Those on the wrong side of this final controversy of the symbol of Rome lean upon a flawed application of a triple application of prophecy as they suggest that the three Rome’s are defined by the three Sunday laws of the years 321, 538 and the soon-coming Sunday law in the United States. In doing so they place an incorrect slant upon the rule and the prophetic history they select, as was also done in the controversy over the four insects of Joel. The four generations followed by four devouring insects in the first six verses of Joel address how God’s people are progressively decimated over four generations, and that the decimation was accomplished by Adventism’s acceptance of the theology of Rome and apostate Protestantism.

Kadtong anaa sa sayop nga daplin niining katapusang kontrobersiya mahitungod sa simbolo sa Roma nagasalig sa usa ka sayop nga pag-aplikar sa tulo-ka-pilo nga paggamit sa tagna sa dihang ilang gisugyot nga ang tulo ka Roma gihubit pinaagi sa tulo ka mga balaod sa Domingo sa mga tuig 321, 538, ug sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Sa pagbuhat niini ilang gipahimutang ang usa ka sayop nga pagtuyok sa lagda ug sa kasaysayan sa tagna nga ilang gipili, maingon man usab sa nahimo sa kontrobersiya mahitungod sa upat ka mga insekto sa Joel. Ang upat ka mga kaliwatan nga gisundan sa upat ka mga manunulong nga insekto sa unang unom ka bersikulo sa Joel naghisgot kon sa unsang paagi ang katawhan sa Dios sa hinay-hinay nga pagkapuo sulod sa upat ka mga kaliwatan, ug nga ang maong pagkapuo natuman pinaagi sa pagdawat sa Adventismo sa teolohiya sa Roma ug sa apostatang Protestantismo.

In the current controversy those who attempt to employ the Sunday law to define the three Rome’s, avoid the truth that there are actually four Sunday laws that are identified in God’s prophetic Word, and that the year 321 represents the soon-coming Sunday law in the United States, and the Sunday law of 538 typifies the Sunday law which is enforced upon all the nations of the world. Four Sunday laws does not identify three Sunday laws, especially when the third manifestation in a triple application of prophecy represents the final fulfillment. The soon-coming Sunday law in the United States is not the final Sunday law, it actually marks the beginning of a series of Sunday laws as each nation on the globe progressively accepts the mark of papal authority.

Sa karon nga kontrobersiya, kadtong naninguha sa paggamit sa balaod sa Domingo aron ihulagway ang tulo ka Roma, nagalikay sa kamatuoran nga sa pagkatinuod adunay upat ka mga balaod sa Domingo nga giila sa profetikong Pulong sa Dios, ug nga ang tuig 321 nagrepresentar sa umaabot nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos, ug ang balaod sa Domingo sa 538 nagatipolohiya sa balaod sa Domingo nga ipatuman ibabaw sa tanang kanasoran sa kalibutan. Ang upat ka mga balaod sa Domingo dili nagaila ug tulo ka mga balaod sa Domingo, ilabina kon ang ikatulong pagpadayag sa usa ka triplikadong aplikasyon sa propesiya nagrepresentar sa kataposang katumanan. Ang umaabot nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos dili mao ang kataposang balaod sa Domingo; sa pagkatinuod, kini nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka sunod-sunod nga mga balaod sa Domingo samtang ang matag nasod sa kalibutan sa hinay-hinay modawat sa marka sa awtoridad sa pagka-papa.

Those who were awakened in July, 2023, are required to understand that the prophetic test that confronts them occurs during the outpouring of the Holy Spirit, and that during that outpouring one class is receiving the “oil,” and the other class is receiving “strong delusion.” The primary representation of those who receive strong delusion is represented in the very chapter where the expression strong delusion is located, and in that chapter the truth that is either loved or rejected is the truth which defines the prophetic relationship between pagan Rome and papal Rome.

Kadtong mga gipukaw niadtong Hulyo, 2023, gikinahanglan nga makasabut nga ang profesiyal nga pagsulay nga nagaatubang kanila mahitabo sa panahon sa pagbubo sa Espiritu Santo, ug nga niadtong pagbuboha ang usa ka pundok nagadawat sa “lana,” ug ang laing pundok nagadawat sa “kusog nga paglimbong.” Ang nag-unang hulagway niadtong mga nakadawat sa kusog nga paglimbong gilarawan sa mao gayud nga kapitulo diin makita ang pahayag nga kusog nga paglimbong, ug sa maong kapitulo ang kamatuoran nga gihigugma o gisalikway mao ang kamatuoran nga naghulagway sa profesiyal nga relasyon tali sa paganong Roma ug sa papal nga Roma.

