And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

Ug sukad sa panahon nga pagakuhaon ang adlaw-adlaw nga halad, ug igatukod ang dulumtanan nga makapahimong biniyaan, may usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw. Daniel 12:11.

Since October 22, 1844, the application of prophetic time is no longer a correct application of prophecy, by those who might wish to rightly divide the word of truth. The period of 1290 years in verse eleven is to be applied as a symbolic period after 1844, and the application after 1844, or a period without the elements of “time,” must retain the foundational understanding of the truth, as it was understood before 1844. The 1290 represents a period of 30, followed by 1260. The understanding before 1844 was that the thirty years from 508 unto 538 represented a period of preparation for the antichrist to begin to rule from 538 unto 1798.

Sukad niadtong Oktubre 22, 1844, ang pag-aplikar sa matagnaong panahon dili na husto nga pag-aplikar sa tagna, alang niadtong buot sa matarong nga pagbahin sa pulong sa kamatuoran. Ang yugto sa 1290 ka tuig diha sa bersikulo onse kinahanglan iaplikar ingon nga usa ka simbolikong yugto human sa 1844, ug ang maong pag-aplikar human sa 1844, o usa ka yugto nga walay mga elemento sa “panahon,” kinahanglan magpabilin sa saligang pagsabot sa kamatuoran, sumala sa pagsabot niini sa wala pa ang 1844. Ang 1290 nagrepresentar sa usa ka yugto nga 30, gisundan sa 1260. Ang pagsabot sa wala pa ang 1844 mao nga ang katloan ka tuig gikan sa 508 hangtod sa 538 nagrepresentar sa usa ka yugto sa pagpangandam alang sa anticristo sa pagsugod sa iyang paghari gikan sa 538 hangtod sa 1798.

The 30 years transition is the subject of Paul in 2 Thessalonians. Paul includes no reference to the element of “time,” but he identifies the prophetic characteristics of paganism giving way to papalism in those thirty years. Then the papal rule began. The historical understanding, absent any element of time, identifies the transition of the fourth kingdom of Bible prophecy unto the fifth kingdom, followed by the first of two papal blood baths, thus typifying the transition of the sixth kingdom unto the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet and the second papal blood bath.

Ang 30 ka tuig nga transisyon mao ang hilisgutan ni Pablo diha sa 2 Tesalonica. Si Pablo wala maglakip ug bisan unsang reperensiya sa elemento sa “panahon,” apan iyang giila ang propetikong mga kinaiya sa paganismo nga mipahawa alang sa papalismo sulod nianang katloan ka tuig. Unya nagsugod ang papal nga pagmando. Ang historikal nga pagsabot, nga walay bisan unsang elemento sa panahon, nag-ila sa transisyon sa ikaupat nga gingharian sa propesiya sa Biblia ngadto sa ikalimang gingharian, nga gisundan sa nahauna sa duha ka papal nga mga pagpangligo sa dugo, sa ingon nagtimaan sa transisyon sa ikaunom nga gingharian ngadto sa tulo ka pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta ug sa ikaduhang papal nga pagpangligo sa dugo.

The thirty years preparation followed by a prophetic period is a primary symbol of God’s covenant with a chosen people. The transition of the two powers over the thirty years, that is followed by 1260 years of persecution aligns with Christ’s thirty years of preparation, followed by 1260 days of salvation. Antichrist’s thirty years preparation counterfeited Christ’s thirty years of preparation. The end of the thirty years identifies either the empowerment of Christ at His baptism, or the empowerment of the antichrist in 538. The empowerment of the antichrist came from the economic and military support that came from the previous kingdom, and the power poured out upon Christ came from the previous kingdom He left thirty years before.

Ang katloan ka tuig nga pagpangandam nga gisundan sa usa ka mapanagnaong yugto maoy nag-unang simbolo sa pakigsaad sa Dios sa usa ka piniling katawhan. Ang pagbalhin sa duha ka mga gahum sulod sa katloan ka tuig, nga gisundan sa 1260 ka tuig nga paglutos, nahiuyon sa katloan ka tuig nga pagpangandam ni Cristo, nga gisundan sa 1260 ka adlaw nga kaluwasan. Ang katloan ka tuig nga pagpangandam sa anticristo maoy pagsundog sa katloan ka tuig nga pagpangandam ni Cristo. Ang katapusan sa katloan ka tuig nagaila sa gahum nga gihatag kang Cristo sa Iyang bautismo, o sa paghatag og gahum sa anticristo niadtong 538. Ang paghatag og gahum sa anticristo naggikan sa pang-ekonomiya ug pangmilitar nga suporta nga naggikan sa miaging gingharian, ug ang gahum nga gibubo kang Cristo naggikan sa miaging gingharian nga Iyang gibiyaan katloan ka tuig sa wala pa.

The break in the two periods is marked by an empowerment, and the break in the two periods set forth by Abram and Paul is recognized by simple comparison. In Abram and Pauls’ thirty-year distinction, the preparation period was the first thirty years representing the covenant process, which empowered Abram’s descendants to fulfill the prophecy of bondage in Egypt. The four hundred and thirty years has a further symbolic division, for correctly applied the first two hundred and fifteen years is represented by God’s representative and Pharaoh. For Joseph and the first 215 years it was the good Pharaoh, and for Moses and the second 215 years it was the bad Pharaoh.

Ang pagbulag sa duha ka mga yugto gimarkahan pinaagi sa usa ka pagpahinungod sa gahum, ug ang pagbulag sa duha ka mga yugto nga gipadayag nila ni Abram ug ni Pablo mailhan pinaagi sa yano nga pagtandi. Sa katloan ka tuig nga pagkalahi nila ni Abram ug ni Pablo, ang yugto sa pagpangandam mao ang unang katloan ka tuig nga nagrepresentar sa proseso sa tugon, nga naghatag ug gahum sa mga kaliwat ni Abram aron matuman ang tagna mahitungod sa pagkaulipon didto sa Ehipto. Ang upat ka gatus ug katloan ka tuig adunay dugang pang simbolikong pagbahin, kay sa husto nga paggamit ang unang duha ka gatus ug napulo ug lima ka tuig girepresentahan sa representante sa Dios ug sa Paraon. Kay alang kang Jose ug sa unang 215 ka tuig kini mao ang maayong Paraon, ug alang kang Moises ug sa ikaduhang 215 ka tuig kini mao ang daotang Paraon.

That division identifies two periods of four generations. The first four generations can be laid over the second four generations line upon line, and in doing so, Joseph and Moses, a prophetic alpha and omega, interact with a alpha-good Pharaoh and an omega bad Pharaoh. There is great light to be derived from this parallel consideration, but I am simply identifying that Abram’s prediction of the fourth generation identifies two witnesses of the four generations in the 430 years. The twofold representation of four generations is found in the genealogies of Genesis four and five. When we consider Cain and Seth as the start of the listing of the blood lines, we find that there are eight generations from Seth to Noah, and that when divided in the middle there is a representation of two periods of four generations. This is recognized in the eight generational lines of both Seth and Cain.

Kana nga pagbahin nagpaila sa duha ka mga yugto nga matag usa adunay upat ka mga kaliwatan. Ang unang upat ka mga kaliwatan mahimong ipahimutang ibabaw sa ikaduhang upat ka mga kaliwatan, linya ibabaw sa linya, ug sa pagbuhat niini, si Jose ug si Moises, usa ka profesiyang alpha ug omega, nagpakig-uban sa usa ka alpha-nga-maayong Paraon ug usa ka omega-nga-dautang Paraon. Dako nga kahayag ang makuha gikan niining managsamang pagtagad, apan ang akong ginabuhat lamang mao ang pagpaila nga ang panagna ni Abram mahitungod sa ikaupat nga kaliwatan nagpaila sa duha ka mga saksi sa upat ka mga kaliwatan sulod sa 430 ka tuig. Ang duruha ka paghulagway sa upat ka mga kaliwatan makita diha sa mga kaliwatanan sa Genesis cuatro ug cinco. Sa dihang atong pagatagdon si Cain ug si Seth ingon nga sinugdanan sa paglista sa mga kaliwat sa dugo, atong makita nga adunay walo ka mga kaliwatan gikan kang Seth hangtod kang Noe, ug nga sa dihang bahinon kini sa tunga adunay usa ka paghulagway sa duha ka mga yugto nga matag usa adunay upat ka mga kaliwatan. Kini maila diha sa walo ka mga linya sa kaliwatan ni Seth ug ni Cain.

The genealogies in chapters four and five are represented with the conclusion of the lines, which is Noah. Noah is the symbol of God’s covenant with mankind as represented by the rainbow. Abram is the symbol of God’s covenant with a chosen people as represented by circumcision. Those two covenants are always tied together, and Genesis eleven, where we find the tower of Babel right after Noah’s flood, is where the genealogy that leads to Abram is set forth. In that passage it is ten generations, not eight. In the passage that leads to Abram and the passage that lead to Noah the Noachian and Abrahamic covenants are represented.

