adlawa? Naanad ba ako gayud sa pagbuhat sa ingon niana kanimo? Ug siya miingon, Wala. Numeros 22:28–30.

The false prophet speaks at the Sunday law and Islam also speaks at the Sunday law. Both are prophetically false prophets. At the Sunday law the ‘vision” of Habakkuk that tarried, speaks.

Ang mini nga propeta mosulti sa balaod sa Domingo ug ang Islam mosulti usab sa balaod sa Domingo. Ang duha maoy mini nga mga propeta sa pamaagi sa tagna. Sa balaod sa Domingo, ang “panan-awon” ni Habacuc nga nalangan, mosulti.

For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

Kay ang panan-awon alang pa sa natudlong panahon, apan sa katapusan kini mosulti, ug dili mamakak: bisan pa kon kini malangan, hulata kini; kay kini sa pagkatinuod moabot, dili kini malangan. Habakkuk 2:3.

Habakkuk is the true prophet who speaks in contrast with the false prophets. The ‘vision’ of Habakkuk speaks through the mouth of formerly dumb Ezekiel, whose mouth is then opened. The promise of being God’s mouth was given to Jeremiah.

Si Habakkuk mao ang tinuod nga propeta nga namulong nga supak sa bakak nga mga propeta. Ang “panan-awon” ni Habakkuk namulong pinaagi sa baba ni Ezekiel, nga kaniadto amang, ug unya giablihan ang iyang baba. Ang saad nga mahimong baba sa Dios gihatag kang Jeremias.

Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:18, 19.

Ngano nga ang akong kasakit walay hunong, ug ang akong samad dili na mamaayo, nga nagdumili sa pagkaayo? Mahimo ba nga ikaw alang kanako sama sa usa ka malimbongon, ug sama sa mga tubig nga mapakyas? Busa mao kini ang giingon sa Ginoo, Kon ikaw mobalik, nan pabalikon ko ikaw pag-usab, ug ikaw motindog sa akong atubangan: ug kon imong ilain ang bililhon gikan sa walay pulos, ikaw mahimo nga sama sa akong baba: sila pabalikon nganha kanimo; apan ikaw ayaw pagbali ngadto kanila. Jeremias 15:18, 19.

At the Sunday law, Zacharias's nine months of dumbness ended when he spoke and confirmed that his son’s name is to be John. Zacharias represented leadership who disbelieve the word of the third angel, and John represented the Elijah movement, the church that would usher in the Second Coming of Christ.

Sa balaod sa Domingo, ang siyam ka bulan nga pagkapipi ni Zacarias natapos sa dihang siya misulti ug mipamatood nga ang ngalan sa iyang anak mao si Juan. Si Zacarias nagrepresentar sa pagpangulo nga dili motuo sa pulong sa ikatulong manulonda, ug si Juan nagrepresentar sa kalihokan ni Elias, ang iglesia nga mag-una sa Pag-anhi sa Ikaduhang Higayon ni Cristo.

And Zacharias said unto the angel, Whereby shall I know this? for I am an old man, and my wife well stricken in years. And the angel answering said unto him, I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to shew thee these glad tidings. And, behold, thou shalt be dumb, and not able to speak, until the day that these things shall be performed, because thou believest not my words, which shall be fulfilled in their season.

Ug si Zacarias miingon sa manulonda: Unsaon ko paghibalo niini? kay ako usa ka tigulang na nga tawo, ug ang akong asawa hataas na kaayo ug panuigon. Ug ang manulonda mitubag ug miingon kaniya: Ako mao si Gabriel, nga nagatindog sa atubangan sa Dios; ug gipadala ako aron sa pagsulti kanimo, ug sa pagpahibalo kanimo niining maayong balita. Ug, ania karon, ikaw maamang, ug dili makasulti, hangtud sa adlaw nga matuman kining mga butanga, tungod kay wala ka motoo sa akong mga pulong, nga pagatumanon sa ilang panahon.

And the people waited for Zacharias, and marvelled that he tarried so long in the temple. And when he came out, he could not speak unto them: and they perceived that he had seen a vision in the temple: for he beckoned unto them, and remained speechless. Luke 1:18–22.

Ug ang katawhan nagpaabot kang Zacarias, ug nanghibulong sila nga nadugay siya pag-ayo sulod sa templo. Ug sa dihang migula na siya, dili siya makasulti kanila; ug nasabtan nila nga siya nakakita ug usa ka panan-awon sulod sa templo; kay nagpasinyas siya kanila, ug nagpabilin nga amang. Lucas 1:18–22.

Zacharias was of the eighth course of priests.

Si Zacarias sakop sa ikawalong dibisyon sa mga pari.

There was in the days of Herod, the king of Judaea, a certain priest named Zacharias, of the course of Abia: and his wife was of the daughters of Aaron, and her name was Elisabeth. And they were both righteous before God, walking in all the commandments and ordinances of the Lord blameless. And they had no child, because that Elisabeth was barren, and they both were now well stricken in years. And it came to pass, that while he executed the priest’s office before God in the order of his course, According to the custom of the priest’s office, his lot was to burn incense when he went into the temple of the Lord. And the whole multitude of the people were praying without at the time of incense. Luke 1:5–10.

Sa mga adlaw ni Herodes, ang hari sa Judea, dihay usa ka saserdote nga ginganlan si Zacarias, nga sakop sa hugna ni Abias; ug ang iyang asawa gikan sa mga anak nga babaye ni Aaron, ug ang iyang ngalan si Elisabet. Ug silang duha matarong sa atubangan sa Dios, nga nagalakaw nga walay ikasaway diha sa tanang mga sugo ug mga tulomanon sa Ginoo. Ug sila walay anak, tungod kay si Elisabet apuli, ug silang duha niadto mga tigulang na kaayo. Ug nahitabo nga samtang ginabuhat niya ang katungdanan sa pagkasaserdote sa atubangan sa Dios sumala sa han-ay sa iyang hugna, sumala sa nabatasan sa katungdanan sa pagkasaserdote, ang iyang bahin pinaagi sa rifa mao ang pagsunog sa incienso sa pagsulod niya sa templo sa Ginoo. Ug ang tibook panon sa katawohan nag-ampo didto sa gawas sa takna sa paghalad sa incienso. Lucas 1:5–10.

