Ang iglesia sa Pergamos nagsugod sa pagpagula sa Edikto sa Milan niadtong 313, sa dihang nahitabo tali kang Constantia ug Licinius ang ikaupat nga kaminyoon alang sa pakigkasabot nga gihisgotan sa Daniel kapitulo onse. Gihatag ni Constantine nga Bantogan, ang emperador sa kasadpan, si Constantia ngadto kang Licinius, ang emperador sa sidlakan, isip pangasaw-onon alang sa pakigkasabot. Si Constantia igsoong babaye ni Constantine sa usa lamang ka ginikanan, ug ang iyang kasal gipahigayon dungan sa pagpagula sa Edikto. Ang kasabotan sa kaminyoon wala molungtad, ug human niana gipadayon pag-usab ang gubat sibil. Si Constantia nagpabilin uban kang Licinius sa tibuok panahon sa gubat sibil, ug nangamuyo kang Constantine nga dili niya patyon si Licinius human niya kini mapildi niadtong 324. Sa sinugdan wala ipapatay ni Constantine si Licinius, apan sa ulahi gimando niya ang pagpatay kaniya. Human niana, si Constantia mismo nagpadayon sa pagpuyo sa korte ni Constantine hangtod sa mga 330.

Ang ikaupat nga kaminyoon nga pinasikad sa kasabotan sa Daniel 11 niadtong Pebrero sa 313 maoy nagsugod sa simbolikong yugto nga gihulagway sa Pergamos, ug ang iglesia sa Pergamos nagpadayon hangtod sa iglesia sa Thyatira, nga nagsugod sa dihang ang gahom sa papado milingkod sa trono niadtong 538. Ang 538 nagtimaan sa kataposan sa Pergamos ug nagtimaan usab sa ikalimang kaminyoon nga pinasikad sa kasabotan sa Daniel 11, sa dihang ang iglesia sa papado milingkod sa trono pinaagi sa usa ka matagnaong kaminyoon nga pinasikad sa kasabotan uban sa sibil nga mga gahom sa Roma. Ang Pergamos nagsugod pinaagi sa usa ka alfa nga kasabotan sa kaminyoon niadtong 313 ug natapos pinaagi sa usa ka omega nga kaminyoon nga pinasikad sa kasabotan niadtong 538. Niadtong 1798, gidiborsiyohan sa mga hari sa Uropa ang ilang papal nga pangasaw-onon sa dihang gibihag ni Napoleon ang papa.

Ang pagkabihag ug pagkadiborsiyo sa pangasaw-onon sa papado daan nang gihulagway sa labing unang kaminyoon pinasikad sa tratado diha sa Daniel onse, nga gihingpit tali sa mga imperyong Ptolemaic ug Seleucid. Ingon nga katumanan sa mga bersikulo unom hangtod walo, niadtong tuig 252 sa wala pa si Kristo, gipaminyo ni Ptolemy II Philadelphus (hari sa habagatan) ang iyang anak nga babaye nga si Berenice kang Antiochus II Theos (hari sa amihanan) aron taposon ang Ikaduhang Gubat sa Sirya. Gikinahanglan sa kasabotan nga isalikway ni Antiochus ang iyang asawa nga si Laodice ug ang mga anak niini nga lalaki. Human mamatay si Ptolemy II niadtong tuig 246 sa wala pa si Kristo, gidawat pag-usab ni Antiochus si Laodice ug gisalikway si Berenice. Dayon gipahiloan ni Laodice si Antiochus ug gihikay ang pagpatay kang Berenice ug sa masuso niini nga anak nga lalaki. Busa, si Berenice, sumala sa gitala sa bersikulo, “wala makapadayon sa paghupot sa gahom” ug “gitugyan.”

