The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.
Η τριπλή εφαρμογή του Ηλία αφορά το μήνυμα, τον αγγελιαφόρο και το κίνημα κατά τη χρονική περίοδο της εκτελεστικής κρίσεως του Θεού, η οποία αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνεχίζεται έως τη λήξη του καιρού της χάριτος. Η εκτελεστική κρίση κλιμακώνεται από μια περίοδο κατά την οποία η κρίση του Θεού είναι αναμεμιγμένη με έλεος έως τον καιρό κατά τον οποίο οι κρίσεις Του εκχέονται χωρίς έλεος στις επτά τελευταίες πληγές.
The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.
Η τριπλή εφαρμογή του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης αφορά το μήνυμα, τον αγγελιοφόρο και το κίνημα κατά την τελική περίοδο της διερευνητικής κρίσεως του Θεού, η οποία προσδιορίζει την περίοδο της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η περίοδος εκείνη λήγει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, οπότε αρχίζουν οι εκτελεστικές κρίσεις του Θεού.
John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής προετοίμασε την οδό για τον Χριστό, τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης, ώστε να βεβαιώσει τη διαθήκη σε εκπλήρωση του ένατου κεφαλαίου του Δανιήλ, εδάφιο είκοσι επτά. Με τούτο επίσης προετοίμασε την οδό για να έλθει αιφνιδίως ο Χριστός στον ναό Του και να καθαρίσει τους υιούς του Λευί, πράγμα το οποίο έπραξε στην αρχή και στο τέλος της τριάμισι ετών διακονίας Του. Ο καθαρισμός του κυριολεκτικού ναού ήταν το σύμβολο του έργου Του να καθαρίσει τον ναό της ψυχής εκείνων που παριστάνονται ως οι υιοί του Λευί.
His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.
Το κυριολεκτικό έργο Του του καθαρισμού του ναού ήταν εκπλήρωση προφητείας, και όταν επιτέλεσε το έργο αυτό στο κατά Ιωάννην, κεφάλαιο δύο, εδάφια δεκατρία έως είκοσι δύο, το Άγιο Πνεύμα οδήγησε τους μαθητές να θυμηθούν ένα χωρίο από την Παλαιά Διαθήκη, το οποίο αποτελούσε μέρος του έργου Του για τον εξαγνισμό και την κάθαρση των μαθητών σε εκπλήρωση του Μαλαχία τρία.
In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.
Στο χωρίο του Ιωάννη, ο Χριστός δήλωσε ότι, όταν ο ναός του σώματός Του θα καταστρεφόταν, θα τον ανήγειρε εντός τριών ημερών. Η συνομιλία με τους φιλονεικούντες Ιουδαίους προσέθεσε ότι η ανακαίνιση του κατά γράμμα ναού, η οποία είχε πραγματοποιηθεί από τον Ηρώδη και είχε ολοκληρωθεί εκείνο ακριβώς το έτος, είχε διαρκέσει σαράντα έξι έτη. Ο Ιησούς καθάριζε τους μαθητές Του μέσω ενός παραδείγματος ενός από τους κανόνες που συνδέονται με τον προφητικό λόγο, τον οποίον ο Ιησούς είχε εναποθέσει μέσα στον Λόγο Του διά του έργου των αγγέλων, του Αγίου Πνεύματος και των προφητών.
He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.
Παρείχε το προφητικό παράδειγμα ότι το κυριολεκτικό αντιπροσωπεύει το πνευματικό. Καθιέρωσε το προφητικό κλειδί του αριθμού «σαράντα έξι», ως συμβόλου του ναού. Το «σαράντα έξι» ήταν ο αριθμός των ημερών κατά τις οποίες ο Μωυσής βρισκόταν επάνω στο όρος λαμβάνοντας τις οδηγίες για τον ναό. Το «σαράντα έξι» είναι ο αριθμός των χρωμοσωμάτων που συγκροτούν τον ανθρώπινο ναό. Το «σαράντα έξι» είναι ο αριθμός των ετών (1798 έως 1844) που εκπληρώθηκαν για την αποκατάσταση του πνευματικού ναού, ο οποίος είχε καταπατηθεί από τον παγανισμό και κατόπιν από τον παπισμό.
