We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.
Gikonsiderar nato ang tugon ni Abram, ug wala pa nato hisguti ang bahin sa tagna ni Abram nga adunay diretso nga kalambigitan sa mga pangbukas nga bersikulo sa basahon ni Joel. Ang tagna ni Abram mahitungod sa 400 ka tuig nga pagkaulipon, inubanan sa 430 ka tuig ni Pablo, nagmugna sa propetikong estruktura nga nagatakdo sa 1290 ka tuig sa Daniel 12:11. Ang 1290 ka tuig nga tagna sa bersikulo onse mao ang omega nga propetikong panahon sa 430 ka tuig nga linya ni Abram ug ni Pablo. Kining kamatuoran usa ka bahin sa gipadayag sa ulahing mga adlaw nga nagabulag sa manggialamon ug sa mga dautan.
Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.
Nalambigit sa omega nga tagna sa 430 ka tuig ang simbolo sa “upat ka kaliwatan,” nga nagtimaan sa usa ka yugto sa panahon sa pagsulay alang sa nasud nga nagkupot sa pinili nga katawhan sa Dios diha sa pagkaulipon. Alang kang Moises kini mao ang Ehipto; alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga nagaawit sa awit ni Moises, kini mao ang kasaysayan sa Estados Unidos gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Domingo. Ang Estados Unidos, nga gihulagway ingon nga “mananap sa yuta” diha sa Pinadayag 13, nagsugod ingon nga nating karnero ug matapos nga nagasulti ingon nga usa ka dragon. Si Jose, usa ka simbolo sa Nating Karnero, nagrepresentar sa panahon sa relatibong kalinaw sa Ehipto, hangtod nga may usa ka bag-ong Paraon ug nagsugod ang pagkaulipon. Busa, ang nasud nga pagahukman sa ikaupat nga kaliwatan, nga alang kang Moises mao ang Ehipto, mao ang Estados Unidos. Ang salin pagahukman sa balaod sa Domingo, sumala sa gihulagway sa mga hampak nga miabut sa ilang katapusan alang sa mga Hebreohanon pinaagi sa dugo diha sa ilang haligi sa pultahan, ug sa human niana alang sa nasud sa Ehipto didto sa Mapulang Dagat. Si Jose ug si Moises nagrepresentar sa usa ka maayong Paraon ug usa ka dautang Paraon, nga alang sa Estados Unidos mao una ang nating karnero, ug unya ang dragon.
Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.
Ang tagna ni Abram mahitungod sa paghukom sa ikaupat nga kaliwatan naglakip sa kamatuoran nga ang pagtak-op sa panahon sa pagsulay progresibo, kay sulod sa katumanan ni Moises sa tagna ni Abram, dili lamang nga ang panahon sa pagsulay natak-op alang sa Ehipto, kondili may nahibilin pa gihapong panahon alang sa mga Amorihanon sa pagpunô sa ilang kopa sa panahon sa pagsulay—human mapunô sa Ehipto ang ila. Ang Dagat nga Mapula alang sa Ehipto mao ang balaod sa Dominggo alang sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug unya “ang matag usa pa nga nasud sa kalibotan” “mosunod sa ehemplo” sa Tinipong Bansa sa Amerika, ingon sa girepresentahan sa mga Amorihanon human sa pagtak-op sa panahon sa pagsulay sa Ehipto.
The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.
Ang mga Amorihanon mao ang usa sa napulo ka mga tribo nga nag-ila sa kalibotan gikan sa suba sa Ehipto ngadto sa suba sa Babilonia, diha sa tugon ni Abram, ug busa ang mga Amorihanon nagrepresentar sa mga nasod sa kalibotan, nga nagatapos sa ilang tagsatagsa ka panahon sa pagsulay ingon nga mga nasod, human sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Ang mga Amorihanon mao ang biblikanhong simbolo sa paghukom nga nagatapos ibabaw sa kalibotan, ug kini mahitabo sa ikatulo ug ikaupat nga kaliwatan. Ang Dagat nga Mapula mao ang simbolo sa pagtapos sa panahon sa pagsulay alang sa Estados Unidos, ug ang mga Amorihanon nagrepresentar sa mga nasod nga sa hinay-hinay nagatapos sa ilang panahon sa pagsulay hangtod nga ang panahon sa pagsulay sa tawo matapos. Busa, ang mga Amorihanon mao ang simbolo sa yugto sa krisis sa balaod sa Domingo gikan sa Dagat nga Mapula ngadto sa kaluwasan pinaagi sa hangin sa sidlakan, sa dihang ang dalan sa kaluwasan maablihan alang sa katawhan sa Dios.
But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.
Apan ang tagna ni Abram dili lamang naghisgot sa ikaupat nga kaliwatan diha sa pagtan-aw sa Estados Unidos ingon nga Egipto, ug sa kalibotan ingon nga mga Amorihanon, kondili labi pang importante nga ibutang niini ang kaliwatan sa katawhan sa Dios nga mitabok sa Mapulang Dagat ingon nga usa ka “ikaupat nga kaliwatan.” Sa dihang atong halukayon pag-usab ang mahimo natong halukayon gikan sa pagsabot sa “upat ka kaliwatan” diha sa unang lakang ni Abram sa tulo ka mga lakang, atong hisgotan ang ikaduhang ug ikatulong mga lakang sa tugon ni Abraham. Ang ikaduhang lakang mao ang kapitulo disesiete, ug ang ikatulong lakang mao siyempre—ang kapitulo baynte-dos.
In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.
Sa Daniel kapitulo dose, tulo ka mga panahon sa tagna ang giila, ug silang tanan nagrepresentar sa panahon sa tagna nga miundang niadtong 1844. Kining tulo ka mga panahon gibuksan sa ulahing mga adlaw, ug kining tulo ka mga panahon nagrepresentar sa pagdugang sa kahibalo nga moabut sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Si Cristo ingon nga tawo nga nabistihan ug lino, nagbutang sa una sa tulo ka mga panahon sa tagna sa bersikulo siyete, ug sa pagbuhat niini, Iyang gipahiuyon ang Iyang kaugalingon sa manulonda sa Pinadayag napulo, nga nagatindog dili ibabaw sa tubig, kondili ibabaw sa yuta ug sa dagat.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.
Ug ang manulonda nga akong nakita nga nagtindog ibabaw sa dagat ug ibabaw sa yuta mipataas sa iyang kamot ngadto sa langit, Ug nanumpa pinaagi kaniya nga nagabuhi sa walay katapusan hangtod sa walay katapusan, nga mao ang nagbuhat sa langit, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa yuta, ug sa mga butang nga anaa niana, ug sa dagat, ug sa mga butang nga anaa niana, nga wala nay panahon. Pinadayag 10:5, 6.
In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.
Sa bersikulo siyete sa kapitulo dose, ang tawo nga nagbisti ug lino nanumpa usab pinaagi Kaniya nga buhi hangtod sa kahangturan.