Si Ptolemy III Euergetes, ang igsoong lalaki ni Berenice (“usa ka sanga gikan sa iyang mga gamot”), nahimong hari sa Ehipto ug misulong sa gingharian sa Seleucid aron manimalos alang sa iyang igsoong babaye, nga maoy sinugdanan sa Ikatulong Gubat sa Sirya, nga milungtad gikan sa 246 hangtod sa 241 sa wala pa si Cristo. Si Ptolemy miilog sa dagkong mga siyudad (lakip ang Seleucia ug Antioch), misulong sa halayong kasuloran sa teritoryo sa Seleucid, ug midala ug hilabihan kadaghang inagaw, lakip ang daghang idolo ug sagradong mga sudlanan nga kaniadto gikuha ni Cambyses gikan sa Ehipto. Mibalik siya sa Ehipto dala ang mga inagaw, ug sa ingon natuman ang panagna nga ang ilang mga diyos ug bililhong mga butang dad-on ingong mga binihag ngadto sa Ehipto.

Ang unang kaminyoon nga nagbugkos sa kasabotan diha sa Daniel onse naglarawan daan sa kaminyoon nga nagbugkos sa kasabotan niadtong 538 tali sa Roma sa papado ug sa mga hari sa Uropa. Sa mga bersikulo unom hangtod walo, ang hari sa habagatan naghatag ug pangasaw-onon aron makabugkos ug usa ka kasabotan nga sa ulahi gilapas. Ang pagkabungkag sa kasabotan gisundan sa pagsulong sa gingharian sa amihanan, sa pagsakop sa teritoryo niini, ug sa pagkuha sa mga bahandi niini. Sa katugbang nga kasaysayan, gipahamtang ni Napoleon, nga nagrepresentar sa hari sa habagatan, ang Kasabotan sa Tolentino sa mga Estado sa Papa niadtong 1797. Sa misunod nga tuig, ang mga puwersang Pranses ubos sa pagmando ni Heneral Berthier misulod sa Roma ug mibihag kang Papa Pius VI, nga nagrepresentar sa hari sa amihanan. Gisakmit usab sa mga Pranses ang mga bahandi gikan sa Roma ug gidala kini ngadto sa Pransiya, nga susama sa pagdala ni Ptolemy sa mga bahandi gikan sa gingharian sa amihanan ngadto sa Ehipto.

Ang kasabotan sa kaminyoon sa Milan niadtong 313 mitapos sa usa ka gubat sibil, maingon nga ang kasabotan sa kaminyoon sa mga imperyo sa amihanan ug habagatan ni Ptolemy II Philadelphus ug ni Antiochus II Theos mitapos sa Ikaduhang Gubat sa Sirya. Ang diborsiyo sa mga imperyo sa kasadpan ug sidlakan niadtong 324 gihulagway nang daan sa pagdiborsiyo ni Antiochus niadtong 246 BC sa iyang Ehiptohanong pangasaw-onon nga iyang gipangasawa subay sa kasabotan. Ang duha ka diborsiyo nahiuyon sa diborsiyo niadtong 1798.

Ang Pergamos naglangkob sa 225 ka tuig gikan sa 313 hangtod sa 538. Nagsugod kini sa ikaduhang kaminyoon pinaagi sa tratado sa paganong Roma ug natapos sa unang kaminyoon pinaagi sa tratado sa Roma sa kapapahan. Ang propetikanhong kasaysayan sa Pergamos nagsumpay sa duha ka kaminyoon pinaagi sa tratado sa paganong Roma ngadto sa duha ka kaminyoon pinaagi sa tratado sa Roma sa kapapahan, maingon nga ang laray sa pito ka Cleopatra nagsumpay sa duha ka kaminyoon pinaagi sa tratado sa imperyong Seleucid ngadto sa duha ka kaminyoon pinaagi sa tratado sa paganong Roma. Ang duha ka kaminyoon sa imperyong Seleucid gisumpay ni Cleopatra ngadto sa duha ka kaminyoon sa imperyo sa paganong Roma, nga sa baylo gisumpay ngadto sa duha ka kaminyoon sa Roma sa kapapahan pinaagi sa simbolikong iglesia sa Pergamos.