The prophetic relationship between 321 and 538 is shown by the prophetic relationship between the church of Pergamos and the church of Thyatira. In the last days, pagan Rome, represented by 321 and Pergamos, is a symbol of the United States, and papal Rome, represented by 538 and Thyatira, is a symbol of Modern Rome.

Ang propetikong relasyon tali sa 321 ug 538 gipakita pinaagi sa propetikong relasyon tali sa iglesya sa Pergamos ug sa iglesya sa Thyatira. Sa kataposang mga adlaw, ang paganong Roma, nga girepresentahan sa 321 ug Pergamos, usa ka simbolo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug ang papal nga Roma, nga girepresentahan sa 538 ug Thyatira, usa ka simbolo sa Modernong Roma.

The first Rome of 321 was a singular power state, and the second Rome of 538 was a dual power representing a combination of church and state with the church in control of the relationship. The third and final Rome, which is modern Rome, is a threefold power that consists of the dragon, the beast and the false prophet.

Ang unang Roma sa 321 usa ka talagsaong estado sa gahum, ug ang ikaduhang Roma sa 538 usa ka doble nga gahum nga nagrepresentar sa panaghiusa sa iglesia ug estado, diin ang iglesia maoy nagkontrolar sa maong relasyon. Ang ikatulo ug katapusang Roma, nga mao ang modernong Roma, usa ka tulo-ka-bahin nga gahum nga naglangkob sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta.

Paul taught that to not understand the prophetic and historic relationship of pagan Rome (the dragon) and papal Rome (the beast) was to manifest a hatred of the truth which brought about strong delusion. All the prophets, including Paul were more specifically addressing the last days, so the relationship between the two powers in Paul’s history represents the relationship between the three powers of Modern Rome in the last days. To reject the prophetic relationship that “forms” the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet in the last days is to secure strong delusion for yourself.

Nagtudlo si Pablo nga ang dili pagsabot sa propetiko ug historikal nga relasyon sa pagano nga Roma (ang dragon) ug sa papal nga Roma (ang mananap) mao ang pagpakita sa pagdumot sa kamatuoran nga nagdala sa kusog nga limbong. Ang tanang mga propeta, lakip si Pablo, sa mas piho pa naghisgot mahitungod sa katapusang mga adlaw, busa ang relasyon tali sa duha ka mga gahum diha sa kasaysayan ni Pablo nagrepresentar sa relasyon tali sa tulo ka mga gahum sa Modernong Roma sa katapusang mga adlaw. Ang pagsalikway sa propetiko nga relasyon nga “naghimo” sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta sa katapusang mga adlaw mao ang pagsiguro sa kusog nga limbong alang sa imong kaugalingon.

Uriah Smith’s private interpretation of the king of the north represented a “cause” that produced an “effect.” But the class that is on the wrong side of the controversies about Rome is specifically identified as being unable to reason from cause to effect. Smith did not see that his flawed application of the king of the north would produce a prophetic platform which would lead him to also misrepresent the sixth plague, where there is a warning to keep or lose the garment of Christ’s righteousness.

Ang pribadong paghubad ni Uriah Smith sa hari sa amihanan nagrepresentar sa usa ka “hinungdan” nga nagpatungha ug usa ka “epekto.” Apan ang pundok nga anaa sa sayop nga bahin sa mga panaglalis mahitungod sa Roma espesipikong giila nga walay abilidad sa pagmatarong gikan sa hinungdan ngadto sa epekto. Wala makita ni Smith nga ang iyang sayop nga pag-aplikar sa hari sa amihanan magpatungha ug usa ka profetikong plataporma nga modala kaniya usab sa sayop nga pagrepresentar sa ikaunom nga hampak, diin anaa ang usa ka pasidaan sa pagbantay o pagkawala sa bisti sa pagkamatarong ni Cristo.

As with Paul’s emphasis in 2 Thessalonians, John in chapter sixteen of Revelation and the sixth plague emphasizes the necessity of understanding who the three powers who lead the world to Armageddon are. Smith’s flawed application of the king of the north provides witness to an inability to rightly apply types and antitypes.