And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.
Ug nadungog ko ang tawo nga binihisan ug lino, nga diha sa ibabaw sa katubigan sa suba; ug sa dihang gibayaw niya ang iyang too nga kamot ug ang iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay katapusan, nga kini molungtad sulod sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon; ug sa dihang matuman na niya ang pagkatibulaag sa gahum sa balaang katawhan, kining tanan nga mga butang mahuman. Daniel 12:7.
We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.
Gipahibaloan kita pinaagi sa inspirasyon nga ang maong linya sa tagna nga anaa sa basahon ni Daniel ginapadayon sa basahon sa Pinadayag, ug ang pagsabot sa mga Millerita mao nga kining duha ka mga paghulagway mga magkatakdo nga mga kapitulo bahin kang Cristo. Si Cristo ingon nga Manulonda nga may gamayng basahon, nga nagaila sa katapusan sa paggamit sa matagnaong panahon niadtong 1844 diha sa basahon sa Pinadayag, ug si Cristo ingon nga Tawo nga sinul-oban ug lino diha sa basahon ni Daniel, nga nagaila nga sa dihang moabot ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang tanang mga katingalahan sa katapusang panan-awon ni Daniel mamahuman na. Sulod nianang balaang kasaysayan, nga nag-una ug moabut sa kinatumyan diha sa balaod sa Domingo, ang katawohan sa Dios pagapatibulaagon sulod sa usa ka panahon nga gilarawan pinaagi sa simbolo sa 1260. Ang panahon sa pagkatibulaag nga nag-una sa balaod sa Domingo gipadayag diha sa Pinadayag kapitulo onse diin si Moises ug Elias gipamatay ug nahigda nga patay sa dalan sulod sa tulo ug tunga ka adlaw, nga usa ka simbolo sa 1260.
In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.
Sa bersikulo pito, gipaila sa tawo nga nagbisti og lino nga sa dihang mahuman na ang pagsabwag sa gahom sa balaang katawhan sulod sa tulo ug tunga ka adlaw, ang mga “katingalahan” nga moabot sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw mahuman na. Gitapos nato ang miaging artikulo uban sa komentaryo ni Sister White bahin sa Zacarias kapitulo tres. Ang unang tudling-pulong nagaingon, “Ang panan-awon ni Zacarias mahitungod kang Josue ug sa Manulonda magamit uban sa talagsaong kalig-on sa kasinatian sa katawhan sa Dios diha sa panapos nga mga talan-awon sa dakung adlaw sa pagtabon-sa-sala.” Sa maong kapitulo, ug sa giinspirar nga komentaryo ni Sister White mahitungod sa maong kapitulo, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang mga “lalaki nga kahibudngan.” Ang mga “katingalahan” sa katapusang panan-awon ni Daniel nga matuman pinaagi sa balaod sa Dominggo mao ang mga “katingalahan” nga may kalabutan sa pagpatik sa katawhan sa Dios.
Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.
Ang ikanapulog-duha nga kapitulo sa Daniel naghatag sa kahayag nga nagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo sa ulahing mga adlaw. Kana nga kahayag girepresentahan sa tulo ka mga panahong matagnaon, nga kining tanan giila ug gitukod ingon nga kamatuoran sa kasaysayan sa mga Millerita. Ang tulo ka mga yugto gipresentar diha sa tulo ka mga bersikulo ug maoy tulo ka mga haligi nga nagpatindog sa estruktura sa kamatuoran. Ang estruktura sa kamatuoran gisuportahan pinaagi sa tulo ka lakang nga proseso. Kana nga proseso nga tulo ka lakang, girepresentahan sulod sa hugpong sa siyam ka mga bersikulo (4–12), pinaagi sa tulo ka mga bersikulo nga nagpresentar sa matagnaong panahon. Kining tulo ka mga panahong matagnaon, sa dihang duolon gikan sa saliganang pagsabot sa mga Millerita, nagpatungha ug tulo ka simbolikong mga yugto nga gihubit uyon sa pagsabot sa mga Millerita, apan wala magamit ang elemento sa panahon.
The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.
Ang tulo ka mga yugto nahimutang sulod mismo sa maong teksto sa Kasulatan nga naghubit sa “proseso sa propesiya nga pinatikan—ug unya gibuksan pag-usab,” lakip ang klasikal nga biblikanhong paghulagway sa tulo ka pilo nga proseso sa pagsulay. Ang siyam ka bersikulo nga nagsugod sa pagsugo kang Daniel sa pagpatik sa iyang basahon mao gayud ang mga bersikulo diin gipadayag ang tulo ka mga yugto, ug sulod niadtong siyam ka mga bersikulo ang proseso sa paghinlo nga matuman sa dihang ang kamatuoran mabuksan pag-usab gipahayag ingon nga “hinloan, gipaputi ug gisulayan.” Ang tulo ka mga yugto sa tulo ka mga bersikulo mao ang pagdugang sa kahibalo, sa panahon sa katapusan, sa ulahing mga adlaw, nga nagrepresentar sa katapusang proseso sa pagsulay ug pagpatik sa katawhan sa tugon sa Dios. Kana nga kasaysayan mao ang dapit diin gipadayag ang simbolikong “mga katingalahan” nga mahitabo sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Palihug basaha pag-usab kining parapo.
The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.
Ang tulo ka mga yugto, diha sa tulo ka mga bersikulo sa sipi nga adunay siyam ka mga bersikulo, nagrepresentar sa kinatumyan sa basahon ni Daniel, ug ang kinatumyan nga girepresentar didto mao ang kinatumyan sa sulodnong linya sa tagna; kini mao ang sugilanon kon giunsa ang usa ka bato “naputol” gikan sa usa ka bukid, nga walay mga kamot, nga mao ang sugilanon sa salin. Kining sulodnong linya girepresentar diha sa mga kapitulo napulo ug dose, ug ang kinatumyan sa gawasnong linya sa tagna anaa sa panapos nga mga bersikulo sa kapitulo onse, ug sa unang pipila ka mga bersikulo sa Daniel dose.
Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.
Kadtong tulo ka mga yugto mao usab ang kinatumyan sa mga panan-awon sa pamatuod sa mga suba sa Ulai ug Hiddekel, ug ang tulo ka mga bersikulo naglangkob ug usa ka propetikong yugto nga nagrepresentar sa kinatumyang katumanan sa propesiya sa panahon sa pakigsaad nga naghatag kang Abram ug kang Pablo ingon nga mga saksi. Si Jesus, ingon nga ang Tawo nga sinul-oban ug lino, anaa sa bersikulo siete, nga nagalakaw ibabaw sa tubig. Sa bersikulo onse, duha ka mga tingog, nga mao usab ang tingog ni Cristo, si Abram ug si Pablo, nagatindog aron sa pagpamatuod. Sa bersikulo dose, ang kasaysayan sa pagpatik sa katawohan sa Dios girepresentar, kay ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mga ulay man, ug ang mga ulay nagaagian ang sambingay sa napulo ka mga ulay, ug ang panalangin sa bersikulo dose anaa ibabaw niadtong mga nagahulat. Kadtong mga nagahulat diha sa sambingay, ug nga “bulahan,” mao kadtong makadawat sa bisti nga nagtugot kanila sa pagsulod ngadto sa kasal, sa dihang ang pultahan pagasirhan na.