All the prophets represent the latter days, and Zacharias went into the temple, as did Ezekiel. He was of the eighth course of priests, marking a symbol of the eight souls on Noah’s ark that went from the old to the new world. Both he and his wife were blameless, but Zacharias would doubt the words of Gabriel. The Millerite movement began as Philadelphian's (blameless) but transitioned to Laodicean's in 1856. In the latter days, the message of the angel is the message of the third angel, and Gabriel’s message to Zacharias represents the third angel’s message and also the Elijah message, as represented by John the Baptist.

Ang tanang mga propeta nagrepresentar sa ulahing mga adlaw, ug si Zacarias misulod sa templo, maingon kang Ezekiel. Siya iya sa ikawalong hugna sa mga saserdote, nga nagtimaan sa usa ka simbolo sa walo ka kalag diha sa arka ni Noe nga miagi gikan sa daang kalibotan ngadto sa bag-ong kalibotan. Silang duha sa iyang asawa walay ikasaway, apan si Zacarias magduhaduha sa mga pulong ni Gabriel. Ang kalihokang Millerite nagsugod ingon nga mga taga-Filadelfia (walay ikasaway) apan mibalhin ngadto sa mga taga-Laodicea niadtong 1856. Sa ulahing mga adlaw, ang mensahe sa manulonda mao ang mensahe sa ikatulong manulonda, ug ang mensahe ni Gabriel kang Zacarias nagrepresentar sa mensahe sa ikatulong manulonda ug usab sa mensahe ni Elias, ingon nga girepresentar ni Juan Bautista.

And there appeared unto him an angel of the Lord standing on the right side of the altar of incense. And when Zacharias saw him, he was troubled, and fear fell upon him. But the angel said unto him, Fear not, Zacharias: for thy prayer is heard; and thy wife Elisabeth shall bear thee a son, and thou shalt call his name John. And thou shalt have joy and gladness; and many shall rejoice at his birth. For he shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost, even from his mother’s womb. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord. And Zacharias said unto the angel, Whereby shall I know this? for I am an old man, and my wife well stricken in years. And the angel answering said unto him, I am Gabriel, that stand in the presence of God; and am sent to speak unto thee, and to shew thee these glad tidings. Luke 1:11–19.

Ug didto kaniya ang usa ka manulonda sa Ginoo nga nagtindog sa tuo nga dapit sa halaran sa incienso. Ug sa pagkakita ni Zacarias kaniya, nabalaka siya, ug gihamtang kaniya ang kahadlok. Apan miingon ang manulonda kaniya, Ayaw kahadlok, Zacarias: kay ang imong pag-ampo nadungog na; ug ang imong asawa nga si Elisabet manganak ug usa ka anak nga lalake alang kanimo, ug paganganlan mo siya ug Juan. Ug ikaw makabaton ug kalipay ug kasadya; ug daghan ang magakalipay sa iyang pagkatawo. Kay siya mamahimong daku sa panan-aw sa Ginoo, ug dili magainom ug bino ni maisug nga ilimnon; ug siya mapun-an sa Espiritu Santo, bisan pa sukad sa tagoangkan sa iyang inahan. Ug daghan sa mga anak sa Israel iyang pabalikon ngadto sa Ginoo nga ilang Dios. Ug siya magauna sa iyang atubangan diha sa espiritu ug gahum ni Elias, aron ibalik ang mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang mga masinupakon ngadto sa kaalam sa mga matarung; aron maandam alang sa Ginoo ang usa ka katawhan nga naandam na. Ug miingon si Zacarias sa manulonda, Unsaon ko pagkahibalo niini? kay ako usa na ka tigulang nga tawo, ug ang akong asawa hataas na ug panuigon. Ug ang manulonda mitubag ug miingon kaniya, Ako si Gabriel, nga nagatindog sa atubangan sa Dios; ug gipaadto ako aron sa pagsulti kanimo, ug sa pagpahibalo kanimo niining maayong balita. Lucas 1:11–19.

Zacharias doubted that the message of the Elijah to come would be fulfilled.

Si Zacarias nagduhaduha nga ang mensahe sa umalabot nga Elias matuman.

Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

Ania karon, akong ipadala kaninyo si Elias nga propeta sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang ipabalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, tingali unya moanhi ako ug hampakon ko ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:5, 6.

Sister White, in the context of Ezekiel’s sealing of chapter nine, identifies why the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church were typified by Zacharias’ unbelief.

Si Sister White, diha sa konteksto sa pagsilyo sa Ezequiel sa kapitulo siyam, nag-ila kon ngano nga ang pagpangulo sa Laodiceanong Simbahang Seventh-day Adventist gihulagway pinaagi sa pagkadili-matuohon ni Zacarias.

“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

“Ang pundok nga dili mobati ug kasubo tungod sa ilang kaugalingong espirituhanong pagkahugno, ni magbalata tungod sa mga sala sa uban, pagabiyaan nga walay patik sa Dios. Gisugo sa Ginoo ang Iyang mga mensahero, ang mga tawo nga may mga hinagiban sa pagpatay diha sa ilang mga kamot: ‘Umadto kamo sunod kaniya latas sa siyudad, ug patya: ayaw pagpaluya ang inyong mata, ni malooy kamo: laglaga gayod ninyo ang tigulang ug ang batan-on, ang mga dalaga, ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw duol sa bisan kinsang tawo nga anaa ang marka; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan. Unya nagsugod sila sa mga tigulang nga mga tawo nga didto sa atubangan sa balay.’”