The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.
Οι δύο καθαρισμοί του ναού περιλαμβάνουν τον συμβολισμό ότι οι τρεις ημέρες ισούνται με σαράντα έξι έτη. Περιλαμβάνουν την αρχή ότι το κυριολεκτικό αντιπροσωπεύει το πνευματικό. Αποτελούσαν τόσο εκπλήρωση όσο και προαναγγελία προφητείας. Οι δύο καθαρισμοί αντιπροσωπεύουν μια αλήθεια που παρεξηγείται από μία τάξη και αποκαλύπτεται σε μια άλλη τάξη.
The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.
Οι δύο καθαρισμοί προσδιορίζουν μια χρονική περίοδο κατά την οποία η εκκλησία του Θεού έχει διαφθαρεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να είναι «γενεά μοιχαλίς οχιάς», η οποία ζητεί σημείο, ενώ το σημείο εξηγείται άμεσα σε αυτήν, διότι το μόνο σημείο που θα δοθεί είναι το σημείο της καταστροφής του ναού, ο οποίος εγείρεται σε τρεις ημέρες.
O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.
Γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς δύνασθε ὑμεῖς, ὄντες πονηροί, νὰ λαλῆτε ἀγαθὰ; διότι ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα.... Τότε ἀπεκρίθησαν τινὲς τῶν γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων, λέγοντες, Διδάσκαλε, θέλομεν νὰ ἴδωμεν σημεῖον ἀπὸ σέ. Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν πρὸς αὐτούς, Γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλίς ζητεῖ σημεῖον· καὶ σημεῖον δὲν θέλει δοθῆ εἰς αὐτήν, εἰ μὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου· διότι καθὼς ὁ Ἰωνᾶς ἦτο τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ κήτους, οὕτω θέλει εἶσθαι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας εἰς τὴν καρδίαν τῆς γῆς. Ματθαῖος 12:34, 38–40.
All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.
Όλες αυτές οι προφητικές δυναμικές παριστάνονται και στις τρεις εκπληρώσεις της αιφνίδιας ελεύσεως του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης στον ναό Του, όπως έπραξε στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιωάννη.
And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.
Και επλησίαζε το πάσχα των Ιουδαίων, και ο Ιησούς ανέβη εις Ιεροσόλυμα. Και εύρεν εν τω ιερώ τους πωλούντας βόας και πρόβατα και περιστεράς, και τους αργυραμοιβούς καθημένους. Και αφού έκαμε φραγέλλιον εκ σχοινίων, εξέβαλεν εκ του ιερού πάντας, και τα πρόβατα και τους βόας· και έχυσε τα νομίσματα των αργυραμοιβών και ανέτρεψε τας τραπέζας· και είπε προς τους πωλούντας τας περιστεράς· Σηκώσατε ταύτα εντεύθεν· μη κάμνετε τον οίκον του Πατρός μου οίκον εμπορίου. Και ενεθυμήθησαν οι μαθηταί αυτού ότι ήτο γεγραμμένον· Ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγε. Απεκρίθησαν τότε οι Ιουδαίοι και είπον προς αυτόν· Τι σημείον δεικνύεις εις ημάς, επειδή πράττεις ταύτα; Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε προς αυτούς· Χαλάσατε τον ναόν τούτον, και εντός τριών ημερών θέλω εγείρει αυτόν. Είπον λοιπόν οι Ιουδαίοι· Τεσσαράκοντα και έξ έτη οικοδομείτο ο ναός ούτος, και συ θέλεις εγείρει αυτόν εντός τριών ημερών; Εκείνος όμως έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού. Ότε λοιπόν ανέστη εκ νεκρών, ενεθυμήθησαν οι μαθηταί αυτού ότι τούτο έλεγε προς αυτούς· και επίστευσαν εις την γραφήν και εις τον λόγον τον οποίον είπε ο Ιησούς. Ιωάννης 2:13–22.
