The line of prophecy identifying when the United States forms an image to and of the beast occurs when the horn of Protestantism is forming the image of Christ. That formation is specifically identified in Daniel chapter ten, when Daniel beholds the causative looking-glass “marah,” vision. Daniel represents those who behold Christ, and in so doing they reflect Christ’s character. The one hundred and forty-four thousand, who are represented by Daniel in chapter ten, form the image of Christ within, only as they behold His character. By beholding they become changed.
Ang linya sa tagna nga nagtimaan kon kanus-a ang Tinipong Bansa sa Amerika nagaporma ug hulagway ngadto sa mananap ug sa mananap mahitabo sa dihang ang sungay sa Protestanteismo nagaporma sa hulagway ni Cristo. Kana nga pagporma piho nga gipaila sa Daniel kapitulo diyes, sa dihang si Daniel nakakita sa hinungdanong salamin nga “marah,” panan-awon. Si Daniel nagrepresentar niadtong mga nagatan-aw kang Cristo, ug sa pagbuhat niana ilang gipakita ang kinaiya ni Cristo. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga girepresentahan ni Daniel sa kapitulo diyes, nagaporma sa hulagway ni Cristo sa sulod, pinaagi lamang sa ilang pagtan-aw sa Iyang kinaiya. Pinaagi sa pagtan-aw sila nangabalhin.
The image of the beast reflects the beast, and the formation of the image of the beast is the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. When the Protestant churches take control of the government of the United States, they will have formed an image of the church and state system that identifies the structure of control which the papal power employed before the political support was removed. In the same period of time the image of Christ will be produced in His last day people. Yet, there were those that were with Daniel who saw not the vision, for they fled from the vision. They failed the test of the formation of the image of the beast, by refusing to allow the image of Christ to be formed within them during the testing time.
Ang larawan sa mananap nagapakita sa mananap, ug ang pagporma sa larawan sa mananap mao ang dakong pagsulay alang sa katawhan sa Dios, diin pagahukman ang ilang walay katapusang kapalaran. Sa dihang ang mga Protestante nga mga iglesia makakontrolar sa kagamhanan sa Tinipong Bansa sa Amerika, makaporma sila ug usa ka larawan sa sistema sa iglesia ug estado nga nagailhan sa estruktura sa pagpugong nga gigamit sa gahum sa papado sa wala pa tangtanga ang politikal nga suporta. Sa maong kapanahonan usab ang larawan ni Cristo pagabuhaton diha sa Iyang katawhan sa kataposang mga adlaw. Apan, didto ang pipila nga kauban ni Daniel nga wala makakita sa panan-awon, kay sila mikalagiw gikan sa panan-awon. Napakyas sila sa pagsulay sa pagporma sa larawan sa mananap, pinaagi sa pagdumili sa pagtugot nga ang larawan ni Cristo maporma sulod kanila sa panahon sa pagsulay.
The spiritual principle of reflection is accomplished by looking into a mirror that represents Christ and because the “marah” vision is a causative vision, the image of Christ in the mirror, produces the image of Christ in humanity. A literal mirror reflects the image of the man who looks at the mirror, but the spiritual application of the principle has variables associated with the mirror. Those who are simply a “hearer of the word, and not a doer,” “beholdeth himself, and goeth his way, and straightway forgetteth what manner of man he was.” They look to the mirror and only see humanity.
Ang espirituwal nga prinsipyo sa pagpakita pinaagi sa hulagway matuman pinaagi sa pagtan-aw ngadto sa usa ka salamin nga nagrepresentar kang Cristo, ug tungod kay ang panan-aw nga “marah” maoy usa ka hinungdanong panan-aw, ang hulagway ni Cristo diha sa salamin nagmugna sa hulagway ni Cristo diha sa katawhan. Ang literal nga salamin nagpakita sa hulagway sa tawo nga motan-aw sa salamin, apan ang espirituwal nga paggamit sa maong prinsipyo adunay mga kalainlain nga may kalabotan sa salamin. Kadtong mga “tigpatalinghog lamang sa pulong, ug dili magbubuhat,” “nagtutok sa iyang kaugalingon, ug milakaw sa iyang dalan, ug dihadiha hikalimtan kon unsa siya nga matang sa tawo.” Motan-aw sila ngadto sa salamin ug ang ilang makita mao lamang ang pagkatawo sa tawo.