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

“Dinhi atong makita nga ang iglesia—ang balaang puloy-anan sa Ginoo—maoy unang gibati ang hampak sa kapungot sa Dios. Ang mga tigulang nga lalaki, sila nga gihatagan sa Dios ug dakong kahayag ug nanindog ingon nga mga magbalantay sa espirituhanong mga kapalaran sa katawhan, nagbudhi sa pagsalig nga gitugyan kanila. Gisagop nila ang baruganan nga dili na kita angay magpaabot ug mga milagro ug sa ilhanang pagpadayag sa gahum sa Dios sama sa nangaging mga adlaw. Ang mga panahon nausab na. Kining mga pulonga nagpalig-on sa ilang pagkadili-matuohon, ug sila nagaingon: Ang Ginoo dili magbuhat ug maayo, ni magbuhat man Siya ug daotan. Hilabihan Siyang maloloy-on aron pagaduawon ang Iyang katawhan pinaagi sa paghukom. Busa ang ‘Kalinaw ug kaluwasan’ mao ang singgit gikan sa mga tawo nga dili na gayud mopatugbaw pag-usab sa ilang tingog sama sa trumpeta aron ipakita sa katawhan sa Dios ang ilang mga kalapasan ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Kining mga amang nga iro nga dili mobahô mao ang mga mibati sa matarung nga panimalos sa usa ka nasuko nga Dios. Ang mga lalaki, mga dalaga, ug mga gagmayng bata mangamatay silang tanan nga magkauban.” Testimonies, tomo 5, 211.

Zacharias doubted the message of the third angel, which is the Elijah message that repeats the history of John the Baptist as well as the history of William Miller.

Si Zacarias miduhaduha sa mensahe sa ikatulong manulunda, nga mao ang mensahe ni Elias nga nagsubli sa kasaysayan ni Juan Bautista maingon man sa kasaysayan ni William Miller.

Five Months

Lima ka Bulan

Elisabeth hid her pregnancy for five months.

Gitago ni Elisabeth ang iyang pagdadalangtao sulod sa lima ka bulan.

And after those days his wife Elisabeth conceived, and hid herself five months, saying, Thus hath the Lord dealt with me in the days wherein he looked on me, to take away my reproach among men. And in the sixth month the angel Gabriel was sent from God unto a city of Galilee, named Nazareth. Luke 1:24–26.

Ug sa tapos niadtong mga adlawa ang iyang asawa nga si Elisabeth nanamkon, ug mitago sa iyang kaugalingon sulod sa lima ka bulan, nga nagaingon, Mao kini ang gibuhat sa Ginoo kanako sa mga adlaw diin Iyang gitamod ako, aron kuhaon ang akong kaulawan taliwala sa mga tawo. Ug sa ikaunom nga bulan ang manulonda nga si Gabriel gipadala sa Dios ngadto sa usa ka siyudad sa Galilea, nga ginganlan ug Nazareth. Lucas 1:24–26.

Zacharias was of the eighth course of priests, aligning with the circumcision of his son John on the eighth day, when Zacharias would again speak. He and his son John represent the eight souls who were on Noah’s ark, who were hid from the death brought by the flood waters for five months, or one hundred and fifty days. The one hundred and fifty days of the pregnancy and the flood waters align with the two periods of five months in Revelation nine.

Si Zacarias sakop sa ikawalong hugna sa mga sacerdote, nga nagatakdo sa pagtuli sa iyang anak nga si Juan sa ikawalong adlaw, sa dihang si Zacarias makasulti pag-usab. Siya ug ang iyang anak nga si Juan nagrepresentar sa walo ka kalag nga didto sa arka ni Noe, nga gitagoan gikan sa kamatayon nga gidala sa mga tubig sa lunop sulod sa lima ka bulan, o usa ka gatus ug kalim-an ka adlaw. Ang usa ka gatus ug kalim-an ka adlaw sa pagmabdos ug sa mga tubig sa lunop nagatakdo sa duha ka yugto sa lima ka bulan diha sa Pinadayag siyam.

Zacharias and his son John also represent when the seventh church of Laodicea transitions unto the eighth church of Philadelphia. From Zacharias’ service during the eighth course unto his son John’s circumcision of the eighth day represents a prophetic period with the number eighth identifying the beginning and the ending. Within that prophetic period there is a five-month period representing a period of hiding.

Si Zacharias ug ang iyang anak nga si Juan nagrepresentar usab sa dihang ang ikapitong iglesia sa Laodicea mobalhin ngadto sa ikawalong iglesia sa Philadelphia. Gikan sa pag-alagad ni Zacharias sa ikawalong hugna ngadto sa pagtuli sa iyang anak nga si Juan sa ikawalong adlaw nagrepresentar kini og usa ka manalagnong yugto diin ang numero nga ikawalo nagtimaan sa sinugdanan ug sa katapusan. Sulod niana nga manalagnong yugto anaa ang usa ka lima ka bulan nga yugto nga nagrepresentar sa usa ka panahon sa pagtago.

The “speaking” of prophecy identifies the soon-coming Sunday law, so Zacharias speaks at the Sunday law, when his son is sealed, as represented by the act of circumcision. In that history, prior to the Sunday law when Zacharias speaks, at the end of five months, in the sixth month Mary visits Elisabeth and the Holy Spirit anoints Elisabeth, who as a woman represents the anointing of God’s church four months in advance of the soon-coming Sunday law.

Ang “pagsulti” sa panagna nagpaila sa haduol nga umalabot nga balaod sa Domingo, busa si Zacarias mosulti sa panahon sa balaod sa Domingo, sa dihang ang iyang anak gitimrihan, sumala sa girepresentahan sa buhat sa pagtuli. Nianang maong kasaysayan, sa wala pa ang balaod sa Domingo sa dihang si Zacarias mosulti, sa katapusan sa lima ka bulan, sa ikaunom nga bulan si Maria mibisita kang Elisabet ug ang Balaang Espiritu midihog kang Elisabet, nga isip usa ka babaye nagarepresentar sa pagdihog sa iglesia sa Dios upat ka bulan sa dili pa ang haduol nga umalabot nga balaod sa Domingo.