The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.
Ο Άγγελος της Διαθήκης επρόκειτο να καθαρίσει και επίσης να εξαγνίσει τους υιούς του Λευΐ ως «άργυρον», ο οποίος αντιπροσωπεύει τον Λόγο του Θεού, και ως «χρυσίον», το οποίο αντιπροσωπεύει την πίστη. Ο Άγγελος της Διαθήκης θα καθάριζε τους μαθητές Του αυξάνοντας την «πίστη» τους στον προφητικό «λόγο» Του. Εκείνος ο προφητικός λόγος είχε σκοπό να καθαρίζει, αλλά και να εξαγνίζει. Ο προφητικός Του Λόγος αντιπροσωπεύει πάντοτε μία δοκιμασία, και διά του προφητικού Του Λόγου οι υιοί του Λευΐ εξαγνίζονται κατά την περίοδο κατά την οποία έρχεται αιφνιδίως στον ναό Του.
“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.
«Του οποίου το πτύον είναι εν τη χειρί Αυτού, και θέλει διακαθαρίσει τελείως το αλώνιον Αυτού και θέλει συνάξει τον σίτον Αυτού εις την αποθήκην.» Κατά Ματθαίον 3:12. Αυτή ήταν μία από τις περιόδους καθάρσεως. Με τα λόγια της αλήθειας, το άχυρο εχωρίζετο από τον σίτον. Επειδή ήσαν υπερβολικά ματαιόδοξοι και αυτάρεσκοι ώστε να δεχθούν έλεγχο, υπερβολικά φιλόκοσμοι ώστε να αποδεχθούν ζωή ταπεινώσεως, πολλοί απεστράφησαν από τον Ιησού. Πολλοί εξακολουθούν ακόμη να πράττουν το ίδιο. Ψυχές δοκιμάζονται σήμερα, όπως εδοκιμάσθησαν εκείνοι οι μαθητές εις τη συναγωγή της Καπερναούμ. Όταν η αλήθεια εφαρμόζεται εις την καρδία, βλέπουν ότι η ζωή τους δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού. Βλέπουν την ανάγκη μιας ολοκληρωτικής αλλαγής μέσα τους· αλλά δεν είναι πρόθυμοι να αναλάβουν το έργο της απαρνήσεως του εαυτού. Διά τούτο εξοργίζονται όταν αποκαλύπτονται οι αμαρτίες τους. Φεύγουν σκανδαλισμένοι, καθώς και οι μαθητές εγκατέλειψαν τον Ιησού, γογγύζοντες: «Σκληρός είναι ο λόγος ούτος· τις δύναται να ακούη αυτόν;» The Desire of Ages, 392.
Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.
Εκείνες οι «ψυχές που δοκιμάστηκαν» στη «συναγωγή της Καπερναούμ» αρνήθηκαν να κατανοήσουν ότι, όταν ο Χριστός τους είπε πως έπρεπε να φάνε τη σάρκα Του και να πιουν το αίμα Του, χρησιμοποιούσε το κυριολεκτικό σώμα Του για να μεταδώσει μια πνευματική αλήθεια. Αυτή ήταν η ίδια ακριβώς προφητική παράσταση που έκανε για τον ναό στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιωάννη. Όταν η αρχή ότι το κυριολεκτικό προηγείται και αντιπροσωπεύει το πνευματικό αναγνωρίστηκε ως «σκληρός ο λόγος ούτος», τον οποίο δεν ήταν πρόθυμοι να «ακούουν», στράφηκαν πίσω και δεν περπάτησαν πλέον μαζί Του. Αυτό έλαβε χώρα στο έκτο κεφάλαιο του Ιωάννη, εδάφιο εξήντα έξι (666), το οποίο αντιπροσωπεύει τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, ο οποίος προτυπώθηκε από την 22α Οκτωβρίου 1844, η οποία με τη σειρά της προτυπώθηκε από τον σταυρό του Γολγοθά.
