The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.
Ang palas-anon mahitungod sa walog sa panan-awon. Unsay nakaingon kanimo karon, nga misaka ka nga tanan ngadto sa mga atop sa mga balay? Ikaw nga napuno sa kasamok, usa ka siyudad nga maguboton, usa ka malipayong siyudad: ang imong mga pinatay nga lalaki wala pamatya pinaagi sa espada, ni nangamatay sa gubat. Ang tanan mong mga punoan nangalagiw nga nagkahiusa, sila gigapos sa mga mamamana: ang tanan nga hingkaplagan diha kanimo gigapos nga nagkahiusa, nga nanalagiw gikan sa halayo. Busa miingon ako, Palayo kamo kanako; mohilak ako sa mapait gayud; ayaw paningkamoti ang paglipay kanako, tungod sa paglaglag sa anak nga babaye sa akong katawhan. Kay kini mao ang adlaw sa kasamok, ug sa pagtamakan, ug sa kalibog, gikan sa Ginoong Dios sa mga panon, diha sa walog sa panan-awon, sa pagguba sa mga kuta, ug sa pagtu-aw ngadto sa kabukiran. Isaias 22:1–5.
In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.
Sa basahon ni Isaias, ang pulong nga “palas-anon” makita sa napulog-walo ka higayon. Napulog-usa niadtong mga reperensiya tuwirang nagtimaan sa mga panagna sa kalaglagan, ug ang laing pito ka reperensiya nagtumong sa usa ka palas-anon ingon nga butang nga gidala ibabaw sa abaga. Usa lamang sa mga reperensiyang gihubad nga “palas-anon” naghulagway sa usa ka butang nga gidala sa abaga ug sa samang higayon usa usab ka panagna sa kalaglagan. Tuyo ko nga hisgotan kana nga usa ka reperensiya nga mao ang Hebreohanon nga pulong nga nagtimaan sa usa ka butang nga gidala, apan usa usab ka panagna sa kalaglagan, busa akong gipaila ang maong kalainan sukad pa sa sinugdanan, bisan pa dili kita mobalik niining mga kamatuoran hangtod sa ulahi.
The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.
Ang kapitulo dili malaw-ay bahin sa kahulugan sa “walog sa panan-awon,” kay kini giila ingon nga ang “Lungsod ni David” ug usab ingon nga “Jerusalem.” Ang walog sa panan-awon usa ka pagtumong sa Laodiceanong Adventismo sulod sa kasaysayan sa kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse. Gitakda ni Isaias ang konteksto niini nga kalaglagan pinaagi sa kasaysayan nga gilarawan sa kapitulo baynte, sa paghulagway sa anam-anam nga pagpanakop sa kalibotan sa hari sa Asiria nga nagpadala ug usa ka pangulo sa kasundalohan nga ginganlan ug Tartan aron sa pagsakop sa usa ka siyudad sa Ehipto nga ginganlan ug Ashdod.
The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.
Ang balaod sa Domingo maila diha sa Daniel 11:41, ug kini nagaila sa tulo ka pundok nga “makalikay” sa kamot sa kapapahan sa panahon sa balaod sa Domingo.
In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.
Sa tuig nga si Tartan miadto sa Ashdod, (sa dihang gipadala siya didto ni Sargon nga hari sa Assyria,) ug nakiggubat batok sa Ashdod, ug nakuha kini; niadtong maong panahona misulti si Jehova pinaagi kang Isaias nga anak ni Amoz, nga nagaingon: Lakaw ug huboa ang sako nga panapton gikan sa imong hawak, ug kuhaa ang imong sapin gikan sa imong tiil. Ug gibuhat niya kini, nga naglakaw nga hubo ug walay sapin. Ug miingon si Jehova: Maingon nga si Isaias nga akong alagad naglakaw nga hubo ug walay sapin sulod sa tulo ka tuig ingon nga timailhan ug katingalahan batok sa Ehipto ug batok sa Etiopia; mao man usab nga pagadad-on sa hari sa Assyria ang mga Ehiptohanon nga mga binilanggo, ug ang mga Etiopihanon nga mga binihag, mga batan-on ug mga tigulang, nga hubo ug walay sapin, bisan pa nga ang ilang mga sampot mahayag, alang sa kaulawan sa Ehipto. Ug sila mangahadlok ug maulaw tungod sa Etiopia nga ilang gilaoman, ug tungod sa Ehipto nga ilang himaya. Ug ang lumolupyo niining puloa moingon niadtong adlawa: Ania karon, ingon niana ang among gilaoman, diin kami mikalagiw aron mangayo ug tabang aron maluwas gikan sa hari sa Assyria; ug unsaon man namo pag-ikyas? Isaias 20:1–6.
The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.
Ang pangutana nga gipataas sa mga pumoluyo sa pulo mao kon unsaon nila pag-ikyas gikan sa hari sa Asiria, nga gihulagway usab ingon nga hari sa amihanan diha sa Daniel onse.
He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Siya [ang hari sa amihanan] mosulod usab ngadto sa mahimayaong yuta, ug daghang mga nasud ang mapukan; apan kini makalingkawas gikan sa iyang kamot, mao ang Edom, ug ang Moab, ug ang mga pangulo sa mga anak sa Ammon. Daniel 11:41.
In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.
Niining bersikuloha ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika giila, ug adunay pipila ka malumo nga mga kahulogan sa pahayag ni Daniel nga angay tagdon. Adunay tulo ka magkasinunod nga mga bersikulo sa Daniel onse bersikulo kwarenta hangtod kwarenta’y-tres nga tanan nagaila sa “mga nasud.” Sa bersikulo kwarenta ang mga nasud nga nagrepresentar sa kanhing Unyong Sobyet gilagpot sa kapapahan ug sa Tinipong Bansa sa Amerika niadtong 1989. Ang modernong mga historyador nagpamatuod niini nga kamatuoran.
Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.
Unya sa bersikulo kap-atan ug duha atong makita ang pulong nga “mga nasud” nga nagrepresentar sa tanang mga nasud sa planetang Yuta, samtang ang hari sa amihanan (ang kapapahan) mosakop sa Egipto, nga nagrepresentar sa tibuok kalibotan. Mao kana ang usa sa mga kahulogan. Ang usa pa sa duha ka kahulogan nga akong gipasabot diha sa tulo ka bersikulo naglakip sa pulong nga “makakalagiw” sa bersikulo kap-atan ug usa ug unya pag-usab sa bersikulo kap-atan ug duha. Duha kini ka lainlaing Hebreohanong mga pulong, bisan pa man nga silang duha gihubad nga “makakalagiw.” Ang Hebreohanong pulong nga gihubad nga “makakalagiw” sa bersikulo kap-atan ug duha nagpasabot nga walay makaplagang kaluwasan, kay sa dihang ang “napulo ka mga hari” nga nagrepresentar sa United Nations mouyon sa pagtugyan sa ilang usa-ka-kalibotang pangagamhanan ngadto sa pagpugong sa mapapong mapintas nga mananap, wala nay ikakalagiw—walay kaluwasan.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.
Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita mao ang napulo ka hari, nga wala pa makadawat ug gingharian hangtod karon; apan makadawat sila ug kagahum ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mapintas nga mananap. Kining mga haria usa ra ang hunahuna, ug ilang ihatag ang ilang kagahum ug kusog ngadto sa mapintas nga mananap. Kini sila makiggubat batok sa Cordero, ug ang Cordero magmadaugon batok kanila: kay siya mao ang Ginoo sa mga ginoo, ug Hari sa mga hari: ug kadtong mga kauban niya mga tinawag, ug pinili, ug matinumanon. Ug siya miingon kanako, Ang katubigan nga imong nakita, diin nagalingkod ang bigaon, mao ang mga katawhan, ug mga panon, ug mga nasod, ug mga pinulongan. Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita ibabaw sa mapintas nga mananap, kini sila magadumot sa bigaon, ug magahimo kaniya nga biniyaan ug hubo, ug pagakan-on nila ang iyang unod, ug pagasunogon siya pinaagi sa kalayo. Kay gibutang sa Dios diha sa ilang mga kasingkasing ang pagtuman sa iyang kabubut-on, ug ang pag-uyon sa usag usa, ug ang paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mapintas nga mananap, hangtod nga matuman ang mga pulong sa Dios. Pinadayag 17:12–17.
These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.
Kining “napulo ka mga hari” gihisgotan sa makadaghan sa Pulong sa Dios, ug diha sa sugilanon ni Elias, si Acab, ang hari sa Israel, mao ang pangulo sa napulo ka mga banay, ug siya naminyo kang Jezabel. Si Jezabel mao ang pagka-papa sa katapusan sa kalibotan, si Elias mao ang mga mensahero sa mensahe sa ikatulong manulonda, ug si Acab mao ang pangulo sa usa ka alyansa sa napulo ka mga hari. Si Acab nagrepresentar sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga pangulo sa Tinipong mga Nasyon sa panahon sa matagnaong kasaysayan sa balaod sa Domingo. Sa diha nga ang Egipto mabihag sa Asiria, ang hari sa amihan sa Daniel onse kap-atan ug duha bag-o pa lang nakapugos sa napulo ka mga hari sa pag-uyon sa pagtugyan sa ilang gingharian ngadto sa gahum sa papa.
“As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.
“Sa diha nga nagkaduol kita sa katapusang krisis, mahinungdanon kaayo nga ang panag-uyon ug panaghiusa maglungtad taliwala sa mga galamiton sa Ginoo. Ang kalibotan napuno sa unos ug gubat ug panagbingkil. Apan ilalom sa usa ka ulo—ang gahum sa kapadohan—ang katawhan maghiusa sa pagsupak sa Dios diha sa persona sa Iyang mga saksi. Kining panaghiusa gisemento sa dakong apostata. Samtang siya naningkamot sa paghiusa sa iyang mga kasangkapan diha sa pagpakiggubat batok sa kamatuoran, magabuhat siya sa pagbahinbahin ug pagpatibulaag sa mga tigpasiugda niini. Ang kasina, daotang pagduda, pagpasipala, gipukaw niya aron makamugna ug pagkasumpaki ug pagkabahinbahin.” Testimonies, tomo 7, 182.
In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.
Sa bersikulo kap-atan ug usa atong makita ang pulong nga “makalikay,” ug makita usab nato ang pulong nga “makalikay” diha sa bersikulo kap-atan ug duha, apan duha kini ka lain nga Hebreohanong mga pulong. Ang pulong nga gihubad nga “makalikay” diha sa bersikulo kap-atan ug usa nagkahulogan sa pagkalikay ingon nga pinaagi sa pagkadanglog. Mao kini ang pulong nga gihubad nga “makalikay” diha sa bersikulo unom sa Isaias kapitulo baynte. “Nianang adlawa” ang “pumoluyo niining puloa” mangutana kon sa unsang paagi sila makalikay gikan sa Asiryanhon nga “nianang adlawa” anam-anam nga nagadaug sa kalibotan, sumala sa paghulagway diha sa Daniel onse ug sa daghang uban pang mga teksto sa Kasulatan.
In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.
Sa Daniel onse bersikulo kuwarentay-uno, sa dihang ang kapapahan, o ingon sa paghulagway kaniya ni Daniel, ang hari sa amihanan, o ingon sa paghulagway kaniya ni Isaias, ang Asiryanhon, nagapanaug sa “mahimayaong yuta” nga nagrepresentar sa Tinipong Bansa sa Amerika, adunay duha ka mga pundok nga gipaila.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Mosulod usab siya ngadto sa mahimayaong yuta, ug daghang mga nasud pagapukanon; apan kini makalingkawas gikan sa iyang kamot, mao si Edom, ug si Moab, ug ang pangulo sa mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.
One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”
Ang usa mao ang “daghan” nga pagapukanon, ug ang laing pundok gihulagway nga “ang Edom, Moab ug ang mga pangulo sa mga anak sa Ammon.” Sa balaod sa Dominggo, ang Pinadayag 18:4 nagtawag niadtong anaa pa sa Babilonia nga “gumula.”
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.
Ug nakadungog ako ug laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Pinadayag 18:4.
Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.
Ang Edom, Moab, ug ang pangulo sa mga anak sa Ammon mao kadtong nangalagiw pinaagi sa pagkamadanihon sa ilang paglikay, maingon sa gihandom sa mga katawhan sa pulo sa Isaias 20 nga pagabuhaton.
In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.
Sa bersikulo kwarenta ug usa, ang laing kahulogan nga akong gipasabot mao nga sa bersikulo kwarenta, kwarenta ug usa, ug kwarenta ug duha atong makita ang pulong nga “mga nasod,” apan sa bersikulo kwarenta ug usa kini usa ka pulong nga gidugang lamang, dili sakop sa orihinal nga mga pulong ni Daniel ug dili gayod angay nga anaa didto. Daghang mga nasod ang napukan sa katumanan sa bersikulo kwarenta sa pagkahugno sa Soviet Union, ug daghang mga nasod ang nadakpan sa dihang ang kapapahan mopuli sa pagdumala sa United Nations. Apan sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ang “daghan” nga mapukan dili daghang mga nasod; sila mahimo lamang nga mga Seventh-day Adventist.
“If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.
“Kon ang kahayag sa kamatuoran ikapadayag na kanimo, nga nagapadayag sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug nagapakita nga walay patukoranan diha sa Pulong sa Dios alang sa pagbantay sa Domingo, ug bisan pa niana magpadayon ka gihapon sa pagkupot sa bakak nga igpapahulay, nga nagdumili sa pagbalaan sa Igpapahulay nga gitawag sa Dios nga ‘Akong balaang adlaw,’ madawat mo ang timaan sa mananap. Kanus-a kini mahitabo? Sa diha nga imong tumanon ang kamandoan nga nagsugo kanimo sa paghunong sa pagtrabaho sa Domingo ug sa pagsimba sa Dios, samtang nahibalo ka nga walay usa ka pulong sa Biblia nga nagapakita nga ang Domingo lain pa kay sa usa ka kasagarang adlaw sa pagtrabaho, mouyon ka sa pagdawat sa timaan sa mananap, ug mosalikway sa timbre sa Dios.” Review and Herald, Hulyo 13, 1897.
Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.
Ang matag sakop sa Iglesia Adventista del Séptimo Día midawat sa doktrina sa Igpapahulay sa dihang sila unang nabautismohan ingon nga mga sakop sa iglesia, ug sila pagapanubagon ngadto sa “kahayag sa kamatuoran” mahitungod sa Igpapahulay.
“The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.
“Ang pagbag-o sa Igpapahulay mao ang ilhanan o timaan sa awtoridad sa Simbahang Romano. Kadtong, nga nakasabut sa mga pag-angkon sa ikaupat nga sugo, mopili sa pagbantay sa mini nga igpapahulay puli sa tinuod, pinaagi niana naghatag sila ug pagtahod ngadto sa maong gahum nga maoy bugtong nagmando niini. Ang timaan sa mananap mao ang papal nga igpapahulay, nga gidawat sa kalibotan puli sa adlaw nga gitudlo sa Dios.”
“No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.
“Wala pa gayud bisan kinsa nga nakadawat sa marka sa mananap. Ang panahon sa pagsulay wala pa moabot. Adunay tinuod nga mga Kristohanon sa matag iglesia, lakip ang panag-ambit sa Romano Katoliko. Walay bisan kinsa nga pagahukman hangtod nga sila makadawat sa kahayag ug makakita sa obligasyon sa ikaupat nga sugo. Apan sa diha nga mogula na ang decreto nga magpatuman sa peke nga adlaw nga igpapahulay, ug ang makusog nga singgit sa ikatulong manulonda mopahimangno sa mga tawo batok sa pagsimba sa mananap ug sa iyang larawan, ang utlanan sa taliwala sa bakak ug sa tinuod igalaraw na sa tin-aw gayud. Unya kadtong magapadayon gihapon sa paglapas modawat sa marka sa mananap.
“With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.