And Mary arose in those days, and went into the hill country with haste, into a city of Juda; And entered into the house of Zacharias, and saluted Elisabeth. And it came to pass, that, when Elisabeth heard the salutation of Mary, the babe leaped in her womb; and Elisabeth was filled with the Holy Ghost: And she spake out with a loud voice, and said, Blessed art thou among women, and blessed is the fruit of thy womb. And whence is this to me, that the mother of my Lord should come to me? For, lo, as soon as the voice of thy salutation sounded in mine ears, the babe leaped in my womb for joy. And blessed is she that believed: for there shall be a performance of those things which were told her from the Lord. Luke 1:39–45.

Ug niadtong mga adlawa si Maria mitindog ug midali sa pag-adto sa kabungtoran, ngadto sa usa ka lungsod sa Juda; ug misulod sa balay ni Zacarias, ug nangomusta kang Elisabet. Ug nahitabo, nga sa pagkadungog ni Elisabet sa pangomusta ni Maria, ang bata diha sa iyang tagoangkan milukso; ug si Elisabet napuno sa Espiritu Santo: Ug misinggit siya sa makusog nga tingog, ug miingon, Bulahan ikaw sa taliwala sa mga babaye, ug bulahan ang bunga sa imong tagoangkan. Ug ngano ba kini kanako, nga ang inahan sa akong Ginoo moanhi man kanako? Kay, tan-awa, sa dihang ang tingog sa imong pangomusta midangat sa akong mga dalunggan, ang bata diha sa akong tagoangkan milukso tungod sa kalipay. Ug bulahan siya nga mitoo: kay matuman gayud ang mga butang nga gisulti kaniya gikan sa Ginoo. Lucas 1:39–45.

At the end of five months, Elisabeth spoke to Mary “with a loud voice,” praising Mary’s belief in Gabriel’s message, which in the latter days is the third angel’s message. Elisabeth’s husband Zacharias had disbelieved, but not Mary. Mary heard the message of Gabriel five months after Zacharias, so her belief in the third angel is marked as arriving after the hidden message of five month’s was revealed. The hidden message of five months in the latter days is the first five months of Revelation nine verse five. Mary represents the church of the latter days that accepts the third angel’s message, which includes a special unsealing of five months just before the speaking of the soon-coming Sunday law arrives roughly four months later.

Sa katapusan sa lima ka bulan, si Elisabeth misulti kang Maria “sa makusog nga tingog,” nga nagdayeg sa pagtoo ni Maria sa mensahe ni Gabriel, nga sa ulahing mga adlaw mao ang mensahe sa ikatulong manulonda. Ang bana ni Elisabeth nga si Zacarias wala motuo, apan dili si Maria. Nadungog ni Maria ang mensahe ni Gabriel lima ka bulan human kang Zacarias, busa ang iyang pagtoo sa ikatulong manulonda gimarkahan nga miabot human mapadayag ang tinagong mensahe sa lima ka bulan. Ang tinagong mensahe sa lima ka bulan sa ulahing mga adlaw mao ang unang lima ka bulan sa Pinadayag 9:5. Si Maria nagrepresentar sa iglesia sa ulahing mga adlaw nga modawat sa mensahe sa ikatulong manulonda, nga naglakip sa usa ka pinasahi nga pagbukas sa lima ka bulan sa dili pa moabot ang pagpamulong mahitungod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, sa kinatibuk-an mga upat ka bulan sa ulahi.

At the waymarks of Mary’s visit the movement of the first and second angels, represented by Zacharias and Elisabeth connects with the movement of the third angel represented by Mary and Joseph. Zacharias represents an official from a church that disbelieved the third angel’s message and Joseph the carpenter, represents a movement represented by self-supporting work. Adventism ends as it began, and it began as a movement, not an organized church structure. The movement of the one hundred and forty-four thousand represented by Joseph, Mary and Christ are direct relatives of the Millerite movement represented by Zacharias, Elisabeth and John, and the disbelief of 1863 is represented by Zacharias. 1863 represents disbelief of the first and second angel’s messages and the movement of the third angel represents the faith of Mary.

Sa mga ilhanan sa dalan sa pagduaw ni Maria, ang kalihokan sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda, nga girepresentahan ni Zacarias ug Elisabet, nagdugtong sa kalihokan sa ikatulong manulonda nga girepresentahan ni Maria ug Jose. Si Zacarias nagarepresentar sa usa ka opisyal gikan sa usa ka iglesia nga wala motuo sa mensahe sa ikatulong manulonda, ug si Jose nga panday nagarepresentar sa usa ka kalihokan nga girepresentahan sa buluhaton nga nagasuporta sa kaugalingon. Ang Adventismo nagatapos maingon sa pagsugod niini, ug kini nagsugod ingon nga usa ka kalihokan, dili ingon nga usa ka organisadong estruktura sa iglesia. Ang kalihokan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nga girepresentahan nila Jose, Maria, ug Cristo maoy tuwirang mga paryente sa kalihokang Millerite nga girepresentahan nila Zacarias, Elisabet, ug Juan, ug ang pagkadili-motoo sa 1863 girepresentahan ni Zacarias. Ang 1863 nagarepresentar sa pagkadili-motoo sa mga mensahe sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda, ug ang kalihokan sa ikatulong manulonda nagarepresentar sa pagtoo ni Maria.

“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ This message seemed to be an addition to the third message, joining it as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844. The glory of God rested upon the patient, waiting saints, and they fearlessly gave the last solemn warning, proclaiming the fall of Babylon and calling upon God’s people to come out of her that they might escape her fearful doom.” Early Writings, 277.

“Ang mga manulonda gipadala aron motabang sa gamhanang manulonda gikan sa langit, ug nadungog ko ang mga tingog nga daw naglanog bisan diin, ‘Gumula kamo gikan kaniya, Akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabot na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan.’ Kini nga mensahe daw usa ka dugang sa ikatulong mensahe, nga miipon niini maingon nga ang singgit sa tungang gabii miipon sa mensahe sa ikaduhang manulonda niadtong 1844. Ang himaya sa Dios mipabilin ibabaw sa mapailobon, nagpaabot nga mga balaan, ug walay kahadlok nilang gihatag ang ulahing maligdong nga pasidaan, nga nagmantala sa pagkapukan sa Babilonia ug nagtawag sa katawhan sa Dios sa paggula gikan kaniya aron sila makalikay sa iyang makahahadlok nga silot.” Early Writings, 277.