From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.
Ἀπὸ τότε πολλοὶ ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ὑπέστρεψαν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ δὲν περιεπάτουν πλέον μετ’ αὐτοῦ. Ἰωάννης 6:66.
In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.
Στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιωάννη, το Άγιο Πνεύμα είχε οδηγήσει τη διάνοια των μαθητών στο να «ενθυμηθούν» την προφητεία που περιέγραφε τον ζήλο του Θεού, και η λέξη «ζηλωτής» είναι η ίδια λέξη με τη λέξη «ζηλότυπος» τόσο στα εβραϊκά όσο και στα ελληνικά.
For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.
Διότι ο ζῆλος του οἴκου σου με κατέφαγεν, και οι ονειδισμοί των ονειδιζόντων σε έπεσαν επ’ εμέ. Ψαλμοί 69:9.
God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.
Ο ζήλος του Θεού, ο οποίος είναι η ζηλοτυπία Του, αντιπροσωπεύει το στοιχείο του χαρακτήρα του Θεού ως Θεού ζηλότυπου, του οποίου η ζηλοτυπία εκδηλώνεται έως την τρίτη και την τετάρτη γενεά επάνω σε εκείνους που Τον μισούν. Στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιωάννη, το Άγιο Πνεύμα έθετε ότι ο καθαρισμός που επιτελείται από τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης λαμβάνει χώρα στην τέταρτη και τελική γενεά, αν και πάντοτε υπάρχουν κάποιοι της τρίτης γενεάς που ακόμη στέκουν όταν γεμίζει το ποτήριο της τελικής γενεάς. Εκείνη η γενεά είναι μία μοιχαλίδα γενεά οχιών.
Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.
Ο Μωυσής αντιπροσώπευε την τέταρτη γενεά, και τότε ήταν που ο Μωυσής, επί σαράντα έξι ημέρες, έλαβε οδηγίες για την ανέγερση του ναού. Κατά τις ημέρες εκείνες έλαβε τον νόμο, ο οποίος, στη δεύτερη εντολή, δηλώνει ότι ο ζήλος του Θεού εκδηλώνεται στην τρίτη και την τετάρτη γενεά.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.
Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Ἄβραμ· Γνώριζε μετὰ βεβαιότητος ὅτι τὸ σπέρμα σου θέλει παροικήσει εἰς γῆν οὐχὶ ἰδίαν αὐτῶν, καὶ θέλουσι δουλεύσει εἰς αὐτούς· καὶ ἐκεῖνοι θέλουσι καταθλίψει αὐτοὺς τετρακόσια ἔτη· ἀλλὰ καὶ τὸ ἔθνος, εἰς τὸ ὁποῖον θέλουσι δουλεύσει, ἐγὼ θέλω κρίνει· καὶ μετὰ ταῦτα θέλουσιν ἐξέλθει μετὰ πολλῶν ὑπαρχόντων. Σὺ δὲ θέλεις ἀπελθεῖ πρὸς τοὺς πατέρας σου ἐν εἰρήνῃ· θέλεις ταφῆ εἰς γῆρας καλόν. Ἀλλ᾽ ἐν τῇ τετάρτῃ γενεᾷ θέλουσιν ἐπανέλθει ἐδῶ· διότι ἡ ἀνομία τῶν Ἀμορραίων δὲν ἀνεπληρώθη ἔτι. Γένεσις 15:13–16.
In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.