Sama sa pagpasiugda ni Pablo diha sa 2 Tesalonica, si Juan sa ikanapulog-unom nga kapitulo sa Pinadayag ug sa ikaunom nga hampak nagpasiugda sa kamahinungdanon sa pagsabot kon kinsa ang tulo ka gahom nga nagamando sa kalibotan paingon sa Armagedon. Ang sayop nga pag-aplikar ni Smith sa hari sa amihanan nagapamatuod sa usa ka kawalay-kabatiran sa husto nga pag-aplikar sa mga tipo ug antitipo.

Smith could not, or would not, apply the principle so strongly set forth in the writings of Paul that the literal before the time-period of the cross represented the spiritual after the time-period of the cross. When this principle is carefully and correctly followed it is easily demonstrated that the “king of the north” is one of many symbols that represent the spiritual “king of the north” in the last days. Seventh-day Adventists above any other people should know that one of the primary structures that prophecy is based upon is the controversy between Christ and Satan. Christ is the true King of the north, and Satan has been attempting to manifest himself as the counterfeit king of the north.

Si Smith dili makahimo, o dili buot, sa pagpadapat sa prinsipyo nga sa hilabihan kalig-on gipahayag diha sa mga sinulat ni Pablo, nga ang literal sa wala pa ang yugto sa panahon sa krus nagrepresentar sa espirituwal sa human na sa yugto sa panahon sa krus. Sa dihang kining maong prinsipyo pagasundon sa mabinantayon ug husto, sayon nga mapamatud-an nga ang “hari sa amihanan” usa sa daghang mga simbolo nga nagrepresentar sa espirituwal nga “hari sa amihanan” sa katapusang mga adlaw. Ang mga Seventh-day Adventist labaw pa sa bisan unsang ubang katawhan kinahanglan mahibalo nga ang usa sa mga nag-unang estruktura nga gisaligan sa tagna mao ang panaglalis tali kang Cristo ug kang Satanas. Si Cristo mao ang tinuod nga Hari sa amihanan, ug si Satanas naningkamot sa pagpakita sa iyang kaugalingon ingon nga peke nga hari sa amihanan.

A Song and Psalm for the sons of Korah. Great is the Lord, and greatly to be praised in the city of our God, in the mountain of his holiness. Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. Psalms 48:1–3.

Usa ka Awit ug Salmo alang sa mga anak ni Kora. Daku ang Ginoo, ug angay gayud nga dayegon sa dakbayan sa atong Dios, sa bukid sa iyang pagkabalaan. Matahom ang kahimutangan niini, ang kalipay sa tibook yuta, mao ang bukid sa Sion, sa mga dapit sa amihanan, ang dakbayan sa dakung Hari. Ang Dios nailhan diha sa iyang mga palasyo ingon nga dalangpanan. Mga Salmo 48:1–3.

Satan’s efforts to counterfeit the true King of the north, includes employing the pope of Rome as his earthly representative. Satan is antichrist, and so is the pope of Rome, who is Satan’s proxy in his work of deception.

Ang mga paningkamot ni Satanas sa pagpalsipikar sa tinuod nga Hari sa Amihanan naglakip sa paggamit sa papa sa Roma ingon nga iyang yutan-ong representante. Si Satanas mao ang anticristo, ug mao usab ang papa sa Roma, nga maoy puli ni Satanas sa iyang buluhaton sa paglimbong.

“To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

“Aron masiguro ang kalibotanon nga mga ganansiya ug mga kadungganan, ang iglesya gidala sa pagpangita sa pabor ug suporta sa mga dagkung tawo sa yuta; ug sa ingon, sanglit gisalikway niya si Cristo, siya nadani sa paghatag sa iyang pagkamaunongon ngadto sa representante ni Satanas—ang obispo sa Roma.” The Great Controversy, 50.

In the breakup of Alexander the Great’s kingdom, Seleucus Nicator became the first king of the north in the history represented in Daniel chapter eleven. His father, Antiochus, had been an influential leader in Alexander’s kingdom, and his son, Seleucus, was made the satrap of Babylon. A “satrap” is a governor, and when Seleucus had secured three of the four geographical areas that Alexander’s kingdom divided into, he became the king of the north.

Sa pagkabungkag sa gingharian ni Alejandro nga Bantogan, si Seleucus Nicator nahimong unang hari sa amihanan sa kasaysayan nga girepresentahan diha sa Daniel kapitulo onse. Ang iyang amahan, si Antiochus, usa ka impluwensiyal nga pangulo sa gingharian ni Alejandro, ug ang iyang anak, si Seleucus, gihimong satrapa sa Babilonia. Ang “satrapa” usa ka gobernador, ug sa dihang nasiguro na ni Seleucus ang tulo sa upat ka heograpikal nga mga bahin diin nabahin ang gingharian ni Alejandro, nahimo siyang hari sa amihanan.