Ang mga talaan sa kagikan sa mga kapitulo upat ug lima gipakita uban sa panapos sa mga linya, nga mao si Noe. Si Noe mao ang simbolo sa pakigsaad sa Dios sa katawhan ingon nga girepresentahan sa balangaw. Si Abram mao ang simbolo sa pakigsaad sa Dios sa usa ka piniling katawhan ingon nga girepresentahan sa sirkunsisyon. Kining duha ka mga pakigsaad kanunay nga nahigot pag-uban, ug sa Genesis onse, diin atong makita ang tore sa Babel dayon human sa lunop ni Noe, didto gipahimutang ang talaan sa kagikan nga nagdala ngadto kang Abram. Niadtong bahina napulo kini ka mga kaliwatan, dili walo. Sa bahina nga nagdala ngadto kang Abram ug sa bahina nga nagdala ngadto kang Noe, ang mga pakigsaad nga Noachian ug Abrahamic girepresentahan.

In the passage from chapter eleven that addresses a chosen people we find two of those generations are laden with great light.

Sa teksto gikan sa kapitulo onse nga naghisgot sa usa ka piniling katawhan, atong makita nga ang duha nianang mga kaliwatan puno sa dakong kahayag.

And Eber lived four and thirty years, and begat Peleg: And Eber lived after he begat Peleg four hundred and thirty years, and begat sons and daughters. And Peleg lived thirty years, and begat Reu. Genesis 11:16–19.

Ug si Eber nabuhi ug katloan ug upat ka tuig, ug nanganak kang Peleg; ug si Eber, human niya mapanganak si Peleg, nabuhi pa ug upat ka gatus ug katloan ka tuig, ug nanganak ug mga anak nga lalake ug mga anak nga babaye. Ug si Peleg nabuhi ug katloan ka tuig, ug nanganak kang Reu. Genesis 11:16–19.

The reference to Eber is the first reference of the Hebrew word that is eventually identified as the Hebrew word “Hebrew.” In the genealogy of a chosen people, one of the ten descendants is named Hebrew, which is what the chosen people were to be known as. In three verses Eber and Peleg are used to mark the distinction of the chosen Hebrew race. Eber means “crossing over” or “the one who crosses over” and is the root of the word, “Hebrew.” Abram is a symbol of those who cross over from Babylon to the Promised Land. “Peleg” means “division” or “split,” as referenced in Genesis 10:25, where we are informed that in Peleg’s days the “earth was divided.”

Ang paghisgot kang Eber mao ang unang paghisgot sa Hebreohanong pulong nga sa ulahi mailhan ingon nga Hebreohanong pulong nga “Hebreo.” Sa kagikanan sa usa ka piniling katawhan, usa sa napulo ka kaliwat ginganlan ug Hebreo, nga mao ang ngalan nga pagailhan sa piniling katawhan. Sa tulo ka bersikulo, si Eber ug si Peleg gigamit aron timaanan ang kalainan sa piniling rasa nga Hebreo. Ang Eber nagpasabot ug “pagtabok” o “ang motabok,” ug mao ang gamot sa pulong nga “Hebreo.” Si Abram simbolo sa mga motabok gikan sa Babilonia ngadto sa Yutang Saad. Ang “Peleg” nagpasabot ug “pagkabahin” o “pagkabulaag,” sumala sa paghisgot sa Genesis 10:25, diin kita gipahibalo nga sa mga adlaw ni Peleg ang “yuta nabahin.”

Eber and Peleg represent a prophetic division for those who wish to rightly divide the word of truth. The genealogy of Noah produced two lines of eight, which represented two sets of four generations, as does the 430 years in Egypt. The genealogy of Genesis eleven is represented by ten, not eight, for it is the genealogy of a chosen people. The chosen people are divided into two groups of five, thus aligning with the parable of the ten virgins, which is the parable of God’s covenant people.

Si Eber ug si Peleg nagrepresentar sa usa ka propetikong pagbahin alang niadtong nangandoy sa hustong pagbahin sa pulong sa kamatuoran. Ang talaan sa kagikanan ni Noe nagpatungha ug duha ka linya nga tag walo, nga nagrepresentar sa duha ka hugpong nga tag upat ka kaliwatan, maingon man ang 430 ka tuig didto sa Ehipto. Ang talaan sa kagikanan sa Genesis onse girepresentahan sa napulo, dili walo, kay kini mao ang talaan sa kagikanan sa usa ka piniling katawhan. Ang piniling katawhan gibahin ngadto sa duha ka pundok nga tag lima, sa ingon nagkauyon sa sambingay sa napulo ka mga ulay, nga mao ang sambingay sa katawhan sa tugon sa Dios.

In that chosen people genealogy, Peleg’s name and his historical fulfillment represent a division of two classes of wise or foolish virgins, at the very point in biblical history that the earth had been divided at the tower of Babel. In the list of ten, Peleg is number five, for that is the center of ten. Eber the Hebrew, typified by Abram represents a foolish virgin who crosses over and becomes a wise virgin, when the two classes are divided at the cry at midnight. Eber, the first Hebrew in name, represents Abram, the first Hebrew by covenant. When the Lord called Abram out of Babylon, it typified the message of the midnight cry, which is the empowerment of the second angel, who calls men and women out of Babylon.

Niana niadtong pinili nga kagikanan sa katawhan, ang ngalan ni Peleg ug ang kasaysayanong katumanan niini nagrepresentar sa pagkabahin sa duha ka mga hut-ong sa manggialamon o buang nga mga ulay, sa mismong punto sa kasaysayan sa Biblia diin ang yuta gibahin didto sa torre sa Babel. Sa talaan sa napulo, si Peleg mao ang ikalima, kay kana mao ang taliwala sa napulo. Si Eber nga Hebreohanon, nga gitipohan ni Abram, nagrepresentar sa usa ka buang nga ulay nga motabok ug mahimong usa ka manggialamon nga ulay, sa dihang ang duha ka mga hut-ong pagabahinon pinaagi sa singgit sa tungang gabii. Si Eber, ang unang Hebreohanon sa ngalan, nagrepresentar kang Abram, ang unang Hebreohanon pinaagi sa tugon. Sa dihang gitawag sa Ginoo si Abram paggawas gikan sa Babilonia, kini nagatipo sa mensahe sa singgit sa tungang gabii, nga mao ang pagpahimulos sa gahum sa ikaduhang manolunda, nga nagtawag sa mga lalaki ug mga babaye paggawas gikan sa Babilonia.

The parable of the ten virgins is represented with Eber and Peleg representing a call to come out, just before the dividing line of Peleg closes the door of probation. In the prophetic relationship Eber lived 430 years after Peleg, who then lived 30 years. The first step of Abram’s threefold covenant was represented by Eber and Peleg. Abram, as Eber and Peleg as the dividing line between two classes. Paul’s addition to Abram’s prophecy is Peleg’s addition to Eber’s prophecy. Eber proclaimed 400 years, but Peleg identified 430 years. Peleg therefore represented Paul, and Paul’s addition of 30 years to the 400 years, and Paul’s ministry was to identify the Peleg of Bible prophecy. The “Peleg” of Bible prophecy that Paul identified represented the dividing of the nation from literal to spiritual.

Ang sambingay sa napulo ka mga ulay ginahulagway pinaagi kang Eber ug Peleg, nga nagrepresentar sa usa ka tawag sa paggawas, sa dili pa ang linya sa pagbahin ni Peleg mosira sa pultahan sa panahon sa pagsulay. Sa propetikong relasyon, si Eber nabuhi ug 430 ka tuig human kang Peleg, nga unya nabuhi ug 30 ka tuig. Ang unang lakang sa tulo-ka-bahin nga tugon ni Abram girepresentahan nila ni Eber ug Peleg. Si Abram, maingon kang Eber ug Peleg, maoy linya sa pagbahin tali sa duha ka hut-ong. Ang dugang ni Pablo sa propesiya ni Abram mao ang pagdugang ni Peleg sa propesiya ni Eber. Si Eber nagpahayag ug 400 ka tuig, apan si Peleg nagtino ug 430 ka tuig. Busa, si Peleg nagrepresentar kang Pablo, ug sa pagdugang ni Pablo ug 30 ka tuig ngadto sa 400 ka tuig, ug ang ministeryo ni Pablo mao ang pag-ila sa Peleg sa propesiya sa Biblia. Ang “Peleg” sa propesiya sa Biblia nga giila ni Pablo nagrepresentar sa pagbahin sa nasod gikan sa literal ngadto sa espirituwal.

From Shem to Peleg is five descendants, and from Rue to Abram is five.

Gikan kang Shem hangtod kang Peleg adunay lima ka kaliwat, ug gikan kang Rue hangtod kang Abram adunay lima.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

Ug siya miingon kang Abram, Hibaloi sa pagkatinuod nga ang imong kaliwatan mahimong dumuloong sa usa ka yuta nga dili ila, ug sila mag-alagad kanila; ug sila magasakit kanila sulod sa upat ka gatus ka tuig. Genesis 15:13.

Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. And this I say, that the covenant, that was confirmed before of God in Christ, the law, which was four hundred and thirty years after, cannot disannul, that it should make the promise of none effect. For if the inheritance be of the law, it is no more of promise: but God gave it to Abraham by promise. Galatians 3:16–18.

Karon kang Abraham ug sa iyang kaliwat gihatag ang mga saad. Wala siya moingon, Ug sa mga kaliwatan, ingon sa daghan; kondili ingon sa usa lamang, Ug sa imong kaliwat, nga mao si Cristo. Ug kini ang akong giingon, nga ang tugon, nga kaniadto gipamatuoran sa Dios diha kang Cristo, ang kasugoan, nga miabut upat ka gatus ug katloan ka tuig sa ulahi, dili makawagtang niini, aron ang saad mahimong walay kapuslanan. Kay kon ang panulondon pinaagi sa kasugoan, dili na kini pinaagi sa saad; apan ang Dios mihatag niini kang Abraham pinaagi sa saad. Galatians 3:16–18.