The joining together of two messages is represented by Mary visiting Elisabeth, and that point arrived when the hidden five months is revealed. That point is where two prophecies join and are proclaimed together. One was proclaimed by Elisabeth and the other by Mary. The joining of two messages identifies when the midnight cry joins the message of the second angel, and that occurred in Millerite history at the Exeter camp meeting.

Ang paghiusa sa duha ka mga mensahe gilarawan pinaagi sa pagduaw ni Maria kang Elisabet, ug kana nga punto miabut sa dihang ang tinagong lima ka bulan gipadayag. Kana nga punto mao ang diin ang duha ka mga tagna naghiusa ug gipahibalo nga magkauban. Ang usa gipahibalo ni Elisabet ug ang usa pa ni Maria. Ang paghiusa sa duha ka mga mensahe nag-ila kon kanus-a ang singgit sa tungang gabii naghiusa sa mensahe sa ikaduhang manulonda, ug kana nahitabo sa kasaysayan sa mga Millerite didto sa Exeter camp meeting.

After Elisabeth and then Mary gave their proclamations, “Mary abode with her about three months, and returned to her own house.” Luke 1:56. The sixty-six day period from Exeter unto October 22, 1844 is represented by those four months, which concluded at the soon-coming Sunday law, when Zacharias spoke. The four months represent the period of the proclamation of the message of the midnight cry, which arrives after the message of the five hidden months.

Human sa nakahimo na si Elisabeth ug dayon si Maria sa ilang mga pagpahayag, “Ug mipuyo si Maria uban kaniya sulod sa mga tulo ka bulan, ug mibalik sa iyang kaugalingong balay.” Lucas 1:56. Ang kan-uman ug unom ka adlaw nga yugto gikan sa Exeter hangtod sa Oktubre 22, 1844 ginahulagway niadtong upat ka bulan, nga natapos sa haduol na nga balaod sa Domingo, sa dihang misulti si Zacarias. Ang upat ka bulan nagrepresentar sa yugto sa pagpahibalo sa mensahe sa tungang gabii nga singgit, nga moabot human sa mensahe sa lima ka tinagong bulan.

The two messages in Millerite history were the first and second angels, and the first angel’s message was empowered by the fulfillment of a time prophecy that began with a period of five months, which was partially hidden until ten days before its fulfillment on August 11, 1840, as set forth by Josiah Litch. The empowerment of the second angel’s message was the correction of the incorrect prediction of 1843, that took place at the Exeter camp meeting, as set forth by Samuel Snow.

Ang duha ka mga mensahe sa kasaysayan sa mga Millerite mao ang una ug ikaduhang mga manulonda, ug ang mensahe sa unang manulonda gihatagan og gahum pinaagi sa katumanan sa usa ka tagna sa panahon nga nagsugod sa usa ka yugto nga lima ka bulan, nga sa usa ka bahin natago hangtod sa napulo ka adlaw sa wala pa ang katumanan niini niadtong Agosto 11, 1840, sumala sa gipahayag ni Josiah Litch. Ang paghatag og gahum sa mensahe sa ikaduhang manulonda mao ang pagtul-id sa sayop nga panagna sa 1843, nga nahitabo sa Exeter camp meeting, sumala sa gipahayag ni Samuel Snow.

The proclamation of the twofold message of the midnight cry is represented as a short period before the door closed, which in the story of Noah opened up a five month period that concluded with the ark sitting atop mount Ararat. The period of the proclamation of the midnight cry comes after the unsealing of the hidden five months, which came ten days before August 11, 1840 and it also came after the Lord removed His hand from the figures He had covered upon the 1843 chart. The ten days of August 1 to 11, align with the sixty-six days of Exeter to October 22, 1844, and the twofold witness identifies that the unsealing of a hidden five months, accompanied with the correction of the incorrect proclamation that produced the first disappointment, and it occurs when Mary meets and greets Elisabeth in the sixth month.

Ang pagmantala sa duha ka pilo nga mensahe sa singgit sa tungang gabii girepresentar ingon nga usa ka mubo nga yugto sa panahon sa wala pa sirhan ang pultahan, nga sa sugilanon ni Noe nagbukas ngadto sa usa ka lima ka bulan nga yugto nga natapos sa paglingkod sa arka sa ibabaw sa bukid sa Ararat. Ang yugto sa pagmantala sa singgit sa tungang gabii moabot human sa pagbukas sa tinago nga lima ka bulan, nga miabot napulo ka adlaw sa wala pa ang Agosto 11, 1840, ug miabot usab kini human kuhaa sa Ginoo ang Iyang kamot gikan sa mga hulagway nga Iyang gitabonan diha sa tsart sa 1843. Ang napulo ka adlaw gikan sa Agosto 1 hangtod 11 nagakatugbang sa kan-uman ug unom ka adlaw gikan sa Exeter ngadto sa Oktubre 22, 1844, ug ang duha ka pilo nga saksi nagaila nga ang pagbukas sa usa ka tinago nga lima ka bulan, inubanan sa pagtul-id sa sayop nga pagmantala nga nagpatungha sa unang kasagmuyo, mahitabo sa dihang si Maria makigtagbo ug mangumusta kang Elisabeth sa ikaunom nga bulan.

At the Sunday law, the United States speaks as a dragon, the ass of Islam speaks, and the vision of Habakkuk speaks through the mouth of Jeremiah, Zacharias and Ezekiel. At the Sunday law Ezekiel is a sign, thus representing the ensign that is lifted up at the Sunday law. Two of the nine references of the word ‘sign’ in Ezekiel identify the “sabbaths” as the sign of the sanctification representing the combination of Divinity with humanity.

