For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?
Sulod sa hataas na nga panahon, sa pagkatinuod sukad dayon human sa 9/11, kami sa makanunayon nagtudlo nga ang paghukom sa mga buhi nagsugod sa 9/11. Nasabtan namo kining kamatuoran pinaagi sa daghang mga saksi sa Biblia, nga nagpalig-on niini gikan sa hingpit nga nagkalainlaing mga direksiyon. Sukad Hulyo 2023, mas nasabtan pa namo ang dugang nga mga detalye sa paghukom sa mga buhi, nga nagsugod sa 9/11, kon itandi sa mga detalyeng nadiskobrehan sa wala madugay human sa 9/11. Ngano nga ang paghukom sa mga buhi nagsugod sa 9/11? Unsa ang biblikanhong paghukom sa mga buhi?
In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.
Sa unang kapitulo sa basahon sa Pinadayag, ang nag-unang kinaiya nga giila mahitungod kang Cristo mao nga Siya ang Alpha ug Omega, ang Sinugdan ug ang Katapusan, ang Una ug ang Ulahi. Naghatag Siya ug panig-ingnan nianang maong kinaiya sa Iyang pagkalalang sa dihang gisugo Niya si Juan sa pagsulat sa mga butang nga mao kaniadto, ug sa pagbuhat niana si Juan usab magasulat sa mga butang nga umalabot. Si Jesus kanunay naglarawan sa katapusan pinaagi sa sinugdanan. Mao kana gayud ang Iyang pagkaanaa.
The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.
Ang Biblia nagaila kang Jesus ingon nga ang Pulong. Ang unang basahon sa Biblia, ang Genesis, nagpasabot ug “sinugdanan.” Ang ulahing basahon sa Biblia mao ang basahon sa Pinadayag, ug ang mga kamatuoran nga unang gipadayag sa basahon sa Genesis gihisgotan sa basahon sa Pinadayag. Ang Genesis mao ang Alpha ug ang Pinadayag mao ang Omega, ug silang duha mao ang Pulong, ug ang Pulong mao si Jesus, nga mao ang Alpha ug Omega. Ang pirma sa Dios, o ang Iyang ngalan, nahisulat sulod sa matag pahayag sa biblikanhong tagna. Kana nga pirma nagapamatuod nga ang kahayag diha sa pahayag mao ang kamatuoran.
If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?
Kon ang usa ka paghubad sa usa ka pahayag sa tagna dili magdala sa pirma sa Dios, nga mao ang Iyang ngalan, nga mao ang Iyang kinaiya; busa, ang maong paghubad sayop. Adunay uban pang mga pagsulay nga angay ipatuman sa paghubad sa matagnaong Pulong sa Dios, apan bisan unsang pagsulay ang gamiton sa usa ka tawo, ang maong pagsulay kinahanglan mahubit sulod sa Pulong sa Dios. Kon walay mga pagsulay nga hinimo sa tawo, moubos ang mga paghubad nga hinimo sa tawo. Busa, ngano? Ug unsa? Mao ba ang biblikanhong paghukom sa mga buhi nga nagsugod niadtong 9/11?
When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.
Sa dihang gipaila ni Cristo ang Iyang kaugalingon diha sa basahon sa Pinadayag, Iyang giila ang Iyang kaugalingon ingon nga sinugdan ug katapusan, ug gigamit Niya ang manalagna nga si Juan aron sa paghulagway kon unsay gipasabot nianang kinaiya sa Iyang pagkalalang. Iyang giila ang mensahe sa tibuok basahon ingon nga usa ka pagpadayag sa Iyang kaugalingon. Iyang gisugo si Juan sa pagsulat sa mga butang nga anaa niadtong panahona sa kalibotan ni Juan, ug sa pagbuhat niana si Juan magarekord sa mahitabo sa katapusan sa kalibotan. Si Juan usa sa napulog-duha ka mga pangulo sa sinugdanan sa Cristohanong iglesia, ug busa si Juan naghulagway sa katapusan sa Cristohanong iglesia, nga girepresentahan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug sa dakong panon diha sa Pinadayag kapitulo 7.
The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.
Ang lohika sa Biblia mao kini: si Jesus mao ang Pulong, pinaagi kang kinsa gibuhat ang tanang butang, ang Pulong nga sukad pa sa walay sinugdan anaa na uban sa Iyang Amahan, ug Siya usab mao ang Biblia, kay Siya mao ang Pulong sa Dios. Ang unang kinaiya sa pagkamatarong ni Cristo nga gipaila diha sa katapusang mensahe sa Pulong sa Dios mao nga Iyang gilarawan ang katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan nianang maong butanga. Kon kining kamatuoran mahitungod sa kinaiya sa Dios dili iaplikar sa pagtuon sa usa ka tawo sa Biblia, dili niya sa tinuod maila kon unsa ang paghukom sa mga buhi, ug nganong kini nagsugod niadtong 9/11, ug labaw sa tanan, nganong hapit na kini matapos.
As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.
Ingon usa ka ehemplo sa prinsipyo sa Alpha ug Omega, ang karaang Israel naghulagway sa modernong Israel, nga maoy usa ka matagnaong kamatuoran nga mahimo usab ilhon ingon nga ang literal nga Israel naghulagway sa espirituwal nga Israel. Bisan unsaon pa kini pagpahayag, ang karaang literal nga Israel ug ang modernong espirituwal nga Israel adunay usa ka sinugdanang kasaysayan ug usa ka katapusang kasaysayan. Tulo sa upat ka kasaysayan anaa na sa nangagi, ug kita karon anaa na sa ikaupat ug katapusang kasaysayan.
The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.
Ang tulo ka nangaging mga kasaysayan nagrepresentar sa tulo ka mga saksi sa katapusang kaliwatan sa kasaysayan sa yuta. Kining tulo ka nangaging mga kasaysayan nag-ila sa kaliwatan nga gihulagway ingong usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo diha sa basahon sa Pinadayag. Anaa pay ubang mga propetikong linya sa kasaysayan nga naghisgot usab sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, apan ang gidaghanon sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo naglangkob sa propetikong simbolismo nga ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao kadtong mga, sa propetikong paagi, girepresentar pinaagi sa pagpadaghan sa napulog-duha ka mga banay sa karaang literal nga Israel uban sa napulog-duha ka mga tinun-an sa modernong espirituwal nga Israel.
As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.