The other class who are “not a forgetful hearer, but a doer of the work” see the law of God, they see Christ in the mirror. The work is to understand that the principle of reflection has a “natural” reality and a spiritual reality. Daniel illustrates those who did the “work,” for in chapters nine and ten he illustrates the work that produces the spiritual principle of reflection.
Ang laing hut-ong nga “dili malimtanon nga tigpaminaw, kondili tigtuman sa buhat” makakita sa balaod sa Dios; ilang makita si Cristo diha sa salamin. Ang buhat mao ang pagsabot nga ang prinsipyo sa pagpamalandong adunay usa ka “natural” nga kamatuoran ug usa ka espirituhanong kamatuoran. Si Daniel naghulagway niadtong naghimo sa “buhat,” kay sa mga kapitulo nuebe ug napulo iyang gihulagway ang buhat nga nagpatungha sa espirituhanong prinsipyo sa pagpamalandong.
In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. Daniel 10:1, 2.
Niadtong mga adlawa ako, si Daniel, nagsubo sulod sa tulo ka tibuok semana. Wala ako mokaon ug lami nga tinapay, ni misulod sa akong baba ang unod ni ang vino, ni magdihog ako sa akong kaugalingon bisan gayod, hangtod nga natuman ang tulo ka tibuok semana. Daniel 10:1, 2.
Gabriel had given a partial interpretation of the vision of chapter eight to Daniel, but Daniel had not understood it all.
Si Gabriel naghatag kang Daniel ug usa ka bahin lamang nga paghubad sa panan-awon sa ikawalong kapitulo, apan wala ni Daniel hingpit nga masabti kining tanan.
And I Daniel fainted, and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it. Daniel 8:27.
Ug ako, si Daniel, nahuyang ug nagmasakit sulod sa pipila ka adlaw; unya sa ulahi mibangon ako ug gibuhat ang bulohaton sa hari; ug nahibulong gayud ako tungod sa panan-awon, apan walay nakasabut niini. Daniel 8:27.
Sister White informs us that Daniel was seeking to understand the interpretation of the message of Daniel chapter eight which Gabriel had brought to Daniel in chapter nine.
Si Sister White nagpahibalo kanato nga si Daniel nangita sa pagsabot sa paghubad sa mensahe sa Daniel kapitulo otso nga gidala ni Gabriel ngadto kang Daniel sa kapitulo nuebe.
“With a new and deeper earnestness, Miller continued the examination of the prophecies, whole nights as well as days being devoted to the study of what now appeared of such stupendous importance and all-absorbing interest. In the eighth chapter of Daniel he could find no clue to the starting point of the 2300 days; the angel Gabriel, though commanded to make Daniel understand the vision, gave him only a partial explanation. As the terrible persecution to befall the church was unfolded to the prophet’s vision, physical strength gave way. He could endure no more, and the angel left him for a time. Daniel ‘fainted, and was sick certain days.’ ‘And I was astonished at the vision,’ he says, ‘but none understood it.’