Ang alfa nga kaminyoon sa imperyong Seleucid niadtong 252 BC naglarawan daan sa omega nga kaminyoon ni Cleopatra Syra, anak nga babaye ni Antiochus nga Bantogan, kang Ptolemy V niadtong 193 BC sa Raphia. Kana nga kaminyoon maoy nagtapos sa Ikalimang Gubat sa Sirya. Ang alfa nga kaminyoon ubos sa kasabotan sa paganong Roma gipahigayon niadtong 40 BC tali kang Mark Antony ug Octavia. Si Octavia mao ang igsoong babaye ni Octavian, nga sa ulahi nailhan ingong Augustus Caesar. Ang kaminyoon niadtong 40 BC nalangkit sa Kasabotan sa Brundisium. Gidiborsiyohan ni Antony si Octavia aron ipuli kaniya si Cleopatra niadtong 32 BC, ug sa ingon gisugdan pag-usab ang gubat sibil nga natapos sa kasabotan niadtong 40 BC. Si Mark Antony mao ang kaatbang sa sidlakan ug si Octavian mao ang karibal sa kasadpan. Adunay pito ka Cleopatra sa kasaysayan sa Ehipto. Ang una nagrepresentar sa omega nga kasabotan sa kaminyoon sa imperyong Seleucid ug ang ikapito ug kataposang Cleopatra nagrepresentar sa diborsiyo sa alfa nga kaminyoon ubos sa kasabotan sa paganong Roma.

Kanunayng gihulagway ni Cristo ang kataposan pinaagi sa sinugdanan, busa ang alfa nga kaminyoon sa mga Seleucid niadtong 252 BC nahiuyon sa omega nga kaminyoon sa mga Seleucid niadtong 193 BC. Ang alfa ug omega sa kasaysayan sa mga Seleucid pulos nahiuyon sa alfa ug omega nga mga kaminyoon sa paganong Roma ug sa Roma sa kapapahan. Ang omega nga kaminyoon sa paganong Roma niadtong 313 mao usab ang alfa nga kaminyoon pinaagi sa tratado sa Pergamos, ug kini naghulagway daan sa omega nga kaminyoon pinaagi sa tratado sa Pergamos, nga mao usab ang alfa nga tratado sa kaminyoon sa Roma sa kapapahan niadtong 538. Kini nagpahiuyon sa alfa ug omega nga mga kaminyoon pinaagi sa tratado sa paganong Roma sa alfa nga kaminyoon sa Roma sa kapapahan niadtong 538. Ang omega nga kaminyoon sa Roma sa kapapahan mahitabo sa hapit nang pag-abot sa balaod sa Domingo. Ang alfa sa 538 naghulagway daan sa omega sa balaod sa Domingo, ug ang alfa sa 538 gihulagway daan sa Tratado sa Brundisium niadtong 40 BC ug sa kaminyoon pinaagi sa tratado sa Edikto sa Milan niadtong 313. Ang alfa nga kaminyoon sa imperyo sa mga Seleucid niadtong 252 BC nahiuyon sa kaminyoon pinaagi sa tratado sa Roma sa kapapahan niadtong 538, ug isip alfa nga kaminyoon sa imperyo sa mga Seleucid, nahiuyon usab kini sa omega nga kaminyoon didto sa Raphia niadtong 193 BC.