In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.
Sa bersikulo siyete, si Jesus naglakaw ibabaw sa tubig, nga nagpatungha ug kahadlok, apan si Pedro nagtinguha sa pagtuo ug misugod sa paglakaw ug sa paghatag ug himaya sa Dios; apan si Pedro sagad usa ka simbolo sa duha ka hut-ong, ug ang himaya mitalikod pag-usab ngadto sa kahadlok, sa dihang miabut ang iyang takna sa paghukom. Ang unang yugto nga nahimutang diha sa bersikulo siyete nagrepresentar sa mensahe sa unang manulonda. Si Jesus atua ibabaw sa mga tubig, usa ka simbolo sa kahadlok ug sa unang manulonda. Unya si Jesus nagtimailhan sa usa ka yugto diin Iyang pagahimayaon ang Iyang katawhan sa dili pa ang paghukom sa balaod sa Domingo. Ang tanang tulo ka mga elemento sa tulo ka mga manulonda anaa sulod sa bersikulo siyete, kay ang bersikulo siyete mao ang una sa tulo ka mga bersikulo nga nagrepresentar sa tulo ka mga manulonda.
Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”
Ang bersikulo onse naghatag ug usa ka “pagdoble” pinaagi sa iyang omega nga pagpamatuod ngadto sa alpha nga mga tingog ni Abram ug ni Pablo. Ang ilang “doble” nga mga tingog naghiusa aron ipadayag ang tagna sa panahon sa tugon, ug ang bersikulo onse nagtuman sa tagna ingon nga ang omega, pinaagi sa pag-ila sa matagnaong yugto sa panahon nga matapos sa pagkapukan sa Babilonia niadtong 1798, ug busa nagatipo sa pagkapukan sa Babilonia sa dihang si Miguel motindog sa kaulahiang mga adlaw. Sa bersikulo onse aduna kitay pagdoble sa mga manalagna, ug usa ka yugto sa panahon nga nagrepresentar sa duha ka pagkapukan sa Babilonia, sa ingon nagrepresentar sa mensahe sa ikaduhang manulonda nga nagpahibalo nga, “Napukan na, napukan na ang Babilonia.”
Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.
Ang bersikulo siyete mao ang mensahe sa unang manolunda, ug ang bersikulo onse mao ang mensahe sa ikaduhang manolunda, ug ang bersikulo dose, nga mao ang Daniel 12*12 o Daniel 144, mahitungod sa pagkalahi tali sa mga manggialamon ug mga buang, nga matuman sulod sa proseso sa paghukom nga matapos pinaagi sa pagpadayag sa kinaiya diha sa krisis sa paghukom. Ang bersikulo dose mao ang mensahe sa ikatulong manolunda nga nag-ila kon giunsa pagbahin ang kalibotan ngadto sa duha ka hut-ong, ug ang katugbang sa panggawas nga paghulagway sa ikatulong manolunda nianang maong pagbahin, mao ang sulodnong pagbahin sa ikatulong manolunda nga girepresentahan diha sa bersikulo dose. Ang bersikulo siyete, onse, ug dose mao ang mensahe sa tulo ka mga manolunda, ug ang mga bersikulo mao ang kahayag nga giabrihan sa ulahing mga adlaw. Ang pag-abli niining tulo ka mga bersikulo sa ulahing mga adlaw nagahan-ay subay sa Pinadayag kapitulo 10.
Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.
Si Cristo ingon sa gamhanang manolunda, ingon man ang Leon sa banay ni Juda sa kapitulo napulo, misinggit ingon sa usa ka “leon,” ug ang Iyang pagngulob mipagula ug pito ka mga dalugdog nga gitimrihan, sama sa Daniel kapitulo napulo. Kini mga managsama nga mga teksto. Tungod niini nga hinungdan, ang tulo ka mga yugto sa kapitulo dose maoy usab ang pito ka mga dalugdog sa Pinadayag napulo.
The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.
Ang “pito ka mga dalugdog” yano lamang nga laing pagpamulong kang Cristo ingon nga Alpha ug Omega, kay ang pangunang simbolismo sa “pito ka mga dalugdog” mao nga kini nagrepresentar sa usa ka “paglaraw sa mga hitabo” nga nahitabo sukad sa 1798 hangtod sa 1844 nga pag-usab pagabalikon diha sa “umaabot nga mga hitabo” nga “igapadayag sumala sa ilang pagkasunod-sunod” diha sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Busa, ang “pito ka mga dalugdog” maoy simbolo sa Alpha ug Omega; nga mao usab ang sinugdan ug ang katapusan; ang nahauna ug ang naulahi, ang patukoranan ug ang templo; ang pamag-ang nga bato ug ang ulohang bato—ang pito ka mga dalugdog.
The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.
Ang kahayag sa tulo ka simbolikong mga yugto sa Daniel dose kinahanglan mahiuyon sa kahayag sa pito ka mga dalugdog, kay sila mao ang managsama nga linya sa panagna. Sa nahaunang yugto si Cristo nagbayaw sa duha ka mga kamot ngadto sa langit, maingon sa Iyang pagbuhat sa usa ka kamot sa Pinadayag napulo. Sa Pinadayag napulo, ang Iyang kamot nahimong simbolo sa katapusan sa pagpadapat sa panagnaong panahon, nga nagtimaan sa pagbalhin gikan sa mga panagnaong yugto sa panahon ngadto lamang sa mga panagnaong yugto. Kadtong pagbalhin sa mahinungdanong lagda sa panagna nga gigamit sa mga Millerita, gihulagway pinaagi sa dakong pagbalhin gikan sa literal ngadto sa espirituwal sa panahon ni Cristo.
The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.
Ang apostol nga si Pablo gipatindog aron sa pagpalig-on sa dakong mahimoonong lagda nga nalangkit sa mahimoonong linya sa usa ka piniling katawhan. Sa sinugdanan gayod sa espirituhanong Israel, usa ka dakong mahimoonong lagda ang gitukod nga nagpasabot pag-usab sa mismong tugon mismo. Sukad niadto, ang pagka-anak ni Abraham nahimo nang pagka-anak ni Abraham pinaagi sa pagtuo, dili pinaagi sa dugo. Kining mahimoonong baruganan gipahimutang sa panguna pinaagi sa sinulat ni Pablo, nga niining bahina naglarawan kang Cristo diha sa Pinadayag kapitulo 10, nga nag-usab ug nagtapos sa mahimoonong paggamit sa panahon niadtong 1844.