“Pinaagi sa paspas nga mga lakang nagkaduol kita niining panahona. Sa dihang ang mga Protestante nga mga simbahan mahiusa sa sekular nga gahum aron sa pagpaluyo sa bakak nga relihiyon, tungod sa pagsupak niini ang ilang mga katigulangan nag-antus sa labing mabangis nga paglutos, nan ang sabbath nga papal pagapatumanon pinaagi sa hiniusang awtoridad sa simbahan ug sa estado. Mahitabo ang usa ka nasodnong apostasya, nga matapos lamang diha sa nasodnong pagkalaglag.” Manuscript 51, 1899.
At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”
Sa panahon sa balaod sa Domingo, ang bugtong mga tawong paga-isipon nga manubag tungod sa kahayag sa ikatulong manulonda mao ang mga Seventh-day Adventists, kay didto lamang igapahamtang ngadto kanila nga anaa sa gawas sa Adventismo ang pagsulay sa ikatulong manulonda. Ang “daghan” nga mapukan sa panahon sa balaod sa Domingo mao ang mga Adventistang Laodiceano, kay “ang paghukom magasukad sa balay sa Dios.”
So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.
Busa ang naulahi mamahimong nahauna, ug ang nahauna mamahimong naulahi; kay daghan ang gitawag, apan diyutay ang pinili. Mateo 20:16.
Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.
Si Isaias maoy usa ka “timaan ug kahibulongan” alang sa Egipto ug Etiopia mahitungod sa nagpadayon nga pagpanakop sa kalibotan sa mga kapapahan. Ang Egipto mao ang United Nations; ang Etiopia mao ang United States ug ang Asiria mao ang kapapahan. Sulod sa kahimtang nianang propetikong kasaysayan si Isaias nagsugod sa pagpahayag sa sunod-sunod nga mga profesiya sa kalaglagan. Ang kapitulo baynte-dos maoy mahitungod sa mga Laodiceanhon nga pagapukanon sa balaod sa Domingo ug sa mga Filadelfianhon nga motawag sa “Edom, Moab ug sa pangulo sa mga anak ni Ammon” gawas sa Babilonia.
Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.
Ang Laodiceanong Adventismo kulang sa gikinahanglang kinaiya aron maluwas, ug sila isuka gikan sa baba sa Ginoo sa panahon sa balaod sa Domingo. Akong gihisgutan kini nga kamatuoran, aron lamang ipasiugda ang sunod nga punto. Ang Isaias 22 nagrepresentar ug laing hinungdan nganong ang Laodicea nawala, kay ang tagna sa kapahamakan batok sa walog sa “panan-awon.” Adunay duha ka nag-unang Hebreohanong mga pulong nga gihubad nga “panan-awon.” Ang usa nagrepresentar sa profetikanhong sunod-sunod nga mga hitabo ug ang usa nagrepresentar sa usa ka panan-awon kang Cristo. Ang usa anaa sa gawas sa iglesia ug ang usa anaa sa sulod sa iglesia. Ang pulong diha sa kapitulo 22 mao ang panan-awon nga nagrepresentar sa profetikanhong mga hitabo, ug mao usab kini ang maong pulong nga gihubad nga “panan-awon” sa basahon sa Mga Panultihon.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Diin walay panan-awon, ang katawohan mangahanaw; apan siya nga nagabantay sa kasugoan, bulahan siya. Proverbio 29:18.
The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.
Ang “palas-anon sa walog sa panan-awon” mao ang tagna nga nag-ila sa duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba diha sa iglesia sa Dios sa katapusan sa kalibotan. Ang usa ka hut-ong, nga girepresentahan ni Shebna, mao ang Laodicea, ug ang laing hut-ong mao ang Philadelphia, nga girepresentahan ni Eliakim nga anak ni Hilkiah. Ang kalainan tali sa duha ka mga hut-ong diha sa kapitulo, sa pagkatinuod, mao ra gihapon ang mao nga kalainan nga makita sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Ang usa ka hut-ong adunay lana sa tungang gabii, ug ang laing hut-ong wala. Ang “lana,” ingon nga usa ka simbolo, nagrepresentar sa nagkalainlaing mga kamatuoran sumala sa konteksto diin kini makita; apan diha sa Isaias baynte dos, ang “lana” sa napulo ka mga ulay girepresentahan sa pulong nga “panan-awon.” Ang usa ka hut-ong adunay “lana,” ang laing hut-ong wala.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
“Ang mga dinihogan nga nanagbarog tupad sa Ginoo sa tibuok yuta adunay kahimtang nga kaniadto gihatag kang Satanas ingon nga nagatabon nga kerubin. Pinaagi sa mga balaang binuhat nga nagalibot sa iyang trono, ang Ginoo nagapadayon sa walay hunong nga pakigsulti sa mga pumoluyo sa yuta. Ang bulawanong lana nagahulagway sa grasya nga pinaagi niana ang Dios nagapadayon sa pagsangkap sa mga suga sa mga magtutuo, aron dili kini mokidlap ug mapalong. Kon dili pa tungod nga kining balaang lana ginabubo gikan sa langit diha sa mga mensahe sa Espiritu sa Dios, ang mga galamiton sa dautan adunay hingpit nga paggahum ibabaw sa mga tawo.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
“Ang Dios mapasipalahanon kon dili nato dawaton ang mga pagpahibalo nga Iyang gipadala kanato. Sa ingon niana atong isalikway ang bulawanong lana nga Iyang igabubo unta ngadto sa atong mga kalag aron ikapaambit ngadto kanila nga anaa sa kangitngit. Sa dihang moabut na ang tawag, ‘Ania karon, nagaabot ang pamanhonon; manggula kamo sa pagsugat kaniya,’ kadtong wala makadawat sa balaang lana, kadtong wala mag-atiman sa grasya ni Cristo diha sa ilang mga kasingkasing, makakaplag, sama sa mga buangbuang nga ulay, nga sila dili andam sa pagsugat sa ilang Ginoo. Wala sila, diha sa ilang kaugalingon, sa gahum sa pag-angkon sa lana, ug ang ilang mga kinabuhi nangagun-ob. Apan kon hangyoon ang Balaang Espiritu sa Dios, kon mangaliyupo kita, sama sa gibuhat ni Moises, ‘Ipakita kanako ang imong himaya,’ ang gugma sa Dios igabubo ngadto sa atong mga kasingkasing. Pinaagi sa mga bulawanong tubo, ang bulawanong lana ipaambit ngadto kanato. ‘Dili pinaagi sa kusog, ni pinaagi sa gahum, kondili pinaagi sa akong Espiritu, nagaingon si Jehova sa mga Panon.’ Pinaagi sa pagdawat sa masanag nga mga silaw sa Adlaw sa Pagkamatarong, ang mga anak sa Dios modan-ag ingon nga mga kahayag sa kalibutan.” Review and Herald, Hulyo 20, 1897.
The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.
Ang mga espiritu sa mga propeta nagkauyon sa usa ug usa, ug ang duha ka dinihoganan ni Zacarias mao usab ang duha ka mga saksi sa Pinadayag onse.
“Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.
“Mahitungod sa duha ka mga saksi ang manalagna mipahayag pa: ‘Kini sila mao ang duha ka kahoyng olibo, ug ang duha ka mga tangkawan nga nagatindog sa atubangan sa Dios sa yuta.’ ‘Ang Imong pulong,’ miingon ang salmista, ‘maoy lampara sa akong mga tiil, ug kahayag sa akong alagianan.’ Pinadayag 11:4; Salmo 119:105. Ang duha ka mga saksi nagrepresentar sa Kasulatan sa Daan ug sa Bag-ong Tugon. Ang duruha mahinungdanong mga pagpamatuod sa gigikanan ug pagkamalungtaron sa balaod sa Dios. Ang duruha mga saksi usab sa laraw sa kaluwasan. Ang mga hulagway, mga halad, ug mga tagna sa Daan nga Tugon nagatudlo sa unahan ngadto sa usa ka Manluluwas nga moanhi. Ang mga Ebanghelyo ug mga Sulat sa Bag-ong Tugon nagsugilon mahitungod sa usa ka Manluluwas nga mianhi sumala gayod sa paagi nga gitagna pinaagi sa hulagway ug sa tagna.” The Great Controversy, 267.
Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.
Ang duha ka dinihogan ni Zacarias nagrepresentar sa proseso sa komunikasyon nga gihulagway sa Pinadayag kapitulo uno. Ang “lana,” nga mao ang propetikong “panan-awon” sa makasaysayanong mga panghitabo, gipaabot pinaagi sa Daang ug Bag-ong mga Tugon. Sa Pinadayag onse, kining duha ka mga saksi giila pinaagi sa konteksto ingon sila si Moises ug si Elias. Si Moises ug si Elias mga simbolo ngadto sa ilang kaugalingon.
When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.
Kung ilang pagahulagwayon sila nga mag-uban, sama sa didto sa Bukid sa Pagkabalhin sa Dagway o sa Pinadayag onse, sila mga simbolo sa duha ka nagkalainlaing kamatuoran. Sa bukid ilang girepresentahan ang mga martir sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo ug ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, samtang sa Pinadayag onse ilang girepresentahan ang Daan ug Bag-ong mga Tugon. Apan alang sa Adventismo, sila nagrepresentar ug labaw pa gayud. Ang duha ka mga saksi alang sa mga Judio mao ang “balaod ug ang mga propeta” nga nagrepresentar sa Daan nga Tugon, ug ang duha ka mga saksi alang sa mga Kristohanon mao ang Daan ug Bag-ong mga Tugon, apan alang sa Adventismo ang duha ka mga saksi mao ang pulong sa Dios ug ang pagpamatuod ni Jesus. Mao kini ang hinungdan nga si Juan didto sa Patmos.
I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.
Ako si Juan, nga usab inyong igsoon ug kauban sa kasakitan, ug sa gingharian ug pagkamapailubon ni Jesu-Cristo, didto sa pulo nga gitawag ug Patmos tungod sa pulong sa Dios ug tungod sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Pinadayag 1:9.
In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.
Sa Isaias 22, girepresentar ang duha ka mga saksi nga sila Moises ug Elias, bisan pa nga kini mailhan lamang kon iaplikar mo ang prinsipyo sa Alpha ug Omega ngadto sa maong kapitulo. Hunahunaa kon diin gisugdan ni Jesus ang Iyang pagpasabot sa “panan-awon” sa mga mahimoon nga tagnaon ngadto sa Iyang mga tinun-an sa dalan paingon sa Emmaus.
“Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.
“Nagsugod gikan kang Moises, ang mismong Alpha sa kasaysayan sa Biblia, si Cristo nagpasabot sa tanang Kasulatan sa mga butang mahitungod sa Iyang kaugalingon.” Desire of Ages, 796.
Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.
Si Elias mao ang propeta nga magapakita sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo, uban sa usa ka mensahe nga nagasukad sa prinsipyo sa Alpha ug Omega, nga nagapabalik sa mga kasingkasing sa mga amahan (alpha) ngadto sa mga anak (omega). Si Moises ug si Elias nagarepresentar sa alpha ug omega sa tagna sa Biblia. Kon madungog ninyo kini, si Moises mao si William Miller. Si Moises ug si Miller kapuwa nangamatay, ug silang duha giila pinaagi sa inspirasyon nga luwas. Si Moises, siyempre, gibanhaw dayon human sa iyang kamatayon, apan ang mga manulonda nagaulat sa palibot sa lubnganan ni Miller hangtod sa iyang pagkabanhaw. Si Elias nagarepresentar sa katapusang mensahero sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo.
“The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’
“Ang mga Judio misulay sa pagpugong sa pagmantala sa mensahe nga gitagna na sa Pulong sa Dios; apan ang tagna kinahanglan matuman. Ang Ginoo nagaingon, ‘Ania karon, padad-an ko kamo ni Elias nga manalagna sa dili pa moabot ang daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo’ (Malakias 4:5). Adunay moabot diha sa espiritu ug gahum ni Elias, ug sa dihang siya motungha, ang mga tawo mahimong moingon, ‘Sobra ra kaayo ka ka masiboton, wala nimo gihubad ang mga Kasulatan sa husto nga paagi. Tugoti ako sa pagsulti kanimo kon unsaon nimo sa pagtudlo sa imong mensahe.’”
“There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.
“Daghan ang dili makahimo sa pag-ila sa kalainan tali sa buhat sa Dios ug sa buhat sa tawo. Isulti ko ang kamatuoran sumala sa gihatag sa Dios kanako, ug nagaingon ako karon, kon magpadayon kamo sa pagpangita ug sayop, sa pagbaton ug espiritu sa pagkabingkil, dili gayud ninyo mahibaloan ang kamatuoran. Miingon si Jesus sa Iyang mga tinun-an, ‘Aduna pa Akoy daghang mga butang nga isulti kaninyo, apan dili pa ninyo arang madala karon’ (John 16:12). Wala sila sa kahimtang nga makapasalamat sa balaan ug walay-katapusang mga butang; apan nagsaad si Jesus nga ipadala ang Manlalaban, nga magatudlo kanila sa tanang mga butang, ug magapahinumdom kanila sa tanang mga butang nga Iyang gisulti kanila. Mga igsoon, dili kita angay magbutang sa atong pagsalig diha sa tawo. ‘Pahunonga ninyo ang pagsalig sa tawo, kansang gininhawa anaa lamang sa iyang ilong; kay unsa ba siya aron pagaisipon?’ (Isaias 2:22). Kinahanglan isandig ninyo ang inyong walay-katabang nga mga kalag kang Jesus. Dili angay kanato ang pag-inom gikan sa tuboran sa walog, samtang aduna may tuboran sa bukid. Biyaan ta ang ubos nga mga sapa; moadto kita sa labing hataas nga mga tuboran. Kon aduna kamoy usa ka punto sa kamatuoran nga wala ninyo masabti, nga wala ninyo uyoni, susiha, itandi ang kasulatan uban sa kasulatan, ilubong ang baras sa kamatuoran sa halalum ngadto sa minahan sa Pulong sa Dios. Kinahanglan ibutang ninyo ang inyong kaugalingon ug ang inyong mga opinyon ibabaw sa halaran sa Dios, isalikway ang inyong mga daan nang gihunahuna, ug tugoti ang Espiritu sa Langit sa paggiya kaninyo ngadto sa tanang kamatuoran.” Selected Messages, libro 1, 412.
In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.
Sa Isaias 22, si Shebna ug si Eliakim nagrepresentar sa manggialamon ug sa buang sulod sa Adventismo sa katapusan sa kalibotan sa dihang ang hari sa amihanan nagmartsa batok sa Jerusalem. Si Eliakim nga anak ni Hilkias adunay “panan-awon,” apan si Shebna wala.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Diin walay panan-awon, ang katawhan mangapukan; apan siya nga nagabantay sa balaod, bulahan siya. Proverbio 29:18.
The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.
Ang mensaheng propetiko, nga mao ang “panan-awon” niini nga bersikulo, naghisgot sa duha ka butang. Kon masabtan mo ang pagdugang sa propetikong kahayag, mabuhi ka; ug kon dili—mamatay ka. Kon dili ka makasabut, nan dili ka maandam sa pagbantay sa Igpapahulay sa pagsulay sa balaod sa Domingo. Mahimo na kini nga “ulahi na kaayo.” Sa dihang ang mga Adventista nga Laodicean pagapukanon sa balaod sa Domingo, isalikway nila ang balaod tungod kay gisalikway nila ang “panan-awon sa kamatuoran.” Wala silay lana; wala nila masabti ang pagdugang sa kahibalo nga gibuksan pag-usab sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay.
Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.
Tungod kay nagaingon ka, Ako dato, ug nadagaya sa mga kabtangan, ug wala nay akong kinahanglan; ug wala ka mahibalo nga ikaw alaut, ug makalolooy, ug kabus, ug buta, ug hubo. Pinadayag 3:17.
Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.