Ang mga kaminyoon nga gipasukad sa tratado tali sa amihanan ug habagatan niadtong 252 ug 193 BC nahiuyon sa kaminyoon nga gipasukad sa tratado niadtong 538, nga nahiuyon usab sa mga kaminyoon nga gipasukad sa tratado sa paganong Roma niadtong 40 BC ug 313. Ang tanang lima ka kaminyoon nga gipasukad sa tratado nga gihulagway sulod sa kasaysayan sa Daniel onse makakaplag sa ilang hingpit nga katumanan diha sa ikaunom ug kataposang kaminyoon nga gipasukad sa tratado sa panahon sa haduol nang umaabot nga balaod sa Domingo. Ang unang duha ka kaminyoon maoy mga gubat tali sa nagkaatbang nga mga gahom sa amihanan ug habagatan, ug ang ikatulo ug ikaupat naghulagway sa gubat sibil tali sa sidlakan ug kasadpan. Ang ikalima ug ikaunom nga mga kaminyoon naghulagway sa espirituwal nga pakiggubat tali sa sidlakan ug kasadpan; tali sa Ortodoksiya ug Katolisismong Romano; o tali sa estado ug simbahan. Usa ka pangunang kalainan tali sa Ortodoksiya ug Katolisismong Romano mao ang pagdawat sa mga Ortodokso sa gitawag og “cesaropapismo.”

Cesaropapismo

Ang Cesaropapismo mao ang paghiusa sa simbahan ug estado diin ang estado maoy nagkontrolar sa ilang relasyon. Ang Katolisismong Romano nagsalikway sa maong estruktura ug nagsunod sa Dekreto ni Justinian sa tuig 533 nga nag-ila sa Simbahang Romano Katoliko ingong ulo sa mga simbahan ug ingong tigpagtul-id usab sa mga erehes. Ang espirituhanong pakigbisog sa kataposang duha ka kaminyoon pinaagi sa tratado nakasentro sa pangutana kon ang lalaki, nga nagrepresentar sa sibil nga awtoridad, maoy nagmando sa babaye, nga nagrepresentar sa awtoridad sa simbahan. Ang espirituhanong gubat naglakip usab sa mga kalainan sa pipila ka aspeto sa pagsimba sulod sa simbahan ug sa pagtulon-an nga nailhang “filioque.”

Filioque

Ang Filioque nagkahulogan og “ug ang anak.” Aron masabtan ang kahinungdanon sa termino nga “filioque,” gikinahanglan ang usa ka propetikanhong pagsusi sa siyudad sa Nicaea diin unang gisagop ang “Kredo sa Nicaea.” Ang Nicaea adunay propetikanhong kalambigitan sa linya sa Islam, kay didto gitiman-an ang ikaduhang gubat sa Nicaea sa kasaysayan, ug aduna usab kini propetikanhong kalambigitan sa espirituhanong pakiggubat sa Katolisismo sa Sidlakan ug sa Kasadpan. Si Papa Leo, isip usa ka simbolo, nalambigit usab sa Nicaea ug sa propetikanhong pagpamatuod sa Kredo sa Nicaea.

Unom ka kaminyoon nga pinasukad sa tratado ang gipaila sa Daniel onse, ug ang unang upat mga panagbanging militar tali sa amihanan ug habagatan o kaha tali sa sidlakan ug kasadpan. Ang kataposang duha mga espirituwal nga panagbangi tali sa mga Katolikong Ortodokso sa sidlakan ug sa mga Romano Katoliko sa kasadpan. Ang ikaunom ug kataposang kaminyoon nga pinasukad sa tratado maglakip sa simbolismo sa pakigbisog mahitungod sa Kredo sa Nicea, ug maglakip kini sa usa ka papa nga ginganlag Leo, ug sa kataposan mopaluyo sa pagsabot sa mga Romano Katoliko mahitungod sa paghiusa sa simbahan ug estado, nga nagsalikway sa “cesaropapismo” nga gibarogan sa mga Ortodokso sa sidlakan, nga nag-ila sa gahom sibil ingong awtoridad ibabaw sa simbahan.

“Apan unsa man ang ‘larawan alang sa mananap nga mapintas’? ug sa unsang paagi kini maporma? Ang larawan gihimo sa mananap nga mapintas nga adunay duha ka sungay, ug kini usa ka larawan alang sa mananap nga mapintas. Gitawag usab kini nga larawan sa mananap nga mapintas. Busa, aron mahibaloan kon unsa ang kinaiya sa larawan ug sa unsang paagi kini maporma, kinahanglan natong tun-an ang mga kinaiya sa mananap nga mapintas mismo—ang papado.