The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.
Ang tugon uban sa katawhan gihulagway pinaagi sa balangaw, ug ang Arka ni Noe nagrepresentar sa usa ka yugto sa panahon, sa wala pa ug sa human sa lunop, sa dihang walay tin-awng giila nga piniling katawhan. Ang pagtawag kang Abraham nagrepresentar sa usa ka dako ug mahinungdanong kausaban sa propetikong relasyon sa Dios uban sa katawhan. Ang tugon nga gihimo kang Abraham nagrepresentar sa usa ka dakong pagbalhin sa linya sa kasaysayan sa tugon, ug sa pagbuhat niini, kini naghulagway sa dakong pagbalhin gikan sa literal ngadto sa espirituwal sa mga adlaw ni Pablo, ug gikan sa aplikasyon sa panahon ngadto sa walay aplikasyon sa panahon niadtong 1844.
The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”
Ang unang dakong pagbalhin sa pakigsaad sa Dios uban sa katawhan mao ang Tanaman, ug ang dayag nga kausaban mao ang mga pagdili mahitungod sa kahoy sa kinabuhi, ug kini usab nagmugna ug kausaban sa panapton, gikan sa espirituwal nga kahayag ngadto sa tinuod nga panit sa nating karnero. Ang sunod nga dakong pagbalhin sa kasaysayan sa pakigsaad mao ang lunop, nga girepresentahan ni Noe, maingon usab kang Adan sa nahaunang dakong pagbalhin sa pakigsaad. Unya ang pagbalhin ngadto sa usa ka piniling katawhan uban kang Abram, nga miabot ngadto kang Moises, kinsa nagpaila sa mga propetikanhong prinsipyo nga ang usa ka adlaw nagrepresentar sa usa ka tuig. Kana nga prinsipyo balido hangtod sa 1844, sa dihang adunay laing dakong pagbalhin sa pakigsaad. Sa dagkong mga kapanahonan sa kasaysayan sa pakigsaad, kanunay adunay dakong pagbalhin sa usa ka prinsipyo sa propetikanhong Pulong sa Dios. Kana nga pagbalhin sa panahon sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao nga ang Alpha Omega mao ang Kamatuoran. Ang Alpha ug Omega mao ang prinsipyo nga ang katapusan kanunay gihulagway pinaagi sa sinugdanan diha sa Pulong sa Dios. Nahigot sa maong prinsipyo sa Alpha ug Omega ang tulo-ka-bahin nga estruktura sa Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran.”
The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.
Ang dakong pagbalhin sa panagna sa sulod sa kasaysayan sa salin diretso nga girepresentahan sa matag usa sa dagkong mga kasaysayan sa tugon, ug ingon man usab sa ubang mga linya sa kamatuoran. Ang “yawi” nga gibutang kang Eliakim sa Isaias 22:22 mao ra gihapon ang mao nga yawi nga gihatag kang Pedro didto sa Panium sa Mateo 16. Kana nga yawi gihatag sa iglesya sa Filadelfia, ug si William Miller mao ang gihatagan sa yawi nga nagtugot kaniya sa pagkonektar sa mismong adlaw-alang-sa-usa-ka-tuig nga prinsipyo nga natala ni Moises sa panahon sa kasaysayan ni Moises, nga nagtimaan sa daan sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang pagkonektar ni Miller sa panagna ni Moises girepresentahan sa pagkonektar ni Pablo sa panagna ni Abram. Ug ngano man nga dili si Miller mokonektar kang Moises, nga ang kaluwasan ni Moises sulod sa usa ka arka mikonektar sa kaluwasan ni Noe sulod sa usa ka arka aron ihigot ang duruha ka mga tugon. Ang mga pagbalhin sa paggamit sa panagna nga nagsugod sa Eden nagailhan nga ang usa ka dakong pagpadayag sa kahayag sa panagna nailhan sa kasaysayan sa katapusang katawohan sa tugon—ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Nagapanindog ako nga ang dakong pagbalhin sa panagna girepresentahan pinaagi sa pito ka mga dalogdog, nga direktang konektado sa tulo ka mga kapanahonan sa Daniel kapitulo 12 ug kini mailhan lamang sa dihang ipadapat ang mga prinsipyo sa alpha ug omega diha sa usa ka linya ibabaw sa linya nga paggamit nga nagatindog ibabaw sa tulo-ka-lakang nga estruktura sa kamatuoran.
In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.
Sa mga bersikulo nga diha-diha’y nag-una sa pagpahibalo nga “ang panahon wala na,” gipaila ni Cristo ang pito ka mga dalugdog, nga, sama sa mga kamatuoran sa Daniel dose—gitimrihan. Ang konteksto sa tawo nga nagbisti ug lino nga nagbayaw sa iyang duha ka mga kamot diha sa kapitulo dose mao ang pag-abli sa basahon ni Daniel, ug ang konteksto ni Cristo nga Leon diha sa Pinadayag napulo mao ang pagtimbri sa pito ka mga dalugdog. Gihan-ay ni Sister White ang pagtimbri sa pito ka mga dalugdog uban sa pagtimbri sa basahon ni Daniel.
“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“Human niini nga pito ka mga dalugdog mipagula sa ilang mga tingog, ang sugo miabot kang Juan sama kang Daniel mahitungod sa gamayng basahon: ‘Silyohi ang mga butang nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog.’ Kini may kalabutan sa umaabot nga mga hitabo nga igapadayag diha sa ilang pagkasunod-sunod.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.
Ang pito ka dalugdog gihubit pinaagi sa Pinadayag 10 ug sa Espiritu sa Tagna, ug pinaagi sa kasaysayan sa mga Millerite gikan sa 1840 hangtod sa 1844, nga gisubli sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa maong kapitulo usab kini nagaingon, “Ang pinasahi nga kahayag nga gihatag kang Juan nga gipahayag diha sa pito ka dalugdog maoy usa ka paghulagway sa mga hitabo nga mahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda. Dili labing maayo alang sa katawhan nga mahibalo niining mga butanga, kay ang ilang pagtuo kinahanglan gayud pagasulayan. Sa kahikayan sa Dios ang labing kahibulongan ug mas abante nga mga kamatuoran igamantala.” Ang mga Millerite wala makasabot nga sila maga-atubang sa duha ka mga kapakyasan sa gilaoman, kay ang ilang kakulang sa pagsabot gituyo aron pagsulayan sila. Ang mga Millerite wala magdahom sa bisan unsang “mas abante nga mga kamatuoran,” sa ato pa, wala sila magpaabut sa bisan unsang “dagkong mga pagbalhin sa tagna” diha sa kasaysayan sa tugon.
Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.