Smith’s private interpretation and avoidance of grammatical rules led him to assume the final powers that made up Satan’s confederacy of evil in the last days were represented in prophecy as literal powers, not spiritual powers. Thus, he could not see that Seleucus Nicator as the first king of the north, the governor of Babylon, would of prophetic necessity represent the final spiritual king of the north who was the power that controlled modern spiritual Babylon.

Ang pribadong paghubad ni Smith ug ang iyang paglikay sa mga lagda sa gramatika mitultol kaniya sa paghunahuna nga ang katapusang mga gahum nga naglangkob sa pakighiusa ni Satanas sa daotan sa katapusang mga adlaw gilarawan sa tagna ingon nga literal nga mga gahum, dili espirituwal nga mga gahum. Busa, wala niya makita nga si Seleucus Nicator, ingon nga unang hari sa amihanan, ang gobernador sa Babilonia, pinaagi sa pagkinahanglanon sa tagna magarepresentar sa katapusang espirituwal nga hari sa amihanan nga mao ang gahum nga nagmando sa modernong espirituwal nga Babilonia.

And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will shew unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:1-6.

Ug miabut ang usa sa pito ka mga manolunda nga may pito ka mga panaksan, ug nakigsulti kanako, nga nagaingon kanako, Umari ka dinhi; ipakita ko kanimo ang paghukom sa dakung bigaon nga nagalingkod ibabaw sa daghang katubigan: Nga kaniya nakighilawas ang mga hari sa yuta, ug ang mga pumoluyo sa yuta nangahubog pinaagi sa bino sa iyang pagpakighilawas. Busa gidala niya ako diha sa Espiritu ngadto sa kamingawan: ug nakita ko ang usa ka babaye nga nagalingkod ibabaw sa usa ka mapulang mapula nga mapintas nga mananap, nga puno sa mga ngalan sa pagpasipala, nga may pito ka mga ulo ug napulo ka mga sungay. Ug ang babaye ginasul-oban ug purpura ug mapulang mapula, ug gidayandayanan sa bulawan ug mahalong mga bato ug mga mutya, nga may usa ka bulawang kopa sa iyang kamot nga puno sa mga dulumtanan ug sa mga kahugawan sa iyang pagpakighilawas: Ug sa iyang agtang may usa ka ngalan nga nahisulat, TINAGO, DAKUNG BABILONIA, INAHAN SA MGA BIGAON UG SA MGA DULUMTANAN SA YUTA. Ug nakita ko ang babaye nga nangahubog sa dugo sa mga balaan, ug sa dugo sa mga martir ni Jesus: ug sa pagkakita ko kaniya, nahibulong ako sa dakung kahibulong. Pinadayag 17:1-6.

The power that governs Babylon in the last days is the papal church, and she is therefore also the spiritual king of the north.

Ang gahum nga nagmando sa Babilonia sa ulahing mga adlaw mao ang iglesiang papal, ug busa siya usab mao ang espirituhanong hari sa amihanan.

“The woman (Babylon) of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness:…and upon her forehead was a name written, Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4-6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome. The purple and scarlet color, the gold and precious stones and pearls, vividly picture the magnificence and more than kingly pomp affected by the haughty see of Rome. And no other power could be so truly declared ‘drunken with the blood of the saints’ as that church which has so cruelly persecuted the followers of Christ. Babylon is also charged with the sin of unlawful connection with ‘the kings of the earth.’ It was by departure from the Lord, and alliance with the heathen, that the Jewish church became a harlot; and Rome, corrupting herself in like manner by seeking the support of worldly powers, receives a like condemnation.” The Great Controversy, 382.