“Sa dihang ang unang iglesia nadaot tungod sa pagbiya sa kayano sa ebanghelyo ug sa pagdawat sa paganong mga ritwal ug kostumbre, nawala kaniya ang Espiritu ug gahom sa Dios; ug aron makontrol ang mga tanlag sa katawhan, nangayo siya og suporta gikan sa sekular nga gahom. Ang sangpotanan mao ang papasiya, usa ka iglesia nga nagkontrol sa gahom sa estado ug migamit niini aron matuman ang iyang kaugalingong mga katuyoan, ilabina alang sa pagsilot sa ‘erehiya.’ Aron makahimo ang Estados Unidos og larawan sa mananap nga mapintas, kinahanglang kontrolon sa relihiyosong gahom ang sibil nga kagamhanan sa ingon nga paagi nga ang awtoridad sa estado gamiton usab sa iglesia aron matuman ang iyang kaugalingong mga katuyoan.” Ang Dakung Away, 443.

Ang Cesaropapismo ug ang filioque mao ang duha ka pangunang kalainan tali sa mga Katoliko sa Kasadpan ug sa Sidlakan. Ang usa maoy panaglalis bahin sa sibil nga awtoridad; ang lain maoy teolohikal nga panaglalis kon ang Espiritu Santo “nagagikan” sa Amahan lamang o kon ang Espiritu Santo nagagikan sa Amahan ug sa Anak. Ang Simbahang Romano Katoliko nagtuo nga ang Espiritu Santo nagagikan kanilang duha, ug ang simbahan sa Sidlakan nagsalikway sa “filioque,” nga nangatarongan batok sa gidugang nga pahayag nga ang Espiritu Santo nagagikan kang Kristo. Ang teoriya sa filioque hinayhinayng gidugang sa orihinal nga Kredo nga gihimo sa konsilyo sa Nicaea niadtong 325, upat ka tuig human sa unang balaod bahin sa Domingo, ug usa ka tuig human mapildi ni Constantine si Licinius ug mahimo siyang bugtong magmamando sa imperyo sa Roma. Ang orihinal nga Kredo wala maglakip sa isyu sa “filioque” nga sa ulahi mahimong usa sa duha ka dagkong hinungdan sa panagbulag sa mga simbahang Katoliko sa Sidlakan ug sa Kasadpan.

Sa Konsilyo sa Constantinople niadtong 381, gipalapdan ang Kredo sa Nicaea, nga nahimong nailhan ingong Kredo sa Nicaea-Constantinople. Ang gipalapdang pahayag mahitungod sa Espiritu Santo naglakip sa mga pulong nga “nga nagagikan sa Amahan.” Kini nagpabiling mao ang porma sa Kredo nga gigamit sa mga simbahang Ortodokso sa Sidlakan, nga walay filioque nga gidugang sa ulahi. Kalim-an ka tuig sa ulahi, sa Konsilyo sa Ephesus niadtong 431, gipalig-on pag-usab ang pagtuong gitakda sa Nicaea niadtong 325, ug gidili sa konsilyo ang pagpaila og laing pagtuo isip puli sa pagpahayag sa pagtuo sa Nicaea. Kining pagdili gigamit sa Simbahan sa Sidlakan ingong argumento batok sa pagdugang sa filioque ngadto sa Kredo. Sa Ikatulong Konsilyo sa Toledo niadtong 589, mitungha ang filioque sa Latin nga porma sa Kredo nga gigamit sa Espanya. Ang paggamit niini nalangkit sa pagsupak sa Arianismo taliwala sa mga Visigoth ug nagpasiugda sa hingpit nga pagka-Diyos sa Anak. Busa, ang Ikatulong Konsilyo sa Toledo kaylap nga giila ingong usa ka mahinungdanong hitabo sa unang yugto sa paglakip sa filioque sa Kredo sa Kasadpan.