Thirty Years Old

Katloan ka Tuig ang Panuigon

Jesus was thirty when he began His ministry.

Si Jesus may traynta ka tuig ang panuigon sa dihang nagsugod Siya sa Iyang ministeryo.

And Jesus himself began to be about thirty years of age, being (as was supposed) the son of Joseph, which was the son of Heli. Luke 3:23.

Ug si Jesus mismo misugod sa pagpanudlo nga may mga katloan ka tuig na ang panuigon, nga giila (sumala sa pagdahom sa mga tawo) nga anak ni Jose, nga anak ni Heli. Lucas 3:23.

Joseph began to serve Pharaoh in Egypt when he was thirty years old.

Si Jose misugod sa pag-alagad kang Faraon sa Ehipto sa dihang katloan na ang iyang panuigon.

And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. Genesis 41:46.

Ug si Jose may katloan ka tuig ang panuigon sa diha nga siya mitindog sa atubangan ni Faraon nga hari sa Egipto. Ug si Jose migula gikan sa atubangan ni Faraon, ug miagi sa tibuok yuta sa Egipto. Genesis 41:46.

The prophet Ezekiel was thirty years old when he began his ministry, and his ministry lasted twenty-two years.

Ang propeta nga si Ezekiel katloan ka tuig ang panuigon sa dihang nagsugod siya sa iyang ministeryo, ug ang iyang ministeryo milungtad ug kaluhaan ug duha ka tuig.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

Ug nahitabo sa ika-katloan ka tuig, sa ikaupat ka bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang didto ako uban sa mga binihag daplin sa suba sa Chebar, nga ang mga langit naablihan, ug nakita ko ang mga panan-awon sa Dios. Ezekiel 1:1.

Ezekiel has more historical references within his writings than any other prophet. There are thirteen direct references to ascertainable dates in the writings of Ezekiel, and unknowingly, the biblical scholars and historians confirm that his ministry spanned twenty-two years, though they know not that twenty-two is a symbol of the one hundred and forty-four thousand.

Si Ezekiel adunay labaw nga daghang historikal nga mga reperensiya sulod sa iyang mga sinulat kay sa bisan kinsang laing propeta. Adunay napulog-tulo ka tuwirang mga reperensiya sa matino nga mga petsa diha sa mga sinulat ni Ezekiel, ug sa walay pagkahibalo, ang mga eskolar sa Bibliya ug mga historyador nagpamatuod nga ang iyang ministeryo milungtad sulod sa baynte-dos ka tuig, bisan wala nila masayri nga ang baynte-dos maoy simbolo sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.

King David was thirty years old when he began to reign and he reigned for forty years.

Si Haring David katloan na ka tuig ang panuigon sa diha nga nagsugod siya sa paghari, ug naghari siya sulod sa kap-atan ka tuig.

David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 5:4, 5.

Si David may katloan ka tuig ang panuigon sa diha nga siya misugod sa paghari, ug siya naghari sulod sa kap-atan ka tuig. Sa Hebron siya naghari ibabaw sa Juda sulod sa pito ka tuig ug unom ka bulan; ug sa Jerusalem siya naghari sulod sa katloan ug tulo ka tuig ibabaw sa tibook Israel ug Juda. 2 Samuel 5:4, 5.

David’s forty-year reign is a symbolic number, and the period of 40 is like Abram and Paul’s 430 years, for the 40 years is divided into two parts (7 and a half and 33 years). The two periods of David’s forty-year reign, have an added prophetic enigma, for another biblical witness records those two periods as seven years and thirty-three years. What does the extra six months in Second Samuel represent, and how does 7.5 and 33 equal 40? There is an overlap of six months that must represent a prophetic truth.

Ang kap-atan ka tuig nga paghari ni David usa ka simbolikong gidaghanon, ug ang yugto nga 40 sama sa 430 ka tuig ni Abram ug ni Pablo, kay ang 40 ka tuig gibahin ngadto sa duha ka bahin (7 ug tunga ug 33 ka tuig). Ang duha ka yugto sa kap-atan ka tuig nga paghari ni David adunay dugang nga propetikong tigmo, kay may lain pang biblikanhong saksi nga nagtala niadtong duha ka yugto ingon nga pito ka tuig ug katloan ug tulo ka tuig. Unsay gipasabot sa dugang nga unom ka bulan sa Ikaduhang Samuel, ug sa unsang paagi nga ang 7.5 ug 33 mahimong 40? Adunay usa ka nagsapaw nga unom ka bulan nga kinahanglan magrepresentar sa usa ka propetikong kamatuoran.

And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 1 Kings 2:11.

Ug ang mga adlaw nga si David naghari ibabaw sa Israel kap-atan ka tuig: pito ka tuig siya naghari sa Hebron, ug katloan ug tulo ka tuig siya naghari sa Jerusalem. 1 Hari 2:11.

22 is a symbolic number representing the combination of Divinity with humanity and Ezekiel’s ministry lasted twenty-two-years. Joseph’s fourteen years is divided into two periods of seven years, Christ’s covenant week divided into two equal 1260-day periods, and David’s forty year reign is broken into two periods, with an additional symbol connecting the two periods.

Ang 22 usa ka simbolikong numero nga nagrepresentar sa paghiusa sa pagka-Dios uban sa katawhan, ug ang ministeryo ni Ezekiel milungtad sulod sa kaluhaan ug duha ka tuig. Ang napulog upat ka tuig ni Jose gibahin ngadto sa duha ka yugto nga pito ka tuig matag usa, ang semana sa tugon ni Cristo gibahin ngadto sa duha ka managsamang yugto nga 1260 ka adlaw, ug ang kap-atan ka tuig nga paghari ni David gibahin ngadto sa duha ka yugto, uban sa usa ka dugang nga simbolo nga nagdugtong sa maong duha ka yugto.

Jesus is the Prophet, the Priest and the King. In the latter days He will lift up His church triumphant as an ensign, and that church is represented by Christ, the prophet, priest and king who has combined His Divinity with men, represented by Ezekiel the prophet, Joseph the priest and David the king. The four symbols represent three worthies in the furnace that was heated seven times above normal, and then there appeared the fourth, and He was as the son of God. All the world was represented at the celebration of Nebuchadnezzar’s golden image, and they all saw the church triumphant made up of a human prophet, a human priest and a human king, sustained by the fourth Divine person.

Si Jesus mao ang Propeta, ang Pari, ug ang Hari. Sa kaulahian nga mga adlaw ipataas Niya ang Iyang iglesia nga madaugon ingon nga usa ka bandila, ug kana nga iglesia girepresentahan ni Cristo, ang propeta, pari ug hari nga naghiusa sa Iyang pagka-Dios uban sa mga tawo, nga girepresentahan ni Ezequiel nga propeta, ni Jose nga pari, ug ni David nga hari. Ang upat ka mga simbolo nagrepresentar sa tulo ka mga takus sa hudno nga gipainit sa pito ka pilo labaw sa naandan, ug unya mitungha ang ikaupat, ug Siya sama sa Anak sa Dios. Ang tibook kalibotan girepresentahan sa kasaulogan sa bulawanong larawan ni Nabucodonosor, ug silang tanan nakakita sa iglesia nga madaugon nga gilangkuban sa usa ka tawhanong propeta, usa ka tawhanong pari, ug usa ka tawhanong hari, nga gisuportahan sa ikaupat nga Balaan nga Persona.

“Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

“Gibihag sa pagkatinapusan ni Satanas ang kalibotan. Gipaila niya ang usa ka idolong adlaw nga igpapahulay, nga sa tan-aw daw gihatagan niya ug dakong kahinungdanon. Gikawat niya ang pagsimba sa Kristohanong kalibotan gikan sa Igpapahulay sa Ginoo ngadto niining idolong adlaw nga igpapahulay. Ang kalibotan moyukbo ngadto sa usa ka tradisyon, usa ka sugo nga hinimo sa tawo. Maingon nga gitukod ni Nabucodonosor ang iyang larawan nga bulawan didto sa kapatagan sa Dura, ug sa ingon gipataas niya ang iyang kaugalingon, mao usab nga gipataas ni Satanas ang iyang kaugalingon pinaagi niining bakak nga adlaw nga igpapahulay, nga alang niini gikawat niya ang sinina sa langitnong awtoridad.” Review and Herald, Marso 8, 1898.

The Number Four

Ang Numero Upat

At the prophetic level, forty is a tithe of Abram’s four hundred, and four is a tithe of forty. Any prophetic characteristic that is found in the number four, must align with the symbolism of forty, which in turn must align with the symbolism of four hundred. In context, four often represents “worldwide,” a familiar understanding, but it also represents “a progression” and in some contexts a “progressive destruction.”