Bisan pa nga “dili labing maayo alang sa” katawhan nga Millerite “ang pagkahibalo niining mga butanga,” ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gisulayan pinaagi sa maong kasaysayan, apan dili tungod sa walay-daotang pagsayop sa pagsabot sa kasaysayan, kondili tungod sa dili pagsabot sa usa ka kasaysayan nga gikinahanglan ninyong mahibal-an. Mao kini ang mao rang pagsulay, apan binaliktad lamang. Si Juan diha sa Pinadayag napulo, una sa tanan, nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ikaduha lamang, sa kalihukang Millerite sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda. Kini maila kon makita ninyo nga si Juan gipahibalo daan, sa wala pa niya kaona ang gamayng basahon, nga kini mahimong tam-is ug unya mapait. Dili labing maayo alang sa mga Millerite ang pagkahibalo kon unsay gipasabot niana, apan si Juan nagrepresentar sa usa ka katawhan nga nasayod nang daan kon unsay mahitabo sa dihang gikaon sa mga Millerite ang gamayng basahon.
And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.
Ug miadto ako sa manulonda, ug miingon kaniya, Ihatag kanako ang gamayng basahon. Ug siya miingon kanako, Kuhaa kini, ug kaona kini; ug kini magapapait sa imong tiyan, apan sa imong baba matam-is kini sama sa dugos. Ug gikuha ko ang gamayng basahon gikan sa kamot sa manulonda, ug gikaon ko kini; ug sa akong baba matam-is kini sama sa dugos: ug sa diha nga nakaon ko na kini, mipait ang akong tiyan. Pinadayag 10:9, 10.
John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.
Si Juan gisultihan nang daan mahitungod sa mapait‑matam-is nga kasinatian gikan sa 1840 hangtod sa 1844, ang kasaysayan nga gilarawan sa kapitulo napulo. Kana nga kasinatian, nga matin-aw kaayo nga gihulagway sa bersikulo nuebe ug napulo, tin-aw usab nga giila sa mga bersikulo dos hangtod upat.
And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.
Ug sa iyang kamot may usa ka gamayng basahon nga inablihan; ug gibutang niya ang iyang too nga tiil ibabaw sa dagat, ug ang iyang wala nga tiil ibabaw sa yuta, Ug misinggit sa makusog nga tingog, ingon sa diha nga ang usa ka leon mangulob: ug sa nakasinggit na siya, ang pito ka mga dalugdog mipatingog sa ilang mga tingog. Ug sa nakapatingog na ang pito ka mga dalugdog sa ilang mga tingog, hapit na unta ako mosulat: ug nakadungog ako ug usa ka tingog gikan sa langit nga nagaingon kanako, Timrii ang mga butang nga gipamulong sa pito ka mga dalugdog, ug ayaw kini isulat. Pinadayag 10:2–4.
The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.
Ang “pito ka dalugdog” nagrepresentar sa “usa ka paglatid sa mga hitabo” nga mahitabo ilalom sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, ug usab sa “umalagabot nga mga hitabo nga igapadayag sa ilang han-ay.” Ang “pito ka dalugdog” nagrepresentar sa kamatuoran nga ang kasaysayan sa mga Millerite gisubli sa kasaysayan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, ug ang mga kamatuoran nga giablihan sa panahon sa katapusan sukad sa 1798 ug padayon, nagrepresentar sa usa ka pag-abli sa kamatuoran sa ulahing mga adlaw sa katawhan sa Dios. Si Jesus diha sa Pinadayag napulo, nahiuyon kang Jesus diha sa Daniel dose. Sa duha ka mga pahayag ang pagsilyo ug pag-abli sa kamatuoran sa pagsulay sa ulahing mga adlaw gipadayag.
Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.
Ang uban tingali mangatarongan nga si Jesus maoy nagsulti sa bersikulo pito, apan nga si Gabriel maoy nagsulti kang Daniel sa mga bersikulo onse ug dose; apan masabtan usab kini nga si Jesus maoy nagsulti sa tanang tulo ka mga pahayag. Bisan hain sa maong pangutana, ang tingog ni Cristo mao ang nagsulti pinaagi kang Daniel, ug ang tulo ka mga matagnaong yugto sa kapitulo dose mao ang mga pulong ni Cristo, ug Iyang gipahimutang ang tulo ka mga yugto diha sa estruktura sa kamatuoran. Ang tanang tulo ka mga yugto gitimbrehan, nga naghimo kanila nga usa ka tulo-ka-bahin nga simbolo.
Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.
Ang bersikulo pito naghisgot sa pagkatapos sa mga katingalahan, nga nagaila sa katapusang buluhaton ni Cristo sa Labing Balaang Dapit samtang Iyang papason ang mga sala sa, ug timrihan ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang unang bersikulo nagaila sa “mga katingalahan” ug ang katapusan sa tulo ka mga bersikulo usab nagaila sa “mga katingalahan” ingon nga sila nga mga bulahan tungod sa ilang paghulat ug pag-agi sa usa ka unang kapakyasan. Ang yugto sa taliwala nagaila sa pagsukol sa katawhan panahon sa krisis sa balaod sa Dominggo, samtang nagaila usab sa yugto nga nagdala ngadto sa balaod sa Dominggo ingon nga usa ka panahon sa pagpangandam alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang tanang mga bersikulo direkta nga nagaila sa “mahitabo” sa katawohan ni Daniel “sa ulahing mga adlaw.” Ang tulo ka mga bersikulo tanan naghisgot sa tema sa paghinlo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang unang yugto nahiuyon sa ikatulong yugto ug ang yugto sa taliwala nagrepresentar sa pagsukol sa tibuok kalibotan samtang sila nagalakaw paingon sa Armagedon.
If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.
Kon kon kana nga tulo ka mga yugto mao usab ang pito ka mga dalugdog, nan ang tulo ka mga bersikulo kinahanglan mag-ila sa “umaabot nga mga hitabo, nga igapadayag sa ilang kahusay,” ug kadtong “umaabot nga mga hitabo” mahiuyon sa “paglaraw sa mga hitabo nga nahitabo ilalom sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda” gikan sa 1840 ngadto sa 1844. Adunay pipila ka mga kamatuoran nga gidawat niini nga kalihokan nga tin-awng lahi gikan sa pagsabot sa mga pioneer, apan kining tanang mga kamatuoran nagkauyon sa pagsabot sa mga pioneer. Aduna nay dakong pagbalhin sa profesiya gikan sa mga Millerite hangtod karon. Ang prinsipyo sa usa ka adlaw alang sa usa ka tuig mao ang klasikong pananglitan, apan aduna pay uban. Usa ka pananglitan sa dakong pagbalhin sa profesiya girepresentahan diha sa kalambigitan sa pito ka mga dalugdog.
After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.
Human sa gisultihan si Juan sa katapusang bersikulo sa kapitulo napulo nga kinahanglan siya magpanagna pag-usab, sa ingon naghatag og paghatag gibug-aton nga ang kasaysayan sa kapitulo napulo nagrepresentar sa duha, sa kalihokan sa mga Millerite ug sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, gihatagan siya og usa ka tukod nga igsusukod sa templo, apan gisugo siya nga biyaan ang hawanan sa gawas.