Sa ika-8 ug ika-9 nga mga siglo, ang filioque nahimong sumbanan sa mga simbahan nga ubos sa pagdumala ni Charlemagne ug sa mga Carolingian. Gidepensahan kini sa mga sinodo sa Kasadpan ug anam-anam nga gidawat sa tibuok Latin nga Uropa gawas sa Roma. Nahibalo ang Sidlakan sa maong pagdugang ug misugod sa pagsupak niini.

Niadtong 1014, opisyal nga gilakip ni Papa Benedict VIII ang Kredo nga adunay filioque sa Misa sa Roma. Niining higayona nahimong naandang bahin sa Romanong liturhiya ang filioque. Kasagaran kini giisip nga mao ang mahukmanong lakang sa Kasadpan. Niadtong 1054, nahitabo ang mga pag-ekskomunyon sa usag usa nga kabahin sa Dakong Pagkabahin, ug ang filioque maoy usa sa dagkong mga isyung teolohikal nga nagbahin na sa Sidlakan ug Kasadpan.

Sa Konsilyo sa Florence niadtong 1438/39, gipalig-on pag-usab sa Simbahang Romano ang filioque ug ang kinatas-ang awtoridad sa papa. Ang emperador sa sidlakan, si John Paleologos, mitambong nianang konsilyoha. Si Paleologos mao ang magulang nga igsoong lalaki ug ang gisundan ni Constantine nga Ikanapulog Usa, kinsa mituman sa tagna sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nga natapos niadtong Hulyo 27, 1449. Sa konsilyo niadtong 1438/39, si Emperador John Paleologos nangayo og suportang militar ug ekonomikanhon batok sa mga Ottoman, ug sa pagbuhat niini gidawat niya ang baroganan sa Simbahang Romano Katoliko bahin sa filioque ug sa kinatas-ang awtoridad sa papa. Sa dihang siya ug ang iyang mga kaubang Griyego namalik sa Constantinople, gisalikway sa simbahan sa sidlakan ang kasabotan. Sa pagkakaron, ang Simbahang Romano Katoliko ug ang kadaghanan sa mga apostatang simbahang Protestante nagpadayon sa paghupot sa filioque, samtang gisalikway kini sa Simbahang Ortodokso sa Sidlakan.

Sa tuig 325, ang Konsilyo sa Nicaea gipatawag ug gitambongan ni Constantino nga Bantogan, ang simbolo sa iglesia sa Pergamos nga nakigkompromiso. Sulod sa napulog pito ka tuig gikan sa Edikto sa Milan hangtod sa matagnaong pagkabahin sa imperyo sa tuig 330, gisagop ang Kredo sa Nicaea.

Niadtong 533, gipagawas ang Dekreto ni Justinian, ug sa misunod nga tuig, niadtong 534, gipaila ang Kodigo ni Justinian, ug niadtong 538 nabuntog sa gahom sa papado ang ikatulong babag sa dihang gipapahawa ang mga Goth gikan sa siyudad sa Roma. Dayon, sa Ikatulong Konsilyo sa Orleans, gipasa ang usa ka balaod sa Domingo.

Ang yugto gikan sa 313 hangtod sa 330 nagrepresentar sa mas halapad nga fraktal nga alpha sa 225 ka tuig sa iglesia sa Pergamos, samtang ang yugto gikan sa 533 hangtod sa 538 nagrepresentar sa fraktal niini nga omega. Ang tuig 313 nagtimaan sa Edikto sa Milan, ug 225 ka tuig sa ulahi, niadtong 538, gipatuman ang usa ka balaod sa Domingo. Sulod sa mas halapad nga kasaysayan sa alpha, ang yugto gikan sa Edikto sa 313 hangtod sa unang paganong balaod sa Domingo sa 321 motakdo sa yugto gikan sa Dekreto sa 533 hangtod sa unang papal nga balaod sa Domingo sa 538. Ang Pergamos naghatag og tulo ka representasyon sa pagpasa og usa ka balaod nga nag-una ug nagdala ngadto sa usa ka balaod sa Domingo. Ang Pergamos nagrepresentar usab sa “pagbiya una sa pagtuo” nga gilatid ni Pablo sa iyang ikaduhang sulat ngadto sa iglesia sa Tesalonica.