Sa lebel sa pagtagna, ang kap-atan maoy ikapulo sa upat ka gatus ni Abram, ug ang upat maoy ikapulo sa kap-atan. Ang bisan unsang kinaiyang pagtagna nga makita diha sa numero nga upat, kinahanglan mahiuyon sa simbolismo sa kap-atan, nga sa baylo kinahanglan usab mahiuyon sa simbolismo sa upat ka gatus. Sulod sa maong konteksto, ang upat kasagaran nagrepresentar sa “tibuok kalibotan,” usa ka pamilyar nga pagsabot, apan nagrepresentar usab kini sa “usa ka pag-uswag” ug sa pipila ka konteksto usa ka “progresibong kalaglagan.”

The first four of the seven trumpets represent the progressive destruction of Western Rome. Eastern Rome in Constantinople ended in submission to the four Ottoman Sultans. Line upon line eastern and western Rome progressively disintegrated over four periods, represented by four trumpets, while also being brought down by Islam of the fifth and sixth trumpets. Together the two lines identify the fall of Rome over four generations of trumpets, while an escalating war with Islam leads to the ultimate demise when the four sultans of Islam take supremacy over the kingdom. The history of west and east began with the division of the Empire by Constantine in 330.

Ang unang upat sa pito ka mga trumpeta nagrepresentar sa nagpadayon nga pagkalaglag sa Kasadpang Roma. Ang Sidlakang Roma sa Constantinople natapos diha sa pagpasakop ngadto sa upat ka Ottoman nga mga Sultan. Tul-id ibabaw sa tul-id, ang sidlakan ug kasadpang Roma sa hinayhinay nagkaguba sulod sa upat ka mga yugto, nga girepresentahan sa upat ka mga trumpeta, samtang usab gipaubos pinaagi sa Islam sa ikalima ug ikaunom ka mga trumpeta. Mag-uban, kining duha ka mga linya nag-ila sa pagkapukan sa Roma sulod sa upat ka mga kaliwatan sa mga trumpeta, samtang ang nagkagrabe nga gubat batok sa Islam nagdala ngadto sa katapusang pagkalaglag sa dihang ang upat ka mga sultan sa Islam mikuha sa pagkaibabaw ibabaw sa gingharian. Ang kasaysayan sa kasadpan ug sidlakan nagsugod sa pagbahin sa Imperyo ni Constantine niadtong 330.

The four trumpets of western Rome begin in 330, and the fifth and sixth trumpet represent the power that bring eastern Rome down, an eastern Rome also began in 330. Both eastern and western Rome contributed to the work of placing the papal power on the throne of the earth in 538, so the two lines of western and eastern typify the two horns of the United States, who places the papal power back on the throne at the Sunday law. Western Rome is the symbol of churchcraft in the prophetic relationship and eastern Rome is the symbol of statecraft.

Ang upat ka trumpeta sa kasadpang Roma nagsugod sa 330, ug ang ikalima ug ikaunom nga trumpeta nagrepresentar sa gahum nga nagpukan sa sidlakang Roma, usa ka sidlakang Roma nga nagsugod usab sa 330. Ang sidlakan ug kasadpang Roma parehong nakatampo sa buluhaton sa pagpalingkod sa gahum sa kapapahan ibabaw sa trono sa yuta sa 538, busa ang duha ka linya sa kasadpan ug sidlakan naghulagway sa duha ka sungay sa Tinipong Bansa sa Amerika, nga magpalingkod pag-usab sa gahum sa kapapahan ibabaw sa trono sa balaod sa Dominggo. Ang kasadpang Roma mao ang simbolo sa churchcraft sa propetikong relasyon ug ang sidlakang Roma mao ang simbolo sa statecraft.

Within the history of the fall of western and eastern Rome, the history of papal Rome is set forth. Beginning with the church of the disciples, represented by Ephesus, the first three churches lead to the fourth church, which is the papacy from 538 until 1798. In Revelation thirteen, the papacy is identified as ruling for 42 months, after its deadly wound of 1798 is healed at the Sunday law. “Time is no longer” after 1844, so the forty-two months are a symbol of the period of persecution from the Sunday law until Michael stands up. The pioneers understood the churches, seals and trumpets represented three lines of history that run parallel to one another. Laying the prophetic testimony of western Rome over the line of eastern Rome and the line of papal Rome is not a prophetic application which was employed by the Millerites, but the technique does not contradict any of their established understandings.

Sulod sa kasaysayan sa pagkapukan sa kasadpang ug sidlakang Roma, gipadayag ang kasaysayan sa papal nga Roma. Sugod sa iglesia sa mga tinun-an, nga girepresentahan sa Efeso, ang unang tulo ka mga iglesia nagdala ngadto sa ikaupat nga iglesia, nga mao ang pagka-papa gikan sa 538 hangtod sa 1798. Sa Pinadayag 13, ang pagka-papa giila nga nagmando sulod sa 42 ka bulan, human ang makamatay nga samad niini sa 1798 mamaayo pinaagi sa balaod sa Domingo. “Ang panahon wala na” human sa 1844, busa ang kap-atan ug duha ka bulan usa ka simbolo sa yugto sa paglutos gikan sa balaod sa Domingo hangtod si Miguel motindog. Ang mga payunir nakasabut nga ang mga iglesia, mga patik, ug mga trumpeta nagrepresentar sa tulo ka mga linya sa kasaysayan nga nagdagan nga magkasinabtanay sa usag usa. Ang pagpatong sa matagnaong pagpamatuod sa kasadpang Roma ibabaw sa linya sa sidlakang Roma ug sa linya sa papal nga Roma dili usa ka matagnaong aplikasyon nga gigamit sa mga Millerite, apan ang maong pamaagi wala magsupak sa bisan unsa sa ilang natukod nang mga pagsabut.

Line upon line, the first four trumpets are to be laid over the history represented by the fifth and sixth trumpets, and then the line of the first three churches that lead to the period of papal persecution represented by the fourth church. Four trumpets on the one line, four sultans on the second line, and four churches on the third line. The number “four” represents worldwide, but it also represents a progressive destruction of either a civil or religious power. What it represents is determined by context.

Linya ibabaw sa linya, ang unang upat ka mga trumpeta ipatong ibabaw sa kasaysayan nga girepresentahan sa ikalima ug ikaunom nga mga trumpeta, ug dayon ang linya sa unang tulo ka mga iglesia nga modala ngadto sa yugto sa pagpanglutos sa pagka-papa nga girepresentahan sa ikaupat nga iglesia. Upat ka mga trumpeta sa usa ka linya, upat ka mga sultan sa ikaduhang linya, ug upat ka mga iglesia sa ikatulong linya. Ang numero nga “upat” nagarepresentar sa kalibotanong sakop, apan nagarepresentar usab kini sa progresibong paglaglag sa usa ka gahum nga sibil o relihiyoso. Ang girepresentahan niini matino pinaagi sa konteksto.

At the Sunday law the papal power is restored. The first time the papacy was empowered there was a thirty-year period of preparation. In the first four churches, the fourth church is the papacy, and the first church was the disciples, represented as Ephesus. The first three generations of the Christian church led to the fourth church of Thyatira, that is represented by Jezebel. When you get to Thyatira, in 538, a Sunday law was enacted at the Counsel of Orleans, thus identifying the Sunday law in the United States, when the deadly wound of 1798 is healed.

Sa balaod sa Domingo, ang gahum sa pagkapapa mapasig-uli. Sa unang higayon nga ang pagkapapa gihatagan ug kagahum, dihay katloan ka tuig nga yugto sa pagpangandam. Sa unang upat ka mga iglesia, ang ikaupat nga iglesia mao ang pagkapapa, ug ang unang iglesia mao ang mga disipulo, nga girepresentahan ingon nga Efeso. Ang unang tulo ka henerasyon sa Cristohanong iglesia mitultol ngadto sa ikaupat nga iglesia sa Tiatira, nga girepresentahan ni Jezebel. Sa dihang moabot ka sa Tiatira, sa 538, usa ka balaod sa Domingo gipatuman sa Konseho sa Orleans, sa ingon nagpaila sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos, sa dihang ang makamatay nga samad sa 1798 mamaayo.

The history from 1798, until the Sunday law in the United States is represented by the first four churches. The fourth church of Thyatira is the Sunday law, and the papal persecution which follows. The first church of Ephesus, the church who lost its first love, ended up at the conclusion of the four-step progressive destruction, at the Sunday law of Thyatira. The generation that leads to the Sunday law of Thyatira, is the third generation of Pergamos. Thyatira represents the Sunday law until the close of probation, and Pergamos represents the compromise of the third generation that prepares the way for Thyatira. The third generation of Pergamos, and the compromise it represents was first fulfilled in the time of Constantine, who passed the very first Sunday law in 321. The United States began as the lamb of Ephesus, but when it places Thyatira back on the throne, it speaks as a dragon.

Ang kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa gilarawan pinaagi sa unang upat ka mga iglesia. Ang ikaupat nga iglesia sa Thyatira mao ang balaod sa Dominggo, ug ang pagpanlutos sa pagka-papa nga mosunod niini. Ang unang iglesia sa Efeso, ang iglesia nga nawad-an sa iyang unang gugma, miabot sa katapusan sa upat-ka-lakang nga nagpadayon nga pagkalaglag, diha sa balaod sa Dominggo sa Thyatira. Ang kaliwatan nga modala ngadto sa balaod sa Dominggo sa Thyatira mao ang ikatulong kaliwatan sa Pergamo. Ang Thyatira nagrepresentar sa balaod sa Dominggo hangtod sa pagtapos sa panahon sa gracia, ug ang Pergamo nagrepresentar sa pagkompromiso sa ikatulong kaliwatan nga nagaandam sa dalan alang sa Thyatira. Ang ikatulong kaliwatan sa Pergamo, ug ang pagkompromiso nga iyang ginarepresentar, unang natuman sa panahon ni Constantino, nga nagpatuman sa labing unang balaod sa Dominggo niadtong 321. Ang Tinipong Bansa nagsugod ingon nga nating carnero sa Efeso, apan sa dihang ibalik niini ang Thyatira sa trono, mosulti kini ingon nga usa ka dragon.