“Ang babaye (Babylon) sa Pinadayag 17 gihulagway nga ‘gisul-oban sa purpura ug mapula nga kolor, ug gidayandayanan sa bulawan ug mahalong mga bato ug mga mutya, nga may bulawang kopa sa iyang kamot nga puno sa mga dulumtanan ug kahugawan: … ug sa iyang agtang may usa ka ngalan nga nahisulat, Tinago, ang Dakung Babilonia, ang inahan sa mga bigaon.’ Miingon ang manalagna: ‘Nakita ko ang babaye nga nahubog sa dugo sa mga balaan, ug sa dugo sa mga martir ni Jesus.’ Gipahayag pa gayud ang Babylon nga mao ‘kanang dakung siyudad, nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta.’ Pinadayag 17:4-6, 18. Ang gahum nga sulod sa daghang mga siglo nagpabilin sa malupigon nga paggahum ibabaw sa mga monarka sa Kristiyanidad mao ang Roma. Ang purpura ug mapula nga kolor, ang bulawan ug mahalong mga bato ug mga mutya, sa mahayag nga paagi naghulagway sa kahalangdon ug sa labaw pa sa harianong pagkagarbo nga gipakita sa mapahitas-ong lingkoranan sa Roma. Ug walay laing gahum nga sa pagkatinuod ikapamulong nga ‘nahubog sa dugo sa mga balaan’ gawas sa maong iglesia nga sa hilabihan ka mabangis naglutos sa mga sumusunod ni Cristo. Ang Babylon gisumbong usab sa sala sa dili matarung nga pakigdugtong sa ‘mga hari sa yuta.’ Pinaagi sa pagbiya gikan sa Ginoo, ug sa pakig-alyansa sa mga pagano, ang Judiyong iglesia nahimong usa ka bigaon; ug ang Roma, nga sa samang paagi nagpadunot sa iyang kaugalingon pinaagi sa pagpangita sa suporta sa kalibutanong mga gahum, nakadawat sa samang paghukom.” The Great Controversy, 382.

The governor is the king, and according to Isaiah, a king is a kingdom and is also the capital city of a kingdom.

Ang gobernador mao ang hari, ug sumala kang Isaias, ang usa ka hari mao ang gingharian ug mao usab ang kaulohang siyudad sa usa ka gingharian.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig ang Ephraim pagadugmokon, aron dili na siya mahimong usa ka katawohan. Ug ang ulo sa Ephraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak ni Remalias. Kon kamo dili motoo, sa pagkatinuod dili kamo mapalig-on. Isaias 7:8, 9.

According to the witness of Isaiah, a student of prophecy who awakens in July of 2023 to a prophetic testing process must recognize the prophetic symbolism of the “head” if he wishes to be established. If he doesn’t recognize and apply the symbolism of a “head” when called for, then he is not established. Those who disbelieve are not established, and therefore Isaiah is identifying two classes of worshippers in the last days who either are established or are not established. They are the same two classes who either have the “oil,” or they don’t have the “oil.”

Sumala sa pagpamatuod ni Isaias, ang usa ka tinun-an sa tagna nga mahigmata sa Hulyo sa 2023 ngadto sa usa ka propetikong proseso sa pagsulay kinahanglan makaila sa propetikong simbolismo sa “ulo” kon buot siya mapalig-on. Kon dili niya maila ug magamit ang simbolismo sa usa ka “ulo” sa dihang gikinahanglan kini, nan dili siya mapalig-on. Kadtong dili motuo dili mapalig-on, ug busa si Isaias nag-ila sa duha ka hut-ong sa mga magsisimba sa katapusang mga adlaw nga mahimo’g mapalig-on o dili mapalig-on. Sila mao ang mao rang duha ka hut-ong nga adunay “lana,” o walay “lana.”

One class that is established and has oil, receives the message of the Midnight Cry that began to be opened up in July of 2023, or they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Their test is the formation of the image of the beast, and the way in which the beast is formed, whether the papal beast of the Dark Ages, or its image that is formed by the United States, or the threefold union that leads the world to Armageddon. This includes the necessity of recognizing that the “head,” the “king” the ruler of the other two powers that make up the threefold union, is the papal power.

Usa ka hut-ong nga napahimutang na ug adunay lana, modawat sa mensahe sa Tunga sa Gabii nga Singgit nga nagsugod sa pagkapadayag niadtong Hulyo sa 2023, o modawat sila sa kusog nga paglimbong sa 2 Tesalonica. Ang ilang pagsulay mao ang pagporma sa larawan sa mananap, ug ang paagi diin ang mananap maporma, kon ang mananap nga pagkapapa sa Mangitngit nga mga Kapanahonan, o ang iyang larawan nga giporma sa Tinipong Bansa sa Amerika, o ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa nga magdala sa kalibotan ngadto sa Armagedon. Naglakip kini sa panginahanglan sa pag-ila nga ang “ulo,” ang “hari,” ang magmamando sa laing duha ka mga gahum nga naglangkob sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa, mao ang gahum sa pagkapapa.

The “head,” the capital city of Judah was Jerusalem, the city that the Lord chose to place His name.