Ang ilhanan ni Isaias mao nga siya naglakaw nga hubo ug walay sapin sulod sa tulo ka tuig. Gibuhat niya kini aron sa pagpahimangno niadtong mopatalinghug sa iyang profetikong mensahe, nga kon dili kamo makasabut sa panan-awon sa mga profetikong hitabo, moabot kamo ngadto sa balaod sa Domingo ug mamahimo kamong mga binihag nga pagadad-on sa usa ka makalolooy, makapait, kabus, buta, ug hubo nga kahimtang. Si Isaias maoy usa ka ilhanan ug katingalahan alang sa kasaysayan ni Isaias, apan labi pa gayud alang sa katapusan sa kalibotan.
Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.
Karon kining tanan nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan; ug kini gisulat alang sa atong pagpasidaan, nga kaniya miabut ang mga katapusan sa kalibotan. 1 Corinto 10:11.
In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”
Sa nahaunang lima ka bersikulo sa kapitulo baynte-dos, ang Jerusalem, ang siyudad ni David, gihulagway ingon nga usa ka “masamok,” “malipayong siyudad” nga puno sa “kaguliyang.” Usa ka klasikong pahayag sa Biblia nga gigamit gani usab sa mga tawong kalibutanon gigamit niining kapituloha sa paghulagway sa “malipayon” nga “masamok” nga siyudad nga puno sa “kaguliyang,” sa dihang ang mga anaa sa bersikulo trese malipayon nga nagaingon, “mangaon ug manginom kita; kay ugma mangamatay kita.” Apan, bisan tuod sila malipayon, ang ilang mga tawo gipamatay, apan dili pinaagi sa espada, ni sa gubat, ug busa si Isaias nagbutang sa pangutana, “Unsay nakaingon kanimo?”
Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.
Bisan unsa man ang nagsakit kanila, kini maoy hinungdan nga sila miadto sa mga atop sa mga balay. Ang mga atop sa mga balay usa ka simbolo sa pagsimba sa adlaw, sa bulan, ug sa mga bitoon; kini usa ka simbolo sa espiritismo. Ang Adventismo anaa ilalom sa usa ka espirituwal nga limbong diha sa maong pahayag.
And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.
Ug kanila nga nagsimba sa panon sa langit ibabaw sa mga atop sa balay; ug kanila nga nagsimba ug nanumpa pinaagi sa Ginoo, ug nanumpa pinaagi kang Malcham; Ug kanila nga mitalikod gikan sa Ginoo; ug kanila nga wala mangita sa Ginoo, ni wala mangutana kaniya.
Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.
Paghilom sa atubangan sa Ginoong Dios: kay ang adlaw sa Ginoo haduol na; kay ang Ginoo nag-andam ug usa ka halad, iya nang gitawag ang iyang mga dinapit. Ug mahitabo sa adlaw sa halad sa Ginoo, nga silotan ko ang mga principe, ug ang mga anak sa hari, ug ang tanang nagsul-ob ug lain nga saput. Niadtong maong adlawa usab silotan ko ang tanang manlukso sa pultahan, nga nagapuno sa mga balay sa ilang mga agalon pinaagi sa pagpanglupig ug limbong. Zephaniah 1:5–9.
At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.
Sa panahon sa krisis sa balaod sa Domingo, ang Adventismo, nga gihulagway ingon nga Jerusalem, anaa sa “walog sa panan-awon.” Kadtong mosalikway sa minatagnaong mensahe nga girepresentahan sa “lana” o “panan-awon” nagabansay sa espiritismo, nga gihisgutan ni Pablo sa Ikaduhang Tesalonica. Didto usab atong makita kadtong mga tawo (Shebna) nga wala modawat sa gugma sa kamatuoran.
And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.
Ug tungod niini ipadala sa Dios kanila ang kusog nga limbong, aron motuo sila sa bakak: Aron silang tanan pagahukman nga silotan nga wala motoo sa kamatuoran, kondili nagkalipay sa pagkadili-matarung. 2 Tesalonica 2:11, 12.
Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.
Siyempre, ang pulong nga “kamatuoran” nga gigamit ni Pablo mao ang Gregohanon nga pulong nga gikuha gikan sa Hebreohanon nga pulong alang sa “kamatuoran,” nga naporma pinaagi sa paghiusa sa tulo ka Hebreohanong mga titik nga nagrepresentar sa Alpha ug Omega. Ang pagsalikway sa “kamatuoran” nga girepresentar ingon nga prinsipyo sa Alpha ug Omega, nagadala ug kusog nga paglimbong ibabaw sa mga Laodiceano, ug kana nga paglimbong mao ang espiritismo.
“Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.
“Nag-ingon ang manalagna nga si Isaias: ‘Ug sa diha nga sila moingon kaninyo, Pangitaa ninyo sila nga adunay mga espiritu nga pamilyar, ug ang mga salamangkiro nga nagapiyong ug nagangutngot: dili ba ang usa ka katawhan kinahanglan mangita ngadto sa ilang Dios? alang ba sa mga buhi ngadto sa mga patay? Ngadto sa Kasugoan ug ngadto sa Pagpamatuod: kon sila dili mosulti sumala niining pulonga, kini tungod kay walay kahayag diha kanila.’ Isaias 8:19, 20. Kon ang mga tawo andam pa unta sa pagdawat sa kamatuoran nga sa hilabihan ka tin-aw gipahayag sa Kasulatan mahitungod sa kinaiya sa tawo ug sa kahimtang sa mga patay, ilang makita diha sa mga pag-angkon ug mga pagpadayag sa espiritismo ang pagbuhat ni Satanas uban sa gahum ug mga ilhanan ug mga bakaknong katingalahan. Apan inay motugyan sa kagawasan nga makapahimuot kaayo sa lawasnong kasingkasing, ug mobiya sa mga sala nga ilang gihigugma, daghan ang nagapiyong sa ilang mga mata sa kahayag ug nagpadayon sa paglakaw nga diretso, nga walay pagtagad sa mga pasidaan, samtang si Satanas nagahabol sa iyang mga lit-ag libot kanila, ug sila nahimong iyang inagaw. ‘Tungod kay wala nila dawata ang gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas,’ busa ‘ang Dios magapadala kanila ug kusgan nga paglimbong, aron motuo sila sa bakak.’ 2 Tesalonica 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.
In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.
Sa Isaias 22 ang mga tawo sa malipayong siyudad gipamatay, apan dili pinaagi sa gubat o sa espada; sila gigtakda pag-uban ug gipamatay uban sa mga pangulo nga mikalagiw.
“If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.
“Kon ang iglesia mosunod sa usa ka pamaagi nga susama sa sa kalibotan, sila makaambit sa maong kapalaran. Dili lamang kana; hinuon, tungod kay nakadawat sila ug labaw nga kahayag, ang ilang silot mahimong labaw pa kaysa sa mga walay paghinulsol.
“We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.
“Kita ingon nga usa ka katawohan nag-angkon nga anaa kanato ang kamatuoran nga nag-una kay sa tanang ubang katawohan sa ibabaw sa yuta. Busa ang atong kinabuhi ug kinaiya kinahanglan mahiuyon sa maong pagtuo. Ania na gayod ang adlaw sa diha nga ang mga matarung pagabugkoson sama sa bililhong lugas ngadto sa mga binugkos alang sa langitnong tipiganan, samtang ang mga dautan, sama sa mga bunglayon, pagatigumon alang sa kalayo sa ulahing dakong adlaw. Apan ang trigo ug ang mga bunglayon ‘magtubo nga magkauban hangtod sa ting-ani.’” Testimonies, tomo 5, 100.
The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.
Ang pagpangulo diha sa Isaias 22 gitingub pinaagi sa “mga mamamana.” Si Shebna giila ingon nga usa ka pangulo sa ibabaw sa panimalay, ug ang iyang katungdanan igahatag kang Eliakim, ang anak ni Hilkias. Diha sa Isaias 22 ang propetikong mensahe nga gilarawan sa “panan-awon” sa propetikong mga panghitabo nakapamunga ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba didto sa Jerusalem sa dihang ang hari sa amihan nagsingabot. Ang usa ka hut-ong gigapos alang sa langitnong bodega sa ani ug ang usa alang sa mga kalayo sa kaulahiang mga adlaw. Ang naggapos sa mga daotan mao ang “mga mamamana,” nga usa sa daghang mga simbolo sa Islam diha sa Pulong sa Dios.
And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.
Ug ang salin sa gidaghanon sa mga mamamana, ang mga gamhanang lalaki sa mga anak ni Kedar, pagapakunhoron; kay si Jehova nga Dios sa Israel maoy nagsulti niini. Isaias 21:17.
And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.
Ug kini mao ang mga ngalan sa mga anak nga lalake ni Ismael, sumala sa ilang mga ngalan, pinasikad sa ilang mga kaliwatan: ang kamagulangang anak ni Ismael, si Nebajoth; ug si Kedar, ug si Adbeel, ug si Mibsam, Ug si Mishma, ug si Dumah, ug si Massa, Si Hadar, ug si Tema, si Jetur, si Naphish, ug si Kedemah: Kini mao ang mga anak nga lalake ni Ismael, ug kini mao ang ilang mga ngalan, sumala sa ilang mga lungsod, ug sumala sa ilang mga kuta; napulo ug duha ka mga principe sumala sa ilang mga nasud. Genesis 25:13–16.
The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.
Ang pagpangulo sa Adventismo gigapos sa mga magpapana sa dihang ilang gisalikway ang mensahe nga ang Islam miatake sa Tinipong Bansa sa Amerika niadtong Septiyembre 11, 2001, isip katumanan sa panagna sa Biblia. Ang pag-atake niadtong 9/11 mao ang pagpamatuod sa mensahe nga giablihan pag-usab niadtong 1989, sa pagkahugno sa Soviet Union. Ang pag-atake sa Islam niadtong 9/11 nahisama sa Agosto 11, 1840, sa dihang ang usa ka panagna mahitungod sa pagpugong sa Islam naghatag ug gahum sa mensahe sa nahaunang manulonda pinaagi sa pagpamatuod sa pangunang lagda sa panagna ni Miller, nga ang usa ka adlaw nagrepresentar ug usa ka tuig. Ang Agosto 11, 1840 mao ang katumanan sa usa ka gitagna nga hitabo nga nakabase sa prinsipyo sa adlaw alang sa usa ka tuig. Sa natuman na kini, ang mensahe sa nahaunang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa tibuok kalibutan.
9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.
Ang 9/11 nagpamatuod sa nag-unang lagda sa “panan-awon” nga gihatag sa Adventismo aron imantala. Kana nga lagda mao nga ang kasaysayan nagbalikbalik. Sa dihang ang prinsipyo nga usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig gipamatuod niadtong Agosto 11, 1840, ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad, nga nagtimaan sa paghatag og gahum sa mensahe ni Miller mahitungod sa takna sa paghukom; sa ingon naglarawan kini sa panahon nga ang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad sa 9/11.
“How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“Giunsa man pagkahimo ang pulong nga gipasangil nga akong gipahayag nga ang New York pagawad-on pinaagi sa usa ka higanteng balod sa dagat? Wala ko gayud kini isulti. Ang akong giingon mao nga, samtang nagtan-aw ako sa dagkung mga bilding nga nagatindog didto, andana sa ibabaw sa andana, ‘Pagkamasulob-on ug makalilisang nga mga talan-awon ang mahitabo sa dihang motindog ang Ginoo aron sa makalilisang nga pag-uyog sa yuta! Unya matuman ang mga pulong sa Pinadayag 18:1–3.’ Ang tibuok ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag usa ka pahimangno mahitungod sa umaabot sa ibabaw sa yuta. Apan wala akoy piho nga kahayag mahitungod sa umaabot sa New York, gawas lamang nga ako nahibalo nga moabot ang usa ka adlaw nga ang dagkung mga bilding didto pagatumpagon pinaagi sa pagliso ug pagbaliskad sa gahum sa Dios. Gikan sa kahayag nga gihatag kanako, nahibalo ako nga ang kalaglagan anaa sa kalibotan. Usa ka pulong gikan sa Ginoo, usa ka paghikap sa iyang gamhanang gahum, ug kining dagkung mga estruktura mangapukan. Mahitabo ang mga talan-awon nga ang ilang kamakalilisang dili nato mahunahuna.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.
There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.
Aduna pa gayod daghang ikasulti mahitungod sa Islam, apan si Shebna nagrepresentar niadtong mosalikway sa “panan-awon” sa propetikong kasaysayan nga gitukod ibabaw sa pagbalikbalik sa kasaysayan, inubanan sa nag-unang kamatuoran sa pagbalikbalik sa kasaysayan—nga ang sinugdanan sa usa ka butang naghulagway sa katapusan sa usa ka butang. Ang pagpugong sa Islam niadtong Agosto 11, 1840 nagdala paubos sa manulonda sa Pinadayag 10, ug ang pagbuhi sa Islam niadtong 9/11 nagdala paubos sa manulonda sa Pinadayag 18.
And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.
Ug ako miingon, Pamatii, ako nangaliyupo kaninyo, O mga pangulo ni Jacob, ug kamo nga mga principe sa balay sa Israel; dili ba angay nga kamo mahibalo sa hukom? Kamo nga nagadumot sa maayo, ug nahigugma sa dautan; nga nagapanit sa ilang panit gikan kanila, ug sa ilang unod gikan sa ilang mga bukog; nga usab nagakaon sa unod sa akong katawohan, ug nagapanit sa ilang panit gikan kanila; ug ilang ginabali ang ilang mga bukog, ug gitadtad sila sa mga tipik, ingon sa alang sa kolon, ug ingon sa unod sulod sa kawa. Unya motawag sila ngadto sa Ginoo, apan dili niya sila pamatian: tagoon pa gani niya ang iyang nawong gikan kanila niadtong panahona, ingon nga sila nagbuhat ug dautan sa ilang mga binuhatan. Mao kini ang giingon sa Ginoo mahitungod sa mga propeta nga nagapasayop sa akong katawohan, nga mokaon pinaagi sa ilang mga ngipon, ug mosinggit, Pakigdait; ug siya nga dili mobutang sa ilang mga baba, ilang andamon ang gubat batok kaniya. Busa ang kagabhion maanaa kaninyo, aron kamo walay panan-awon; ug mangitngit kini alang kaninyo, aron kamo dili makatagna; ug ang adlaw mosalop ibabaw sa mga propeta, ug ang adlawng kahayag mangitngit ibabaw kanila. Unya ang mga manalagna maulawan, ug ang mga magtatagna mapakaulawan: oo, silang tanan motabon sa ilang mga ngabil; kay walay tubag gikan sa Dios. Apan sa pagkatinuod ako napuno sa gahum pinaagi sa Espiritu sa Ginoo, ug sa hukom, ug sa kusog, aron sa pagpahayag kang Jacob sa iyang kalapasan, ug sa Israel sa iyang sala. Pamatii kini, ako nangaliyupo kaninyo, kamo nga mga pangulo sa balay ni Jacob, ug mga principe sa balay sa Israel, nga nagadumot sa hukom, ug nagapabaliko sa tanang pagkamatarung. Gitukod nila ang Sion pinaagi sa dugo, ug ang Jerusalem pinaagi sa kasal-anan. Ang mga pangulo niini nagahukom tungod sa suhol, ug ang mga sacerdote niini nagatudlo tungod sa bayad, ug ang mga propeta niini nagatagna tungod sa salapi: apan mosalig gihapon sila sa Ginoo, ug moingon, Dili ba ania sa taliwala nato ang Ginoo? walay kadautan nga moabot kanato. Miqueas 3:1–11.
And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.