The progressive destruction of the United States is represented by the first four churches of Revelation. The progressive destruction of the sixth kingdom of Bible prophecy occurs over four generations that lead to the Sunday law, where the earth beast, speaks as a dragon. The final generation is represented by the dragon, that is a reptile, as in the Garden of Eden, and for this reason, both John the Baptist and Jesus called the last generation of ancient Israel, “a generation of vipers.”

Ang nagkadugang nga kalaglagan sa Estados Unidos gilarawan pinaagi sa unang upat ka mga iglesia sa Pinadayag. Ang nagkadugang nga kalaglagan sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia mahitabo sulod sa upat ka mga kaliwatan nga modala ngadto sa balaod sa Domingo, diin ang mananap sa yuta mosulti sama sa dragon. Ang kataposang kaliwatan gilarawan pinaagi sa dragon, nga usa ka reptilya, sama sa didto sa Tanaman sa Eden, ug tungod niini, si Juan Bautista ug si Jesus parehong mitawag sa kataposang kaliwatan sa karaang Israel nga “usa ka kaliwatan sa mga bitin nga malala.”

The fourth and last generation is either the “chosen generation” representing the one hundred and forty-four thousand, or its counterpart, the generation of vipers. One class has formed the image of Christ, the other the image of the beast—the serpent. The generation of vipers is directly set forth, four times in God’s Word. The context at each reference is different.

Ang ikaupat ug kataposang kaliwatan mao ang “piniling kaliwatan” nga nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, o ang iyang katugbang, ang kaliwatan sa mga bitin. Ang usa ka pundok nakaporma sa dagway ni Cristo, ang usa sa dagway sa mapintas nga mananap—ang bitin. Ang kaliwatan sa mga bitin tin-aw nga gipakita, upat ka higayon, diha sa Pulong sa Dios. Ang konteksto sa matag paghisgot lain-lain.

But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

Apan sa iyang pagkakita nga daghan sa mga Pariseo ug mga Saduceo nangadto sa iyang bautismo, siya miingon kanila, Kamong kaliwatan sa mga halas nga makahilo, kinsa ba ang nagpahimangno kaninyo sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga umaabot? Mateo 3:7.

If the “generation of vipers” were simply some derogatory remarks about a couple sects of people that John didn’t like, then there would be nothing to say about the expression. But every word is sacred within God’s Word, so John was assigning a specific label to the Sadducees and Pharisees. That label is defined prophetically by the context of the passage where it is expressed. In the passage John is identified as accomplishing his ministry, then the Sadducees and Pharisees enter the narrative. In the opening verses John is identified as Isaiah’s “voice in the wilderness.”

Kon ang “kaliwatan sa mga bitin” kay yano lamang nga pipila ka mapasipalahong pulong batok sa usa o duha ka mga sekta sa mga tawo nga wala ganahi si Juan, nan walay ikasulti mahitungod sa maong pagpamulong. Apan ang matag pulong sulod sa Pulong sa Dios balaan, busa si Juan naghatag ug usa ka piho nga ngalan sa mga Saduseo ug mga Pariseo. Kana nga ngalan gihubit sa paagi nga mapasipalaon pinaagi sa konteksto sa maong bahin diin kini gipahayag. Sa maong bahin si Juan giila nga nagtuman sa iyang ministeryo, unya ang mga Saduseo ug mga Pariseo misulod sa asoy. Sa sinugdanang mga bersikulo si Juan giila nga “tingog sa kamingawan” ni Isaias.

In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand.

Niadtong mga adlawa miabut si Juan Bautista, nga nagwali sa kamingawan sa Judea, Ug nagaingon, Paghinulsol kamo: kay ang gingharian sa langit haduol na.

For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying,

Kay kini mao siya nga gihisgutan pinaagi sa manalagna nga si Esaias, nga nagaingon,

The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight.

Ang tingog sa usa nga nagasinggit sa kamingawan, Andama ninyo ang dalan sa Ginoo, hapsaya ninyo ang iyang mga alagianan.

And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.

Ug ang mao rang si Juan may bisti nga balhibo sa kamelyo, ug usa ka bakus nga panit sa iyang hawak; ug ang iyang kalan-on mao ang mga dulon ug dugos sa ihalas.

Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:2–7.

Unya nangadto kaniya ang Jerusalem, ug ang tibook Judea, ug ang tibook dapit nga nagalibot sa Jordan; ug sila gipangbautismohan niya didto sa Jordan, nga nanagpanghimog hinulsol sa ilang mga sala. Apan sa pagkakita niya sa daghan nga mga Fariseo ug mga Saduceo nga nangadto sa iyang bautismo, siya miingon kanila, O kaliwatan sa mga bitin, kinsa bay nagpahimangno kaninyo sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga umalabot? Mateo 3:2–7.

The final generation of ancient Israel is labelled as “a generation of vipers,” by a prophet who came out of the wilderness. John is the prophet who fulfilled the role as Malachi’s messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant, who was also the voice in the wilderness identified by Isaiah.

Ang kataposang kaliwatan sa karaang Israel gitawag nga “usa ka kaliwatan sa mga halas nga mapintas,” sa usa ka propeta nga migula gikan sa kamingawan. Si Juan mao ang propeta nga nagtuman sa katungdanan isip mensahero ni Malakias nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad, nga mao usab ang tingog diha sa kamingawan nga giila ni Isaias.

If we consider “leaves” as a symbol, we find that they represent “profession.” The first reference is with Adam and Eve, who covered their unrighteousness, with fig leaves. They had previously worn the garment of light, the garment of righteousness, but when that was gone, they realized they were naked Laodiceans, who think all they need to do is hide behind the “leaves of profession,” and everything will be OK. Further on in the passage, John speaks directly against the Laodicean Jews trusting in the bloodline of Abraham to save them, for their presumption was simply the empty leaves of profession. A person’s garments represent who they are.

Kon atong hisgotan ang “mga dahon” isip usa ka simbolo, atong makita nga nagrepresentar kini sa “pag-angkon.” Ang unang reperensiya niini makita kang Adan ug Eva, nga gitabonan ang ilang pagkadili-matarong pinaagi sa mga dahon sa higuera. Kaniadto nagsul-ob sila sa bisti sa kahayag, ang bisti sa pagkamatarong, apan sa dihang nawala kana, ilang naamgohan nga hubo sila—mga Laodiceanhon nga naghunahuna nga ang ilang kinahanglan lamang buhaton mao ang pagtago luyo sa “mga dahon sa pag-angkon,” ug ang tanan mamaayo ra. Sa ulahi sa maong pahayag, si Juan misulti sa tin-aw batok sa mga Judio nga Laodiceanhon nga misalig sa kaliwat ni Abraham aron maluwas sila, kay ang ilang pagpasigarbo usa lamang ka walay sulod nga mga dahon sa pag-angkon. Ang bisti sa usa ka tawo nagrepresentar kung kinsa siya.

Trees are a symbol of men and of kingdoms, and the fruit, the branch, the seed, the soil, the water, the root and obviously the leaves all represent specific prophetic symbols unto themselves, but each of those truths is connected to the other symbols represented in the various lines of prophecy that employ the prophetic symbols that go to make up a “tree.” Of course, the first prophetic symbolism of a tree is that it represents a life-or-death test.

Ang mga kahoy maoy simbolo sa mga tawo ug sa mga gingharian, ug ang bunga, ang sanga, ang liso, ang yuta, ang tubig, ang gamut ug dayag nga ang mga dahon nagrepresentar sa piho nga mga simbolong matagnaon diha sa ilang kaugalingon, apan ang matag usa nianang mga kamatuoran nalambigit sa ubang mga simbolo nga girepresentahan sa nagkalainlaing mga linya sa tagna nga naggamit sa mga simbolong matagnaon nga naglangkob sa usa ka “kahoy.” Siyempre, ang unang matagnaong simbolismo sa usa ka kahoy mao nga kini nagrepresentar sa usa ka pagsulay sa kinabuhi o kamatayon.

John’s message is represented by the clothes he wore, and the food he ate. Prophetic food, such as the manna at the beginning of ancient Israel, or the Bread of Heaven at the end; must be eaten. The food represents a prophetic testing message which must be eaten, for it is Christ’s flesh and His blood. The clothes John wore and the food he ate identifies the message, and messenger who prepared the way for Christ. John typifies the final messenger who prepares the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple at the Sunday law. When that takes place, the foolish virgins, who are also Laodiceans and tares, represent the final fourth generation of those who profess to be the legitimate covenant people of Abraham, just as did the Pharisees and Sadducees, in the time when John appeared out of the wilderness.