“Uban sa usa ka bag-o ug labi pang halalum nga kaseryosohan, gipadayon ni Miller ang pagsusi sa mga tagna, nga ang tibuok gabii maingon man ang mga adlaw gitugyan ngadto sa pagtuon niadtong karon nagpakita kaniya nga adunay hilabihan ka dako nga kamahinungdanon ug maoy naglangkob sa tanang interes. Sa ikawalong kapitulo sa Daniel wala siyay hingkaplagang timailhan alang sa sinugdanan sa 2300 ka adlaw; ang manulonda nga si Gabriel, bisan tuod gisugo sa pagpahimo kang Daniel nga makasabut sa panan-awon, mihatag kaniya ug bahin lamang nga pagpasabot. Sa dihang ang makalilisang nga paglutos nga moabot sa iglesia gibuklad ngadto sa panan-awon sa manalagna, ang kusog sa lawas miundang. Dili na siya makahimo sa pag-antus pa, ug gibiyaan siya sa manulonda sa makadiyot. Si Daniel “naluya, ug nagsakit sa pipila ka mga adlaw.” “Ug nahibulong ako sa panan-awon,” matod niya, “apan walay nakasabut niini.”
“Yet God had bidden His messenger: ‘Make this man to understand the vision.’ That commission must be fulfilled. In obedience to it, the angel, sometime afterward, returned to Daniel, saying: ‘I am now come forth to give thee skill and understanding;’ ‘therefore understand the matter, and consider the vision.’ Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. There was one important point in the vision of chapter 8 which had been left unexplained, namely, that relating to time—the period of the 2300 days; therefore the angel, in resuming his explanation, dwells chiefly upon the subject of time.” The Great Controversy, 325.
“Apan gisugo sa Dios ang Iyang mensahero: ‘Pasabta kini nga tawo sa panan-awon.’ Kana nga sugo kinahanglang tumanon. Sa pagtuman niini, ang manulonda, sa ulahing higayon, mibalik kang Daniel, nga nagaingon: ‘Mianhi ako karon aron sa paghatag kanimo ug kaalam ug pagsabot;’ ‘busa sabta ang maong butang, ug palandunga ang panan-awon.’ Daniel 8:27, 16; 9:22, 23, 25–27. Adunay usa ka mahinungdanong punto sa panan-awon sa kapitulo 8 nga nahibiling walay pagpasabot, nga mao kadtong may kalabotan sa panahon—ang yugto sa 2300 ka adlaw; busa ang manulonda, sa pagpadayon pag-usab sa iyang pagpasabot, naghatag ug dakong pagtagad ilabina sa hilisgutan sa panahon.” The Great Controversy, 325.
In chapter ten we are informed that Daniel had understanding of the “vision” and the “thing,” but Daniel wanted more light, so he set his heart to find that understanding and he fasted for twenty-one days. In so doing he represents those of the last days who understand the spiritual principle of reflection that is typified by the natural principle of reflection. That understanding is illustrated by their works, and their works are represented by Daniel as seeking a correct understanding of God’s prophetic Word. The obvious contrast of those who fled from the vision, is that they were not seeking for a correct understanding of God’s prophetic Word.
Sa ikanapulo ka kapitulo gipahibalo kita nga si Daniel may pagsabot sa “panan-awon” ug sa “butang,” apan si Daniel nangandoy pa ug dugang nga kahayag, busa gitumong niya ang iyang kasingkasing sa pagpangita niana nga pagsabot ug siya nagpuasa sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw. Sa pagbuhat niini nagrepresentar siya niadtong sa kaulahiang mga adlaw nga nakasabot sa espirituhanong prinsipyo sa pagpamalandong nga gitipohan sa natural nga prinsipyo sa pagpamalandong. Kana nga pagsabot gihulagway pinaagi sa ilang mga buhat, ug ang ilang mga buhat girepresentahan ni Daniel ingon nga pagpangita sa husto nga pagsabot sa profetikanhong Pulong sa Dios. Ang dayag nga kalainan niadtong mikalagiw gikan sa panan-awon mao nga sila wala mangita sa husto nga pagsabot sa profetikanhong Pulong sa Dios.