Ingon usa pa ka pananglitan sa Alpha ug Omega, ang tulo ka mga manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse nagrepresentar sa usa ka kasaysayan sa sinugdanan ug katapusan. Ang kalihokang Millerita nagrepresentar sa kasaysayan sa sinugdanan sa tulo ka mga manulonda, ug ang kalihokan sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo nagrepresentar sa kasaysayan sa katapusan sa mensahe sa ikatulong manulonda. Ang kalihokang alpha nagpahibalo sa pag-abli sa hukom nga pangsusihon niadtong Oktubre 22, 1844. Ang kalihokang omega nagpahibalo sa pag-abli sa paghukom sa mga buhi, nga nagtimaan sa pagsugod niini ingong 9/11.
A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.
Ang ikatulong pananglitan sa Alpha ug Omega, nga sayon kaayong mapalig-on pinaagi sa inspirasyon, mao nga sa sinugdan mao ang alpha nga kalihokan sa mga Millerita, ang sambingay sa napulo ka ulay natuman gayod sa matag letra. Gipaila ni Sister White ang kasaysayan sa mga Millerita diha sa basahon nga The Great Controversy sulod sa konteksto nga kana nga sambingay natuman niadtong panahona. Gitudlo niya nga ang omega nga kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo motuman usab sa sambingay sa napulo ka ulay sa matag letra. Tulo ka mubo nga mga saksi ni Cristo nga nag-ila sa katapusan uban sa sinugdanan.
At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.
Sa sinugdanan sa karaang Israel, ang Ginoo misulod ngadto sa tugon uban sa mga Hebreohanon ingon nga girepresentahan sa dugo diha sa mga haligi sa pultahan, nga siyempre mao ang labing unang paghisgot sa Tunga-tungang Gabii nga Pagsinggit diha sa Pulong sa Dios. Ang bautismo usa ka simbolo sa usa ka tugon nga pakigrelasyon kang Cristo, ug si Pablo nagtudlo kanato nga ang mga Hebreohanon nga mipahawa sa Egipto nangabautismohan sa tanan “diha sa panganod” ug sa Pulang “Dagat.” Sa dihang nakaabot na sila tabok sa dagat, gihatagan sila ug manna, nga, lakip sa ubang mga butang, usa ka simbolo sa ikapitong-adlaw nga Igpapahulay sa konteksto nga kini usa ka pagsulay.
The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.
Ang “manna” nagrepresentar sa ilang unang pagsulay, ug sa dihang napakyas sila sa ilang ikanapulo ug katapusang pagsulay sa dihang gisalikway nila ang mensahe ni Josue ug Caleb, ang Ginoo dayon nagsalikway kanila ingon nga Iyang katawhang adunay tugon ug misulod sa tugon uban kang Josue ug Caleb. Sa dihang sa katapusan misulod sila sa Yutang Saad, ang rito sa pagtuli wala ipahigayon ibabaw niadtong mga lalaking natawo sulod sa kap-atan ka tuig, kay ang rito gitapos sa pagrebelde sa Kadesh, ug gipahiuli sa Kadesh sa wala pa ang pagsulod. Kini usa ka timaan sa Alpha ug Omega.
The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.
Ang kap-atan ka tuig nga paglibodlibod sa kamingawan nagsugod sa pagsukol batok sa mensahe ni Josue ug ni Caleb, ug kini natapos sa pagsukol ni Moises pinaagi sa paghampak sa Bato, ug sa ingon pagsayop sa paghulagway sa kinaiya ug buluhaton sa Dios. Ang sinugdanan sa karaang Israel naghulagway sa katapusan sa karaang Israel.
At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.
Sa katapusan sa karaang Israel, si Jesus ingon nga ang “Mensahero sa Pakigsaad” diha sa Malakias kapitulo tulo, mianhi aron sa pagtukod sa “pakigsaad” uban sa daghan sulod sa usa ka semana, sa katumanan sa Daniel kapitulo siyam. Ingon nga Mensahero sa Pakigsaad, si Cristo misulod sa pakigsaad uban sa Cristohanong iglesia diha mismo sa kasaysayan diin Iyang gilabyan ang kanhing katawhan sa pakigsaad. Sa sinugdanan sa karaang Israel ingon nga katawhan sa pakigsaad sa Dios, ang Ginoo milabay sa usa ka kanhing katawhan sa pakigsaad ug misulod sa pakigsaad uban sa usa ka bag-ong pinili nga katawhan. Gibuhat Niya gayud ang mao rang butang sa katapusan sa karaang Israel.
A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?
Ang kaminyoon maoy usa ka simbolo sa usa ka tugon, ug sukad sa pagkatawo ni Cristo hangtod sa pagkalaglag sa Jerusalem niadtong 70 AD, ang tagna nagapadayag sa usa ka nagkakusog nga panagbulag sa Dios gikan sa karaang literal nga Israel. Busa, kanus-a gayod nagsugod ang panagbulag sa pagkatuman, sa Iyang pagkatawo ba, sa Iyang kamatayon, sa pagbato kang Esteban, o sa pagkalaglag sa Jerusalem?
“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.
Samtang ang mga magsisimba gikan sa tanang nasod nangita sa templo nga gipahinungod sa pagsimba sa Dios. Nagadan-ag sa bulawan ug mga bililhong bato, kini usa ka panan-awon sa katahom ug pagkahalangdon. Apan si Jehova wala na hikaplagi diha nianang palasyo sa katahom. Ang Israel ingon nga usa ka nasod mibulag sa iyang kaugalingon gikan sa Dios. Sa dihang si Cristo, sa hapit na matapos ang Iyang ministeryo dinhi sa yuta, mitan-aw sa kataposang higayon sa sulod sa templo, Siya miingon, “Ania karon, gibiyaan ang inyong balay kaninyo nga biniyaan.” Mateo 23:38. Hangtod niana gitawag Niya ang templo nga balay sa Iyang Amahan; apan sa dihang ang Anak sa Dios migula gikan niadtong mga bungbong, ang presensya sa Dios gikuha sa walay katapusan gikan sa templo nga gitukod alang sa Iyang himaya.” Mga Buhat sa mga Apostoles, 145.
The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.
Sa sunod nga adlaw human sa Mahimayaong Pagsulod, gipahibalo ni Cristo nga ang balay sa mga Judio gibiyaan nga kamingawan, ug ang pakigbulag napamatuoran na sa katapusan. Busa, ang pakigbulag napamatuoran na sa katapusan sa pagsalop sa adlaw sa adlaw sa Mahimayaong Pagsulod.
“Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!
“Ang Jerusalem mao ang anak sa Iyang pag-atiman, ug maingon nga ang usa ka mahigugmaong amahan nagbangotan tungod sa usa ka anak nga masupilon, mao man si Jesus mihilak tungod sa hinigugmang siyudad. Unsaon Ko man pagtugyan kanimo? Unsaon Ko man pagtan-aw kanimo nga gitagana alang sa pagkalaglag? Kinahanglan ba Nako nga pasagdan ikaw aron mapuno ang copa sa imong kasal-anan? Ang usa ka kalag may bili nga ingon kadako nga, kon itandi niini, ang mga kalibotan mahugno ngadto sa pagkawalay-hinungdan; apan dinhi usa ka tibuok nasod ang mawagtang. Sa diha nga ang paspas nga nagasalop nga adlaw sa kasadpan mawala na sa panan-aw sa mga langit, ang adlaw sa grasya sa Jerusalem matapos na. Samtang ang panon mihunong sa taluktok sa Olivet, dili pa ulahi alang sa Jerusalem ang paghinulsol. Ang manulonda sa kalooy niadtong taknaa nagatiklop sa iyang mga pako aron mokanaog gikan sa bulawanong trono ug mohatag ug luna sa hustisya ug sa paspas nga moabot nga paghukom. Apan ang daku nga kasingkasing sa gugma ni Cristo nagapakilooy gihapon alang sa Jerusalem, nga nagtamay sa Iyang mga kalooy, nagsalikway sa Iyang mga pasidaan, ug hapit na magtina sa iyang mga kamot diha sa Iyang dugo. Kon ang Jerusalem maghinulsol lamang, dili pa ulahi. Samtang ang katapusang mga silaw sa nagasalop nga adlaw nagalangan pa ibabaw sa templo, torre, ug taluktok, dili ba unta adunay maayong manulonda nga magamando kaniya ngadto sa gugma sa Manluluwas ug mopahilayo sa iyang kapalaran? Matahum ug dili balaan nga siyudad, nga nagbato sa mga propeta, nga nagsalikway sa Anak sa Dios, nga pinaagi sa iyang pagkadili-mahinulsolon nagakandado sa iyang kaugalingon diha sa mga gapos sa pagkaulipon,—ang iyang adlaw sa kalooy hapit na mahurot!”
“Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.
“Apan ang Espiritu sa Dios misulti pag-usab ngadto sa Jerusalem. Sa dili pa matapos ang adlaw, laing pagpamatuod pagadalaon bahin kang Cristo. Ang tingog sa saksi ginabayaw, nga mitubag sa tawag gikan sa usa ka mapanagnaong kagahapon. Kon paminawon sa Jerusalem ang tawag, kon dawaton niya ang Manluluwas nga misulod sa iyang mga ganghaan, mahimo pa siya nga maluwas.
“Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:
“Ang mga taho nakaabot sa mga punoan sa Jerusalem nga si Jesus nagkaduol na sa siyudad uban sa usa ka dakong panon sa mga tawo. Apan wala silay pagdawat alang sa Anak sa Dios. Sa kahadlok nanggula sila aron sa pagsugat Kaniya, nga naglaum nga mapapahawa ang panon. Samtang ang prosesyon hapit na mokanaug sa Bukid sa mga Olibo, kini giatbang sa mga punoan. Gipangutana nila ang hinungdan sa masamokong pagmaya. Sa ilang pagpangutana, ‘Kinsa ba kini?’ ang mga tinun-an, nga napuno sa espiritu sa inspirasyon, mitubag niini nga pangutana. Sa madanihong mga pulong ilang gisubli ang mga tagna mahitungod kang Cristo:”
“Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.
“Si Adan mosulti kanimo, Kini mao ang kaliwat sa babaye nga magasamad sa ulo sa serpiyente.
“Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.
“Pangutan-a si Abraham, ug siya mosulti kaninyo, Kini mao si ‘Melchizedek Hari sa Salem,’ Hari sa Pakigdait. Genesis 14:18.
“Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.
“Si Jacob magaingon kanimo, Siya mao si Shiloh sa banay ni Juda.
“Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.
Si Isaias mosulti kanimo, “Emmanuel,” “Katingalahan, Magtatambag, ang Gamhanang Dios, ang Walay Kataposang Amahan, ang Prinsipe sa Pakigdait.” Isaias 7:14; 9:6.
“Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.
“Si Jeremias mosulti kaninyo, Ang Sanga ni David, ‘si Jehova nga atong Pagkamatarong.’ Jeremias 23:6.
“Daniel will tell you, He is the Messiah.
“Si Daniel mosulti kanimo, Siya mao ang Mesiyas.
“Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.
“Si Oseas mosulti kanimo, Siya mao ‘ang Ginoong Dios sa mga panon; ang Ginoo mao ang Iyang handumanan.’ Oseas 12:5.
“John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.
“Si Juan Bautista mosulti kanimo, Siya mao ‘ang Cordero sa Dios, nga nagakuha sa sala sa kalibotan.’ Juan 1:29.
“The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.
“Ang dakong Jehova nagpahayag gikan sa Iyang trono, ‘Kini mao ang Akong hinigugmang Anak.’ Mateo 3:17.
“We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.
“Kami, ang Iyang mga tinun-an, nagpahayag, Kini mao si Jesus, ang Mesiyas, ang Prinsipe sa kinabuhi, ang Manunubos sa kalibotan.
“And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.
“Ug ang prinsipe sa mga gahum sa kangitngit miila Kaniya, nga nagaingon, ‘Nakaila ako Kanimo kon kinsa Ka, ang Balaan sa Dios.’ Marcos 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.
The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.
Ang kasaysayan sa Madaugong Pagsulod ni Cristo nagtimaan daan sa kasaysayan sa Paghilak sa Tunga-tungang Gabii sa yugto sa panahon sa mga Millerite. Ang pahayag gikan kang Sister White nagpakita nga sa pagsugod sa maong pagsulod ang mga tawo nahidangat ubos sa pagdasig sa Espiritu Santo, ug unya si Cristo mihunong ug mihilak tungod sa Jerusalem. Human niana nagpadayon Siya sa pagsulod, ug dayon giatubang Siya sa pagpangulo sa mga Judio. Buot kong ilain ang pipila ka mga kinaiya niini nga sugilanon aron maila ang mga ilhanan sa dalan nga gisubli sa kasaysayan sa mga Millerite. Apan una gusto kong mopahayag ug usa ka punto mahitungod sa sinugdanan ug katapusan. Ang atong bag-o lang gikutlo gikan kang Sister White nagrepresentar sa katapusan sa usa ka kapitulo, ug ang sinugdanan sa mosunod nga kapitulo nagaingon sa mosunod.