Ang mensahe ni Juan girepresentahan sa iyang gisul-ob nga mga bisti ug sa pagkaon nga iyang gikaon. Ang propetikong pagkaon, sama sa manna sa sinugdanan sa karaang Israel, o sa Tinapay sa Langit sa katapusan, kinahanglan kan-on. Ang pagkaon nagrepresentar sa usa ka propetikong mensahe sa pagsulay nga kinahanglan kan-on, kay kini mao ang unod ni Cristo ug ang Iyang dugo. Ang mga bisti nga gisul-ob ni Juan ug ang pagkaon nga iyang gikaon nagpaila sa mensahe ug sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang kang Cristo. Si Juan nagatipo sa katapusang mensahero nga nagaandam sa dalan alang kang Cristo, nga mao ang Mensahero sa Pakigsaad nga sa kalit moanhi ngadto sa Iyang templo sa balaod sa Dominggo. Sa dihang mahitabo kana, ang mga buangbuang nga ulay, nga mga Laodiceano usab ug mga liso, nagrepresentar sa katapusang ikaupat nga kaliwatan niadtong nagaangkon nga sila mao ang lehitimong katawhan sa pakigsaad ni Abraham, maingon usab sa gibuhat sa mga Fariseo ug mga Saduceo sa panahon sa dihang si Juan mitungha gikan sa kamingawan.

John wore camel hair, a leather girdle that included a harness attachment, such as farm animals have with a yoke. He ate, and therefore his message was of locusts, a premier symbol of Islam in the Scriptures, and he mixed his message of Islam, with the honey.

Si Juan nagsul-ob ug balhibo sa kamelyo, ug usa ka bakos nga panit nga may kalakip nga panikop alang sa pag-abaga, sama sa anaa sa mga mananap sa uma kon sila ginapahimugtan ug yugo. Mikaon siya, ug busa ang iyang mensahe mahitungod sa mga dulon, usa ka pangunang simbolo sa Islam diha sa Kasulatan, ug gisagolan niya ang iyang mensahe mahitungod sa Islam uban sa dugos.

And the house of Israel called the name thereof Manna: and it was like coriander seed, white; and the taste of it was like wafers made with honey. Exodus 16:31.

Ug ang balay sa Israel nagtawag sa ngalan niini nga Manna; ug kini sama sa liso sa kulantro, maputi; ug ang lami niini sama sa mga manipis nga tinapay nga hinimo uban sa dugos. Exodo 16:31.

Manna is a symbol of God’s Word, and it tasted like honey, which the prophets identify as the taste of the message, they are represented as eating. John brought the message of Islam as represented by the locusts, and a girdle of camel leather and camel hair. The locusts and the camel are both symbols of Islam. That message of Islam was mixed with the enlightenment of God’s Word that is represented as “honey.”

Ang manna usa ka simbolo sa Pulong sa Dios, ug kini mitilaw sama sa dugos, nga giila sa mga propeta ingon nga lami sa mensahe nga ilang girepresentar pinaagi sa ilang pagkaon niini. Gidala ni Juan ang mensahe sa Islam ingon nga girepresentar sa mga dulon, ug sa bakus nga panit sa kamelyo ug buhok sa kamelyo. Ang mga dulon ug ang kamelyo parehong mga simbolo sa Islam. Kanang mensahe sa Islam gisagolan sa kahayag sa Pulong sa Dios nga girepresentar ingon nga “dugos.”

Then said Jonathan, My father hath troubled the land: see, I pray you, how mine eyes have been enlightened, because I tasted a little of this honey. 1 Samuel 14:29.

Unya miingon si Jonathan, Ang akong amahan nakasamok sa yuta: tan-awa, ako nangamuyo kaninyo, giunsa pagkahayag sa akong mga mata, tungod kay mitilaw ako ug diyutay niining dugosa. 1 Samuel 14:29.

John did not simply represent a message of Islam, but he came from the wilderness, as did Elijah, and John did not eat honey, he ate wild honey, for he, as with Christ, was not trained in the institutions of the day who had their own honey of a message, represented by the leaven of the Pharisees and Sadducees. John ate honey from the wilderness, for he was trained by the Holy Spirit outside the religious institutions of his day. The typical girdle of the time period contained a hinge mechanism that a person would tie their camel hair garment onto. The hinge represents John, who was the turning point from the earthly unto the heavenly sanctuary.

Si Juan wala lamang nagrepresentar sa usa ka mensahe sa Islam, kondili siya mianhi gikan sa kamingawan, sama usab kang Elias, ug si Juan wala mokaon ug ordinaryong dugos; siya mikaon ug dugos nga ihalas, kay siya, ingon man si Cristo, wala mabansay sa mga institusyon niadtong panahona nga adunay ilang kaugalingong “dugos” sa usa ka mensahe, nga girepresentahan sa levadura sa mga Fariseo ug mga Saduceo. Si Juan mikaon ug dugos gikan sa kamingawan, kay gibansay siya sa Balaang Espiritu sa gawas sa relihiyosong mga institusyon sa iyang panahon. Ang kasagarang bakus niadtong panahona adunay usa ka mekanismo nga sama sa bisagra diin sa usa ka tawo igahigot ang iyang bisti nga hinimo sa balhibo sa kamelyo. Ang bisagra nagrepresentar kang Juan, nga mao ang punto sa pagbalhin gikan sa yutan-ong santuwaryo ngadto sa langitnong santuwaryo.

“The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

“Ang propeta nga si Juan maoy nagkonektar nga sumpay tali sa duha ka dispensasyon. Ingon nga representante sa Dios, mitindog siya aron ipakita ang relasyon sa kasugoan ug sa mga propeta ngadto sa Cristohanong dispensasyon. Siya mao ang diyutayng kahayag, nga pagasundan sa labawng kahayag. Ang hunahuna ni Juan gidan-agan sa Balaang Espiritu, aron makahatag siya og kahayag ngadto sa iyang katawhan; apan wala nay laing kahayag nga misidlak o mosidlak pa nga ingon ka tin-aw ibabaw sa nahulog nga tawo sama nianang mogula gikan sa pagtulon-an ug ehemplo ni Jesus. Si Cristo ug ang Iyang buluhaton gilawom lamang sa malaw-ayng pagsabot ingon nga gipaila pinaagi sa landonglandong nga mga halad. Bisan gani si Juan wala hingpit makasabut sa umalabot, walay-kamatayong kinabuhi pinaagi sa Manluluwas.” The Desire of Ages, 220.

The hinge garment of John is introduced at the very point of Christ’s baptism, which was the turning point, represented by the place where John was baptizing. That place was named Bethabara meaning “ferry crossing,” and is the very place ancient Israel entered into the Promised Land as they came out of the wilderness, just as John had done.

Ang sinina nga bisagra ni Juan gipaila sa mismong punto sa bautismo ni Cristo, nga mao ang punto sa pagliko, nga gisimbolohan sa dapit diin si Juan nagbautismo. Kana nga dapit ginganlan ug Bethabara nga nagpasabot ug “tabokanan sa balsa,” ug mao gayud ang dapit diin ang karaang Israel misulod ngadto sa Yutang Saad sa ilang paggula gikan sa kamingawan, maingon nga gibuhat usab ni Juan.

Of course, the movement of the one hundred and forty-four thousand are who John is representing, but we are simply pointing out that when Jesus was baptized, it was that generation that He and John called the “generation of vipers.” Jesus came to magnify God’s Ten Commandment law, and He inspired every word in the Bible, so when He calls the final generation of ancient Israel a generation of vipers, He knows full well that the second commandment identifies the judgment being accomplished in the third and fourth generations.

Siyempre, ang kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo mao ang girepresentar ni Juan, apan among gipunting lamang nga sa dihang gibunyagan si Jesus, kadto nga kaliwatan mao ang gitawag Niya ug ni Juan nga “kaliwatan sa mga bitin.” Mianhi si Jesus aron padakuon ang kasugoan sa Dios nga Napulo ka mga Sugo, ug Siya mao ang nagdasig sa matag pulong sa Biblia, busa sa dihang tawgon Niya ang kataposang kaliwatan sa karaang Israel nga usa ka kaliwatan sa mga bitin, hingpit Niyang nasayran nga ang ikaduhang sugo nag-ila sa paghukom nga ginatuman sa ikatulo ug ikaupat nga mga kaliwatan.

The third and fourth generations represent a progressive judgment that ends in the fourth generation, which is the generation of vipers. Christ baptism typifies 9/11. The Laodicean Seventh-day Adventist generation has been in its final generation since that time. John’s message to the Pharisees and Sadducees was the Laodicean message.

Ang ikatulo ug ikaupat nga mga kaliwatan nagrepresentar sa usa ka progresibong paghukom nga matapos sa ikaupat nga kaliwatan, nga mao ang kaliwatan sa mga halas. Ang bautismo ni Cristo nagatipo sa 9/11. Ang kaliwatan sa Laodiceanong Seventh-day Adventist anaa na sa iyang katapusang kaliwatan sukad niadtong panahona. Ang mensahe ni Juan ngadto sa mga Pariseo ug mga Saduceo mao ang mensahe sa Laodicea.

But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them,

Apan sa dihang nakita niya nga daghan sa mga Fariseo ug mga Saduceo ang nangadto sa iyang bautismo, siya miingon kanila,

O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

O kaliwat sa mga bitin nga malala, kinsa man ang nagpasidaan kaninyo nga mokalagiw gikan sa umaabot nga kapungot?

Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father:

Busa, pagpatungha kamo ug mga bunga nga angay sa paghinulsol; ug ayaw paghunahuna sa pag-ingon sulod sa inyong kaugalingon, Si Abraham mao ang among amahan:

for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham.

kay ako nagaingon kaninyo, nga ang Dios makahimo gikan niining mga bato sa pagpatindog ug mga anak alang kang Abraham.

And now also the axe is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will throughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.

Ug karon usab ang wasay gipahimutang na sa gamot sa mga kahoy: busa ang matag kahoy nga dili mamunga ug maayong bunga pagaputlon ug igasalibay sa kalayo. Ako sa pagkatinuod nagabautismo kaninyo pinaagi sa tubig ngadto sa paghinulsol: apan siya nga moanhi sunod kanako labing gamhanan kay kanako, kansang mga sapatos dili ako takus sa pagdala: siya magabautismo kaninyo pinaagi sa Balaang Espiritu, ug pinaagi sa kalayo: Kansang pala anaa sa iyang kamot, ug pagahinloan gayud niya pag-ayo ang iyang giukanan, ug tigumon niya ang iyang trigo ngadto sa tipiganan; apan pagasunogon niya ang mga dagami pinaagi sa kalayo nga dili mapalong.

Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:7–13.

Unya miabut si Jesus gikan sa Galilea paingon sa Jordan ngadto kang Juan, aron magpabautismo kaniya. Mateo 3:7–13.

Jesus came from Galilee, which symbolizes a turning point in agreement with John’s girdle-hinge, and the meaning of Bethabara. John’s work of preparing the way, had then changed to Christ’s work of confirming the covenant. The thirty years of preparation was ended and the three and a half years before and after the cross began.

Si Jesus miabut gikan sa Galilea, nga nagsimbolo sa usa ka punto sa pagbalhin nga nahiuyon sa bisagra sa bakus ni Juan, ug sa kahulogan sa Bethabara. Ang buluhaton ni Juan sa pag-andam sa dalan, niadto nabag-o ngadto sa buluhaton ni Cristo sa pagpamatuod sa tugon. Ang katloan ka tuig nga pagpangandam natapos na ug ang tulo ug tunga ka tuig sa wala pa ug sa human sa krus misugod.

John’s message was a warning of the coming wrath at the destruction of Jerusalem, a destruction that also represents the end of the world and the seven last plagues. That warning message was set within the context of Islam, and it was delivered by a man who not only fulfilled Malachi’s messenger who prepares the way, and Isaiah’s voice in the wilderness, but also the message of Elijah, for John’s clothing paralleled Elijah’s just as John’s message paralleled Elijah’s.

Ang mensahe ni Juan maoy usa ka pasidaan mahitungod sa umalabot nga kapungot sa kalaglagan sa Jerusalem, usa ka kalaglagan nga nagrepresentar usab sa katapusan sa kalibotan ug sa pito ka ulahing mga hampak. Kana nga mensahe sa pasidaan gibutang sulod sa konteksto sa Islam, ug kini gidala sa usa ka tawo nga dili lamang nagtuman sa mensahero ni Malakias nga nagaandam sa dalan, ug sa tingog ni Isaias didto sa kamingawan, kondili usab sa mensahe ni Elias, kay ang bisti ni Juan nagkatugbang sa kang Elias maingon nga ang mensahe ni Juan nagkatugbang sa kang Elias.

And he said unto them, What manner of man was he which came up to meet you, and told you these words? And they answered him, He was an hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins. And he said, It is Elijah the Tishbite. 2 Kings 1:7, 8.

Ug siya miingon kanila, Unsang matanga siya nga tawo nga mitagbo kaninyo, ug misulti kaninyo niining mga pulonga? Ug sila mitubag kaniya, Siya usa ka tawong balhiboon, ug binaksan ug bakus nga panit sa iyang hawak. Ug siya miingon, Si Elias kini nga Tishbinhon. 2 Hari 1:7, 8.

If they were to ask of John, and not of Elijah, “what manner of man was he?” they would be answered “a hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins.” The entire six-month ministry of John is represented in the passage where the final and fourth generation is specifically identified and defined. The Laodicean message unto them directly attacks the profession of being God’s covenant people, it warns them of the coming wrath as illustrated by an ax striking the roots of the trees. The message included that Christ would finish the testing process that began with John. Later in Matthew, Jesus also calls the Jews “a generation of vipers,” and He takes the thought up from John’s theme of cutting down a tree, and explains why.

Kon pangutan-on nila mahitungod kang Juan, ug dili kang Elias, “unsa man nga matang siya sa tawo?” tubagon sila, “usa ka tawong balhiboon, ug gibaksan og bakus nga panit sa iyang hawak.” Ang tibuok unom ka bulan nga ministeryo ni Juan gilarawan sa maong teksto diin ang kataposan ug ikaupat nga kaliwatan piho nga giila ug gihulagway. Ang mensahe sa Laodicea ngadto kanila direkta nga nagaatake sa ilang pag-angkon nga sila mao ang katawhan sa pakigsaad sa Dios; kini nagpasidaan kanila mahitungod sa nagasingabot nga kapungot sumala sa gihulagway sa usa ka wasay nga miigo sa mga gamut sa mga kahoy. Ang mensahe naglakip nga si Cristo mohuman sa proseso sa pagsulay nga gisugdan ni Juan. Sa ulahi sa Mateo, gitawag usab ni Jesus ang mga Judio nga “usa ka kaliwatan sa mga bitin,” ug iyang ipadayon ang hunahuna gikan sa tema ni Juan mahitungod sa pagputol sa usa ka kahoy, ug ipatin-aw niya ngano.

Either make the tree good, and his fruit good; or else make the tree corrupt, and his fruit corrupt: for the tree is known by his fruit. O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:33–37.

Himoon ninyo nga maayo ang kahoy, ug maayo usab ang iyang bunga; o himoon ninyo nga daotan ang kahoy, ug daotan usab ang iyang bunga: kay ang kahoy maila pinaagi sa iyang bunga. O kaliwatan sa mga bitin, unsaon man ninyo, nga daotan man kamo, sa pagsulti ug mga butang nga maayo? kay gikan sa kadagaya sa kasingkasing ang baba magasulti. Ang maayong tawo gikan sa maayong tipiganan sa kasingkasing nagpagula ug mga maayong butang: ug ang daotang tawo gikan sa daotang tipiganan nagpagula ug mga daotang butang. Apan nagaingon Ako kaninyo, Nga ang tagsatagsa ka walay pulos nga pulong nga igasulti sa mga tawo, manubag sila niana sa adlaw sa paghukom. Kay pinaagi sa imong mga pulong pagamatarungon ikaw, ug pinaagi sa imong mga pulong pagahukman ikaw nga sad-an. Mateo 12:33–37.

The day of judgment, according to the second commandment is in the fourth generation. The judgment is based upon the message we speak, and that message comes out of our hearts. It is the message we speak that identifies whether we are Peter’s “chosen generation” or a “generation of vipers.” Either class is manifested at the conclusion of a testing process where Christ, as the dirt brush man cleans His floor. As with the oil in the parable of the ten virgins, the message is represented either by an evil or a good heart. Christ’s reference adds that this generation of vipers, which is the fourth and final generation—seek after a sign, and the only sign they would be given was the sign of Jonah.

Ang adlaw sa paghukom, sumala sa ikaduhang sugo, anaa sa ikaupat nga kaliwatan. Ang paghukom gibase sa mensahe nga atong gisulti, ug kana nga mensahe nagagikan sa atong mga kasingkasing. Ang mensahe nga atong gisulti mao ang nagpaila kon kita ba iya ni Pedro nga “piniling kaliwatan” o usa ka “kaliwatan sa mga bitin.” Ang bisan hain niini nga pundok mapadayag sa katapusan sa usa ka proseso sa pagsulay diin si Cristo, ingon sa tawo nga nagasilhig sa abog, magahinlo sa Iyang salog. Sama sa lana sa sambingay bahin sa napulo ka ulay, ang mensahe gilarawan pinaagi sa usa ka dautan o maayong kasingkasing. Ang paghisgot ni Cristo midugang nga kining kaliwatan sa mga bitin, nga mao ang ikaupat ug kataposang kaliwatan—mangita ug usa ka ilhanan, ug ang bugtong ilhanan nga igahatag kanila mao ang ilhanan ni Jonas.

Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. The queen of the south shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for she came from the uttermost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. Matthew 12:38–42.

Unya may pipila sa mga escriba ug sa mga Pariseo mitubag, nga nag-ingon, Magtutudlo, buot unta kami makakita ug usa ka ilhanan gikan kanimo. Apan mitubag siya ug miingon kanila, Ang usa ka daotan ug mananapaw nga kaliwatan nangita ug ilhanan; ug walay ilhanan nga igahatag niini, gawas sa ilhanan ni propeta Jonas: Kay maingon nga si Jonas diha sa tiyan sa dakong isda sulod sa tulo ka adlaw ug tulo ka gabii, sa ingon niana ang Anak sa tawo maanaa sulod sa tulo ka adlaw ug tulo ka gabii sa kasingkasing sa yuta. Ang mga tawo sa Nineve motindog sa paghukom uban niining kaliwatan, ug magahukom batok niini: tungod kay sila naghinulsol sa pagwali ni Jonas; ug, ania karon, may usa nga labi pa kang Jonas dinhi. Ang rayna sa habagatan motindog sa paghukom uban niining kaliwatan, ug magahukom batok niini: kay siya mianhi gikan sa kinatumyan nga mga dapit sa yuta aron sa pagpatalinghug sa kaalam ni Solomon; ug, ania karon, may usa nga labi pa kang Solomon dinhi. Mateo 12:38–42.