Ang “ulo,” ang kapital nga siyudad sa Juda mao ang Jerusalem, ang siyudad nga gipili sa Ginoo aron ibutang ang Iyang ngalan.

And Rehoboam the son of Solomon reigned in Judah. Rehoboam was forty and one years old when he began to reign, and he reigned seventeen years in Jerusalem, the city which the Lord did choose out of all the tribes of Israel, to put his name there. And his mother’s name was Naamah an Ammonitess. 1 Kings 14:21.

Ug si Rehoboam, ang anak ni Solomon, naghari sa Juda. Si Rehoboam may kap-atan ug usa ka tuig ang panuigon sa dihang nagsugod siya sa paghari, ug siya naghari sulod sa napulo ug pito ka tuig sa Jerusalem, ang siyudad nga gipili sa Ginoo gikan sa tanang mga banay sa Israel, aron ibutang didto ang iyang ngalan. Ug ang ngalan sa iyang inahan mao si Naamah, usa ka Ammonhanon. 1 Mga Hari 14:21.

In the great controversy between Christ and Satan, Christ’s capital city, where He places His name, is Jerusalem, and Satan’s counterfeit was the literal city of Babylon that represents spiritual Babylon that great city in the last days. Satan places his name upon the head as a counterfeit of God’s city and capitol. The king that resides there is the mother of harlots who commits fornication with the kings of the earth. The mother of harlots is the papal power, and her daughters are the fallen Protestant churches, of which the premier fallen apostate church is the apostate Protestants of the United States.

Sa dakong dakong kontrobersiya tali ni Cristo ug ni Satanas, ang kapital nga siyudad ni Cristo, diin Iyang gibutang ang Iyang ngalan, mao ang Jerusalem, ug ang peke ni Satanas mao ang literal nga siyudad sa Babilonia nga nagarepresentar sa espirituwal nga Babilonia, ang dako nga siyudad sa ulahing mga adlaw. Gibutang ni Satanas ang iyang ngalan ibabaw sa agtang ingon nga peke sa siyudad ug kapital sa Dios. Ang hari nga nagapuyo didto mao ang inahan sa mga bigaon nga nakighilawas sa mga hari sa yuta. Ang inahan sa mga bigaon mao ang gahum sa pagkapapa, ug ang iyang mga anak nga babaye mao ang nangapukan nga mga Protestante nga mga iglesia, diin ang pangunang napukan nga apostatang iglesia mao ang apostatang mga Protestante sa Tinipong Bansa sa Amerika.

Those apostate Protestants represent the Protestant horn of the earth beast, and they are connected with their mother since their rejection of the prophetic message that was unsealed in 1798. Their counterpart, the Republican horn, is connected with the kings of the earth through their relationship with the United Nations, the ten kings of Revelation seventeen. The threefold union which leads the world to Armageddon is represented by its head, where its name is placed, and spiritual modern Rome is spiritual modern Babylon. Its “head” is the papal power.

Kadtong mga apostatang Protestante nagrepresentar sa Protestante nga sungay sa mananap sa yuta, ug sila nahilambigit sa ilang inahan tungod sa ilang pagsalikway sa mensaheng matagnaon nga gibuklad sa 1798. Ang ilang katugbang, ang Republikano nga sungay, nahilambigit sa mga hari sa yuta pinaagi sa ilang relasyon sa United Nations, ang napulo ka mga hari sa Pinadayag disi-siete. Ang tulo-ka-bahin nga panaghiusa nga nagamando sa kalibotan ngadto sa Armageddon girepresentar pinaagi sa iyang ulo, diin gibutang ang iyang ngalan, ug ang espirituhanong modernong Roma mao ang espirituhanong modernong Babilonia. Ang iyang “ulo” mao ang gahum sa kapapahan.

The first represents the last and whether you apply Daniel chapter two as did the Millerites, as representing four kingdoms, or as has been opened up in the last days as representing eight kingdoms, the first kingdom was literal Babylon. The Millerites would inform you the last was literal Rome. Babylon and Rome are interchangeable symbols, for they are the first and the last of a prophetic line.

Ang nahauna nagrepresentar sa katapusan, ug bisan kon iaplikar mo ang Daniel kapitulo dos sama sa gibuhat sa mga Millerite, nga nagrepresentar sa upat ka gingharian, o sama sa gipadayag sa kaulahian nga mga adlaw nga nagrepresentar sa walo ka gingharian, ang unang gingharian mao ang literal nga Babilonia. Ang mga Millerite mosulti kaninyo nga ang katapusan mao ang literal nga Roma. Ang Babilonia ug Roma mapulihan nga mga simbolo, kay sila mao ang nahauna ug ang katapusan sa usa ka propetikong linya.