Κατά την τελευταία γενεά του αρχαίου Ισραήλ, ανεγέρθηκε ο ναός της Χριστιανικής εκκλησίας, τον οποίον ο Πέτρος ονόμασε «πνευματικόν οίκον». Κατά τη διάρκεια εκείνης της ιστορίας, ο Θεός εφανέρωσε δύο φορές τη ζηλοτυπία Του, όταν, με τον ζήλον Του, εκαθάρισε τον ναόν. Το 1844 ο Θεός είχε ανεγείρει τον πνευματικόν ναόν των Μιλλεριτών, και για μία ακόμη φορά είχε προσπεράσει τον προηγουμένως εκλεκτόν λαόν. Κατά την ιστορία εκείνη, ο Άγγελος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως στις 22 Οκτωβρίου 1844.
His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.
Ἡ ἐμφάνισίς του εἶχε προετοιμασθῆ διὰ τῆς διακονίας τοῦ William Miller. Καθὼς οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ Millerites προσήγγιζαν τὴν 22αν Ὀκτωβρίου 1844, δύο τάξεις ἐδοκιμάσθησαν. Ἡ δοκιμασία τῶν Προτεσταντῶν ἔφθασε κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ τέλους, μὲ τὴν ἄφιξιν τοῦ πρώτου ἀγγέλου τὸ 1798. Ἀφ’ οὗ τὸ μήνυμα, τὸ προωρισμένον νὰ «καθαρίσῃ καὶ νὰ ἐκκαθαρίσῃ» τοὺς υἱοὺς τοῦ Λευΐ, ἐλαβε τυπικὴ μορφὴ τὸ 1831, ἡ δοκιμασία τῶν Προτεσταντῶν ἤρχισε, ὅταν τὸ μήνυμα τοῦ πρώτου ἀγγέλου ἐνισχύθη τὴν 11ην Αὐγούστου 1840. Τὴν 19ην Ἀπριλίου 1844, οἱ Προτεστάντες ἀπέτυχον εἰς τὴν δοκιμασίαν καὶ ἔγειναν αἱ θυγατέρες τῆς Βαβυλῶνος.
The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.
Κατόπιν έφθασε ο δεύτερος άγγελος, και τότε η πίστη των Μιλλεριτών δοκιμάσθηκε, και επιτελέσθηκε ένας εξαγνισμός και μια εκκαθάριση. Όταν το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου ενδυναμώθηκε στη συνάθροιση του στρατοπέδου του Έξετερ από τη δωδεκάτη έως τη δεκάτη εβδόμη Αυγούστου, επιτελέσθηκε η δοκιμασία του αποχωρισμού των φρονίμων και των μωρών Μιλλεριτών.
The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.
Η διάκριση μεταξύ των φρονίμων και των μωρών ήταν το έλαιον, το οποίο ήταν το προφητικό μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο ναός είχε ανεγερθεί (εντός σαράντα έξι ετών). Κατ’ εκείνο το σημείο ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως εις τον ναόν Αυτού.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
«Η έλευση του Χριστού ως του αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, η οποία τίθεται ενώπιόν μας στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιό των Ημερών, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προελέχθη από τον Μαλαχία, αποτελούν περιγραφές του ίδιου γεγονότος· και αυτό παριστάνεται επίσης από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, την οποία περιέγραψε ο Χριστός στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο Κατά Ματθαίον 25». Η Μεγάλη Διαμάχη, 426.
It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.
Τότε ήταν που ο Άγγελος της Διαθήκης άρχισε το έργο Του καθαρίζοντας και εξαγνίζοντας τους Μιλλεριτικούς μαθητές, οι οποίοι προσδιορίζονται στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία ως οι υιοί του Λευί.
“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.
«Πολλοί από εκείνους που εξήλθαν προς συνάντηση του Νυμφίου υπό τα αγγέλματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, απέρριψαν το τρίτο, το τελευταίο δοκιμαστικό άγγελμα που επρόκειτο να δοθεί στον κόσμο, και παρόμοια στάση θα ληφθεί όταν απευθυνθεί η τελευταία κλήση.»
“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.
«Κάθε λεπτομέρεια αυτής της παραβολής πρέπει να μελετάται προσεκτικά. Αντιπροσωπευόμαστε είτε από τις φρόνιμες είτε από τις μωρές παρθένες.» Review and Herald, 31 Οκτωβρίου 1899.