Ug ang panon sa tanang mga nasod nga nakig-away batok kang Ariel [Jerusalem], bisan ang tanan nga nakig-away batok kaniya ug sa iyang kuta, ug nga nagsamok kaniya, mahimong sama sa usa ka damgo sa panan-awon sa kagabhion. Mahitabo kini sama sa diha nga ang usa ka tawong gigutom nagdamgo, ug ania karon, nagakaon siya; apan sa pagmata niya, ang iyang kalag walay sulod: o sama sa diha nga ang usa ka tawong giuhaw nagdamgo, ug ania karon, nagainom siya; apan sa pagmata niya, ug ania karon, siya maluya, ug ang iyang kalag may tinguha pa gihapon: mao man usab ang panon sa tanang mga nasod nga nakig-away batok sa bukid sa Zion. Hunonga ang inyong kaugalingon, ug kahibulong; singgit kamo, ug singgit: sila nangahubog, apan dili tungod sa bino; sila nanghuyang sa paglakaw, apan dili tungod sa maisog nga ilimnon. Kay gibuboan kamo sa Ginoo sa espiritu sa halalum nga pagkatulog, ug gipiyong niya ang inyong mga mata: ang mga manalagna ug ang inyong mga pangulo, ang mga mananan-aw, iyang gitabonan. Ug ang panan-awon sa tanan nahimo alang kaninyo nga sama sa mga pulong sa usa ka basahon nga tinakpan, nga gihatag sa mga tawo ngadto sa usa nga nakakat-on, nga nagaingon, Basaha kini, ako nangamuyo kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako makahimo; kay kini tinakpan man: Ug ang basahon gihatag ngadto kaniya nga dili makakat-on, nga nagaingon, Basaha kini, ako nangamuyo kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako makakat-on. Busa miingon ang Ginoo, Sanglit kining katawhan nagapahaduol kanako pinaagi sa ilang baba, ug pinaagi sa ilang mga ngabil nagapasidungog kanako, apan gipahilayo nila ang ilang kasingkasing gikan kanako, ug ang ilang kahadlok kanako gitudlo pinaagi sa sugo sa mga tawo: Busa, ania karon, magapadayon ako sa pagbuhat ug kahibulongang buhat taliwala niining katawhan, bisan pa ug usa ka kahibulongang buhat ug usa ka katingalahan: kay ang kaalam sa ilang mga manggialamon mawala, ug ang salabutan sa ilang mga maalamon nga tawo matago. Alaut kanila nga naninguha sa halalum aron pagtago sa ilang tambag gikan sa Ginoo, ug ang ilang mga buhat anaa sa kangitngit, ug nagaingon sila, Kinsa ba ang makakita kanato? ug kinsa ba ang makaila kanato? Sa pagkatinuod, ang inyong pagbalit-ad sa mga butang isipon nga sama sa kolonhonon sa magkokolon: kay moingon ba ang binuhat mahitungod kaniya nga naghimo niini, Wala niya ako buhata? o moingon ba ang butang nga giumol mahitungod kaniya nga nag-umol niini, Wala siya’y salabutan? Isaias 29:7–16.
The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.
Ang walog sa panan-awon, sumala kang Isaias, mao ang “usa ka adlaw sa kasamok, ug sa pagyatak, ug sa kalibog pinaagi sa Ginoong Dios sa mga panon sa gubat diha sa walog sa panan-awon, sa pagguba sa mga kuta, ug sa pagtuaw ngadto sa kabukiran.” Busa si Isaias mihilak sa mapait gayod, maingon usab kang Jesus.
“The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?
Ang mga luha ni Jesus dili tungod sa pagpaabot sa Iyang kaugalingong pag-antus. Sa Iyang atubangan mao ang Getsemani, diin sa dili madugay ang kalisang sa usa ka dakung kangitngit molandong Kaniya. Ang ganghaan sa mga karnero makita usab, nga pinaagi niini sulod sa mga siglo ang mga mananap alang sa mga halad-inihalad gidala. Kini nga ganghaan sa dili madugay pagabuksan alang Kaniya, ang dakung Antitipo, nga ngadto sa Iyang halad alang sa mga sala sa kalibutan kining tanang mga halad nagtudlo. Duol usab ang Kalbaryo, ang dapit sa Iyang nagakahiduol nga pag-agonya. Apan dili tungod niining mga pahinumdom sa Iyang mapintas nga kamatayon nga ang Manunubos mihilak ug minghukgro tungod sa kasakit sa espiritu. Ang Iya dili hakog nga kasubo. Ang hunahuna sa Iyang kaugalingong pag-agonya wala makapahadlok nianang halangdon, mapinanggaon-sa-kaugalingon nga kalag. Ang maoy misamad sa kasingkasing ni Jesus mao ang pagtan-aw sa Jerusalem—ang Jerusalem nga misalikway sa Anak sa Dios ug mitamay sa Iyang gugma, nga midumili sa pagtuo tungod sa Iyang gamhanang mga milagro, ug hapit na mokuha sa Iyang kinabuhi. Iyang nakita kon unsa siya diha sa iyang sala sa pagsalikway sa iyang Manunubos, ug kon unsa unta siya mahimo kon gidawat niya Siya nga mao lamang ang makahimo sa pag-ayo sa iyang samad. Mianhi Siya aron sa pagluwas kaniya; unsaon man Niya pagtugyan kaniya?
“Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.
“Ang Israel nahimong usa ka katawhan nga gipaboran; gihimo sa Dios ang ilang templo nga Iyang puloy-anan; kini ‘matahum tungod sa kahimut-an niini, ang kalipay sa tibook nga yuta.’ Salmo 48:2. Didto anaa ang talaan sa kapin sa usa ka libo ka tuig sa mapanalipdanong pag-atiman ni Cristo ug sa malumo Niyang gugma, sama sa gugma sa usa ka amahan sa iyang bugtong anak. Niadtong templo ang mga manalagna namulong sa ilang mabug-at nga mga pasidaan. Didto giuyog ang nagdilaab nga mga insensaryo, samtang ang incienso, sinagolan sa mga pag-ampo sa mga magsisimba, mitungas ngadto sa Dios. Didto miagay ang dugo sa mga mananap, nga hulagway sa dugo ni Cristo. Didto gipadayag ni Jehova ang Iyang himaya ibabaw sa lingkoranan-sa-kalooy. Didto nanag-alagad ang mga pari, ug ang pagkahalangdon sa simbolo ug seremonya nagpadayon sulod sa mga kapanahonan. Apan kining tanan kinahanglan adunay katapusan.
“Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.
“Gibayaw ni Jesus ang Iyang kamot,—nga sa makadaghan na gayud nakapanalangin sa mga masakiton ug nagaantus,—ug samtang gipalihok kini paingon sa siyudad nga gitakda sa kapildihan, sa pinutol-putol nga mga pulong sa kasubo misinggit Siya: ‘Kon ikaw lamang nakaila, bisan ikaw, labing menos niining imong adlawa, sa mga butang nga iya sa imong kalinaw!—’ Dinhi mihunong ang Manluluwas, ug wala isulti ang mahimo unta nga kahimtang sa Jerusalem kon gidawat pa niya ang tabang nga gitinguha sa Dios nga ihatag kaniya,—ang gasa sa Iyang hinigugmang Anak. Kon ang Jerusalem nakaila unta sa iyang pribilehiyo nga mahibaloan, ug nagtuman sa kahayag nga gipadala kaniya sa Langit, mahimo unta siyang mibarug diha sa garbo sa kauswagan, ang rayna sa mga gingharian, gawasnon diha sa kusog sa gahum nga gihatag sa Dios. Wala unta may armadong mga sundalo nga nagatindog sa iyang mga ganghaan, walay mga bandila sa Roma nga nagapaypay gikan sa iyang mga kuta. Ang mahimayaong padulngan nga unta makapanalangin sa Jerusalem kon gidawat pa niya ang iyang Manunubos mitungha sa atubangan sa Anak sa Dios. Iyang nakita nga pinaagi Kaniya mahimo unta siyang mamaayo gikan sa iyang mabug-at nga sakit, mapagawas gikan sa pagkaulipon, ug matukod ingon nga gamhanang ulobangdakbayan sa yuta. Gikan sa iyang mga kuta ang salampati sa kalinaw mopanaw unta ngadto sa tanang mga nasod. Mahimo unta siya nga mahimayaong purongpurong sa kalibotan.”
“But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’
“Apan ang mahayag nga hulagway sa unsa unta ang mahimong Jerusalem napalong sa pagtan-aw sa Manluluwas. Naamgohan Niya kon unsa na siya karon ilalom sa yugo sa Roma, nagdala sa kasuko sa Dios, gitakdang maabotan sa Iyang mapanimalusong paghukom. Gidawat Niya pag-usab ang naputol nga hilo sa Iyang pagbangotan: ‘Apan karon sila natago na gikan sa imong mga mata. Kay moabot ang mga adlaw ibabaw kanimo, nga ang imong mga kaaway maghukad ug kuta libut kanimo, ug maglibut kanimo sa tanang dapit, ug magpugong kanimo sa matag kilid, ug igaumol ka nila sa yuta, ug ang imong mga anak sa sulod nimo; ug dili sila magbilin diha kanimo ug usa ka bato ibabaw sa usa pa ka bato; tungod kay wala mo mailhi ang panahon sa imong pagduaw.’”
“Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.
Si Cristo mianhi aron sa pagluwas sa Jerusalem uban sa iyang mga anak; apan ang pagkamapahitas-on nga parisayohon, pagpakaaron-ingnon, pangabugho, ug pagkamadinauton nakapugong Kaniya sa pagtuman sa Iyang katuyoan. Nasayod si Jesus sa makalilisang nga silot nga moabut ibabaw sa siyudad nga gitino na alang sa kalaglagan. Iyang nakita ang Jerusalem nga ginalibotan sa mga kasundalohan, ang mga molupyo nga gikulong sa paglibot giduso ngadto sa kagutom ug kamatayon, ang mga inahan nga nagakaon sa mga patayng lawas sa ilang kaugalingong mga anak, ug ang mga ginikanan ug mga anak nga nagailogay sa kataposang tipik sa kalan-on gikan sa usag usa, samtang ang kinaiyanhong gugma nalaglag tungod sa nagkutkot nga kasakit sa kagutom. Iyang nakita nga ang kagahig-ulo sa mga Judio, sumala sa gipakita sa ilang pagsalikway sa Iyang kaluwasan, magadala usab kanila sa pagdumili sa pagpailalom sa mga kasundalohang misulong. Iyang nakita ang Kalbaryo, diin Siya igaalsa, nga napahamutangan sa mga krus nga kasagaran sama sa kakahoyan sa lasang. Iyang nakita ang makalolooy nga mga molupyo nga nagaantus sa pagsakit sa tuntonan ug pinaagi sa paglansang sa krus, ang matahum nga mga palasyo nga nalaglag, ang templo nga nagun-ob, ug sa dagkung mga bongbong niini walay bisan usa ka bato nga nahibilin ibabaw sa lain, samtang ang siyudad gidaro sama sa usa ka uma. Takos gayod nga ang Manluluwas mohilak sa kasakit sa atubangan nianang makahahadlok nga talan-awon.
“Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.
“Ang Jerusalem mao ang anak sa Iyang pag-atiman, ug maingon nga ang usa ka malumo nga amahan nagabangutan tungod sa usa ka masupilon nga anak, mao usab si Jesus mihilak tungod sa hinigugmang siyudad. Unsaon Ko man pagbiya kanimo? Unsaon Ko man pagtan-aw nga ikaw gitugyan ngadto sa pagkalaglag? Kinahanglan ba Nako tugotan ikaw nga molakaw aron pun-on ang copa sa imong kasal-anan? Ang usa ka kalag adunay dakong bili nga, kon itandi niini, ang mga kalibotan mahulog ngadto sa pagkawalay kapuslanan; apan dinhi usa ka tibuok nasud maoy mawala. Sa dihang ang naghinayngitngit nga adlaw sa kasadpan mawala na sa panan-aw sa kalangitan, ang adlaw sa grasya sa Jerusalem matapos na. Samtang ang panon mihunong sa bungtod sa Olivet, dili pa ulahi alang sa Jerusalem ang paghinulsol. Ang anghel sa kalooy niadtong tungora nagapilo sa iyang mga pako aron manaog gikan sa bulawanong trono ug mohatag ug luna ngadto sa hustisya ug sa madali nga moabut nga paghukom. Apan ang dakong kasingkasing sa gugma ni Cristo nagapakilooy pa gihapon alang sa Jerusalem, nga nagtamay sa Iyang mga kalooy, nagbiaybiay sa Iyang mga pasidaan, ug hapit na magtina sa iyang mga kamot pinaagi sa Iyang dugo. Kon ang Jerusalem maghinulsol lamang, dili pa ulahi ang tanan. Samtang ang katapusang mga silaw sa nagsalop nga adlaw nagpabilin pa sa templo, sa torre, ug sa tumoy sa mga bilding, wala ba kaha’y maayong anghel nga modala kaniya ngadto sa gugma sa Manluluwas, ug mopugong sa iyang kamatayon? Matahom ug dili balaan nga siyudad, nga naglabay ug mga bato sa mga propeta, nga nagsalikway sa Anak sa Dios, nga pinaagi sa iyang pagkadili-mahinulsulon nagapos sa iyang kaugalingon sa mga talikala sa pagkaulipon,—ang iyang adlaw sa kalooy hapit na mahurot!” Desire of Ages, 576–578.
As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.
Samtang ang pagpakiggubat batok sa Jerusalem gihulagway ni Isaias sa kapitulo baynte dos, kadtong mga misulong “nanagpahamutang sa ilang kaugalingon sa laray didto sa ganghaan.” Ang Elam ug Kir atua sa ganghaan uban sa mga hinagiban nga andam na, ug unya ilang nadiskobrehan ang tabon sa Jerusalem. Diha kang Isaias, ang “tabon” nga nadiskobrehan sa mga kaaway didto sa ganghaan mao ang landong sa Ehipto.
Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.
Alaut sa mga masukihong anak, nagaingon ang Ginoo, nga nagkuha ug tambag, apan dili gikan kanako; ug nga nagtabon sa ilang kaugalingon sa usa ka tabon, apan dili sa akong Espiritu, aron ilang dugangan ang sala pinaagi sa sala: Nga nanglakaw aron manaog ngadto sa Egipto, ug wala mangutana sa akong baba; aron magpalig-on sa ilang kaugalingon sa kusog ni Faraon, ug mosalig sa landong sa Egipto! Isaias 30:1, 2.
It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”
Giila sa mga kaaway sa Jerusalem nga kadtong girepresentahan ni Shebna nagbutang sa ilang pagsalig sa Egipto, nga naghunahuna nga panalipdan sila sa Egipto, samtang kadtong girepresentahan ni Eliakim nga anak ni Hilkias wala mosalig sa “landong sa Egipto” kondili gitabonan sa tabon sa Espiritu sa Dios ug mosalig sa “landong sa Labing Hataas.”
He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.
Ang nagpuyo sa tagoang dapit sa Labing Hataas magapabilin ilalom sa landong sa Makagagahum-sa-tanan. Magaingon ako mahitungod sa Ginoo, Siya mao ang akong dalangpan ug akong kuta: akong Dios; kaniya ako mosalig. Salmo 91:1, 2.
At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.
Sa krisis sa balaod sa Domingo, ang mga maalamong ulay nga girepresentahan ni Eliakim nga anak ni Hilkias nagsalig sa landong sa Labing Hataas, ug ang mga buangong ulay nga girepresentahan ni Sebna nagsalig sa landong sa Egipto. Ang pulong nga gihubad nga “nadiskobrehan” nagkahulogan sa paghukas ug pagdala ngadto sa pagkabinihag. Ang mga kaaway didto sa ganghaan nakaila nga ang panalipod sa Jerusalem gikuha na, ug si Sebna ug ang iyang mga kauban unya misugod sa pagsulay sa pagluwas sa ilang kaugalingon, kay ilang nakita “ang mga guba sa siyudad ni David” ug ilang nakita nga daghan ang mga guba nga makapasulod sa kaaway. Sa kalisang, sumala sa girepresentahan diha sa sambingay sa napulo ka mga ulay, ang mga buangon misugod sa pagpangita ug panalipod, apan wala silay bisan unsa.
Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.