“The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.
“Ang madaugon nga pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem maoy malawom apan luspad nga timailhan daan sa Iyang pag-abot diha sa mga panganod sa langit uban sa gahum ug himaya, taliwala sa pagdaog sa mga manulunda ug sa pagmaya sa mga balaan. Unya matuman ang mga pulong ni Cristo ngadto sa mga saserdote ug mga Pariseo: ‘Dili na ninyo Ako makita sukad karon, hangtud nga moingon kamo, Bulahan Siya nga nagaanhi sa ngalan sa Ginoo.’ Mateo 23:39. Diha sa matagnaong panan-aw gipakita kang Zacarias kadtong adlaw sa katapusang pagdaog; ug nakita usab niya ang silot niadtong mga nanagsalikway kang Cristo sa nahaunang pag-anhi: ‘Ug sila motan-aw Kanako nga ilang gidunggab, ug sila managminatay tungod Kaniya, ingon sa pagminatay sa usa ka tawo tungod sa iyang bugtong anak, ug magamasulob-on pag-ayo tungod Kaniya, ingon sa usa nga anaa sa kapait tungod sa iyang panganay.’ Zacarias 12:10. Kini nga talan-awon nakita nang daan ni Cristo sa dihang Iyang nakita ang siyudad ug mihilak tungod niini. Sa lumalabay nga pagkalaglag sa Jerusalem nakita Niya ang katapusang kalaglagan niadtong katawhan nga nakasala tungod sa dugo sa Anak sa Dios.”
“The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.
“Nakita sa mga tinun-an ang pagdumot sa mga Judio kang Cristo, apan wala pa nila nakita kon ngadto sa unsa kini modala. Wala pa nila masabti ang tinuod nga kahimtang sa Israel, ni makasabut sa silot nga igapahamtang sa Jerusalem. Kini gipadayag kanila ni Cristo pinaagi sa usa ka mahinungdanong pagtulon-an pinaagig simbolikong buhat.”
“The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.
“Ang katapusang paghangyo ngadto sa Jerusalem nahimong kawang. Ang mga saserdote ug mga punoan nakadungog sa matagnaong tingog sa nangagi nga gisubli sa panon sa katawhan, agig tubag sa pangutana, ‘Kinsa ba kini?’ apan wala nila kini dawata ingon nga tingog sa Inspirasyon. Sa kasuko ug kahibulong misulay sila sa pagpahilom sa katawhan. Adunay mga opisyal nga Romano sa panon, ug ngadto kanila gisumbong sa Iyang mga kaaway si Jesus ingon nga pangulo sa usa ka pagsukol. Ilang gipasundayag nga hapit na Niya kuhaon ang pagpanag-iya sa templo, ug maghari ingon nga hari sa Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.
The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”
Ang punto nga dili ko gusto mapalampas mao nga ang Mahimayaong Pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem nagtimaan dili lamang sa Tungang-Gabing Singgit sa kasaysayan sa mga Millerita, kondili usab sa katapusan sa kalibotan. Kini nalangkit sa pagbalik ni Cristo sa sinugdanan sa milenyo sa Revelation kapitulo baynte ug usab sa Iyang pagbalik uban sa Bag-ong Jerusalem sa katapusan sa milenyo. Nalambigit usab kini sa kamatayon sa mga daotan sa Iyang ikaduhang pag-anhi, ug sa ilang katapusang paghukom sa katapusan sa milenyo. Ang pag-abli sa ulahing parapo nagaingon: “Ang ulahing paghangyo ngadto sa Jerusalem nahimo nang kawang. Ang mga sacerdote ug mga punoan nakadungog sa matagnaong tingog sa nangagi nga gisubli sa panon sa katawhan, agig tubag sa pangutana, ‘Kinsa ba kini?’ apan wala nila kini dawata ingon nga tingog sa Inspirasyon.”
The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.
Ang ulahing paghangyo nahimong kawang, ug ang maong paghangyo gihulagway ingon nga “ang manalagnang tingog sa nangagi.” Ang panon sa katawhan sa mga adlaw ni Cristo misalikway sa ilang ulahing paghangyo, kay ilang gisalikway ang tambag ni Jeremias sa pagbalik ngadto sa karaang mga agianan. Gisalikway usab nila ang pamaagi sa linya ibabaw sa linya, kay ang mga tinun-an mitubag sa pangutana nga “Kinsa ba kini,” pinaagi sa pagdala sa daghang mga saksi nga nagkahiusa, linya ibabaw sa linya, dinhi diyutay ug didto diyutay.
When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.
Sa dihang si Cristo nagsugod sa pagsulod ngadto sa Jerusalem, mihunong Siya sa dalan. Nagsugod kini sa katumanan sa profesiya samtang gisiguro sa mga tinun-an ang asno nga pagasakyan ni Cristo. Wala pa gayod Siya makasakay ug mananap, ug ang mananap wala pa usab gayod masakyi. Ang lohika nagaila niini ingon nga usa ka milagro, kay unsang mananapa ang motugot ug magsasakay sa unang higayon, ug kinsa man ang nasayod unsaon pagdumala sa pagsakay sa usa ka asno nga wala pa gayod makabuhat niini kaniadto. Kini susama sa dihang ang mga Filistehanon nagbutang ug halad ibabaw sa karomata, uban sa Arka, ug gipangyugyog ang duha ka baka nga nagapasuso pa sa mga nati, ug nga wala pa gayod makahila ug karomata kaniadto, ug dihadiha ilang gibiyaan ang mga nati ug misugod sa panaw aron ibalik ang Arka ngadto sa mga Hebreohanon. Ang Arka padulong na sa Jerusalem, ug sa dihang sa katapusan gidala kini ni David ngadto sa Jerusalem, iyang gitipo si Cristo sa Iyang malampusong pagsulod.
Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.