Sa balaod sa Domingo, ang Tinipong Bansa sa Amerika mosulti ingon sa usa ka dragon, ang asno sa Islam mosulti, ug ang panan-awon ni Habakkuk mosulti pinaagi sa baba ni Jeremias, Zacarias ug Ezekiel. Sa balaod sa Domingo si Ezekiel maoy usa ka timailhan, sa ingon nagrepresentar sa bandila nga gipataas sa balaod sa Domingo. Duha sa siyam ka mga reperensiya sa pulong nga “timailhan” diha sa Ezekiel nag-ila sa mga “igpapahulay” ingon nga timailhan sa pagbalaan nga nagrepresentar sa panaghiusa sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo.

But I wrought for my name’s sake, that it should not be polluted before the heathen, among whom they were, in whose sight I made myself known unto them, in bringing them forth out of the land of Egypt. Wherefore I caused them to go forth out of the land of Egypt, and brought them into the wilderness. And I gave them my statutes, and shewed them my judgments, which if a man do, he shall even live in them.

Apan tungod sa akong ngalan nga gibuhat ko kini, aron kini dili mahugawan sa atubangan sa mga Hentil, sa taliwala niadtong ilang gipuy-an, nga sa ilang panan-aw nagpakaila ako sa akong kaugalingon ngadto kanila, sa diha nga gipagula ko sila gikan sa yuta sa Egipto. Busa gipagula ko sila gikan sa yuta sa Egipto, ug gidala ko sila ngadto sa kamingawan. Ug gihatag ko kanila ang akong kabalaoran, ug gipakita ko kanila ang akong mga tulumanon, nga kon buhaton kini sa usa ka tawo, mabuhi siya pinaagi niini.

Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. But the house of Israel rebelled against me in the wilderness: they walked not in my statutes, and they despised my judgments, which if a man do, he shall even live in them; and my sabbaths they greatly polluted: then I said, I would pour out my fury upon them in the wilderness, to consume them. But I wrought for my name’s sake, that it should not be polluted before the heathen, in whose sight I brought them out. Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands; Because they despised my judgments, and walked not in my statutes, but polluted my sabbaths: for their heart went after their idols. Nevertheless mine eye spared them from destroying them, neither did I make an end of them in the wilderness. But I said unto their children in the wilderness, Walk ye not in the statutes of your fathers, neither observe their judgments, nor defile yourselves with their idols: I am the Lord your God; walk in my statutes, and keep my judgments, and do them; And hallow my sabbaths; and they shall be a sign between me and you, that ye may know that I am the Lord your God. Ezekiel 20:9–20.

Dugang niini gihatag ko usab kanila ang akong mga adlaw nga igpapahulay, aron mahimong usa ka timaan tali kanako ug kanila, aron sila makahibalo nga ako mao si Jehova nga nagabalaan kanila. Apan ang balay sa Israel misukol batok kanako didto sa kamingawan: wala sila maglakaw sa akong kabalaoran, ug gitamay nila ang akong mga tulomanon, nga kon buhaton sa usa ka tawo, siya mabuhi pinaagi niini; ug ang akong mga adlaw nga igpapahulay ilang hilabihan nga gihugawan: unya miingon ako, ibubo ko ang akong kapungot ibabaw kanila didto sa kamingawan, aron laglagon sila. Apan naglihok ako tungod sa akong ngalan, aron kini dili mahugawan sa atubangan sa mga nasud, sa ilang panan-aw gidala ko sila paggawas. Bisan pa niini gibayaw ko usab ang akong kamot ngadto kanila didto sa kamingawan, nga dili ko sila dad-on ngadto sa yuta nga akong gihatag kanila, nga nagaawas sa gatas ug dugos, nga mao ang himaya sa tanang kayutaan; tungod kay gitamay nila ang akong mga tulomanon, ug wala maglakaw sa akong kabalaoran, hinonoa gihugawan nila ang akong mga adlaw nga igpapahulay: kay ang ilang kasingkasing nagsunod sa ilang mga diosdios. Bisan pa niana ang akong mata nalooy kanila aron dili sila laglagon, ni magatapus ako kanila didto sa kamingawan. Apan miingon ako ngadto sa ilang mga anak didto sa kamingawan, Ayaw kamo paglakat sa kabalaoran sa inyong mga amahan, ni pagtumanon ang ilang mga tulomanon, ni paghugawi ang inyong kaugalingon pinaagi sa ilang mga diosdios: Ako mao si Jehova nga inyong Dios; paglakaw kamo sa akong kabalaoran, ug bantayi ang akong mga tulomanon, ug buhata kini; Ug balaana ang akong mga adlaw nga igpapahulay; ug sila mahimong usa ka timaan tali kanako ug kaninyo, aron kamo makahibalo nga ako mao si Jehova nga inyong Dios. Ezekiel 20:9–20.

Ezekiel represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and the sign of Divinity combined with humanity is the Lord’s “sabbaths.” Ezekiel is the sign at the beginning of the siege and he is the sign at the destruction of Jerusalem, when he is lifted up as an ensign. At the beginning of the siege, those who refuse to see and hear, who desecrate His “sabbaths”, are also a sign.

Si Ezequiel nagrepresentar sa bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang timaan sa Pagka-Dios nga nahiusa sa pagkatawo mao ang “mga adlaw nga igpapahulay” sa Ginoo. Si Ezequiel mao ang timaan sa sinugdanan sa paglikos, ug siya mao ang timaan sa pagkalaglag sa Jerusalem, sa dihang siya ginabayaw ingon nga usa ka bandila. Sa sinugdanan sa paglikos, kadtong nagdumili sa pagtan-aw ug sa pagpamati, nga nagpasipala sa Iyang “mga adlaw nga igpapahulay,” timaan usab sila.