In the last days the first kingdom of literal Babylon represents the eighth and last kingdom which is spiritual modern Babylon, and is also spiritual modern Rome. Upon the two witnesses represented in Daniel chapter two Babylon and Rome are interchangeable symbols.

Sa kataposang mga adlaw, ang unang gingharian sa literal nga Babilonya nagrepresentar sa ikawalong ug katapusang gingharian nga mao ang espirituwal nga modernong Babilonya, ug mao usab ang espirituwal nga modernong Roma. Diha sa duruha ka mga saksi nga girepresentahan diha sa Daniel kapitulo dos, ang Babilonya ug Roma mga simbolo nga mailisan sa usag usa.

When the papal whore is portrayed with a name on her forehead that identifies “Mystery Babylon,” it is also identifying “mystery Rome.” A prophetic “mystery” represents a truth that is so profound that it is impossible to understand the depth of the truth represented therein, especially without the influence of the Holy Spirit. But a biblical “mystery” also demands that what is revealed in connection with the mystery is a required understanding for those who seek to pass the test. This is why two witnesses in Revelation emphasize the need to understand modern Rome.

Sa dihang ang bigaong papal gihulagway nga adunay usa ka ngalan sa iyang agtang nga nagpaila sa “Mystery Babylon,” nagpaila usab kini sa “misteryo nga Roma.” Ang usa ka propetikong “misteryo” nagrepresentar sa usa ka kamatuoran nga hilabihan ka halalum nga imposible masabtan ang giladmon sa kamatuoran nga girepresentahan niini, ilabina kon walay impluwensiya sa Balaang Espiritu. Apan ang usa ka biblikanhong “misteryo” nagkinahanglan usab nga ang gipadayag nga may kalabutan sa maong misteryo maoy usa ka gikinahanglang pagsabot alang niadtong nangita sa pag-agi sa pagsulay. Mao kini ang hinungdan nga ang duha ka mga saksi sa Pinadayag nagpasiugda sa panginahanglan sa pagsabot sa modernong Roma.

Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

Ania ang kaalam. Ang adunay salabutan mag-ihap sa gidaghanon sa mapintas nga mananap: kay kini mao ang gidaghanon sa usa ka tawo; ug ang iyang gidaghanon mao ang unom ka gatus ug kan-uman ug unom. Pinadayag 13:18.

“Wisdom” understands the number of the beast, which is the number of a man whose number is six, six, six. The “man of sin” is the head of the beast. Wisdom is an attribute of the wise virgins in the last days, and it is also a symbol of those who understand the increase of knowledge in the last days. Those who do not understand are foolish virgins and are the wicked. The “wisdom” they do not understand must of prophetic necessity be in the context of the final prophetic test, for this is when the wise and foolish virgins exist. They must understand “six, six, six.” The mind that has wisdom is also located by John in the last days in Revelation chapter seventeen.

Ang “kaalam” nakasabut sa gidaghanon sa mananap, nga mao ang gidaghanon sa usa ka tawo kansang gidaghanon mao ang unom, unom, unom. Ang “tawo sa sala” mao ang ulo sa mananap. Ang kaalam maoy usa ka kinaiya sa mga maalamong ulay sa katapusang mga adlaw, ug simbolo usab kini sa mga nakasabut sa pagdugang sa kahibalo sa katapusang mga adlaw. Ang mga wala makasabut mao ang mga buang-buang nga ulay ug mao ang mga daotan. Ang “kaalam” nga ilang wala masabti kinahanglan, tungod sa kinahanglanon sa tagna, anaa sa konteksto sa katapusang matagnaong pagsulay, kay niini nga panahon anaa ang mga maalamon ug mga buang-buang nga ulay. Kinahanglan nilang masabtan ang “unom, unom, unom.” Ang hunahuna nga may kaalam gipahimutang usab ni Juan sa katapusang mga adlaw diha sa Pinadayag kapitulo disyete.

And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

Ug ania ang salabutan nga may kaalam. Ang pito ka ulo maoy pito ka bukid, diin ang babaye nagalingkod. Ug adunay pito ka mga hari: ang lima nangapukan na, ug ang usa anaa pa, ug ang usa wala pa moabot; ug sa diha nga moabot siya, kinahanglan magpabilin siya sa makadiyot nga panahon. Ug ang mananap nga kaniadto mao, ug karon wala na, mao gayud ang ikawalo, ug gikan siya sa pito, ug moadto ngadto sa kalaglagan. Pinadayag 17:9–11.