The truth of God’s prophetic Word that Daniel is represented as hungering to understand is the light of the last days, for Daniel typifies the one hundred and forty-four thousand. Daniel is therefore representing a class who are seeking to understand the light of God’s prophetic Word that is represented as the final test before probation closes. In this regard, it is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, but it is also the test that is represented as the formation of the image of the beast.
Ang kamatuoran sa matagnaong Pulong sa Dios nga girepresentahan kang Daniel ingon nga nagatinguha sa pagsabot mao ang kahayag sa katapusang mga adlaw, kay si Daniel nagahulagway sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Busa si Daniel nagarepresentar sa usa ka pundok nga nangita sa pagsabot sa kahayag sa matagnaong Pulong sa Dios nga girepresentahan ingon nga katapusang pagsulay sa dili pa mosira ang panahon sa paghinulsol. Niining bahin, mao kini ang Pinadayag ni Jesu-Cristo nga gibuksan sa dili pa mosira ang panahon sa paghinulsol, apan mao usab kini ang pagsulay nga girepresentahan ingon nga pagporma sa larawan sa mananap.
The formation of the image of the beast is directly identifying the process of how the image of the beast is developed. That reality cannot be correctly determined without first identifying the primary subject of the test, the beast. It is the beast that establishes and identifies how the image is formed.
Ang pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap direkta nga nagaila sa proseso kon giunsa pagpalambo ang larawan sa mapintas nga mananap. Kining kamatuoran dili husto nga matino gawas kon una maila ang nag-unang hilisgutan sa pagsulay, ang mapintas nga mananap. Ang mapintas nga mananap mao ang nagtukod ug nagaila kon giunsa pagporma ang larawan.
“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.
“Apan unsa man ang ‘hulagway ngadto sa mapintas nga mananap’? ug sa unsang paagi kini pagahimoon? Ang hulagway gibuhat sa mapintas nga mananap nga may duha ka sungay, ug kini usa ka hulagway ngadto sa mapintas nga mananap. Gitawag usab kini nga hulagway sa mapintas nga mananap. Busa, aron mahibaloan nato kon unsa ang dagway sa hulagway ug sa unsang paagi kini pagahimoon, kinahanglan atong tun-an ang mga kinaiya sa mapintas nga mananap mismo—ang kapapahan.
“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.
“Sa dihang ang unang simbahan nahimong dunot tungod sa pagbiya gikan sa kayano sa ebanghelyo ug sa pagdawat sa mga ritwal ug mga kostumbre sa mga pagano, nawala kaniya ang Espiritu ug gahum sa Dios; ug aron makontrolar ang mga konsensiya sa katawhan, nangita siya sa suporta sa sekular nga gahum. Ang resulta mao ang pagka-papa, usa ka simbahan nga nagkontrolar sa gahum sa estado ug naggamit niini aron mapadayon ang iyang kaugalingong mga tumong, ilabina alang sa pagsilot sa ‘heresy.’ Aron ang Estados Unidos makahimo ug usa ka larawan sa mapintas nga mananap, ang relihiyosong gahum kinahanglan nga makakontrolar sa sibilyang kagamhanan sa ingon nga paagi nga ang awtoridad sa estado pagagamiton usab sa simbahan aron matuman ang iyang kaugalingong mga tumong.” The Great Controversy, 443.
In order “to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.” It is the beast that establishes the vision that is the test of the last days that is brought about just before probation closes. Daniel understood the vision and the thing.
Aron “aron mahibal-an kon unsa ang dagway sa larawan ug sa unsang paagi kini pagahulmaon, kinahanglan natong tun-an ang mga kinaiya sa mapintas nga mananap mismo—ang pagka-papa.” Mao kini ang mapintas nga mananap nga nagapahimutang sa panan-awon nga mao ang pagsulay sa katapusang mga adlaw, nga pagadad-on sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay. Si Daniel nakasabot sa panan-awon ug sa butang.
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.