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.
Ug gihatagan ako ug usa ka bagakay nga sama sa usa ka sungkod; ug ang manulonda mitindog, nga nagaingon, Tindog, ug sukda ang templo sa Dios, ug ang halaran, ug sila nga nanagsimba didto. Apan ang sawang nga anaa sa gawas sa templo, biyaa kini, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Hentil: ug ang balaang siyudad ilang pagatamakan sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:1, 2.
When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.
Sa dihang gisukod ang templo sa panahon human sa 1844, gisugo si Juan nga biyaan ang mga Gentil nga gihulagway ingon nga hawanan sa gawas. Kini nga hulagway sa 1844 nagtimaan nga ang Dios bag-o pa lamang nagpili ug usa ka bag-ong pangasaw-onon sa tugon, ug unya gihimo ang usa ka kalainan tali sa Iyang pangasaw-onon ug sa hawanan. Si Sister White matin-aw nga nag-ingon nga ang hawanan nagrepresentar sa mga Gentil ug ang templo mao ang piniling katawhan sa Dios; basaha lamang ang kapitulo, “The Outer Court,” sa The Desire of Ages.
John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.
Si Juan naghulagway sa mga Millerita, nga bag-o pa nahimong piniling katawhan sa Dios niadtong 1844. Usa ka kalainan ang gibutang tali sa mga Millerita, nga bag-o pa nakaagi sa mapait-matam-is nga mensahe, ug sa nahibiling bahin sa kalibutang nagaangkon nga Kristohanon, nga gihulagway ingon nga mga Gentil.
The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.
Ang patukoranan gitukod sukad sa 1840 hangtod sa unang kapakyasan sa pagpaabot, ug ang templo nahuman sa panahon sa pagpahibalo sa Tingog sa Tunga-tungang Gabii. Unya miabot ang dakong kapakyasan sa pagpaabot ug si Juan gisugo sa pagbangon ug pagsukod, apan pasagdan ang mga Hentil. Si Juan naghulagway sa pag-abli sa paghukom, ug tungod niini ang inspirasyon naggamit sa pagsukod ni Juan diha sa mga bersikulo ingon nga simbolo sa imbestigatibong paghukom. Ang ato lamang gikapahimutang bahin kang Juan ingon nga simbolo sa pagsukod nahiuyon sa kasagarang Adventistang pagsabot, apan niining kalihokana, may dakong pagbalhin sa pagsabot sa maong simbolo.
In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.
Sa pagkauyon sa pagsabot sa mga Millerite, among nakita nga sulod sa kasaysayan sa mga Millerite, ingon sa gihulagway ni Juan diha sa kapitulo diyes, anaa usab ang usa ka tagna mahitungod sa usa ka susamang kalihokan nga mahimong maoy usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Among naila nga kon kuhaon nimo ang mga sukod sa kasaysayan sa mga Millerite, ug biyaan ang panahon sa mga Gentil, makita mo ang templo gayod nga gisukod ni Juan.
We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”
Miduol kami aron makita ang usa ka 2520-ka-tuig nga tagna sa panahon nga natapos niadtong 1798 ug ang usa pa niadtong 1844, sa ingon nagpadayag sa usa ka kap-atan ug unom ka tuig nga yugto diin gitukod ni Cristo ang templo sa mga Millerite. Giila ni Juan ang hawanan ingon nga mga Hentil, ug adunay usa ka matagnaong “mga panahon sa mga Hentil.”
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa pinuti, ug dad-on nga mga binihag ngadto sa tanang mga nasod; ug ang Jerusalem pagatamakan sa mga Gentil, hangtud nga matuman ang mga panahon sa mga Gentil. Lucas 21:24.
The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.
Ang “mga panahon” sa mga Hentil anaa sa daghang porma, ug nagrepresentar sa duha ka yugto diin ang literal ug espirituwal nga Israel giyatakan paubos. Ang ulahi sa maong duha ka pagtamaktamak—ang paganismo nga gisundan sa kapapahan—natapos niadtong 1798. Bisan pa sa bisan unsay ikapangangkon, ang “mga panahon sa mga Hentil” natapos niadtong 1798, uban sa pag-abot sa unang manulonda. Si Juan kinahanglan magsugod sa pagsukod niadtong 1798, ug dili sa bisan unsang panahon sa wala pa kana. Siya gibutang diha sa kasaysayan sa 1844, busa ang pagbiya sa yugto nga natapos niadtong 1798 mao ang pagbiya sa hawanan sa sawang, ug sa pagbuhat niana imong gipadayag ang kap-atan ug unom ka tuig diin ang templo nga Millerita gipatindog sa Mensahero sa Pakigsaad. Daghang may kalabutan nga mga kamatuoran nagagikan niining paggamit, apan gigamit ko lamang kini ingon nga usa ka pananglitan sa kahayag nga lahi sa pagsabot sa mga payunir, apan kini nga kahayag wala magsupak sa orihinal nga mga kamatuoran, kondili dili na nagapadapat ug panahon.
That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.
Kadtong piho nga kamatuoran nailhan na sa wala pa ang 9/11, apan sa pagkatinuod napalig-on gayod kini pag-ayo human sa 9/11. Ang kamatuoran mahitungod kang Juan nga nagsukod sa templo dili mahimong ibulag gikan sa pito ka mga dalogdog, kay mao ra kini nga tudling. Anaa’y usa ka kamatuoran mahitungod sa pagpatuman sa pito ka mga dalogdog nga tinimrihan hangtod sa yugto diin ang “mga kahibulongan” sa Daniel kapitulo dose matuman. Ang pagpatuman sa “pito ka mga dalogdog” nga gibuksan human sa Hulyo 2023 hingpit nga nahiuyon, o mas maayo pa nga moingon ako, kini nagdugang sa tulo ka mga bersikulo sa Daniel dose sa usa ka halawom nga paagi.
Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.
Gigamit ni Sister White ang pulong complement, dili ang pulong compliment, aron ihulagway ang relasyon sa mga basahon sa Daniel ug Pinadayag. Ang complement, nga nagpasabot og “pagdala ngadto sa kahingpitan,” mao ang gibuhat niining duha ka manalagnang basahon alang sa usag usa. Ang pito ka mga dalugdog, sa dihang mabuklad sa Daniel kapitulo dose human sa Hulyo 2023, magdala sa mensahe diha niana ngadto sa kahingpitan. Ang nagabukas sa pito ka mga dalugdog mao ang prinsipyo sa alpha ug omega inubanan sa estruktura sa kamatuoran.
The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.