Then came certain of the elders of Israel unto me, and sat before me. And the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, these men have set up their idols in their heart, and put the stumblingblock of their iniquity before their face: should I be enquired of at all by them? Therefore speak unto them, and say unto them, Thus saith the Lord God; Every man of the house of Israel that setteth up his idols in his heart, and putteth the stumblingblock of his iniquity before his face, and cometh to the prophet; I the Lord will answer him that cometh according to the multitude of his idols; That I may take the house of Israel in their own heart, because they are all estranged from me through their idols.

Unya may miabot ang pipila sa mga anciano sa Israel nganhi kanako, ug milingkod sa akong atubangan. Ug ang pulong sa Ginoo miabot kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, kining mga tawhana nagpatindog sa ilang mga diosdios sulod sa ilang kasingkasing, ug gibutang ang kapangdolan sa ilang kasal-anan sa atubangan sa ilang nawong: kinahanglan ba gayod nga ako pangutan-on nila? Busa sultihi sila, ug ingna sila: Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Ang tagsatagsa ka tawo sa balay sa Israel nga nagpatindog sa iyang mga diosdios sulod sa iyang kasingkasing, ug nagbutang sa kapangdolan sa iyang kasal-anan sa atubangan sa iyang nawong, ug moadto sa propeta; ako, ang Ginoo, motubag kaniya nga moanhi sumala sa kadaghanon sa iyang mga diosdios; Aron kuhaon ko ang balay sa Israel diha sa ilang kaugalingong kasingkasing, tungod kay silang tanan nahimulag gikan kanako pinaagi sa ilang mga diosdios.

Therefore say unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Repent, and turn yourselves from your idols; and turn away your faces from all your abominations. For every one of the house of Israel, or of the stranger that sojourneth in Israel, which separateth himself from me, and setteth up his idols in his heart, and putteth the stumblingblock of his iniquity before his face, and cometh to a prophet to enquire of him concerning me; I the Lord will answer him by myself: And I will set my face against that man, and will make him a sign and a proverb, and I will cut him off from the midst of my people; and ye shall know that I am the Lord. And if the prophet be deceived when he hath spoken a thing, I the Lord have deceived that prophet, and I will stretch out my hand upon him, and will destroy him from the midst of my people Israel. And they shall bear the punishment of their iniquity: the punishment of the prophet shall be even as the punishment of him that seeketh unto him; That the house of Israel may go no more astray from me, neither be polluted any more with all their transgressions; but that they may be my people, and I may be their God, saith the Lord God. Ezekiel 14:1–11.

Busa isulti sa balay sa Israel: Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Paghinulsol kamo, ug bumalik kamo gikan sa inyong mga diosdios; ug ipalingyo ang inyong mga nawong gikan sa tanan ninyong mga dulumtanan. Kay ang tagsatagsa sa balay sa Israel, o sa dumuloong nga nagpuyo sa Israel, nga mobulag sa iyang kaugalingon gikan kanako, ug magbutang sa iyang mga diosdios sulod sa iyang kasingkasing, ug ibutang ang kapangdolan sa iyang kasal-anan sa atubangan sa iyang nawong, ug moduol sa usa ka propeta aron mangutana kaniya mahitungod kanako; ako, ang Ginoo, motubag kaniya pinaagi sa akong kaugalingon: Ug ipahimutang ko ang akong nawong batok nianang tawhana, ug himoon ko siya nga usa ka timaan ug usa ka sambingay, ug pagaputlon ko siya gikan sa taliwala sa akong katawohan; ug mahibalo kamo nga ako mao ang Ginoo. Ug kon ang propeta malimbongan sa diha nga siya makasulti na ug usa ka butang, ako, ang Ginoo, mao ang naglimbong nianang propetaha, ug iunat ko ang akong kamot ibabaw kaniya, ug laglagon ko siya gikan sa taliwala sa akong katawohan nga Israel. Ug sila magadala sa silot sa ilang kasal-anan: ang silot sa propeta mahasama gayud sa silot niya nga moduol kaniya; aron ang balay sa Israel dili na unta masayop pa gikan kanako, ni mahugawan pa pag-usab sa tanan nilang mga kalapasan; kondili aron sila mahimong akong katawohan, ug ako mahimong ilang Dios, nagaingon ang Ginoong Dios. Ezekiel 14:1–11.

At Nashville, those within the Laodicean Seventh-day Adventist church who disbelieved as did Zacharias; who had “taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days,” as represented by 1840 unto 1844 will be confronted by those outside of Adventism as to why they failed to give warning. They become the “sign” of the false peace and safety message, which marks the separation of the wise and foolish as represented by the two opposing tents at the Exeter camp meeting. They bear a “sign” of idolatry and rebellion, while Ezekiel bears the true prophetic warning message. At the end of the siege, when Jerusalem is destroyed, representing the Sunday law, the sign of rebellion is the mark of the beast and the sign of obedience is the seal of God.

Sa Nashville, kadtong mga sulod sa Laodicean nga Seventh-day Adventist nga iglesia nga wala motoo sama kang Zacarias; nga “mikuha sa posisyon nga dili na kinahanglan nga kita magpaabot ug mga milagro ug sa dayag nga pagpakita sa gahum sa Dios sama sa nahaunang mga adlaw,” ingon sa gihulagway sa 1840 ngadto sa 1844, paga-atubangon niadtong mga anaa sa gawas sa Adventismo mahitungod sa ngano nga napakyas sila sa paghatag ug pasidaan. Sila nahimong “timaan” sa bakak nga mensahe sa kalinaw ug kaluwasan, nga nagtimaan sa pagkabahin sa manggialamon ug sa mga buang, ingon sa gihulagway sa duha ka nagkasupak nga mga tolda sa camp meeting sa Exeter. Sila nagdala ug “timaan” sa pagsimba sa mga diosdios ug sa pagsukol, samtang si Ezequiel nagdala sa tinuod nga mensahe sa pasidaang manalagnaon. Sa katapusan sa paglikos, sa dihang ang Jerusalem malaglag, nga nagrepresentar sa balaod sa Dominggo, ang timaan sa pagsukol mao ang marka sa mananap ug ang timaan sa pagkamatinumanon mao ang patik sa Dios.