Christ referenced the Jews as a generation of vipers, and He uses illustrations of judgment as the message of Jonah, and the message of the wisdom of Solomon. Jesus is identifying by context, and with two witnesses, that the generation of vipers is the fourth generation, for the fourth generation is where judgment is accomplished.

Gitawag ni Cristo ang mga Judio nga kaliwatan sa mga bitin, ug gigamit Niya ang mga hulagway sa paghukom ingon nga mensahe ni Jonas ug ang mensahe sa kaalam ni Solomon. Gipasabot ni Jesus pinaagi sa konteksto, ug uban sa duha ka mga saksi, nga ang kaliwatan sa mga bitin mao ang ikaupat nga kaliwatan, kay sa ikaupat nga kaliwatan matuman ang paghukom.

The one hundred and forty-four thousand are the ensign, or the sign of the latter days, as is the law of God, and the Sabbath. The sign of Jonah is the sign of the resurrection, which for the Jews in Christ’s day and age was His baptism, when the Holy Spirit descended, represented as a dove. Jonah means “dove.” Jonah, John the Revelator, Daniel, Joseph and Lazarus represent the one hundred and forty-four thousand, who are resurrected from being dead in the street for three and a half days. At that point they are to transition from Laodiceans unto Philadelphians, thus becoming the eighth that is of the seven. Jonah represents baptism, for he was cast into the water and symbolically died when he was eaten by the whale. He was thereafter resurrected, as was John, when he was taken out of the boiling oil, and as was Daniel when he was taken out of the lion’s den, and as was Joseph, when he was taken out of the pit, as was Lazarus, the sealing miracle in the time of Christ. The Jews could not see the sign of Jonah, as represented by Christ’s resurrection any clearer than Adventism sees the sign of 9/11, which is the sign of Jonah.

Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang bandila, o timailhan sa ulahing mga adlaw, maingon man ang balaod sa Dios ug ang Igpapahulay. Ang timailhan ni Jonas mao ang timailhan sa pagkabanhaw, nga alang sa mga Judio sa panahon ni Cristo mao ang Iyang bautismo, sa dihang mikunsad ang Espiritu Santo, nga gihulagway ingon nga salampati. Ang Jonas nagkahulugang “salampati.” Si Jonas, si Juan nga Manugpadayag, si Daniel, si Jose ug si Lazaro nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga gibanhaw gikan sa ilang pagkahimong patay diha sa dalan sulod sa tulo ug tunga ka adlaw. Niana nga punto sila kinahanglan nga mobalhin gikan sa mga Laodiceanhon ngadto sa mga Filadelfianhon, ug sa ingon mahimong ang ikawalo nga gikan sa pito. Si Jonas nagrepresentar sa bautismo, kay siya gilabay ngadto sa tubig ug sa simbolikong paagi namatay sa dihang siya gikaon sa balyena. Human niana siya gibanhaw, maingon kang Juan, sa dihang siya gikuha gikan sa nagbukal nga lana, ug maingon kang Daniel sa dihang siya gikuha gikan sa langub sa mga leon, ug maingon kang Jose sa dihang siya gikuha gikan sa lungag, maingon usab kang Lazaro, ang milagro sa pagpatik sa panahon ni Cristo. Ang mga Judio dili makakita sa timailhan ni Jonas, nga girepresentar sa pagkabanhaw ni Cristo, nga mas tin-aw kay sa pagtan-aw sa Adventismo sa timailhan sa 9/11, nga mao ang timailhan ni Jonas.

We will continue these subjects in the next article.

Padayonon nato kining mga hilisgutan sa sunod nga artikulo.

“The burden of the warning now to come to the people of God, nigh and afar off, is the third angel’s message. And those who are seeking to understand this message will not be led by the Lord to make an application of the Word that will undermine the foundation and remove the pillars of the faith that has made Seventh-day Adventists what they are today. The truths that have been unfolding in their order, as we have advanced along the line of prophecy revealed in the Word of God, are truth, sacred, eternal truth today. Those who passed over the ground step by step in the past history of our experience, seeing the chain of truth in the prophecies, were prepared to accept and obey every ray of light. They were praying, fasting, searching, digging for the truth as for hidden treasures, and the Holy Spirit, we know, was teaching and guiding us. Many theories were advanced, bearing a semblance of truth, but so mingled with misinterpreted and misapplied scriptures, that they led to dangerous errors. Very well do we know how every point of truth was established, and the seal set upon it by the Holy Spirit of God. And all the time voices were heard, ‘Here is the truth,’ ‘I have the truth; follow me.’ But the warnings came, ‘Go not ye after them. I have not sent them, but they ran.’ (See Jeremiah 23:21.)

“Ang bug-at sa pasidaan nga karon igahatag ngadto sa katawhan sa Dios, sa duol ug sa halayo, mao ang mensahe sa ikatulong manulonda. Ug kadtong naningkamot sa pagsabut niini nga mensahe dili pagamandoan sa Ginoo sa paghimo ug paggamit sa Pulong nga magapukan sa pundasyon ug magakuha sa mga haligi sa pagtoo nga maoy naghimo sa mga Seventh-day Adventists nga mao sila karon. Ang mga kamatuoran nga nagpadayag sumala sa ilang kahapsay, samtang nagpadayon kita subay sa linya sa tagna nga gipadayag diha sa Pulong sa Dios, mao ang kamatuoran, balaan, walay katapusan nga kamatuoran karon. Kadtong miagi sa maong yuta sa matag lakang sa nangaging kasaysayan sa atong kasinatian, nga nakakita sa kadena sa kamatuoran diha sa mga tagna, giandam sa pagdawat ug pagtuman sa matag silak sa kahayag. Sila nagaampo, nagpuasa, nangita, nagkalot alang sa kamatuoran ingon sa tinagong mga bahandi, ug ang Balaang Espiritu, nasayod kita, mao ang nagatudlo ug nagamando kanato. Daghang mga teoriya ang gipadayag, nga may dagway sa kamatuoran, apan nasagolan sa sayop nga paghubad ug sayop nga paggamit sa mga Kasulatan, maong nangulo ngadto sa makuyaw nga mga kasaypanan. Maayo kaayo ang atong kahibalo kon giunsa pagpatukod ang matag punto sa kamatuoran, ug ang silyo gibutang ibabaw niini pinaagi sa Balaang Espiritu sa Dios. Ug sa tanang panahon may mga tingog nga nadungog, ‘Ania ang kamatuoran,’ ‘Anaa kanako ang kamatuoran; sunda ako.’ Apan miabot ang mga pasidaan, ‘Ayaw kamo pagsunod kanila. Wala ko sila ipadala, apan midagan sila.’ (Tan-awa ang Jeremias 23:21.)”

“The leadings of the Lord were marked, and most wonderful were His revelations of what is truth. Point after point was established by the Lord God of heaven. That which was truth then, is truth today. But the voices do not cease to be heard—‘This is truth. I have new light.’ But these new lights in prophetic lines are manifest in misapplying the Word and setting the people of God adrift without an anchor to hold them. If the student of the Word would take the truths which God has revealed in the leadings of His people, and appropriate these truths, digest them, and bring them into their practical life, they would then be living channels of light. But those who have set themselves to study out new theories, have a mixture of truth and error combined, and after trying to make these things prominent, have demonstrated that they have not kindled their taper from the divine altar, and it has gone out in darkness.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

“Ang pagpanguna sa Ginoo klaro kaayo, ug labihan ka kahibulongan ang Iyang mga pagpadayag mahitungod sa kamatuoran. Ang usa ka punto sunod sa usa ka punto gitukod sa Ginoong Dios sa langit. Kadtong kamatuoran kaniadto, mao gihapon ang kamatuoran karon. Apan ang mga tingog wala mohunong sa pagkadungog—‘Mao kini ang kamatuoran. Aduna akoy bag-ong kahayag.’ Apan kining bag-ong mga kahayag diha sa mga linya sa tagna napadayag pinaagi sa sayop nga paggamit sa Pulong ug sa pagpasibog sa katawohan sa Dios nga walay angkla nga makakupot kanila. Kon ang estudyante sa Pulong modawat sa mga kamatuoran nga gipadayag sa Dios diha sa pagpanguna sa Iyang katawohan, ug himuon kining iyang kaugalingon, tunawon kini sa hunahuna, ug dad-on kini ngadto sa iyang praktikal nga kinabuhi, nan sila mahimong buhing mga alagianan sa kahayag. Apan kadtong naninguha sa pagtuon ug pagpalambo sa bag-ong mga teyorya, adunay sinagol nga kamatuoran ug kasaypanan nga gihiusa, ug human sa pagsulay sa pagpahimong inila niining mga butanga, napamatud-an nila nga wala nila pasiga ang ilang suga gikan sa balaang halaran, ug kini napalong diha sa kangitngit.” Selected Messages, basahon 2, 103, 104.