Ang mga “panahon” sa mga Gentil natuman niadtong 1798, ug nagrepresentar sa duha ka yugto sa 1260 ka tuig diin ang paganismo ug unya ang papalismo nagyatak sa balaang puloy-anan ug sa panon. Sa dihang atong sukdon ang templo, kinahanglan natong biyaan ang hawanan sa gawas, ug ang hawanan sa gawas molungtad ngadto sa 1798, apan human sa 1844, wala na ang panahon. Karon ang 1260 ka tuig yano na lamang nga nagrepresentar sa usa ka yugto sa panahon nga nag-ila sa kalainan tali sa templo ug sa hawanan sa gawas. Tungod niini, gikan sa Hulyo 18, 2020 ngadto sa Hulyo sa 2023 ang pagyatak nahingpit. Ang pagsukod sa templo karon, inubanan sa pito ka mga dalugdog nga nagrepresentar sa usa ka paglatid sa mga hitabo nga nahitabo ilalom sa mga mensahe sa nahauna ug ikaduhang mga manulonda, mao ang buluhaton nga gitugyan kang Juan. “Ang atong dakong buluhaton” mao ang “paghiusa” sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda, sa ingon nagaila sa usa ka propetikong buluhaton nga wala pa mahimo sa nangaging kasaysayan sa tugon, ug talagsaon kaayo nga ginabuhat bisan karon. Sa dihang atong biyaan ang hawanan sa gawas nga nagrepresentar sa mga panahon sa mga Gentil, atong gibiyaan ang 1260 ka tuig sa paglutos sa papado nga natapos sa panahon sa katapusan niadtong 1798.
The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”
Ang templo nga gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig sa kasaysayan sa mga Millerite nagaila sa usa ka templo nga gitukod sukad sa Hulyo sa 2023 hangtod sa dili pa ang balaod sa Domingo. Kana nga kasaysayan mao ang yugto sa pito ka dalugdog, “umaabot nga mga panghitabo,” nga “mangahisgutan sumala sa ilang pagkahan-ay,” dili nga mahimo lamang, kondili nga “mahimo gayud” kini.
When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.
Sa dihang atong ipahiusa ang kasaysayan sa unang manulonda uban sa ikaduha, atong makita nga ang kasaysayan nagsugod sa usa ka alpha nga kapakyasan ug natapos sa usa ka omega nga kapakyasan. Sa dihang atong ipahiuyon ang mga propetikong timaan sa dalan sa kasaysayan sa unang manulonda gikan sa 1840 hangtod sa Abril 19, 1844, uban sa mga timaan sa dalan sa ikaduhang manulonda nga miabot niadtong panahona ug mipadayon hangtod sa pag-abot sa ikatulo sa Oktubre 22, 1844—anaa kita’y duha ka mga yugto nga kapwa nagsugod ug natapos sa pag-abot sa usa ka manulonda. Ang kasaysayan gikan sa una ngadto sa ikaduha naghulagway sa kasaysayan gikan sa ikaduha ngadto sa ikatulo.
A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.
Usa ka propetikong pagpamatuod nga kini usa ka balidong pag-aplikar makita diha sa alpha ug omega sa maong pag-aplikar. Duha ka nagkaparalel nga mga linya nga giaplikar nga magkauban, ug ang sinugdanan ug ang katapusan sa maong duha ka linya, nagtimaan sa pag-abot sa usa ka manulonda. Unya sa dihang kini gihiusa, linya ibabaw sa linya, ngadto sa usa ka linya, ang sinugdanan nagtimaan sa unang kasagmuyo ug ang katapusan nagtimaan sa dakong kasagmuyo. Ang dugang pa nga pamatuod makita diha sa mga prinsipyo sa alpha ug omega nga nagtimaan sa katapusan ingon nga mas dako kay sa sinugdanan. Ang usa ka alpha nga kasagmuyo nga matapos sa dakong omega nga kasagmuyo nagtimaan sa gamay ug dako nga elemento sa alpha ug omega.
When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.
Sa diha nga magsugod kita sa Abril 19, 1844, (ang pag-abot sa ikaduhang manulonda nga nagadala ngadto sa pag-abot sa ikatulong manulonda sa Oktubre 22, 1844); ug dayon magsugod usab kita sa ikaduhang linya sa Agosto 11, 1840, nga matapos sa Abril 19, 1844, atong makita nga ang kapakyasan sa Abril 19, 1844 mao ang alpha ug omega sa linya nga matagnaon nga maporma pinaagi sa paghiusa sa matagnaong linya sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda.
At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.
Sa katapusan sa maong yugto, anaa ang pag-abot sa ikatulong manulunda uban sa ikaduhang manulunda, sa ingon nagtimaan sa 9/11, ug sa duruha ka mga tingog sa gamhanang manulunda sa Pinadayag kapitulo dieciocho. Ang duruha ka mga tingog mao ang mga mensahe sa ikaduhang manulunda ug sa ikatulong manulunda, ug kining duruha ka mga manulunda nagdapat sa usag usa niadtong Oktubre 22, 1844, ug nagtagbo sila pag-usab sa dihang ang duruha ka kasaysayan gidala paghiusa, linya ibabaw sa linya. Sa pagkadugtong niini nga paagi, sila nagrepresentar sa kasaysayan gikan sa unang kapakyasan ngadto sa dakong kapakyasan, ug ang timailhang dapit sa taliwala nianang kasaysayan sa panahon sa mga Millerita mao ang Exeter camp meeting diin ang duruha ka hut-ong sa mga magsisimba gipadayag, nga nagrepresentar sa pagsukol sa mga buang nga ulay sa sambingay, ug nag-ila sa timailhang dapit sa taliwala ingon nga pagsukol.
The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.
Ang pito ka dalugdog nagrepresentar sa kasaysayan sa mga mensahe sa nahaunang ug sa ikaduhang manulonda nga gihiusa, linya ibabaw sa linya, nga sa ingon nagpaila sa usa ka kasaysayan gikan sa unang kapakyasan sa pagpaabot ngadto sa dakong kapakyasan sa pagpaabot sa kasaysayan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Ang pagsabot sa unsay girepresentar niana nga kasaysayan sa paagi nga matagnaon nagkaangay sa hingpit gayud sa mensahe nga girepresentar diha sa Daniel dose ingon nga pinatikan hangtod sa panahon sa katapusan.
We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo, apan biyaan ko ang bahin sa katapusang panan-awon ni Daniel nga naghisgot lamang sa paghulagway ni Daniel sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Timan-i, sulod sa konteksto sa lagda sa unang paghisgot, nga sa bersikulo uno si Daniel anaa sa usa ka pundok nga nakasabut sa panan-awon. Ang unang butang nga gihisgotan sa panan-awon mao ang paghulagway kang Daniel ingon nga usa sa mga manggialamon nga nakasabut, ug ang katapusang siyam ka mga bersikulo tanan mahitungod sa mga manggialamon nga nakasabut sa ikakaluha ug duha ka adlaw.
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.
Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia may usa ka butang nga gipadayag kang Daniel, nga ginganlan og Belteshazzar; ug ang butang tinuod, apan ang gitakdang panahon taas; ug iyang nasabtan ang butang, ug may pagsabot siya sa panan-awon.