Si Shebna nagtan-aw ngadto sa “hinagiban sa lasang” aron maluwas siya, apan ulahi na kaayo. Giihap niya ang mga balay sa Jerusalem ug gisugdan niya ang pagguba niini aron palig-onon ang kuta, apan ulahi na kaayo. Gitigom nila ang tubig gikan sa ubos nga linaw ug naningkamot sa pagdugtong niini sa tubig sa daang linaw, apan ulahi na kaayo. Tungod kay ang tubig maoy usa ka nag-unang simbolo sa Balaang Espiritu, kini nagpakita nga sa hilabihang kagool nanagpangita sila ug lana, apan ulahi na kaayo. Sa tanan nilang mga paningkamot, hingkalimtan nila ang Magbubuhat sa mga linaw, ug nga Siya mao ang nagbuhat niadtong mga “linaw” sa kamatuoran sa karaang panahon. Hingkalimtan nila nga ang Bato sa mga Kapanahonan mao ang naghatag sa mensahe sa unang mga panahon. Gipili nila ang dili paglakaw sa karaang mga agianan, nga gilarawan sa mga patukoranan nga natukod pinaagi sa buluhaton ni William Miller.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.
“Ang kaaway nagapangita sa pagbalhin sa mga hunahuna sa atong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye gikan sa buluhaton sa pag-andam sa usa ka katawhan aron makabarug niining katapusang mga adlaw. Ang iyang malimbongong mga pangatarungan gituyo aron idani ang mga hunahuna palayo sa mga kapeligrohan ug mga katungdanan niining taknaa. Ilang giisip nga walay bili ang kahayag nga giabot ni Cristo gikan sa langit aron ihatag kang Juan alang sa Iyang katawhan. Ilang ginatudlo nga ang mga hitabo nga ania na sa atong atubangan dili igo kaimportante aron hatagan ug pinasahi nga pagtagad. Ilang gihimong walay epekto ang kamatuoran nga gikan sa langit ug ilang gikawatan ang katawhan sa Dios sa ilang nangaging kasinatian, nga gipulihan hinoon kini ug usa ka mini nga siyensiya.
“‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.
“‘Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutana mahitungod sa karaang mga alagianan, hain ang maayong dalan, ug lakaw kamo niana.’ Jeremias 6:16.
“Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.
“Walay bisan kinsa nga maningkamot sa paggisi sa mga patukoranan sa atong pagtoo—ang mga patukoranan nga gibutang sa sinugdanan sa atong buluhaton pinaagi sa pagtuon sa Pulong inubanan sa pag-ampo ug pinaagi sa pagpadayag. Sa ibabaw niining mga patukoranan kita nagtukod sulod sa milabay nga kalim-an ka tuig. Ang mga tawo mahimong maghunahuna nga sila nakakaplag ug bag-ong dalan ug nga sila makahimutang ug mas lig-on nga patukoranan kay niadtong nahimutang na. Apan kini usa ka dakung paglimbong. Kay walay bisan kinsang tawo nga makahimutang ug laing patukoranan gawas nianang nahimutang na.
“In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.
“Sa kaniadto daghan ang naningkamot sa pagtukod og usa ka bag-ong pagtuo, sa pagpatukod og bag-ong mga prinsipyo. Apan unsa ka dugay mitindog ang ilang gitukod? Wala madugay, kini napukan, kay wala kini matukod ibabaw sa Bato.
“Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.
“Dili ba ang unang mga tinun-an kinahanglan usab nga moatubang sa mga panultihon sa mga tawo? Dili ba sila kinahanglan nga mamati sa bakak nga mga teoriya, ug unya, sa human nila mabuhat ang tanan, magbarug nga malig-on, nga nagaingon: ‘Walay laing patukoranan nga arang mapahamutang sa bisan kinsa gawas nianang napahamutang na’? 1 Corinto 3:11.
“So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
“Busa kinahanglan natong huptan nga malig-on hangtod sa katapusan ang sinugdanan sa atong pagsalig. Ang mga pulong sa gahum gipadala sa Dios ug ni Cristo ngadto niining katawhan, nga nagpagula kanila gikan sa kalibutan, matag punto, ngadto sa tin-aw nga kahayag sa karon nga kamatuoran. Uban sa mga ngabil nga gihikap sa balaan nga kalayo, ang mga sulugoon sa Dios nagpahibalo sa mensahe. Ang balaang pamulong nagbutang sa iyang patik sa pagkatinuod sa kamatuoran nga gipahibalo.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”
Ang “adlaw” diin kining tanan mahitabo mao ang biblikanhong “adlaw” nga giila ni Isaias ingon nga ang adlaw nga sa niini ang Ginoong Dios sa mga Panon nanawag alang sa “paghilak, ug sa pagbangotan, ug sa pagkaupaw, ug sa pagsul-ob ug sako.”
And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.
Ug ang Ginoo misulti kang Moises, nga nagaingon: Usab sa ikapulo ka adlaw niining ikapitong bulan adunay adlaw sa pagtabon-sa-sala: kini mahimong balaan nga katilingban alang kaninyo; ug pagasakiton ninyo ang inyong mga kalag, ug magahalad kamo ug halad nga sinunog pinaagi sa kalayo alang sa Ginoo. Ug dili kamo magabuhat ug bisan unsang buhat niadtong maong adlawa; kay adlaw kini sa pagtabon-sa-sala, sa paghimo ug pagtabon-sa-sala alang kaninyo sa atubangan sa Ginoo nga inyong Dios. Kay bisan kinsang kalaga nga dili magasakit niadtong maong adlawa, siya pagawagtangon gikan sa taliwala sa iyang katawohan. Ug bisan kinsang kalaga nga magabuhat ug bisan unsang buhat niadtong maong adlawa, kanang maong kalaga akong laglagon gikan sa taliwala sa iyang katawohan. Dili kamo magabuhat ug bisan unsang matang sa buhat: kini mahimong balaod nga walay katapusan sa tibuok ninyong mga kaliwatan sa tanan ninyong mga puluy-anan. Kini mahimong alang kaninyo usa ka Igpapahulay nga adlaw sa pahulay, ug pagasakiton ninyo ang inyong mga kalag: sa ikasiyam ka adlaw sa bulan sa pagkagabii, gikan sa pagkagabii ngadto sa pagkagabii, pagasaulogon ninyo ang inyong Igpapahulay. Levitico 23:26–32.
The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”
Ang adlaw nga gilarawan pinaagi kang Shebna ug kang Eliakim nga anak ni Hilkiah mao ang antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-sala, nga naglangkob sa kasaysayan sukad sa 1844 hangtod nga motindog si Michael. Niadtong panahona ang Adventismo gitawag sa “pagpasakit” sa ilang mga kalag, o sumala sa paghulagway ni Isaias gitawag “sa paghilak, ug sa pagbangotan, ug sa pagkaupaw, ug sa pagsul-ob ug sako.”
“In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?
“Sa 1844 ang atong bantugan nga Labawng Saserdote misulod sa labing balaan nga dapit sa langitnong santuwaryo, aron sugdan ang buluhaton sa hukom nga masusi. Ang mga kahimtang sa mga matarong nga nangamatay ginausisa na sa atubangan sa Dios. Sa diha nga mahuman na kana nga buluhaton, ang hukom igapahayag na ibabaw sa mga buhi. Pagkamahal, pagkanahinungdanon gayud niining mga solemneng taknaa! Ang matag usa kanato adunay kasong naghulat sa hukmanan sa langit. Ang matag usa kanato pagahukman sumala sa mga buhat nga nahimo diha sa lawas. Diha sa simbolikanhong pag-alagad, sa diha nga ang buluhaton sa pagtabon-sa-sala gihimo sa labawng saserdote sa labing balaan nga dapit sa yutan-ong santuwaryo, gikinahanglan ang katawhan nga magpaubos sa ilang mga kalag sa atubangan sa Dios, ug magasugid sa ilang mga sala, aron sila mapasig-uli ug mapapas. May kulang pa bang pagakinahanglanon kanato niining antitipikal nga adlaw sa pagtabon-sa-sala, sa diha nga si Cristo didto sa santuwaryo sa ibabaw nagapangamuyo alang sa Iyang katawhan, ug ang katapusang, dili na mausab nga hukom igapahayag na ibabaw sa matag kahimtang?”
“What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.
“Unsa man ang atong kahimtang niining makahahadlok ug matinahuron nga panahon? Alaot, unsa nga pagkamapahitas-on ang naghari sa iglesia, unsa nga pagkasalingkapaw, unsa nga pagpanglimbong, unsa nga paghigugma sa pagpang-ayo sa panagway, sa kawang-kawang, ug sa kalingawan, unsa nga tinguha alang sa pagkalabaw! Kining tanan nga mga sala nakapanganod sa hunahuna, aron ang mga butang nga walay katapusan wala mailhi. Dili ba kita magsusi sa Kasulatan, aron mahibalo kita kon hain na kita niining kasaysayan sa kalibutan? Dili ba kita mahimong masinabuton mahitungod sa buluhaton nga ginatuman alang kanato niining panahona, ug sa kahimtang nga angay natong pagabarugan ingon nga mga makasasala samtang kining buluhaton sa pagpasig-uli nagapadayon? Kon aduna kitay bisan unsang pagtagad sa kaluwasan sa atong mga kalag, kinahanglan kita maghimo ug tin-aw nga kausaban. Kinahanglan nato pangitaon ang Ginoo uban sa tinuod nga paghinulsol; kinahanglan kita, uban sa halalum nga pagbasol sa kalag, magasugid sa atong mga sala, aron mapapas kini.” Selected Messages, basahon 1, 124, 125.
And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.
Ug niadtong adlawa ang Ginoong Dios sa mga panon nanawag sa paghilak, ug sa pagminatay, ug sa pagkaupaw, ug sa pagsul-ob ug sako nga sapot; Ug ania karon ang kalipay ug kasadya, ang pag-ihaw ug mga baka, ug ang pagpatay ug mga karnero, ang pagkaon ug unod, ug ang pag-inom ug vino: mangaon kita ug manginom; kay ugma mangamatay kita. Isaias 22:12, 13.
The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).
Gitawag sa Ginoo si Shebna sa pagsakit sa iyang kalag, apan gipili niya ang pagkaon ug pag-inom ug pagpadayon sa kasadya. Ang Ginoo “nagpadayag” sa iyang “mga dalunggan” nga ang sala ni Shebna dili pagahinloan. Ang pulong nga gihubad nga “pagahinloan” mao ang pulong nga gigamit sa Levitico alang sa “pagpasig-uli.” Kining sala sa Laodiceanong Adventismo dili mapasig-uli. Karon nagsugod si Isaias sa paghisgot sa relasyon ni Shebna (mga Laodiceanong Adventista) kang Eliakim, ang anak ni Hilkias (mga Philadelphianong Adventista).
Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.
Si Shebna mao ang “ingat-yaman,” sama kang Judas. Ug si Tobias, sa mga adlaw ni Nehemias, nagpuyo sa balaang puloy-anan sa Dios diha sa usa ka lawak (tipiganan sa bahandi) diin ibutang unta ang mga halad. Sa dihang gilimpyohan ni Nehemias ang templo, iyang gipapahawa si Tobias ug ang tanan niyang mga butang. Si Shebna usab igasalibay ngadto sa gawas. Silang duha naglarawan sa pagluwa sa Laodiceanong Adventismo sa panahon sa balaod sa Dominggo.
“Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.
“Tungod sa kabangis ug pagbudhi sa mga Ammonhanon ug mga Moabhanon batok sa Israel, gipahayag na sa Dios pinaagi kang Moises nga sila kinahanglan nga pagaisipon nga sa walay katapusan dili mapasakop sa katilingban sa Iyang katawohan. Tan-awa ang Deuteronomio 23:3–6. Sa pagsupak niining pulonga, ang labawng sacerdote mipagula sa mga halad nga gitipigan sa sulod sa lawak sa balay sa Dios, aron paghimoan ug luna kining representante sa usa ka gidili nga kaliwatan. Wala nay mas dako pang pagtamay batok sa Dios nga mapakita kay sa paghatag ug ingon nianang kahimuot niining kaaway sa Dios ug sa Iyang kamatuoran.”
“On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’
“Sa iyang pagbalik gikan sa Persia, nasayran ni Nehemias ang mapangahason nga pagpasipala ug dihadiha mihimo siya ug mga lakang aron papahawaon ang nakasulod. ‘Nasubo gayud ako pag-ayo,’ siya nagaingon; ‘busa gipapanglabay ko ang tanang kahimanan sa panimalay ni Tobias gikan sa lawak. Unya nagsugo ako, ug ilang gilimpyohan ang mga lawak: ug didto gipabalik ko pag-usab ang mga sudlanan sa balay sa Dios, uban ang halad-nga-kalan-on ug ang incienso.’
“Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.
“Dili lamang nga ang templo gipasipalahan, kondili ang mga halad gigamit usab sa sayop. Kini nakapahuyang sa pagkamaabiabihon sa katawhan sa ilang paghatag. Nawala ang ilang kadasig ug kainit, ug nagduhaduha sila sa pagbayad sa ilang mga ikapulo. Ang mga tipiganan sa balay sa Ginoo kulang kaayo ang suplay; daghan sa mga mag-aawit ug sa uban pa nga gipanarbaho sa pag-alagad sa templo, tungod kay wala makadawat ug igo nga suporta, mibiya sa buhat sa Dios aron manarbaho sa ubang dapit.” Prophets and Kings, 670.
Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.
Si Shebna, Judas, ug Tobiah silang tanan nagarepresentar sa mga Adventista nga Laodiceano sa panahon sa katapusan.
Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.
Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios sa mga panon, Lakaw, adtoa kining piniyalan sa bahandi, si Sebna, nga mao ang pangulo sa panimalay, ug ingna, Unsa ba ang ania kanimo dinhi? ug kinsa ba ang ania kanimo dinhi, nga nagkalot ka alang sa imong kaugalingon ug lubnganan dinhi, ingon sa usa nga nagakalot ug lubnganan alang sa iyang kaugalingon sa kahitas-an, ug nagakutkot ug puloy-anan alang sa iyang kaugalingon diha sa bato? Ania karon, pagadalaon ka sa Ginoo uban sa usa ka kusgan nga pagkabihag, ug sa pagkatinuod tabonan ka niya. Sa pagkatinuod, iya kang tuyokon ug ilabay nga sama sa bola ngadto sa usa ka halapad nga yuta: didto ikaw mamatay, ug didto ang mga carro sa imong himaya mahimong kaulawan sa balay sa imong agalon. Ug papahawaon ko ikaw gikan sa imong katungdanan, ug gikan sa imong kahimtang pagapaphaon ka niya. Isaias 22:15–19.
As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.
Samtang ang hari sa amihanan nagakahiduol sa Jerusalem, ug angay hinumdoman nga ang maong pagduol usa ka progresibong pagduol nga nahibaloan sa mga lumulupyo sa Jerusalem nga umaabot. Mao kini ang giila diha sa Isaias kapitulo baynte sa dihang si Tartan, ang Asiryanhong komandante, midaug sa Ashdod sa Egipto. Nahibalo sila sa umaabot, ug gigugol ni Shebna ang iyang panahon sa paghimo alang sa iyang kaugalingon ug usa ka halangdong lubnganan. Nakaplagan sa mga arkeologo ang lubnganan ni Shebna ug gikuha ang sinulat nga pahayag nga anaa sa agianan pasulod sa lubnganan, ug kini anaa karon sa usa ka British Museum. Makapahibulong gayod, sa dihang si Shebna gipapahawa ug si Eliakim ang anak ni Hilkias mipuli sa posisyon sa pagpangulo ni Shebna, si Eliakim ang anak ni Hilkias nakadawat ug harianong selyo nga iyang magamit sa pagpamatuod sa iyang ngalan sa mga opisyal nga dokumento. Kana nga selyo nakaplagan usab sa mga arkeologo ug anaa sa mao rang museyo sa Inglatera. Si Shebna anaa sa museyo nga girepresentahan sa iyang lubnganan, ang timaan sa kamatayon, ug si Eliakim, ang anak ni Hilkias, anaa sa museyo uban sa representasyon sa selyo sa kinabuhi.
For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.