Ayaw kamo pagpalimbong kang bisan kinsa sa bisan unsang paagi: kay dili moabot kanang adlawa gawas kon mahitabo una ang pagtalikod sa pagtuo, ug mapadayag ang tawo sa sala, ang anak sa kalaglagan; Nga nagasupak ug nagapataas sa iyang kaugalingon labaw sa tanang gitawag nga Dios, o gisimba; sa ingon nga siya molingkod ingong Dios sa templo sa Dios, nga nagapaila sa iyang kaugalingon nga siya mao ang Dios. 2 Tesalonica 2:3, 4.

Gihulagway sa iglesia sa Pergamos ang pagtalikod nga nag-una sa pagpadayag sa papa sa Roma ingong tawo sa sala. Sumala kang Pablo, ang dili pagsabot niining kamatuorana mao ang pagtuo sa usa ka bakak, ug tungod sa pagtuo sa maong bakak, ang tanan nga mobuhat niini makadawat ug kusganong paglimbong (2 Tesalonica 2:10–12). Ang kusganong paglimbong katumbas sa paghukom sa katawhan sa pakigsaad ug sa yuta diin gipatindog ang katawhan sa pakigsaad. Alang sa Laodiceanhong iglesia sa mga Adventista sa Ikapitong Adlaw, ang kusganong paglimbong gihulagway sa ilang pagsalikway sa pagsabot ni William Miller nga ang “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel mao ang paganismo sa kinatibuk-an, ug sa mas piho nga pagkasulti, nga kini nagrepresentar sa paganong Roma. Alang sa Estados Unidos, ang kusganong paglimbong dili gipasukad sa pagsalikway sa pagsabot ni William Miller niining teksto, nga pinaagi niini nasabtan ni Miller nga ang “adlaw-adlaw” mao ang paganismo. Hinunoa, ang ilang pagkalimbong gipasukad sa pagkalimot nga ang tawo sa sala nga gipadayag human sa pagtalikod sa paganong Roma mao ang gahom sa papado. Gihulagway daan ni Reagan kanang pagkalimbong sa dihang nakalimtan niya nga sukad pa sa pagkabata nahibalo na siya nga ang papa mao ang antikristo. Sa dihang misulod si Reagan sa sekretong alyansa uban sa misteryo sa pagkadaotan niadtong dekada 1980, iyang gihulagway daan ang pagkabuta nga, niining pagpadapat sa tagna, giisip nga balikon ni Donald Trump. Bisan kon tinuyo kana nga pagkabuta o resulta sa sayop nga impormasyon, ang paghubad sa tagna nga gipresentar dinhi nagpaabot nga balikon ni Trump ang pagkabuta ni Reagan ug, sumala kang Pablo, makadawat ug kusganong paglimbong.

Ang Pergamos nagrepresentar sa yugto sa pagkompromiso ug pagtalikod sa pagtuo nga nag-una sa pagluklok sa papado sa trono. Kini nga kasaysayan adunay propetikanhong pagkatakdo sa kataposang mga tuig sa Estados Unidos, usa ka yugto nga nagsugod sa pagkapresidente ni Ronald Reagan. Bisan kon ang Pergamos tan-awon gikan sa Edikto sa 313 hangtod sa balaod sa Domingo sa 538; o ang alpha nga fraktal sa Pergamos gikan sa Edikto hangtod sa unang balaod sa Domingo niadtong 321; o ang omega nga fraktal sa Pergamos gikan sa 533 hangtod sa balaod sa Domingo sa 538, ang tanang tulo ka linya nagrepresentar sa propetikanhong estruktura sa usa ka paglikos.

Atong hisgotan ang usa ka paglikos sa sunod nga artikulo.