In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold
Niadtong mga adlawa ako si Daniel nagbalata sulod sa tulo ka bug-os nga semana. Wala ako mokaon ug lami nga tinapay, ni unod ni bino wala makasulod sa akong baba, ni wala usab ako magdihog sa akong kaugalingon bisan unsa, hangtod nga natuman ang tulo ka bug-os nga semana. Ug sa ikakaluhaan ug upat ka adlaw sa nahaunang bulan, sa diha nga didto ako sa daplin sa dakong suba, nga mao ang Hiddekel; unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw, ug ania karon
a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.
usa ka tawo nga sinul-oban ug lino, kansang hawak gibakus sa lunsayng bulawan sa Uphaz: Ang iyang lawas usab sama sa berilo, ug ang iyang nawong ingon sa dagway sa kilat, ug ang iyang mga mata sama sa mga suga sa kalayo, ug ang iyang mga bukton ug ang iyang mga tiil sama sa kolor sa pinasinaw nga tumbaga, ug ang tingog sa iyang mga pulong sama sa tingog sa usa ka panon.
And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.
Ug ako si Daniel lamang ang nakakita sa panan-awon; kay ang mga tawo nga uban kanako wala makakita sa panan-awon; apan usa ka dakong pagkurog miabut ibabaw kanila, maong nangalagiw sila aron manago sa ilang kaugalingon. Busa ako nahibilin nga mag-inusara, ug nakita ko kining dakong panan-awon, ug walay kusog nga nahibilin kanako; kay ang akong katahom sa sulod nako nahimong pagkadunot, ug wala na gayod akoy kusog nga nahabilin.
Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,
Apan nadungog ko ang tingog sa iyang mga pulong; ug sa pagkadungog ko sa tingog sa iyang mga pulong, unya nahulog ako sa halalum nga pagkatulog nga naghay-ad, ug ang akong nawong mitupong sa yuta. Ug, ania karon, may usa ka kamot nga mihikap kanako, nga mipatindog kanako ibabaw sa akong mga tuhod ug ibabaw sa mga palad sa akong mga kamot. Ug siya miingon kanako,
O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.
O Daniel, tawo nga labi ka hinigugma, sabta ang mga pulong nga akong isulti kanimo, ug tumindog nga matarong; kay kanimo ako karon gipadala.
And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,
Ug sa diha nga iyang gisulti kanako kini nga pulong, mitindog ako nga nagkurog. Unya miingon siya kanako,
Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.
Ayaw kahadlok, Daniel; kay sukad pa sa unang adlaw nga gitumong mo ang imong kasingkasing sa pagsabut ug sa pagpaubos sa imong kaugalingon sa atubangan sa imong Dios, ang imong mga pulong nadungog na, ug mianhi ako tungod sa imong mga pulong. Apan ang prinsipe sa gingharian sa Persia misukol kanako sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw; apan, tan-awa, si Miguel, usa sa mga pangulong prinsipe, mianhi sa pagtabang kanako; ug nagpabilin ako didto uban sa mga hari sa Persia.
Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.
Karon mianhi ako karon aron pasabton ikaw sa mahitabo sa imong katawohan sa ulahing mga adlaw; kay ang panan-awon alang pa sa daghang mga adlaw.
And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,
Ug sa diha nga gisulti niya kanako ang maong mga pulong, giyukbo ko ang akong nawong ngadto sa yuta, ug naamang ako. Ug, ania karon, may usa nga sama sa dagway sa mga anak sa mga tawo nga mihikap sa akong mga ngabil: unya gibuka ko ang akong baba, ug misulti, ug miingon kaniya nga nagtindog sa akong atubangan,
O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?
Oh akong ginoo, pinaagi sa panan-awon ang akong mga kasubo mitalikod kanako ug mibug-at kanako, ug wala na gayod akoy nahibiling kusog. Kay unsaon man sa alagad niining akong ginoo ang pagpakigsulti niining akong ginoo?
for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,
kay mahitungod kanako, diha-diha dayon wala nay nahibiling kusog dinhi kanako, ug wala nay ginhawa nga nahibilin dinhi kanako. Unya miabut pag-usab ug mihikap kanako ang usa nga may dagway sama sa usa ka tawo, ug iyang gipalig-on ako, Ug miingon,
O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …
O tawo nga hinigugma pag-ayo, ayaw kahadlok: ang pakigdait maanaa kanimo; pakalig-ona ang imong kaugalingon, oo, pakalig-ona ang imong kaugalingon. Ug sa diha nga nakasulti na siya kanako, ako napalig-on, ug miingon, Pasultia ang akong ginoo; kay gipalig-on mo ako. …
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.
Apan ikaw, O Daniel, sirhi ang mga pulong, ug timrihi ang basahon hangtod sa panahon sa katapusan: daghan ang maglibot-libot ngadto-nganhi ug didto, ug ang kahibalo modaghan.
Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?
Unya ako si Daniel mitan-aw, ug ania karon, may laing duruha nga nagtindog, ang usa niining daplina sa tampi sa suba, ug ang usa didto nianang daplina sa tampi sa suba. Ug ang usa miingon sa tawo nga sinul-oban ug lino, nga didto sa ibabaw sa mga tubig sa suba, Hangtud kanus-a pa ba mahitabo ang katapusan niining mga kahibulongang butang?
And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.
Ug nadungog ko ang tawo nga bisti ug lino, nga didto sa ibabaw sa katubigan sa suba, sa diha nga gibayaw niya ang iyang tuong kamot ug ang iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay kataposan nga kini mahitabo sulod sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon; ug sa diha nga matuman na niya ang pagpatibulaag sa gahum sa balaang katawhan, kining tanang mga butang mahuman.
And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?
Ug ako nakadungog, apan wala ako makasabut: unya miingon ako, O akong Ginoo, unsa man ang katapusan niining mga butanga?
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.
Ug siya miingon, Lakaw sa imong dalan, Daniel: kay ang mga pulong gitakpan ug gisilyohan hangtud sa panahon sa katapusan. Daghan ang pagahinloan, ug pagapapution, ug pagasulayan; apan ang mga daotan magabuhat sa kadautan: ug walay bisan kinsa sa mga daotan ang makasabut; apan ang mga manggialamon makasabut.
And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.
Ug sukad sa panahon nga ang adlaw-adlaw nga halad pagakuhaon, ug ang dulumtanan nga makapabiniyaan igatukod, may usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw.
Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.
Bulahan siya nga magapadayon sa paghulat, ug makaabot sa usa ka libo tulo ka gatus ug lima ka katloan ka adlaw.
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.
Apan, pagpadayon sa imong dalan hangtod sa katapusan moabut; kay ikaw mopahulay, ug motindog sa imong bahin sa katapusan sa mga adlaw. Daniel 10:1–18; 12:4–13.