Sa ikatulong tuig ni Ciro nga hari sa Persia, usa ka butang gipadayag kang Daniel, nga ginganlan ug Belteshazzar; ug ang butang matuod, apan ang gitakdang panahon taas; ug nasabtan niya ang butang, ug nakabaton siyag pagsabut sa panan-awon. Daniel 10:1.
The vision is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. The “thing” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word.” The same word (“dabar”) which is translated as “thing” in verse one is translated as “matter” in chapter nine verse twenty-three.
Ang panan-awon mao ang “mareh” nga panan-awon sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka mga tuig. Ang “butang” mao ang Hebreohanon nga pulong nga “dabar,” nga nagpasabot ug “pulong.” Ang mao gihapong pulong (“dabar”) nga gihubad ingon nga “butang” sa bersikulo uno gihubad usab ingon nga “butang” sa kapitulo nuwebe bersikulo baynte-trés.
Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.
Oo, samtang nagsulti pa ako diha sa pag-ampo, bisan ang tawo nga si Gabriel, nga akong nakita sa panan-awon sa sinugdan, nga gipapalupad sa madali, mihikap kanako sa panahon sa halad sa kagabhion. Ug siya mipahibalo kanako, ug nakigsulti kanako, ug miingon, O Daniel, mianhi ako karon aron sa paghatag kanimo ug kaalam ug salabutan. Sa sinugdan sa imong mga pangamuyo migula ang sugo, ug mianhi ako aron sa pagpakita niini kanimo; kay ikaw hinigugma gayod pag-ayo: busa sabta ang butang, ug tagda ang panan-awon. Daniel 9:21–23.
Gabriel comes to Daniel in response to Daniel’s prayer, which is associated with the enlightenment Daniel had received when he had understood that he was in a captivity represented by the scattering of Leviticus twenty-six.
Si Gabriel mianhi kang Daniel isip tubag sa pag-ampo ni Daniel, nga nalambigit sa kahayag sa pagsabot nga nadawat ni Daniel sa dihang nasabtan niya nga anaa siya sa usa ka pagkabinihag nga girepresentahan sa pagkatibulaag sa Levitico 26.
In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.
Sa nahaunang tuig sa iyang paghari, ako si Daniel nakasabut pinaagi sa mga basahon sa gidaghanon sa mga tuig, mahitungod niini miabot ang pulong sa Ginoo kang Jeremias nga manalagna, nga tumanon Niya ang kapitoan ka tuig sa pagkabiniyaan sa Jerusalem. Daniel 9:2.
The captivity identified by Jeremiah led Daniel to the captivity of the “seven times” recorded by Moses, which was both an “oath” and a “curse.”
Ang pagkabihag nga giila ni Jeremias nagdala kang Daniel ngadto sa pagkabihag sa “pito ka mga panahon” nga natala ni Moises, nga mao ang usa ka “panumpa” ug usa ka “tinunglo.”
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.
Oo, ang tibook Israel nakalapas sa imong balaod, bisan pa pinaagi sa pagtalikod, aron dili sila motuman sa imong tingog; busa ang tunglo gibubo sa ibabaw namo, ug ang panumpa nga nahisulat sa balaod ni Moises, ang alagad sa Dios, tungod kay nakasala kami batok kaniya. Ug iyang gituman ang iyang mga pulong, nga iyang gipamulong batok kanamo, ug batok sa among mga maghuhukom nga nagahukom kanamo, pinaagi sa pagpadangat kanamo ug dakong kadautan: kay sa ilalom sa tibook langit wala pa mahitabo ang sama sa nahitabo sa Jerusalem. Sumala sa nahisulat sa balaod ni Moises, kining tibook nga kadautan miabut kanamo: apan wala kami mag-ampo sa atubangan ni Jehova nga among Dios, aron kami motalikod gikan sa among mga kasal-anan, ug makasabut sa imong kamatuoran. Daniel 9:11–13.