Sa diha nga si Cristo nakasakay na sa asno, ang mga tawo misugod sa paglaray sa ilang mga kupo diha sa dalan, namutol ug mga sanga sa palma ug naninggit nga nagaingon, “Hosanna sa Anak ni David: Bulahan Siya nga nagaanhi sa ngalan sa Ginoo! Hosanna sa kahitas-an.” (Mateo 21:9) Ang mga pangulo misukol ug nanawag kang Jesus nga pahilomon ang panon. Mipadayon sila, ug si Jesus mihunong aron maghilak tungod sa nawad-an nga katawhan, nga girepresentahan sa Jerusalem. Unya ang prosesyon mipadayon ug ang mga pangulo sa makausa pa nanghilabot, nga nangayo nga mahibaloan kinsa si Jesus. Unya ang mga tinun-an mitubag pinaagi sa linya ibabaw sa linya nga pagpamatuod sa mga propeta.
The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.
Ang kasaysayan nga atong ginahunahuna karon giuna sa pagkabanhaw ni Lazaro, nga nagtimaan sa unang kapakyasan sa linya sa tagna nga gihulagway sa sambingay sa napulo ka mga ulay, ug sa paghikap ni Uzza sa Kahon sa Tugon, sa linya sa malampusong pagsulod ni David ngadto sa Jerusalem. Ang unang kapakyasan nalangkit sa usa ka panahon sa paglangan, ug si Cristo naglangan sa dihang una niyang nadungog nga si Lazaro masakiton, maingon nga si David naglangan pinaagi sa pagbilin sa Kahon sa Tugon didto diin namatay si Uzza hangtod sa ulahi iyang gikuha kini pag-usab. Namatay si Lazaro, ug human niana gibanhaw. Si Lazaro mao ang usa nga sa ulahi nagmando sa asno nga gisakyan ni Jesus pagsulod ngadto sa Jerusalem.
In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.
Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang ikaduhang manulonda miabut niadtong Abril 19, 1844, sa unang kapakyasan sa gipaabot, nga maoy nagtimaan sa sinugdanan sa panahon sa paghulat. Human niana si Samuel Snow misugod sa anam-anamng pagpalambo sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit. Ang progresibong pagpalambo nianang mensahe girepresentahan sa pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem. Ang pag-uswag sa buluhaton ni Snow girepresentahan usab sa mga pagbiyahe sa Arka, gikan sa mga Filistehanon, ngadto sa karomata, ngadto kang Uzza, ug sa katapusan ngadto sa Jerusalem.
The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.
Ang pasiuna adunay sinugdanang pagmantala sa katawohan sa dihang gisultihan sa mga pangulo si Cristo nga pahilumon ang panon, gisundan sa paghilak ni Cristo, ug dayon sa pagmantala sa mga tinun-an sa dihang nangutana ang mga masukihong pangulo kon kinsa si Cristo. Ang pagpadayag sa pagdasig diha sa katawohan nga maoy nakapatungha sa unang tubag sa mga masukihong pangulo, gisubli sa mga tinun-an sa dihang ilang gipagula ang “line upon line” nga usa ka panon sa mga propetikong saksi gikan sa nangagi. Sa pagsalop sa adlaw niadtong adlawa, ang karaang Israel gibulagan sa Dios.
In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.
Niadtong kasaysayan gipahibalo kita nga ang mga tinun-an wala “makasabut sa silot nga mahibulag sa Jerusalem.” Ang “silot” nga “mahibulag sa Jerusalem” gipakita ngadto sa mga tinun-an pinaagi sa “usa ka mahinungdanong leksyon pinaagi sa butang.” Ang mahinungdanong leksyon pinaagi sa butang mao ang pagtunglo sa kahoyng igos. Ang pagkalaglag sa Jerusalem, nga wala pa masabti sa mga tinun-an, gipakita pinaagi sa pagtunglo sa kahoyng igos, ug pinaagi usab sa sambingay nga kaniadto gitudlo ni Cristo mahitungod sa kahoyng igos.
“The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.
“Ang pahimangno alang sa tanang kapanahonan. Ang buhat ni Cristo sa pagtunglo sa kahoy nga pinaagi sa Iyang kaugalingong gahum gibuhat nagabarog ingon nga usa ka pahimangno ngadto sa tanang mga iglesia ug ngadto sa tanang mga Cristohanon. Walay bisan kinsa nga makabuhi sa kasugoan sa Dios nga dili nag-alagad sa uban. Apan daghan ang wala magkinabuhi sa maloloy-on, dili hakog nga kinabuhi ni Cristo. Ang uban nga naghunahuna sa ilang kaugalingon nga labing maayong mga Cristohanon wala makasabut kon unsay naglangkob sa pag-alagad alang sa Dios. Sila nagplano ug nagtoon aron sa pagpahimuot sa ilang kaugalingon. Sila nagalihok lamang may kalabutan sa kaugalingon. Ang panahon may bili alang kanila lamang kon unsa ang ilang matigum alang sa ilang kaugalingon. Sa tanang mga kalihokan sa kinabuhi, kini mao ang ilang tumong. Dili alang sa uban kondili alang sa ilang kaugalingon nga sila nag-alagad. Gibuhat sila sa Dios aron mabuhi sa usa ka kalibotan diin ang dili hakog nga pag-alagad kinahanglan pagabuhaton. Gituyo Niya sila aron sa pagtabang sa ilang isigka tawo sa tanang posibleng paagi. Apan ang kaugalingon dako kaayo nga wala na silay makita nga bisan unsa pa man. Wala sila mahikap sa katawhan. Kadtong sa ingon niini nagkinabuhi alang sa kaugalingon sama sa kahoyng igos, nga nagpakaaron-ingnon sa tanan apan walay bunga. Sila nagbantay sa mga porma sa pagsimba, apan walay paghinulsol o pagtoo. Sa ilang pag-angkon ilang gipasidunggan ang kasugoan sa Dios, apan kulang ang pagkamasinugtanon. Sila nagaingon, apan wala magbuhat. Diha sa hukom nga gipamulong batok sa kahoyng igos gipakita ni Cristo kon unsa ka dulumtanan sa Iyang mga mata kining kawang nga pagpakaaron-ingnon. Iyang gipahayag nga ang dayag nga makasasala dili kaayo sad-an kay kaniya nga nagaangkon sa pag-alagad sa Dios, apan wala magapamunga alang sa Iyang himaya.
“The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.
“Ang sambingay sa kahoyng igos, nga gisulti sa wala pa ang pagduaw ni Cristo sa Jerusalem, may tuwirang kalabutan sa leksiyon nga Iyang gitudlo pinaagi sa pagtunglo sa kahoy nga walay bunga.” The Desire of Ages, 584.
After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.