Probation is fully closed for Adventism at the Sunday law, and there is a sign of the righteous and the wicked that are there marked. The close of probation at the soon-coming Sunday law typifies the close of probation when Michael stands up, and there the sign of the death of the multitudes is represented by Gog and Magog.

Ang panahon sa pagsulay hingpit nang sirado alang sa Adventismo sa balaod sa Domingo, ug adunay usa ka timailhan sa mga matarung ug sa mga daotan nga didto gimarkahan. Ang pagsira sa panahon sa pagsulay sa haduol nang moabut nga balaod sa Domingo nagatipolohiya sa pagsira sa panahon sa pagsulay sa dihang motindog si Miguel, ug didto ang timailhan sa kamatayon sa daghang mga panon girepresentar pinaagi ni Gog ug Magog.

And the passengers that pass through the land, when any seeth a man’s bone, then shall he set up a sign by it, till the buriers have buried it in the valley of Hamongog. And also the name of the city shall be Hamonah. Thus shall they cleanse the land. Ezekiel 39:15, 16.

Ug ang mga lumalabay nga moagi sa yuta, sa diha nga adunay makakita sa bukog sa usa ka tawo, nan magpatindog siya ug usa ka timaan tupad niini, hangtod nga ang mga maglulubong makalubong niini didto sa walog sa Hamongog. Ug usab ang ngalan sa siyudad mamahimong Hamonah. Sa ingon niini pagahinloan nila ang yuta. Ezekiel 39:15, 16.

The sign of the covenant is identified in chapter thirty-seven of Ezekiel where the valley of dead bones is brought to life and the two sticks are joined. The bones are brought to life by a message of Islam, represented as the four winds, thus typifying August 11, 1840. The two sticks are combined into one, thus representing the joining of the message of the second angel with the message of the midnight cry. The bones are the empowerment of the first angel and the two sticks are the empowerment of the second angel. Thereafter God’s people are His latter day chosen covenant people, represented by John, as one hundred and forty-four thousand.

Ang ilhanan sa tugon mailhan diha sa ikakatloan ug pito nga kapitulo sa Ezekiel, diin ang walog sa mga patayng bukog gidala ngadto sa kinabuhi ug ang duha ka sungkod gihiusa. Ang mga bukog gidala ngadto sa kinabuhi pinaagi sa usa ka mensahe sa Islam, nga girepresentahan ingon nga ang upat ka hangin, sa ingon naghulagway sa Agosto 11, 1840. Ang duha ka sungkod gihiusa ngadto sa usa, busa nagrepresentar sa paghiusa sa mensahe sa ikaduhang manulonda uban sa mensahe sa singgit sa tungang gabii. Ang mga bukog mao ang paghatag ug gahum sa unang manulonda ug ang duha ka sungkod mao ang paghatag ug gahum sa ikaduhang manulonda. Human niini ang katawohan sa Dios mao ang Iyang piniling katawohan sa tugon sa kaulahiang mga adlaw, nga girepresentahan ni Juan, ingon nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:26–28.

Labut pa niini magahimo ako ug usa ka tugon sa pakigdait uban kanila; kini mahimong usa ka walay-katapusang tugon uban kanila: ug ipahimutang ko sila, ug padaghanon ko sila, ug ibutang ko ang akong balaang puloy-anan sa taliwala nila hangtod sa kahangtoran. Ang akong tabernakulo usab anha kanila: oo, ako mahimong ilang Dios, ug sila mahimong akong katawohan. Ug ang mga nasod-nga-dili-mga-Judio makaila nga ako mao si Jehova nga nagabalaan sa Israel, sa diha nga ang akong balaang puloy-anan anha sa taliwala nila hangtod sa kahangtoran. Ezequiel 37:26–28.

The combination of Divinity and humanity is represented in a variety of ways within God’s Word, and one illustration is when the “citadel of the soul” that is located within a human being's higher nature is attached to the citadel of God’s sanctuary. When the heavenly throne room that represents God’s citadel is joined with the citadel of a human being’s higher nature, God’s people are “sanctified” and He dwells “in the midst of them for evermore.”

Ang panaghiusa sa Pagka-Dios ug pagkatawo ginahulagway sa nagkalainlaing mga paagi sulod sa Pulong sa Dios, ug usa ka hulagway niini mao ang dihang ang “kuta sa kalag” nga nahimutang sulod sa mas hataas nga kinaiya sa usa ka tawo ikadugtong sa kuta sa balaang puloy-anan sa Dios. Sa dihang ang langitnong lawak sa trono nga nagrepresentar sa kuta sa Dios mahiusa sa kuta sa mas hataas nga kinaiya sa usa ka tawo, ang katawhan sa Dios “ginabalaan,” ug Siya magapuyo “sa ilang taliwala hangtod sa walay katapusan.”

After chapter thirty-seven Ezekiel sets forth the chapters thirty-eight and thirty-nine, where he addresses Gog and Magog as symbols of the confederacy of mankind who are outside of God’s chosen covenant people. In chapter forty, the covenant people of chapter thirty-seven are represented as a temple that fills the whole earth. Chapters thirty-eight to forty represent the rising up of God’s covenant people in the latter days, as represented by the numbers 38 and 40.

Human sa kapitulo traynta’y-siyete, gipresentar ni Ezekiel ang mga kapitulo traynta’y-otso ug traynta’y-nuwebe, diin iyang gihisgutan si Gog ug Magog ingon nga mga simbolo sa panaghiusa sa katawhan nga anaa sa gawas sa piniling katawhan sa tugon sa Dios. Sa kapitulo kuwarenta, ang katawhan sa tugon nga gihisgutan sa kapitulo traynta’y-siyete gilarawan ingon nga usa ka templo nga nagapuno sa tibuok yuta. Ang mga kapitulo traynta’y-otso hangtod kuwarenta nagrepresentar sa pagbangon sa katawhan sa tugon sa Dios sa kaulahian nga mga adlaw, sumala sa gihulagway sa mga numero 38 ug 40.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.