Upon the two witnesses of Jeremiah and Moses, Daniel understood the desolation which had been brought upon Jerusalem was “the curse” “of Moses” that had been “poured upon” ancient Israel. Sister White refers to Jeremiah’s witness as “testimonies to the church,” and in this regard it is identifying Jeremiah as the Spirit of Prophecy of the last days, for the “testimonies to the church” in the last days is this very thing. Jeremiah represents the Spirit of Prophecy and Moses represents the Bible.
Pinaagi sa duha ka mga saksi nga mao sila si Jeremias ug si Moises, nasabtan ni Daniel nga ang pagkabinayaan nga gidala ibabaw sa Jerusalem mao ang “tunglo” “ni Moises” nga “ibubo ibabaw sa” karaang Israel. Gitumong ni Sister White ang pagpamatuod ni Jeremias ingon nga “mga pagpamatuod ngadto sa iglesia,” ug niining bahina kini nagaila kang Jeremias ingon nga Espiritu sa Tagna sa ulahing mga adlaw, kay ang “mga pagpamatuod ngadto sa iglesia” sa ulahing mga adlaw mao gayud kini. Si Jeremias nagrepresentar sa Espiritu sa Tagna ug si Moises nagrepresentar sa Biblia.
Daniel represents those of the last days that understand from those two witnesses that they have been scattered, and that understand from the Bible and Spirit of Prophecy that they have been awakened, as was Daniel to the fact that he (they) had been in captivity, and that the captivity was represented in God’s prophetic Word.
Si Daniel nagrepresentar niadtong anaa sa ulahing mga adlaw nga nakasabut gikan niadtong duruha ka mga saksi nga sila gipakatibulaag, ug nga nakasabut gikan sa Biblia ug sa Espiritu sa Tagna nga sila gipukaw, maingon nga si Daniel gipukaw ngadto sa kamatuoran nga siya (sila) didto sa pagkabinihag, ug nga ang pagkabinihag gihulagway diha sa pulong sa tagna sa Dios.
The experience of God’s last-day people is the experience of the ten virgins.
Ang kasinatian sa katawohan sa Dios sa katapusang mga adlaw mao ang kasinatian sa napulo ka mga ulay.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
“Ang sambingay sa napulo ka mga ulay sa Mateo 25 naghulagway usab sa kasinatian sa katawhang Adventista.” The Great Controversy, 393.
The tarrying time of the parable of the ten virgins represents the same awakening of Daniel in chapter nine. Based upon the two sanctified witnesses Daniel realized that his entire life was a fulfillment of a specific prophecy within God’s Word. That prophecy directed Daniel to the remedy that was needed if Daniel was to be prepared for what was going to happen to him in the very next chapter. So too, when the Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, they also had to be awakened to the fact that the first disappointment and delay had led them to fall asleep. All the prophets represent the last days.
Ang panahon sa paglangan sa sambingay sa napulo ka ulay nagrepresentar sa mao rang pagmata ni Daniel diha sa kapitulo siyam. Pinasukad sa duha ka gibalaan nga mga saksi, nasabtan ni Daniel nga ang tibuok niyang kinabuhi maoy katumanan sa usa ka piho nga tagna sulod sa Pulong sa Dios. Kana nga tagna naggiya kang Daniel ngadto sa tambal nga gikinahanglan kon si Daniel pag-andamon alang sa mahitabo kaniya sa sunod dayon nga kapitulo. Sa ingon usab, sa dihang gituman sa mga Millerita ang sambingay sa napulo ka ulay, kinahanglan usab silang pukawon ngadto sa kamatuoran nga ang unang kapakyasan ug paglangan maoy nakaaghat kanila sa pagkatulog. Ang tanang mga manalagna nagrepresentar sa kataposang mga adlaw.
The awakening of Daniel and the Millerites are two witnesses of an awakening of the one hundred and forty-four thousand in the last days.