Human sa kataposang komprontasyon uban sa mga pangulo, mipahilayo si Jesus aron mag-ampo sulod sa tibuok gabii; unya sa buntag, sa Iyang paglabay duol sa kahoyng igera, Iya kini gitunglo.
“It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.
“Dili pa kadto ang panahon sa hinog nga mga igos, gawas sa pipila ka mga dapit; ug sa kabungtoran sa palibot sa Jerusalem mahimong sa pagkatinuod ikaingon, ‘Ang panahon sa mga igos wala pa moabot.’ Apan sa tanamanan nga gianhaan ni Jesus, may usa ka kahoy nga daw nag-una sa tanang uban. Natabonan na kini sa mga dahon. Kinaiya sa kahoyng igos nga sa dili pa mangabuka ang mga dahon, makita na ang nagtubong nga bunga. Busa kining kahoya nga puno sa dahon naghatag ug saad sa maayong pagkatubo nga bunga. Apan malimbongon ang iyang panagway. Sa pagsusi sa iyang mga sanga, gikan sa labing ubos nga sanga hangtod sa labing taas nga tumoy, si Jesus walay nakaplagan nga ‘walay lain kondili mga dahon.’ Usa lamang kini ka pundok sa mapagpasigarbohong kapungpongan sa mga dahon, ug wala nay lain pa.”
“Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’
Gipamulong ni Cristo batok niini ang usa ka makapauga nga tunglo. “Wala nay bisan kinsa nga mokaon ug bunga gikan kanimo sukad karon hangtod sa kahangturan,” miingon Siya. Pagkasunod buntag, samtang ang Manluluwas ug ang Iyang mga tinun-an nagpaingon na usab sa siyudad, ang nalaya nga mga sanga ug ang nangalawos nga mga dahon nakadani sa ilang pagtagad. “Magtutudlo,” miingon si Pedro, “tan-awa, ang kahoyng igos nga Imong gitunglo nalaya na.”
“Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.
“Ang buhat ni Cristo sa pagtunglo sa kahoyng igos nakapahibulong sa mga tinun-an. Sa ilang hunahuna, kini daw dili mahiuyon sa Iyang mga pamaagi ug mga buhat. Sa makadaghan ilang nadungog Siya nga nagapahayag nga mianhi Siya dili aron sa paghukom sa kalibotan sa silot, kondili aron nga ang kalibotan pinaagi Kaniya maluwas. Nahinumdom sila sa Iyang mga pulong, ‘Kay ang Anak sa tawo wala moanhi aron sa paglaglag sa mga kinabuhi sa mga tawo, kondili sa pagluwas kanila.’ Lucas 9:56. Ang Iyang kahibulongang mga buhat gibuhat aron sa pagpahiuli, dili gayud aron sa paglaglag. Ang mga tinun-an nakaila Kaniya ingon lamang nga Manunuli, ang Mananambal. Kini nga buhat nag-inusara. Unsa man ang katuyoan niini? nangutana sila.”
“God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.
Ang Dios “nagakalipay sa kalooy.” “Ingon nga Ako buhi, nagaingon ang Ginoong Dios, Ako walay kalipay sa kamatayon sa dautan.” Mikas 7:18; Ezequiel 33:11. Alang Kaniya ang buhat sa paglaglag ug ang pagpahibalo sa paghukom maoy usa ka “katingad-an nga buhat.” Isaias 28:21. Apan pinaagi sa kalooy ug gugma gibayaw Niya ang tabil gikan sa umalabot, ug gipadayag sa mga tawo ang mga sangpotanan sa dalan sa sala.
“The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.
“Ang pagtunglo sa kahoy nga igos usa ka parabola nga gihimo pinaagi sa buhat. Kadto nga baog nga kahoy, nga nagpakitanghambog sa iyang mapretensiyosong mga dahon sa atubangan gayud ni Cristo, maoy simbolo sa nasod nga Judio. Gitinguha sa Manluluwas nga ipasabot sa dayag ngadto sa Iyang mga tinun-an ang hinungdan ug ang kasigurohan sa kapildihan sa Israel. Alang niini nga katuyoan Iyang gihatagan ang kahoy ug moral nga mga kinaiya, ug gihimo kini nga tigpahayag sa langitnong kamatuoran. Ang mga Judio mitindog nga lahi gikan sa tanang ubang mga nasod, nga nag-angkon sa ilang pagkamatinumanon ngadto sa Dios. Sila gilabiang gipaboran Niya, ug nangangkon sila ug pagkamatarong labaw sa tanang ubang katawhan. Apan nadaot sila pinaagi sa gugma sa kalibotan ug sa kahakog sa ganansiya. Nanghambog sila sa ilang kahibalo, apan wala sila mahibalo sa mga kinahanglanon sa Dios, ug napuno sila sa pagpakaaron-ingnon. Sama sa baog nga kahoy, ilang gibuklad ang ilang mapretensiyosong mga sanga ngadto sa kahitas-an, malinawhon sa dagway, ug matahum tan-awon, apan wala kini mamunga gawas sa ‘mga dahon lamang.’ Ang relihiyon sa mga Judio, uban sa iyang halangdong templo, sa iyang balaan nga mga halaran, sa iyang mga pari nga may mitra ug sa makapadasig nga mga seremonya, tinuod nga maanindot sa gawasnong dagway, apan ang pagpaubos, gugma, ug pagkamabinuligon kulang.” The Desire of Ages, 581, 582.
We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”
Nagsugod kita pinaagi sa pagpahinungod ug duha ka pangutana nga atong ginatubag karon. Kadtong mga pangutana mao kini: “Ngano nga ang paghukom sa mga buhi nagsugod niadtong 9/11? Unsa ang biblikanhong paghukom sa mga buhi?”
The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.
Ang pipila ka linya sa tagna nga atong gibutang pa lang mao ang biblikanhong mga saksi sa paghukom sa mga buhi. Kadtong mga linya sa tagna naghisgot ug labi pa ka daghan kay sa yano lamang nga “A, B, C” sa paghukom, apan una natong gitubag ang mga pangutana sa 9/11 ug sa paghukom sa mga buhi.
“‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.