The “mind” that has the wisdom to understand the number “six, six, six,” is a wise virgin who has obtained the “mind of Christ.”

Ang “hunahuna” nga may kaalam sa pagsabot sa gidaghanon nga “unom, unom, unom,” mao ang usa ka maalamong ulay nga nakabaton sa “hunahuna ni Cristo.”

For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

Kay kinsa ba ang nakaila sa hunahuna sa Ginoo, aron siya makatudlo kaniya? Apan kita may hunahuna ni Cristo. 1 Corinto 2:16.

The class of wise virgins have the mind of Christ, and the foolish wicked virgins have the mind of Christ’s adversary.

Ang pundok sa mga maalamong ulay adunay hunahuna ni Cristo, ug ang buang nga daotan nga mga ulay adunay hunahuna sa kaaway ni Cristo.

“The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

“Miabot na ang panahon nga ang matuod nga kahayag mosidlak taliwala sa moral nga kangitngit. Ang mensahe sa ikatulong manulonda gipadala ngadto sa kalibotan, nga nagpasidaan sa mga tawo batok sa pagdawat sa marka sa mananap o sa iyang larawan diha sa ilang mga agtang o sa ilang mga kamot. Ang pagdawat niini nga marka nagpasabot sa pag-abot sa mao rang paghukom nga gihimo sa mananap, ug sa pagpasiugda sa mao rang mga ideya, sa dayag nga pagsupak sa pulong sa Dios.” Review and Herald, July 13, 1897.

The formation of the image of the beast is the final test for the virgins of the parable, and the wise have the mind of Christ, for they have come to the same decision as Christ, for they have submitted their wills unto the Holy Spirit’s direction. The formation of the image of Christ in the wise virgins contrasts with the formation of the image of the beast in the foolish virgins. The foolish virgins come to the same decision as the beast, for they became confused upon the test question concerning the correct identification of the antichrist, who is the counterfeit king of the north and the head of modern Rome.

Ang pagporma sa larawan sa mananap mao ang katapusang pagsulay alang sa mga ulay sa sambingay, ug ang manggialamon adunay hunahuna ni Cristo, kay miabot sila sa mao rang paghukom nga gihimo ni Cristo, kay gipasakop nila ang ilang kabubut-on ngadto sa pagmando sa Balaang Espiritu. Ang pagporma sa larawan ni Cristo diha sa mga manggialamong ulay nagpakiglain sa pagporma sa larawan sa mananap diha sa mga buang nga ulay. Ang mga buang nga ulay miabot sa mao rang paghukom nga gihimo sa mananap, kay nangalibog sila sa pangutana sa pagsulay mahitungod sa husto nga pag-ila sa anticristo, nga mao ang peke nga hari sa amihanan ug ang ulo sa modernong Roma.

“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

“Kadtong nangalibog sa ilang pagsabot sa pulong, nga mapakyas sa pagkakita sa kahulogan sa antikristo, sa pagkatinuod ibutang nila ang ilang kaugalingon sa dapig sa antikristo.” Kress Collection, 105.

The foolish virgins in the testing time that is represented as the formation of the image of the beast become confused in their understanding of the Word. Their confusion is premised upon misunderstanding God’s prophetic Word, and failing to see the correct meaning of Modern Rome, they receive strong delusion, come to the same decision as the beast, and advocate the same papal ideas in direct opposition to the Word of God, and place themselves on the side of antichrist.

Ang mga buangbuang nga ulay sa panahon sa pagsulay nga gihulagway ingon nga pagporma sa larawan sa mapintas nga mananap naglibog sa ilang pagsabot sa Pulong. Ang ilang kalibog nagasukad sa sayop nga pagsabot sa profetikanhong Pulong sa Dios, ug tungod kay napakyas sila sa pagkakita sa husto nga kahulogan sa Modernong Roma, ilang nadawat ang kusog nga paglimbong, miabot sa maong sama nga paghukom ingon sa mapintas nga mananap, ug gipanindigan ang mao ra nga mga ideya sa pagka-papa sa dayag nga pagsupak sa Pulong sa Dios, ug gibutang nila ang ilang kaugalingon sa dapig sa antikristo.

We will continue these thoughts in the next article in this category.

Padayonon nato kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo niini nga kategoriya.