Tungod sa pagsalikway ni Shebna sa pasidaang mensahe mahitungod sa hari sa amihanan, siya giluwa gikan sa baba sa Ginoo, ug ang pulong nga gihubad nga “giluwa” diha sa pasidaan sa Pinadayag ngadto sa Laodicea sa pagkatinuod nagpasabot ug pagsuka nga mapugosong mogula. Uban ni Nehemias iyang gipapahawa si Tobias ug ang iyang mga butang, ug uban kang Shebna siya mapintas nga gilabog sama sa usa ka bola ngadto sa halayong yuta. Si Shebna mao ang mga Adventistang Laodiceano nga nagsalikway sa propetikong mensahe nga gibuksan pag-usab niadtong 1989 ug nangandam alang sa lubnganan—ang timaan sa mapintas nga mananap; ug si Eliakim nga anak ni Hilkias mao ang Adventismong Filadelfia nga nakadawat sa patik sa Dios.
And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.
Ug mahitabo niadtong adlawa, nga tawgon ko ang akong alagad nga si Eliakim ang anak ni Hilkias: Ug sul-oban ko siya sa imong kupo, ug lig-onon ko siya pinaagi sa imong bakus, ug itugyan ko sa iyang kamot ang imong pagbulot-an: ug siya mahimong amahan sa mga pumoluyo sa Jerusalem, ug sa balay ni Juda. Isaias 22:20, 21.
At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.
Sa balaod sa Domingo ang trigo ug ang mga bunglayon sa Adventismo pagapahimulagon, ug ang pagpangulo sa iglesia nga madinaugon igatugyan ngadto kang Eliakim nga anak ni Hilkias, ug unya ang Ginoo magapataas sa Iyang iglesia ingon nga usa ka bandera samtang ang mensahe sa ikatulong manulonda motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Tingali ako hilabihan ra ka masublion sa paglakip sa pulong nga “ang anak ni Hilkias,” sa dihang yano ra unta nakong isulti si Eliakim. Apan magkauban, ang amahan ug ang iyang anak usa ka simbolo sa mensahe ni Elias sa dili pa ang pito ka ulahing mga hampak. Ang mensahe ni Elias nagagamit sa simbolismo sa mga amahan ug sa mga anak aron paghulagway sa nahauna (amahan) ug sa naulahi (anak). Kining propetikong relasyon nakatampo sa katapusang mga tigmo sa kapitulo baynte-dos. Ang saad kang Eliakim, nga anak ni Hilkias, mao nga ibutang sa Ginoo sa iyang abaga ang yawi sa balay ni David.
The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.
Ang “balay ni David” mao ang mensahe sa amahan ug sa anak nga gihisgutan ni Jesus sa Iyang katapusang pakigpulong sa masupilon nga mga Judio. Mao usab kini ang dapit diin Iyang gitapos ang basahon sa Pinadayag. Ang balay ni David may yawi, nga kon walay lain nga gamiton sa Oktubre 22, 1844, kay ang bugtong dapit sa Kasulatan nga naghisgot niining yawia anaa sa mensahe ngadto sa iglesia sa Filadelfia.
And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.
Ug ang yawi sa balay ni David ibutang ko sa iyang abaga; busa siya moabli, ug walay makasira; ug siya mosira, ug walay makaabli. Isaias 22:22.
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.
Ug sa manulonda sa iglesia sa Filadelfia isulat mo: Kini nga mga butang nagaingon siya nga balaan, siya nga tinuod, siya nga may yawi ni David, siya nga nagaabli, ug walay tawo nga makasira; ug nagasira, ug walay tawo nga makaabli; Nahibalo ako sa imong mga buhat: tan-awa, gibutang ko sa imong atubangan ang usa ka bukás nga pultahan, ug walay tawo nga makasira niini: kay ikaw adunay diyutay nga kusog, ug nagtuman ka sa akong pulong, ug wala maglimod sa akong ngalan. Tan-awa, himoon ko sila nga gikan sa sinagoga ni Satanas, nga nagaingon nga sila mga Judio, apan dili, kondili nagbakak; tan-awa, himoon ko sila nga moanhi ug mosimba sa atubangan sa imong mga tiil, ug makaila nga gihigugma ko ikaw. Tungod kay imong gituman ang pulong sa akong pagkamapailubon, ako usab magabantay kanimo gikan sa takna sa panulay, nga moabut sa tibook kalibutan, sa pagsulay kanila nga nagpuyo sa ibabaw sa yuta. Tan-awa, moanhi ako sa madali: kupti pag-ayo ang anaa kanimo, aron walay tawo nga makakuha sa imong purongpurong. Ang magmadaugon himoon ko nga haligi sa templo sa akong Dios, ug dili na siya mogula pa: ug isulat ko kaniya ang ngalan sa akong Dios, ug ang ngalan sa siyudad sa akong Dios, nga mao ang bag-ong Jerusalem, nga nagakunsad gikan sa langit gikan sa akong Dios: ug isulat ko kaniya ang akong bag-ong ngalan. Ang adunay dalunggan, pamatia niya ang ginaingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia. Pinadayag 3:7–12.
Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.
Si Eliakim nagrepresentar sa usa ka Philadelphian sa panahon sa kalihukang Millerite nga nag-abli sa Labing Balaang Dapit niadtong Oktubre 22, 1844. Nahibalo ako nga si Cristo, ang atong Labawng Sacerdote, mao ang nag-abli nianang pultahan sa maong dispensasyon, apan gibutang ni Cristo ang yawi sa abaga ni Eliakim nga anak ni Hilkias, ug nagaingon nga “siya mag-abli.” Miabut na kita sa punto nga akong gipakita sa sinugdanan niini nga artikulo.
There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.
Adunay napulo ug walo ka higayon sa Isaias nga atong makita ang pulong nga “palas-anon,” apan pito niadtong mga higayona nagrepresentar kini ug usa ka butang nga gidala ibabaw sa abaga, ug napulo ug usa ka higayon nagrepresentar kini ug usa ka tagna sa kalaglagan. Sa usa niadtong napulo ug walo ka higayon, ang pulong nga nagpasabot ug usa ka tagna sa kalaglagan gigamit usab sa samang higayon aron sa pagrepresentar sa usa ka palas-anon nga gidala ibabaw sa abaga.
The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.
Ang sugilanon sa walog sa panan-awon mahitungod sa usa ka mensahe sa kalaglagan nga nagmugna ug duha ka hugpong sa mga magsisimba sa Jerusalem. Ang propetikong mensahe nga nagpaila sa pag-abli sa paghukom gipahibalo ni Amahan Miller, ug kini mao ang mensahe sa unang manulonda nga natapos sa dihang ang pultahan sa balaang dapit gitakpan ug ang Labing Balaang Dapit giablihan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang “palas-anon” nga gibutang sa abaga ni William Miller, nga iyang gisugo sa pagdala ngadto sa kalibutan, mao ang mensahe sa unang manulonda, usa ka panagna sa kalaglagan nga natapos niadtong Oktubre 22, 1844 uban sa pag-abot sa mensahe sa ikatulong manulonda.
The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”
Ang “yawi sa balay ni David” akong ibutang sa iyang abaga,” ug nagaingon kini, “Nianang adlawa,” “ang lansang nga gipalig-on sa malig-ong dapit pagakuhaon, ug pagaputlon, ug mahulog; ug ang palas-anon nga diha kaniya pagaputlon.”
The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!
Ang pulong gihubad dinhi nga “lulan” mao ang pulong nga nagtimaan sa usa ka tagna sa kalaglagan, apan kining tagna sa kalaglagan dili mao ang Hebreohanon nga pulong nga gigamit ni Isaias sa paghulagway sa usa ka butang nga gidala mo ibabaw sa imong abaga. Ingon nga pulong alang sa tagna sa kalaglagan, nagpasabot kini nga si Eliakim, ang anak ni Hilkias, pagabutangon ang yawi ni David ibabaw sa iyang abaga, ug ang lulan nga anaa sa iyang abaga usa ka tagna sa kalaglagan. Kini usa ka halalum kaayong dula sa mga pulong!
Sister White says this about a key that is attached to the Bible.
Si Sister White nag-ingon niini mahitungod sa usa ka yawi nga nadugtong sa Biblia.
“Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.
“May kalabotan sa Pulong sa Dios adunay usa ka yawe nga nag-abli sa bililhong kahon, alang sa atong katagbawan ug kalipay. Ako mobati ug pagpasalamat sa matag silaw sa kahayag. Sa umalabot, ang mga kasinatian nga karon misteryoso kaayo alang kanato mapasabut. Ang pipila ka mga kasinatian tingali dili gayud nato hingpit masabtan hangtod nga kining may kamatayon masul-oban sa pagkadili-madunot.” Manuscript Releases, bolyum 17, 261.
Miller’s opening remarks about his dream says this.
Ang pangbukas nga mga pahayag ni Miller mahitungod sa iyang damgo nag-ingon niini.
“I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.
“Nagdamgo ako nga ang Dios, pinaagi sa usa ka dili makita nga kamot, nagpadala kanako ug usa ka maampingong hinimog kahon nga mga napulo ka pulgada ang gitas-on ug unom ka pulgada ang kilapdon, nga gama sa ebony ug mga perlas nga maampingong gisal-ot. Sa maong kahon may gilakip nga yawe. Gilayon kong gikuha ang yawe ug giablihan ang kahon; ug sa akong katingala ug pagkahibulong, akong nakita nga kini napuno sa tanang matang ug gidak-on sa mga alahas, mga diamante, mahalong mga bato, ug bulawan ug salaping sensilyo sa tanang sukod ug bili, nga matahum nga gihan-ay sa tagsatagsa nila ka dapit sulod sa kahon; ug sa ingon niana nga pagkahan-ay, kini nagpabanaag ug kahayag ug himaya nga angay ikatandi lamang sa adlaw.” Early Writings, 81.
In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.
Sa mga nota sa ubos sa damgo ni James White, iyang giingon kini mahitungod sa yawe.
The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.
Ang “‘gilakip nga yawi’ mao ang iyang paagi sa paghubad sa propetikong Pulong—ang pagtandi sa kasulatan ngadto sa kasulatan—ang Biblia maoy kaugalingong maghuhubad niini. Pinaagi niining yawia gibuksan ni Igsoong Miller ang ‘kaha,’ o ang dakong kamatuoran sa pag-anhi ngadto sa kalibotan.” James White.
James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.
Si James White mikomentaryo bahin niining damgo, ug sa pagbuhat niana misulat siya ug usa ka pasiuna. Labing mahinungdanon ang pag-ila nga si Miller nakabaton sa iyang damgo ug gimantala kini niadtong 1847, labing menos duha ka tuig human sa Dakong Kapakyasan, sa dihang ang kaniadto nagkahiusang mga Millerite Adventista nagkatibulaag na. Si Miller nahimulag gikan sa kalihokan, ug ang “gamayng panon” nga “nagkatibulaag sa nagkalainlaing dapit” nagaantus pa gihapon tungod sa kapakyasan. Ang damgo ni Miller misulti ngadto sa maong kahimtang, ug si James White mikomentaryo niini samtang si Ellen White mihisgot niini sa hingpit nga positibong paagi. Si James White misulat ug pasiuna sa iyang damgo, gilakip ang iyang damgo, ug unya midugang ug pipila ka mga footnote. Ang iyang pasiuna, ang damgo, ug ang mga footnote anaa sa katapusan niining artikulo alang niadtong nanginahanglan ug pagduol ngadto niining maong kasayoran.
Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.
Ang Isaias 22 usa ka ilustrasyon sa sinugdanan ug katapusan sa Adventismo. Sa duha ka kasaysayan adunay, ug mahitabo, usa ka pagkabahin nga nahitabo niadtong Oktubre 22, 1844 ug unya pag-usab sa balaod sa Domingo. Ang pagkabahin sa duha ka higayon, ang sinugdanan ug ang katapusan, maoy katumanan sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Gipahibalo kanato ni Sister White nga ang mga buang nga ulay mao ang mga Laodiceanhon. Si Shebna nagrepresentar sa mga Laodiceanhong Adventista sa sinugdanan ug katapusan sa Adventismo. Si Eliakim, ang anak ni Hilkias, nagrepresentar sa mga Filadelfianhong Adventista.
But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”
Apan si Hilkias nagarepresentar usab sa amahan sa Adventismo, kay “siya mahimong amahan sa mga pumoluyo sa Jerusalem, ug sa balay ni Juda.” Si William Miller gitawag sa may pagtahod nga “Amahan Miller.” Gibutang kang Miller “ang yawi ni David” ibabaw sa iyang abaga, nga nagarepresentar sa iyang paagi sa pagtuon sa Kasulatan, “linya ibabaw sa linya.”
The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.
Ang kasa nga mao ang Biblia, gigamit niya ang “yawi ni David” nga nagrepresentar sa mga lagda sa paghubad sa tagna nga iyang gigamit aron mabuksan ang mga kamatuoran sa unang manulonda. Kining mga lagda, (ang yawi ni David) ug ang iyang tagna sa kalaglagan (ang palas-anon) nga nasabtan pinaagi sa yawi ni David, gibitay “ingon sa usa ka lansang sa usa ka lig-on nga dapit” diha sa santuwaryo. Ang “lansang” mao ang petsa nga Oktubre 22, 1844. Ang pulong nga “lansang” nagkahulogan ug usa ka pin, usa ka lansang o usa ka tarogo, nga nagrepresentar sa usa ka timailhan sa dalan. Ang “palas-anon,” o ang tagna sa kalaglagan nga gibitay ibabaw nianang lansang, mao ang mensahe sa unang manulonda, ug kadtong mensahe miabut sa iyang katapusan niadtong Oktubre 22, 1844, sa dihang ang tagna sa kalaglagan natuman na ug gikuha, giputol paubos, ug kini nahulog. Kini gikuha kay ang matinagdanong mensahe sa kalaglagan nahimo nang butang sa nangagi, ug ang lansang niadto kinahanglang ibalhin ngadto sa Labing Balaang Dapit, diin laing palas-anon sa kalaglagan ibitay ibabaw niini.
Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.
Ang propesiya ni Miller bahin sa kalaglagan, nga nasabtan pinaagi sa mga lagda sa paghubad sa propesiya nga girepresentahan ingon nga “ang yawi ni David,” magabutang ug usa ka lansang sa balaang dapit nga magadala sa tanang himaya sa balay sa iyang amahan. Ang pulong nga “himaya” niini nga teksto nagkahulogan ug kabug-aton. Ang nagadala sa kabug-aton sa usa ka balay mao ang pundasyon sa balay. Ang patukorananong buluhaton ni Miller nagadala sa kabug-aton sa tanang dugang nga kahayag sa mensahe sa ikatulong manulonda nga girepresentahan sa “mga kaliwat ug ang mga mogula.” Kini nagadala sa kabug-aton sa tanang nagkalainlaing mga galamiton sa templo. Ug ang pundasyon gipahimutang alang sa usa ka templo aron pagabutangan sa usa ka mahimayaong trono.
Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.
Si Eliakim nga anak ni Hilkiah nagrepresentar sa iglesya sa Filadelfia. Ang Eliakim nagkahulogan og ang Dios sa pagpabangon, kay si Eliakim, ang amahan sa Jerusalem, nagrepresentar kang William Miller nga gigamit sa Dios aron ipatindog pag-usab ang mga patukoranan sa pinili nga katawhan sa pakigsaad sa Dios. Siya mao ang anak ni Hilkiah nga nakuha gikan sa duha ka mga pulong, diin ang ikaduha mao ang Dios ug ang nahauna nagkahulogan og “kahapsay” sama sa kahapsay sa pagsulti. Si Hilkiah nagrepresentar sa Pulong o tingog sa Dios ug ang iyang anak nagrepresentar sa pagpabangon sa templo.
At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.