“‘Nakita ko,’ nagaingon ang manalagna nga si Daniel, ‘hangtud nga ang mga trono gipahimutang, ug may Usa nga Karaan sa mga Kapanahonan nga milingkod: ang Iyang sapot maputi sama sa nieve, ug ang buhok sa Iyang ulo sama sa lunsay nga balhibo sa karnero; ang Iyang trono mga siga sa kalayo, ug ang mga ligid niini nagdilaab nga kalayo. Usa ka suba nga kalayo migula ug miagay gikan sa Iyang atubangan: linibo ka mga linibo ang nanag-alagad Kaniya, ug napulo ka libo sa makapulo ka libo ang nanagtindog sa Iyang atubangan: ang paghukom gitukod, ug ang mga basahon giablihan.’ Daniel 7:9, 10, R.V.
“Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.
“Sa ingon niini gipakita sa panan-awon sa manalagna ang daku ug maligdong nga adlaw diin ang mga kinaiya ug ang mga kinabuhi sa mga tawo paga-usisahon sa atubangan sa Maghuhukom sa tibook nga yuta, ug sa matag tawo igahatag ‘sumala sa iyang mga buhat.’ Ang Tigulang sa mga Kapanahonan mao ang Dios nga Amahan. Miingon ang salmista: ‘Sa wala pa mapahamutang ang kabukiran, o sa wala pa Nimo maporma ang yuta ug ang kalibotan, bisan gikan sa walay sinugdanan hangtod sa walay katapusan, Ikaw mao ang Dios.’ Salmo 90:2. Siya, ang tinubdan sa tanang kinabuhi, ug ang tuboran sa tanang balaod, mao ang magapangulo sa paghukom. Ug ang balaang mga manolonda ingon nga mga sulogoon ug mga saksi, nga ang gidaghanon ‘napulo ka libo ka pilo sa napulo ka libo, ug linibo ka mga linibo,’ motambong niining dakung hukmanan.”
“‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.
“‘Ug ania karon, may usa nga sama sa Anak sa tawo nga miabut uban sa mga panganod sa langit, ug miadto sa Tigulang sa mga Adlaw, ug Siya gidala nila sa haduol sa Iyang atubangan. Ug gihatagan Siya ug kagahum, ug himaya, ug gingharian, aron ang tanang mga katawohan, mga nasud, ug mga pinulongan magaalagad Kaniya: ang Iyang kagahum maoy walay kataposang kagahum, nga dili gayud mahanaw.’ Daniel 7:13, 14. Ang pag-abut ni Cristo nga gihulagway dinhi dili mao ang Iyang ikaduhang pag-anhi sa yuta. Moadto Siya sa Tigulang sa mga Adlaw sa langit aron modawat ug kagahum ug himaya ug gingharian, nga igahatag Kaniya sa kataposan sa Iyang buluhaton ingon nga tigpataliwala. Kini nga pag-abut, ug dili ang Iyang ikaduhang pag-anhi sa yuta, mao ang gitagna sa propesiya nga mahitabo sa pagtapos sa 2300 ka adlaw niadtong 1844. Inubanan sa mga manulonda sa langit, ang atong dakung Labawng Sacerdote mosulod sa labing balaan nga dapit ug didto motungha sa presensya sa Dios aron sa paghimo sa katapusang mga buhat sa Iyang pagpangalagad alang sa tawo—sa pagbuhat sa buluhaton sa pangsusi nga paghukom ug sa paghimo sa pagpasig-uli alang sa tanan nga mapakita nga may katungod sa mga kaayohan niini.
“In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.
“Sa hulagwaynong pag-alagad, kadto lamang nga mingduol sa atubangan sa Dios uban ang pagsugid ug paghinulsol, ug kansang mga sala, pinaagi sa dugo sa halad-tungod-sa-sala, gibalhin ngadto sa santuwaryo, may bahin sa pag-alagad sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala. Busa usab sa dakong adlaw sa katapusang pagtabon-sa-sala ug sa hukom nga masusi, ang bugtong mga kaso nga pagatagdon mao ang sa mga nag-angkon nga katawhan sa Dios. Ang paghukom sa mga daotan usa ka lahi ug bulag nga buhat, ug mahitabo sa ulahi nga panahon. ‘Kay ang paghukom kinahanglan magsugod sa panimalay sa Dios: ug kong kini una magsugod kanato, unsa kaha ang katapusan niadtong mga wala magtuman sa ebanghelyo?’ 1 Pedro 4:17.”
“The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.
“Ang mga basahon sa talaan didto sa langit, diin natala ang mga ngalan ug ang mga binuhatan sa mga tawo, mao ang magtakda sa mga desisyon sa paghukom. Miingon ang propeta nga si Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ Ang tigpadayag, sa paghulagway sa mao rang talan-awon, midugang: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.
“The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.
“Ang basahon sa kinabuhi naglangkob sa mga ngalan sa tanan nga nakasulod sukad sa pag-alagad sa Dios. Si Jesus miingon sa Iyang mga tinun-an: ‘Pagmaya kamo, kay ang inyong mga ngalan nahisulat na sa langit.’ Lucas 10:20. Si Pablo nagsulti mahitungod sa iyang matinumanong mga kauban sa buluhaton, ‘nga ang ilang mga ngalan anaa sa basahon sa kinabuhi.’ Filipos 4:3. Si Daniel, sa pagtan-aw ngadto sa ‘panahon sa kalisdanan, nga wala pa gayud mahitabo sukad kaniadto,’ nagpahayag nga ang katawohan sa Dios pagaluwason, ‘ang tagsatagsa nga hikaplagan nga nahisulat sa basahon.’ Daniel 12:1; ug ang mananagna sa Pinadayag nagaingon nga kadto lamang ang makasulod sa siyudad sa Dios kansang mga ngalan ‘nahisulat sa basahon sa kinabuhi sa Cordero.’ Daniel 12:1; Pinadayag 21:27.”
“‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.
“Ang ‘usa ka basahon sa handumanan’ gisulat sa atubangan sa Dios, diin natala ang mga maayong binuhatan niadtong ‘nangahadlok kang Jehova, ug namalandong sa Iyang ngalan.’ Malakias 3:16. Ang ilang mga pulong sa pagtoo, ang ilang mga buhat sa gugma, natala sa langit. Si Nehemias nagtumong niini sa dihang siya miingon: ‘Hinumdumi ako, O akong Dios, … ug ayaw pagpapasa ang akong mga maayong binuhatan nga akong gibuhat alang sa balay sa akong Dios.’ Nehemias 13:14. Diha sa basahon sa handumanan sa Dios ang matag buhat sa pagkamatarung gihimo nga dili malimtan. Didto ang matag tintasyon nga gisukol, ang matag dautan nga nabuntog, ang matag pulong sa malumo nga kalooy nga gipadayag, matinud-anong gikatala. Ug ang matag buhat sa paghalad, ang matag pag-antus ug kasubo nga giantos tungod kang Cristo, natala. Miingon ang salmista: ‘Ikaw nag-isip sa akong mga paglaaglaag: ibutang Mo ang akong mga luha sa Imong sudlanan: wala ba sila sa Imong basahon?’ Salmo 56:8.”