Ang pagmata ni Daniel ug sa mga Millerite maoy duha ka mga saksi sa pagmata sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa kataposang mga adlaw.
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.” Early Writings, 236.
“Si Jesus ug ang tibuok panon sa langit mitan-aw uban sa kalooy ug gugma ngadto niadtong mga tawo nga sa matam-is nga pagpaabut nangandoy sa pagtan-aw Kaniya nga gihigugma sa ilang mga kalag. Ang mga manulonda naglibot kanila, aron pagpalig-on kanila sa takna sa ilang pagsulay. Kadtong mga nagpabaya sa pagdawat sa mensahe gikan sa langit gibiyaan diha sa kangitngit, ug ang kapungot sa Dios misilaub batok kanila, tungod kay wala nila dawata ang kahayag nga Iyang gipadala kanila gikan sa langit. Kadtong matinumanon apan napakyas sa ilang paglaum, nga dili makasabut nganong wala moanhi ang ilang Ginoo, wala biyai sa kangitngit. Sa makausa pa gidala sila ngadto sa ilang mga Biblia aron susihon ang mga kapanahonan sa tagna. Ang kamot sa Ginoo gikuha gikan sa mga numero, ug ang sayop gipatin-aw. Ilang nakita nga ang mga kapanahonan sa tagna miabot ngadto sa 1844, ug nga ang maong ebidensiya nga ilang gipadayag aron ipakita nga ang mga kapanahonan sa tagna natapos sa 1843, nagpamatuod nga kini matapos sa 1844. Ang kahayag gikan sa Pulong sa Dios misidlak ibabaw sa ilang kahimtang, ug ilang nadiskobrehan ang usa ka panahon sa paglangan—‘Bisan kon kini [ang panan-awon] maglangan, hulata kini.’ Sa ilang gugma alang sa dihadiha nga pag-anhi ni Cristo, ilang wala matagad ang paglangan sa panan-awon, nga gituyo aron ipadayag ang mga tinuod nga nagapaabut. Sa makausa pa aduna silay usa ka piho nga punto sa panahon. Apan nakita ko nga daghan kanila ang dili makahimo sa pagbangon ibabaw sa ilang mabug-at nga kapakyasan aron makabaton nianang sukod sa kasibot ug kusog nga mao ang nakailhan sa ilang pagtoo sa 1843.” Early Writings, 236.
In fulfillment of the parable, the Millerites “had overlooked the tarrying of the vision,” but they were “again” “led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained.” Daniel was led to the Bible and the “hand of the Lord” was removed from “the prophetic periods,” and when Daniel as a doer, not simply a hearer, by active faith proved that he understood the message of Jeremiah and Moses by fulfilling the directions given in Leviticus twenty-six as well as the remedy and resolution of the scattered condition of God’s people, then the “explanation,” was given to Daniel.
Sa pagtuman sa sambingay, ang mga Millerite “wala makamatikod sa paglangan sa panan-awon,” apan sila “pag-usab” “giya ngadto sa ilang mga Biblia aron sa pagsusi sa mga tagnaong mga kapanahonan. Ang kamot sa Ginoo gikuha gikan sa mga numero, ug ang sayop gipatin-aw.” Si Daniel gigiya ngadto sa Biblia ug ang “kamot sa Ginoo” gikuha gikan sa “mga tagnaong mga kapanahonan,” ug sa dihang si Daniel, ingon nga mamumuhat, dili lamang tigpaminaw, pinaagi sa buhing pagtuo nagpamatuod nga nasabtan niya ang mensahe ni Jeremias ug ni Moises pinaagi sa pagtuman sa mga sugo nga gihatag sa Levitico baynte-sais ingon man sa tambal ug resolusyon sa nagkatibulaag nga kahimtang sa katawohan sa Dios, nan ang “pagpatin-aw” gihatag kang Daniel.