Sa kataposan sa Adventismo kinahanglan adunay usa ka tagna sa kapahamakan, ug kana nga tagna mao ang ikatulong manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse. Kinahanglan adunay usa ka yawi sa kataposan nga gitipohan pinaagi sa yawi ni Miller. Ang “yawi” sa atong panahon nagasukad sa pag-usab sa kasaysayan, ug ilabina sa lagda sa unang paghisgot, nga nagalakip o mao ang prinsipyo nga girepresentahan ni Cristo Mismo ingon nga Alpha ug Omega. Kinahanglan adunay usa ka anak nga lalake ni Miller. Si Miller, busa, ingon nga amahan, nahimong si Hilkias, ang Pulong sa Ginoo, ug ang anak nga lalake ni Miller mao si Eliakim, nga ang kahulogan mao ang Dios sa pagpabangon. Si Amahan Miller nagpabangon sa templo ug ang anak nga lalake ni Miller nagaila kon kanus-a ang Laodicea ug Philadelphia gibulag, ug ang mga Filadelfianhon gipabangon ingon nga usa ka bandila. Kinahanglan adunay usa ka lansang nga lig-on nga napahimutang, apan dili diha sa balaang dapit sama sa kasaysayan ni Miller, kondili sa Labing Balaang Dapit. Kining lansanga ug ang palas-anon nga gibitay ibabaw niini pagaputlon sa kataposan sa mensahe sa ikatulong manulonda maingon nga kini giputol sa kataposan sa mensahe sa unang manulonda. Sa diha nga si Miguel motindog ug ang tawhanong panahon sa pagsulay matapos, ang tagna sa kapahamakan mahiagi na sa nanglabay nga panahon, mapapas, maputol, ug mahulog.
The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.
Ang panagbulag o panagkatibulaag human sa paglabay sa panahon niadtong 1844 pagausbon sa balaod sa Domingo. Ang Isaias 22 maoy usa ka hulagway sa mga kahimtang nga modala ngadto sa pagbulag sa mga Adventistang Laodiceano gikan sa mga Adventistang Filadelfiano nga mahitabo sa krisis sa balaod sa Domingo.
And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.
Ug sa anghel sa iglesia sa mga taga-Laodicea isulat mo; Mao kini ang giingon sa Amen, ang matinumanon ug tinuod nga saksi, ang sinugdanan sa kabuhatan sa Dios; Ako nasayod sa imong mga buhat, nga ikaw dili bugnaw ni init: hinaut pa unta nga ikaw bugnaw o init. Busa tungod kay ikaw dagaang, ug dili bugnaw ni init, iluwa ko ikaw gikan sa akong baba. Tungod kay nagaingon ka, Ako dato, ug nadugangan sa mga bahandi, ug wala na akoy kinahanglan; ug wala ka masayod nga ikaw alaut, ug makalolooy, ug kabus, ug buta, ug hubo: gitambagan ko ikaw sa pagpalit gikan kanako ug bulawan nga sinulayan sa kalayo, aron ikaw mahimong dato; ug maputing bisti, aron ikaw mabistihan, ug aron ang kaulawan sa imong pagkahubo dili makita; ug dihogi ang imong mga mata ug tambal sa mata, aron ikaw makakita. Ang tanan nga akong gihigugma, akong badlongon ug silotan: busa magmainiton ka, ug maghinulsol. Ania karon, nagtindog ako sa pultahan, ug nagatuktok: kon adunay tawo nga makadungog sa akong tingog, ug moabli sa pultahan, mosulod ako ngadto kaniya, ug makigsalo ako sa panihapon uban kaniya, ug siya uban kanako. Kaniya nga magmadaogon igahatag ko ang paglingkod uban kanako sa akong trono, maingon nga ako usab nagmadaogon, ug milingkod uban sa akong Amahan sa iyang trono. Ang adunay dalunggan, pamatia niya ang giingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia. Pinadayag 3:7–22.
After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.
Human sa pasiuna sa damgo, si James White dayon naglakip sa damgo uban ang mga talababa. Wala akoy mga pagdumili sa paggamit ni James White sa damgo ni Miller, bisan pa sa kamatuoran nga sa makadaghan na kita nakapatik ug usa ka paghubad sa iyang damgo nga medyo nagkalahi sa kang James White. Ang batakang pamaagi ni James White nga nagkalahi sa atong gipatik mao nga iyang gibutang ang “mga mutya” sulod sa kahimtang sa katawohan sa Dios, ug ang atong pagsabot mao nga ang mga mutya mao ang mga matuod nga kamatuoran sa pagtagna. Walay panagsumpaki niini, kay ang usa ka tawo nagapakita sa iyang ginatuohan, ug ang pagkakatag sa mga mutya human sa Dakong Kapakyasan nagasimbolo sa pagkakatag sa katawohan sa Dios SA WALA PA ang balaod sa Domingo. Apan kining kamatuoran alang sa umaabot nga pagtuon.
James White’s introduction to William Miller’s Dream
Ang pasiuna ni James White sa Damgo ni William Miller
“The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.
“Ang mosunod nga damgo gipatik sa Advent Herald kapin na sa duha ka tuig ang milabay. Unya nakita ko nga kini sa tin-aw naglatid sa atong nangaging kasinatian mahitungod sa ikaduhang pag-anhi, ug nga gihatag sa Dios ang maong damgo alang sa kaayohan sa nagkatag nga panon.”
“Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.
“Lakip sa mga ilhanan sa haduol na pag-abot sa daku ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo, gibutang sa Dios ang mga damgo. Tan-awa ang Joel 2:28–31; Mga Buhat 2:17–20. Ang mga damgo mahimong moabut sa tulo ka paagi; una, ‘tungod sa kadaghan sa kalihokan.’ Tan-awa ang Ecclesiastes 5:3. Ikaduha, kadtong anaa ilalom sa mahugawng espiritu ug sa paglimbong ni Satanas, mahimong adunay mga damgo pinaagi sa iyang impluwensiya. Tan-awa ang Deuteronomy 8:1–5; Jeremias 23:25–28; 27:9; 29:8; Zacarias 10:2; Judas 8. Ug ikatulo, ang Dios sa kanunay nagtudlo, ug sa gihapon nagtudlo, sa iyang katawhan sa mas dakô o mas diyutay pinaagi sa mga damgo, nga moabut pinaagi sa paglihok sa mga manulonda ug sa Espiritu Santo. Kadtong nagabarug diha sa tin-aw nga kahayag sa kamatuoran mahibalo kon ang Dios mohatag kanila ug damgo; ug ang ingon niana dili malimbongan ug dili mapahisalaag sa mini nga mga damgo.
“And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.
“Ug siya miingon, Patalinghugi karon ang akong mga pulong; kon aduna man kaninyoy usa ka manalagna, ako, ang GINOO, magapaila sa akong kaugalingon kaniya pinaagi sa usa ka panan-awon, ug makigsulti kaniya pinaagi sa usa ka damgo. Numeros 12:5.
“Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.
“Miingon si Jacob, ‘Ang manulunda sa Ginoo misulti kanako diha sa usa ka damgo.’ Genesis 31:2. ‘Ug ang Dios miadto kang Laban nga Sirianhon pinaagi sa usa ka damgo sa kagabhion.’ Genesis 31:24. Basaha ang mga damgo ni Jose, diha sa Genesis 37:5–9, ug dayon ang makapaikag nga sugilanon sa ilang katumanan sa Ehipto.”
“In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.
“Sa Gibeon ang Ginoo mipakita kang Solomon pinaagi sa usa ka damgo sa gabii. 1 Hari 3:5. Ang dako ug mahinungdanong hulagway sa ikaduhang kapitulo sa Daniel gihatag pinaagi sa usa ka damgo, ingon man usab ang upat ka mga mananap, ug uban pa, sa ikapitong kapitulo. Sa dihang si Herodes naninguha sa paglaglag sa masuso nga Manluluwas, si Jose gipasidan-an pinaagi sa usa ka damgo nga mokalagiw ngadto sa Egipto. Mateo 2:13.”
“And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.
“Ug mahitabo sa KAULAHIANG MGA ADLAW, nagaingon ang Dios, nga igabubo Ko ang gikan sa Akong Espiritu ibabaw sa tanang unod: ug ang inyong mga anak nga lalake ug ang inyong mga anak nga babaye managna, ug ang inyong mga batan-ong lalake makakita ug mga panan-awon, ug ang inyong mga tigulang nga lalake magadamgo ug mga damgo. Mga Buhat 2:17.
“The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.
“Ang gasa sa pagpanagna, pinaagi sa mga damgo ug mga panan-awon, dinhi mao ang bunga sa Balaang Espiritu, ug sa kaulahiang mga adlaw igapadayag sa igo nga gidak-on aron mahimong usa ka timaan. Usa kini sa mga gasa sa simbahan sa ebanghelyo.
“And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.
“Ug Siya naghatag ug pipila nga mga apostoles; ug pipila nga mga PROPETA; ug pipila nga mga ebanghelista; ug pipila nga mga magbalantay ug mga magtutudlo; Alang sa paghingpit sa mga balaan, alang sa buluhaton sa ministeryo, alang sa pagpatubo sa lawas ni Cristo. Efeso 4:11, 12.
“And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.
“Ug ang Dios nagbutang ug pipila diha sa iglesia, una ang mga apostol, ikaduha ang mga MANALAGNA, ug uban pa. 1 Corinto 7:28.
“Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.
“Ayaw tamaya ang mga tagna. 1 Tesalonica 5:20. Tan-awa usab ang Buhat 13:1; 21:9; Roma 12:6; 1 Corinto 14:1, 24, 39. Ang mga propeta o mga tagna alang sa pagpalig-on sa iglesia ni Cristo; ug walay ebidensiya nga mapadayag gikan sa pulong sa Dios nga sila pagapahunongon sa dili pa pagapahunongon ang mga ebanghelista, mga pastor ug mga magtutudlo. Apan nagaingon ang mosupak, ‘Daghan kaayo ang mga bakak nga panan-awon ug mga damgo nga dili ako makasalig sa bisan unsa nga ingon niana.’ Tinuod nga si Satanas adunay iyang peke. Sa kanunay may iya siyang mga mini nga propeta, ug sa pagkatinuod atong mapaabut sila karon niining iyang katapusang takna sa paglimbong ug kadaugan. Ang mga nagasalikway sa ingon nianang mga pinasahi nga pinadayag tungod kay anaa ang peke, mahimo usab nga sa samang kasaligan moadto pa sa unahan ug ilimod nga ang Dios sukad nagpadayag sa iyang kaugalingon ngadto sa tawo pinaagi sa usa ka damgo o usa ka panan-awon, kay ang peke anaa sa kanunay.”
“Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.
“Ang mga damgo ug mga panan-awon mao ang paagi diin ang Dios nagpadayag sa iyang kaugalingon ngadto sa tawo. Pinaagi niini nga paagi siya misulti ngadto sa mga manalagna; iyang gibutang ang gasa sa pagpanagna taliwala sa mga gasa sa simbahan sa ebanghelyo, ug iyang giisip ang mga damgo ug mga panan-awon uban sa ubang mga timailhan sa ‘KATAPUSANG MGA ADLAW.’ Amen.
“My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.
“Ang akong tuyo sa mga pahayag sa ibabaw mao ang pagwagtang sa mga pagsupak sa paagi nga subay sa Kasulatan, ug sa pag-andam sa hunahuna sa magbabasa alang sa mosunod.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.
William Miller’s Second Dream
Ang Ikaduhang Damgo ni William Miller
“I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.
“Nagdamgo ako nga ang Dios, pinaagi sa usa ka dili makita nga kamot, nagpadala kanako ug usa ka kahon nga maampingong hinimo, mga napulo ka pulgada ang gitas-on ug unom ka pulgada ang gilapdon ug kahabogon, nga hinimo sa ebony ug mga perlas nga matahum nga inlay. Sa maong kahon may usa ka yawi nga nakadugtong. Dihadiha gikuha ko ang yawi ug giablihan ang kahon; ug sa akong katingala ug pagkahibulong, nakita ko nga kini napuno sa tanang matang ug gidak-on sa mga alahas, mga diamante, mahalong mga bato, ug bulawan ug salaping sensilyo sa matag gidak-on ug bili, nga matahum nga gihan-ay sa ilang tagsatagsa ka dapit sulod sa kahon; ug sa maong pagkahan-ay sila mipadan-ag ug kahayag ug himaya nga ang adlaw lamang ang makatupong.”
“I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.
“Abi nako nga dili akong katungdanan ang mag-inusarang maglipay niining kahibulongang talan-awon, bisan pa man nga ang akong kasingkasing napuno sa dakong kalipay tungod sa kasidlak, katahom, ug bililhon nga bili sa mga sulod niini. Busa gibutang ko kini sa lamesa sa tunga sa akong lawak ug gipahibalo nga ang tanan nga may tinguha mahimong moanhi ug motan-aw sa labing mahimayaon ug labing masidlak nga talan-awon nga nakita sa tawo niining kinabuhia.
“The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.
“Ang mga tawo misugod sa pagsulod, sa sinugdan diyutay ra ang gidaghanon, apan midaghan ngadto sa usa ka panon. Sa unang higayon nga ilang tan-awon ang sulod sa kahon, manghibulong sila ug mosinggit sa kalipay. Apan sa dihang midaghan ang mga tumatan-aw, ang matag-usa misugod sa paghilabot sa mga alahas, gikuha kini gikan sa kahon ug gipatlaag sa ibabaw sa lamesa. Misugod ako sa paghunahuna nga ang tag-iya mangayo pag-usab sa kahon ug sa mga alahas gikan sa akong kamot; ug kon pasagdan ko nga kini mapatlaag, dili ko na gayud kini mauli sa ilang mga dapit sulod sa kahon sama sa kaniadto; ug gibati ko nga dili ko gayud arang matubag ang akong tulubagon, kay daku kaayo kini. Unya misugod ako sa pagpakilooy sa mga tawo nga dili sila maghilabot niini, ni magkuha niini gikan sa kahon; apan sa nagkadaghan ang akong pagpakilooy, sa mao usab nga paagi labi nilang gipatlaag; ug karon daw ilang gipatlaag kining tanan sa tibuok lawak, sa salog ug sa matag piraso sa mga muwebles sulod sa lawak.
“I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.
“Unya akong nakita nga sa taliwala sa tinuod nga mga mutya ug salapi ilang gikasabwag ang dili maisip nga gidaghanon sa peke nga mga mutya ug peke nga salapi. Napuno ako sa dakong kasuko tungod sa ilang hamubo nga panggawi ug kawalay pagpasalamat, ug akong gibadlong ug gisaad sila tungod niini; apan sa mas gibadlong ko sila, sa labi silang nagkatag sa peke nga mga mutya ug bakak nga salapi sa taliwala sa tinuod.
“I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.
“Unya nasamok ako sa akong pisikal nga kalag ug misugod sa paggamit ug pisikal nga kusog aron papahawaon sila gikan sa lawak; apan samtang akong gipagawas ang usa, may mosulod nga tulo pa ug magdala ug hugaw ug mga pinahiran sa kahoy ug balas ug tanang matang sa basura, hangtod nga natabonan nila ang matag usa sa tinuod nga mga mutya, mga diamante, ug mga sensilyo, nga ang tanan natangtang na sa panan-aw. Ilang gigisi ang akong kahon nga mutyaan ug gikatag kini taliwala sa basura. Naghunahuna ako nga walay tawo nga nagtagad sa akong kasubo o sa akong kapungot. Nahimo akong hingpit nga nangaluya ug naluya ang kasingkasing, ug milingkod ako ug mihilak.
“While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.
“Samtang naghilak ug nagbangotan ako sa ingon niana tungod sa akong dakong kapildihan ug tulubagon, nahinumdom ako sa Dios, ug sa dakong kasinserohan nag-ampo ako nga magpadala Siya kanako ug tabang. Diha-diha mibuka ang pultahan, ug misulod ang usa ka tawo sa lawak, diin nanggula ang tanang mga tawo; ug siya, nga nagkupot ug usa ka brush sa paglimpyo sa abog sa iyang kamot, miabli sa mga bintana, ug misugod sa pagsilhig sa abog ug mga basura gikan sa lawak.