“There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.
“Aduna usab ang talaan sa mga sala sa mga tawo. ‘Kay ang Dios magadala sa paghukom sa matag buhat, uban sa matag tinagong butang, bisan kini maayo, o bisan kini daotan.’ ‘Ang matag walay pulos nga pulong nga isulti sa mga tawo, ilang pagasaysayan niini sa adlaw sa paghukom.’ Miingon ang Manluluwas: ‘Pinaagi sa imong mga pulong ikaw pagamatarongon, ug pinaagi sa imong mga pulong ikaw pagahukman nga silotan.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. Ang tinagong mga tinguha ug mga motibo makita diha sa dili masayop nga talaan; kay ang Dios ‘magapadayag sa mga tinagong butang sa kangitngit, ug magapadayag sa mga tambag sa mga kasingkasing.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Ania karon, kini nahisulat sa akong atubangan, … ang inyong mga kasal-anan, ug ang mga kasal-anan sa inyong mga amahan nga naghiusa, nagaingon ang Ginoo.’ Isaiah 65:6, 7.”
“Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.
“Ang buhat sa matag tawo ginarepaso sa atubangan sa Dios ug ginatala alang sa pagkamatinumanon o pagkadili-matinumanon. Atbang sa matag ngalan diha sa mga basahon sa langit ginatala uban sa makalilisang nga kasukmahan ang matag sayop nga pulong, ang matag hakog nga binuhatan, ang matag katungdanan nga wala matuman, ug ang matag tinagong sala, uban sa matag malalangong pagpanapaw sa kamatuoran. Ang mga pahimangno o pagbadlong nga gikan sa langit nga gipasagdan, ang mga gutlo nga nausik, ang mga kahigayonan nga wala mapahimusli, ang impluwensiya nga gigamit alang sa kaayohan o sa kadautan, uban sa halapad kaayong mga sangpotanan niini, ang tanan ginakronika sa manulondong tigrekord.”
“The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.
“Ang balaod sa Dios mao ang sukdanan nga pagasulayan sa paghukom ang kinaiya ug ang mga kinabuhi sa mga tawo. Miingon ang manggialamon nga tawo: ‘Kahadloki ang Dios, ug bantayi ang Iyang mga sugo: kay kini mao ang bug-os nga katungdanan sa tawo. Kay ang Dios magadala sa matag buhat ngadto sa paghukom.’ Ecclesiastes 12:13, 14. Ang apostol nga si Santiago nagpasidaan sa iyang mga igsoon: ‘Busa manulti kamo, ug magbuhat kamo, ingon kanila nga pagahukman pinaagi sa balaod sa kagawasan.’ James 2:12.”
“Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.
“Ang mga sa paghukom ‘giisip nga takus’ adunay bahin sa pagkabanhaw sa mga matarung. Miingon si Jesus: ‘Sila nga pagaisipon nga takus sa pag-angkon nianang kalibotan, ug sa pagkabanhaw gikan sa mga patay, … sama na sa mga manulonda; ug mga anak sila sa Dios, sanglit sila mga anak man sa pagkabanhaw.’ Lucas 20:35, 36. Ug usab nagpahayag Siya nga ‘ang mga nanagbuhat ug maayo’ manggula ‘ngadto sa pagkabanhaw sa kinabuhi.’ Juan 5:29. Ang mga patay nga matarung dili banhawon hangtod human sa paghukom diin sila giisip nga takus sa ‘pagkabanhaw sa kinabuhi.’ Busa dili sila motambong sa ilang kaugalingon didto sa hukmanan sa diha nga ang ilang mga talaan susihon ug ang ilang mga kahimtang pagahukman.”
“Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.
“Si Jesus mopakita ingon nga ilang manlalaban, aron mangamuyo alang kanila sa atubangan sa Dios. ‘Kon adunay usa ka tawo nga makasala, kita adunay usa ka Manlalaban uban sa Amahan, si Jesu-Cristo nga matarong.’ 1 Juan 2:1. ‘Kay si Cristo wala mosulod ngadto sa mga balaang dapit nga hinimo sa mga kamot, nga mga hulagway lamang sa tinuod; kondili ngadto sa langit gayud, aron karon magpakita sa atubangan sa Dios alang kanato.’ ‘Busa Siya makahimo usab sa pagluwas sa hingpit gayud niadtong moduol sa Dios pinaagi Kaniya, sanglit Siya nagapadayon sa pagkabuhi sa walay katapusan aron sa pagpangamuyo alang kanila.’ Hebreohanon 9:24; 7:25.
“As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.
“Samtang ginabuksan ang mga basahon sa talaan diha sa paghukom, ang kinabuhi sa tanan nga mituo kang Jesus ginarepaso sa atubangan sa Dios. Nagsugod sa mga unang nabuhi sa ibabaw sa yuta, ang atong Manlalaban nagpresentar sa mga kahimtang sa matag sunod-sunod nga kaliwatan, ug gitapos kini sa mga buhi. Ang matag ngalan ginahisgotan, ang matag kahimtang gisusi pag-ayo. Adunay mga ngalan nga dawaton, ug adunay mga ngalan nga isalikway. Kon adunay mga sala nga nagpabilin sa mga basahon sa talaan, nga wala paghinulsoli ug wala pasayloa, ang ilang mga ngalan pagapalaon gikan sa basahon sa kinabuhi, ug ang talaan sa ilang mga maayong binuhatan pagapapason gikan sa basahon sa handumanan sa Dios. Ang Ginoo mipahayag kang Moises: ‘Bisan kinsa nga nakasala batok Kanako, siya Mao ang Akong papalaon gikan sa Akong basahon.’ Exodo 32:33. Ug nagaingon ang manalagna nga si Ezekiel: ‘Sa diha nga ang matarung mobiya sa iyang pagkamatarung, ug magabuhat ug kasal-anan, … ang tanan niyang pagkamatarung nga iyang nahimo dili na hisgutan.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.
We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.
Padayonon nato kining pagtuon ug tubagon ang mga pangutana nga gipatugbaw sa sunod nga artikulo niining serye.