When the one hundred and forty-four thousand fulfill the tarrying time of the parable in its final and most perfect fulfillment in the last days, they will do so in a period of time when the “formation of the image of the beast” is their great test.
Sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo motuman sa naglangan nga panahon sa sambingay diha sa kataposan ug labing hingpit nga katumanan niini sa kataposang mga adlaw, buhaton nila kini sulod sa usa ka yugto sa panahon nga ang “pagporma sa dagway sa mananap” mao ang ilang dakong pagsulay.
We will continue these thoughts in the next article.
Padayonon nato kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo.
“‘When the fruit is brought forth, immediately he putteth in the sickle, because the harvest is come.’ Christ is waiting with longing desire for the manifestation of Himself in His church. When the character of Christ shall be perfectly reproduced in His people, then He will come to claim them as His own.” Christ’s Object Lessons 69.
“‘Sa diha nga ang bunga mamunga na, dihadiha iyang idukdok ang karit, kay miabut na ang ting-ani.’ Si Cristo naghulat uban sa matinguhaong handum alang sa pagpadayag sa Iyang Kaugalingon diha sa Iyang iglesia. Sa diha nga ang kinaiya ni Cristo hingpit nang mapadayag diha sa Iyang katawohan, nan moanhi Siya aron angkonon sila ingon nga Iyang kaugalingon.” Christ’s Object Lessons 69.
“It is the darkness of misapprehension of God that is enshrouding the world. Men are losing their knowledge of His character. It has been misunderstood and misinterpreted. At this time a message from God is to be proclaimed, a message illuminating in its influence and saving in its power. His character is to be made known. Into the darkness of the world is to be shed the light of His glory, the light of His goodness, mercy, and truth.
“Ang kangitngit sa sayop nga pagpanabot mahitungod sa Dios mao ang nagtabon sa kalibotan. Ang mga tawo nagkawala sa ilang kahibalo sa Iyang kinaiya. Kini wala masabti ug sayop nga gihubad. Niining panahona usa ka mensahe gikan sa Dios kinahanglan imantala, usa ka mensahe nga nagahatag ug kahayag pinaagi sa iyang impluwensya ug nagaluwas pinaagi sa iyang gahum. Ang Iyang kinaiya kinahanglan ipaila. Ngadto sa kangitngit sa kalibotan kinahanglan ipadan-ag ang kahayag sa Iyang himaya, ang kahayag sa Iyang kaayo, kalooy, ug kamatuoran.
“This is the work outlined by the prophet Isaiah in the words, ‘O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and His arm shall rule for Him; behold, His reward is with Him, and His work before Him.” Isaiah 40:9, 10.
“Mao kini ang buluhaton nga gihulagway sa propeta nga si Isaias sa mga pulong, ‘O Jerusalem, ikaw nga nagadala ug maayong balita, ipataas ang imong tingog uban sa kusog; ipataas kini, ayaw kahadlok; ingna ang mga siyudad sa Juda, Ania ang inyong Dios! Tan-awa, ang Ginoong Dios moanhi uban ang kamot nga makusganon, ug ang Iyang bukton magmando alang Kaniya; tan-awa, ang Iyang balos anaa uban Kaniya, ug ang Iyang buhat anaa sa atubangan Niya.’ Isaias 40:9, 10.”
“Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415.
“Ang mga nagahulat sa pag-abot sa Pamanhonon kinahanglan moingon sa katawhan, ‘Tan-awa ang inyong Dios.’ Ang ulahing mga sidlak sa maloloy-ong kahayag, ang ulahing mensahe sa kalooy nga igahatag ngadto sa kalibotan, mao ang pagpadayag sa Iyang kinaiya sa gugma. Ang mga anak sa Dios kinahanglan magpakita sa Iyang himaya. Diha sa ilang kaugalingong kinabuhi ug kinaiya ilang igapadayag kon unsa ang nahimo sa grasya sa Dios alang kanila.” Christ’s Object Lessons, 415.