“I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.
Mituaw ako kaniya nga siya mohunong, kay didto may pipila ka bililhong mga mutya nga nagkatag taliwala sa kagun-oban.
“He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’
Siya miingon kanako nga “dili mahadlok,” kay siya “moatiman kanila.”
“Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.
“Unya, samtang iyang giwalis ang abog ug mga basura, mga bakak nga hiyas ug peke nga mga sensilyo, silang tanan mialsa ug migula sa bintana sama sa usa ka panganod, ug gidala sila sa hangin. Sa kasamok mipiyong ako sa akong mga mata sa makadiyot; sa dihang giablihan ko kini, ang tanang basura nawala na. Ang mahalong mga hiyas, ang mga diamante, ang bulawan ug salaping mga sensilyo, nagkatag nga daghan kaayo sa tibuok lawak.
“He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.
“Unya gibutang niya sa lamesa ang usa ka kahon, labi pang dako ug labi pang matahum kay sa nahauna, ug gitigom niya ang mga mutya, ang mga diamante, ang mga sensilyo, pinaagi sa dagkong hakop, ug gilabay kini ngadto sa kahon, hangtod nga walay bisan usa nga nahibilin, bisan tuod ang pipila sa mga diamante dili molabaw sa gidak-on sa tumoy sa usa ka aspili.”
“He then called upon me to ‘come and see.’
“Unya gitawag niya ako aron ‘moadto ug motan-aw.’”
“I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.
“Mitutok ako sulod sa kahon, apan ang akong mga mata nasilaw sa akong nakita. Misidlak sila nga napulo ka pilo labaw sa ilang kanhing himaya. Nagtuo ako nga sila gihaplasan sa balas pinaagi sa mga tiil niadtong daotang mga tawo nga nagsabwag ug nagtunob kanila sa abog. Hapsay kaayong napahimutang sila sulod sa kahon, ang matag usa diha sa iyang dapit, nga walay makita nga kasakit sa tawo nga maoy milabay kanila didto. Misinggit ako sa hilabihang kalipay, ug kana nga singgit nakapukaw kanako.” Early Writings, 81–83.
James White’s Footnotes
Mga Footnote ni James White
“The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.
Ang “kahon” nagarepresentar sa dagkung mga kamatuoran sa Biblia, nga may kalabotan sa ikaduhang pag-anhi sa atong Ginoong Jesu-Cristo, nga gihatag kang Igsoon nga Miller aron imantala ngadto sa kalibotan.
“The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.
“Ang ‘gilakip nga yawi’ mao ang iyang paagi sa paghubad sa matagnaong Pulong—ang pagtandi sa kasulatan pinaagi sa kasulatan—ang Biblia mao ang kaugalingon niyang maghuhubad. Pinaagi niini nga yawi gibuksan ni Igsoong Miller ang ‘baul,’ o ang dakong kamatuoran sa pag-anhi ngadto sa kalibotan.
“‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.
“‘Ang katawhan misugod sa pag-abot, sa sinugdan diyutay ra ang gidaghanon, apan midaghan hangtod nahimong usa ka panon.’ Sa dihang ang doktrina sa pag-anhi unang giwali ni Igsoon Miller, ug sa pipila pa ka uban, gamay ra kaayo kini ug epekto, ug diyutay ra kaayo ang napukaw pinaagi niini; apan gikan sa 1840 ngadto sa 1844, bisan diin kini giwali, ang tibuok katilingban napukaw.
“The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.
Ang “mga alahas, diamante, ug uban pa” nga “sa tanang matang ug gidak-on” nga “matahom kaayo nga gihan-ay sa ilang tagsatagsa ka dapit sulod sa kahon nga alahas” nagrepresentar sa mga anak sa Dios, [Malakias 3:17,] gikan sa tanang mga iglesia, ug gikan sa halos matag kahimtang, ug kahimtang sa kinabuhi, nga midawat sa pagtoo sa advento, ug nakita nga mibarog nga maisugon sa ilang tagsatagsa ka dapit, sa balaang buluhaton sa kamatuoran. Samtang nagalihok diha niini nga kahapsay, ang matag usa nagatiman sa iyang kaugalingong katungdanan, ug nagalakaw nga mapainubsanon sa atubangan sa Dios, “ilang gipadan-ag ang usa ka kahayag ug himaya” ngadto sa kalibotan, nga mapareho lamang sa iglesia sa mga adlaw sa mga apostoles. Ang mensahe, [Pinadayag 14:6, 7] miadto, ingon daw, ibabaw sa mga pako sa hangin, ug ang pagdapit, “Umari kamo; kay ang tanang butang andam na karon,” [Lucas 14:17.] mikaylap uban sa gahum ug epekto.
“When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.
“Sa dihang ang nagalupad nga manulunda [Pinadayag 14:6, 7.] unang misugod sa pagwali sa walay kataposang maayong balita, ‘Kahadloki ninyo ang Dios, ug ihatag kaniya ang himaya; kay miabot na ang takna sa iyang paghukom,’ daghan ang misinggit sa kalipay tungod sa pagtan-aw sa pag-anhi ni Jesus, ug sa pagpahiuli, nga sa ulahi mingsupak ug mibiaybiay, ug mitalamayon sa kamatuoran nga sa dili pa dugay maoy nakapuno kanila sa kalipay. Ilang gisamok ug gipaatas ang mga hiyas. Kini nagdala kanato ngadto sa tinghunlak sa 1844, sa dihang nagsugod ang panahon sa pagpakatag. Timan-i kini: Kadto mao ang mga kaniadto ‘misinggit sa kalipay’ nga nagsamok ug nagpatibulaag sa mga hiyas. Ug walay bisan kinsa nga mas epektibo nga nakapatibulaag sa panon, ug nakapahisalaag kanila sukad sa 1844, kay sa mga kaniadto nagwali sa kamatuoran, ug nagmalipayon niini; apan sukad niadto ilang gilimod ang buhat sa Dios, ug ang katumanan sa tagna sa atong nangaging kasinatian sa pag-abot.”
“Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’
“Ang pamatuod ni Igsoon nga si Miller, sulod sa pipila ka mga bulan human sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii, sa ikapitong bulan, 1844, mao nga ang pultahan sirado na, ug nga ang kalihokan sa pag-abot maoy katumanan sa tagna, ug nga husto kita sa pagwali sa panahon. Dayon iyang gidasig ang iyang mga igsoon, pinaagi sa Advent Herald, sa pagkupot pag-ayo, sa pagmapailubon, ug sa dili pagdumot batok sa usag usa; ug ang Dios sa dili madugay magapamatuod nga matarong sila tungod sa pagwali sa panahon. Niining paagiha siya nangamuyo alang sa mga hiyas, samtang gibati niya ang iyang ‘pagka-mananubagon’ alang kanila, ug nga ‘daku kaayo kini.’”
“The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.
Ang “mini nga mga hiyas ug peke nga sensilyo” nga nagkatag taliwala sa mga tinuod, sa tin-aw nagrepresentar sa mini nga mga kinabig, o “mga dumuloong nga anak,” [Hosea 5:7.] sukad nga ang pultahan gitakpan niadtong 1844.
“The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.
“Ang ikaduhang ‘kaha nga labi pang dako ug labi pang matahum kay sa nahauna’ diin gitigom ang nagkatibulaag nga ‘mga alahas,’ ‘mga diamante,’ ug ‘mga sensilyo,’ nagrepresentar sa halapad nga uma sa buhing kamatuoran sa karon diin pagatigumon ang nagkatibulaag nga panon, bisan ang 144,000, silang tanan may patik sa buhing Dios. Walay bisan usa sa bililhon nga mga diamante ang mahibilin sa kangitngit. Bisan pa nga ang uban ‘dili mas dako kay sa tumoy sa usa ka aspili,’ dili sila pasagdan, ug dili pasagdan nga mahibilin niining adlawa sa dihang ang Dios nagatigom sa iyang mga alahas. [Malakias 3:16–18.] Makapadala siya sa iyang mga manulunda ug padalion sila sa paggawas kanila ingon sa iyang paggawas kang Lot gikan sa Sodoma. ‘Usa ka mubo nga buhat ang Ginoo pagabuhaton sa ibabaw sa yuta.’ ‘Pagaputlon niya kini sa pagkamatarung.’ Tan-awa ang Roma 9:28.
“The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.
Ang “hugaw ug mga pinanitan, balas ug tanang matang sa basura,” nagrepresentar sa nagkalainlain ug daghang mga kasaypanan nga gidala ngadto sa taliwala sa mga magtotoo sa ikaduhang pag-anhi sukad sa tinghunlak sa 1844. Dinhi akong hisgutan ang pipila kanila.
“1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.
“1. Ang pagbarog nga mapangahason nga gikuha dayon sa pipila sa mga ‘magbalantay’ human mahatag ang singgit sa Tunga-tungang Gabi-i, nga ang maligdong nga makatunaw nga gahum sa Espiritu Santo nga mikuyog sa kalihokan sa ikapito ka bulan maoy usa ka mesmerikong impluwensiya. Si George Storrs usa sa mga nahauna sa pagkuha niining baroga. Tan-awa ang iyang mga sinulat sa ulahing bahin sa 1844, sa Midnight Cry, nga niadtong panahona gipatik sa siyudad sa New York. Si J. V. Himes, sa Albany Conference sa tingpamulak sa 1845, miingon nga ang kalihokan sa ikapito ka bulan nakamugna ug mesmerismo nga pito ka piye ang giladmon. Gisultihan ako niini sa usa ka tawo nga didto, ug nakadungog sa maong pamulong. Ang uban nga mikuha ug aktibong bahin sa singgit sa ikapito ka bulan sukad niadto nagpahayag nga kadtong kalihokana buhat sa Yawa. Ang pagpasangil sa buhat ni Cristo ug sa Espiritu Santo ngadto sa Yawa, sa mga adlaw sa atong Manluluwas, pagpasipala kana, ug pagpasipala usab kini karon.
“2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.
“2. Ang daghang mga pagsulay bahin sa tino nga panahon. Sukad nga ang 2300 ka adlaw natapos niadtong 1844, medyo daghang mga panahon ang gitakda, sa nagkalainlaing mga indibiduwal, alang sa ilang pagtapos. Sa pagbuhat niini ilang gikuha ang mga ‘timaan sa utlanan,’ ug nagbutang sila ug kangitngit ug pagduhaduha ibabaw sa tibuok kalihokan sa pag-anhi.
“3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’
“3. Ang espiritismo uban ang tanan niyang mga handurawan ug mga kalabi. Kining limbong sa Yawa, nga nakahimo ug makahahadlok nga buluhaton sa kamatayon, haum kaayo nga gihulagway pinaagi sa ‘mga pinagabsan,’ ug ‘tanang matang sa basura.’ Daghan sa mga miinom sa hilo sa espiritismo miila sa kamatuoran sa atong miaging kasinatian sa advento, ug tungod niining kamatuorana daghan ang napatuo nga ang espiritismo mao ang natural nga bunga sa pagtuo nga ang Dios maoy nagdumala sa dagkong mga kalihokan sa advento niadtong 1843 ug 1844. Si Pedro, sa pagsulti mahitungod kanila nga magadala ug ‘makalaglag nga mga erehiya, bisan sa paglimod sa Ginoo nga nagtubos kanila,’ nagaingon, ‘TUNGOD KANILA ANG DALAN SA KAMATUORAN PAGASULTIHAN SA DAUTAN.’”
“4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.
“4. Si S. Snow nga nag-angkon nga mao si ‘Elias nga Propeta’” Kining tawhana, sa iyang talagsaon ug mapintas nga panginabuhi, nakadula usab sa iyang bahin niining buluhaton sa kamatayon, ug ang iyang dagan adunay kalagmitan sa pagdala sa matuod nga kahimtang alang sa mga balaang nagpaabut ngadto sa pagkadaot sa dungog, sa hunahuna sa daghang matinud-anong mga kalag.
“To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.
“Ngadto niining talaan sa mga kasaypanan mahimo pa unta nakong idugang ang daghan pa, sama sa ‘usa ka libo ka tuig’ sa Pinadayag 20:4, 7, nga nahitabo na sa nangagi, ang 144,000 sa Pinadayag 7:4; 14:1, kadtong ‘nangbangon ug nanggula gikan sa mga lubnganan’ human sa pagkabanhaw ni Cristo, ang doktrina sa walay pagbuhat, ang doktrina sa pagkalaglag sa mga masuso, ug uban pa. ug uban pa.”
“These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.
“Kining mga kasaypanan gipakaylap sa hilabihan nga kakugi, ug gipamugos ngadto sa nagpaabot nga panon, sa pagkaagi nga, sa panahon nga nadawat ni Igsoon nga Miller ang damgo, ang tinuod nga mga mutya ‘natago gikan sa panan-aw,’ ug ang mga pulong sa propeta nahimong haom—‘Ug ang paghukom gisalikway paatras, ug ang katarungan mitindog sa halayo,’ ug uban pa, ug uban pa. Tan-awa ang Isaias 59:14. Niadtong panahona walay bisan usa ka advent nga mantalaan sa yuta nga nagpaluyo sa buluhaton sa karon nga kamatuoran. Ang The Day-Dawn mao ang ulahi nga nanalipod sa tinuod nga tindoganan sa gamayng panon; apan kana namatay pipila ka mga bulan sa wala pa ihatag sa Ginoo kang Igsoon nga Miller kining damgo; ug sa kataposan niyang naghimalatyon nga paningkamot gitudlo niya ang gikapuy ug nagapanghupaw nga mga balaan ngadto sa 1877, nga niadtong panahona katloan ka tuig pa sa umalabot, ingon nga panahon sa ilang kataposang kaluwasan. Alaas! alaas! Dili kahibulongan nga si Igsoon nga Miller, sa iyang damgo, ‘milingkod ug mihilak’ tungod niining masulob-on nga kahimtang sa mga butang.”
“Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.
Si Igsoong Miller mipiyong ang iyang mga mata diha sa kamatayon, Disyembre 22, 1849, nga nagtuman sa mosunod nga mga pulong sa iyang damgo, “Sa kasamok mipiyong ako sa akong mga mata sa makadiyot.” Kining kahibulongang katumanan tin-aw kaayo nga walay usa nga mapakyas sa pagtan-aw niini.
“The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.
“Ang baul nagrepresentar sa kamatuoran sa pag-abot nga gimantala ni Igsoon nga Miller ngadto sa kalibotan, sumala sa gihulagway sa sambingay sa napulo ka mga ulay. [Mateo 25:1–11.] Una, ang panahon, 1843; ikaduha, ang panahon sa paglangay; ikatulo, ang singgit sa tungang gabii, sa ikapitong bulan, 1844, ug ikaupat, ang siradong pultahan. Walay bisan kinsa nga nakabasa sa mga sinulat mahitungod sa ikaduhang pag-abot sukad sa 1843, ang molimod nga si Igsoon nga Miller nagpasiugda niining upat ka mahinungdanong mga punto sa kasaysayan sa pag-abot. Kining nahiuyon nga sistema sa kamatuoran o ‘baul’ gisi sa mga tipik, ug gikatag taliwala sa mga basura, pinaagi niadtong nagsalikway sa ilang kaugalingong kasinatian, ug milimod sa mismong mga kamatuoran nga ilang, uban ni Igsoon nga Miller, walay kahadlok nga giwali ngadto sa kalibotan.”
“The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.
“Ang iglesya unya mahimong putli ug ‘walay ikasaway sa atubangan sa trono sa Dios,’ sanglit ilang gisugid ang tanan nilang mga kasaypanan, kapakyasan, ug mga sala, ug sanglit kini nahinloan pinaagi sa dugo ni Cristo ug napapas na, sila mahimong walay ‘buling o kunot, o bisan unsa nga sama niana.’ Unya sila mosidlak uban sa ‘napulo ka pilo sa ilang nahaunang himaya.’” JAMES WHITE Oswego, Mayo, 1850.