When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?
Όταν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου ενδυναμώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, πλήθη προσχώρησαν στο Μιλλεριτικό κίνημα. Έπειτα, στις 19 Απριλίου 1844, μια μεγάλη τάξη εγκατέλειψε το κίνημα. Στις 22 Οκτωβρίου 1844, η παραδοσιακή άποψη είναι ότι υπήρχαν περίπου πενήντα ψυχές που εισήλθαν διά της πίστεως στα Άγια των Αγίων. Αν υποθέσουμε ότι ο αριθμός είναι περίπου πενήντα ψυχές που αρχικά ακολούθησαν το φως του τρίτου αγγέλου, τι σημαίνει όταν πληροφορούμαστε ότι «πολλοί» από εκείνους που είχαν αποδεχθεί τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου «αρνήθηκαν το τρίτο, το τελευταίο δοκιμαστικό μήνυμα»;
The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.
Ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του και άνοιξε το φως του αγιαστηρίου στον ουρανό και το μήνυμα του τρίτου αγγέλου στους πενήντα που ακολούθησαν και εισήλθαν στην εμπειρία του τρίτου αγγέλου, αλλά αρχικά διασκορπίστηκαν. Η απογοήτευσή τους τότε ήταν μεγαλύτερη από την πρώτη απογοήτευση, αν και πληροφορούμαστε από την Αδελφή White ότι η απογοήτευσή τους δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο εκείνη των μαθητών μετά τον σταυρό.
In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.
Και στις δύο παράλληλες ιστορίες, ο Χριστός άνοιξε τον προφητικό Του λόγο στους απογοητευμένους, και έως το 1850, η αδελφή Ουάιτ δηλώνει ότι της εδείχθη πως τότε ο Κύριος εξέτεινε εκ νέου την χείρα Του για να συνάξει τον λαό Του.
“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Στις 23 Σεπτεμβρίου [1850] ο Κύριος μού έδειξε ότι είχε εκτείνει το χέρι του για δεύτερη φορά, ώστε να ανακτήσει το υπόλοιπο του λαού του, και ότι οι προσπάθειες πρέπει να διπλασιαστούν σε αυτόν τον καιρό της συνάξεως. Στον καιρό του διασκορπισμού ο Ισραήλ επλήγη και κατασπαράχθηκε· αλλά τώρα, στον καιρό της συνάξεως, ο Θεός θα ιατρεύσει και θα επιδέσει τον λαό του. Κατά τον διασκορπισμό, οι προσπάθειες που καταβάλλονταν για τη διάδοση της αλήθειας είχαν ελάχιστο αποτέλεσμα, επέφεραν ελάχιστα ή και τίποτε· αλλά στον καιρό της συνάξεως, όταν ο Θεός έχει θέσει το χέρι του για να συνάξει τον λαό του, οι προσπάθειες για τη διάδοση της αλήθειας θα έχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Όλοι πρέπει να είναι ενωμένοι και ζηλωτές στο έργο. Είδα ότι ήταν ντροπή για οποιονδήποτε να αναφέρεται στον διασκορπισμό ως παράδειγμα για να μας κατευθύνει τώρα, στον καιρό της συνάξεως· διότι, αν ο Θεός δεν κάνει περισσότερα για εμάς τώρα απ’ ό,τι έκανε τότε, ο Ισραήλ δεν θα συναχθεί ποτέ. Είναι εξίσου αναγκαίο η αλήθεια να δημοσιεύεται σε ένα έντυπο, όσο και να κηρύττεται». Review and Herald, 1 Νοεμβρίου 1850.
At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.
Στον σταυρό οι μαθητές είχαν διασκορπισθεί, και σε εκείνη την ιστορία, τρεις ημέρες αργότερα, Εκείνος άρχισε να συνάγει τους διασκορπισμένους μαθητές Του. Περίπου τρία έτη μετά το τέλος του 1844, ο Χριστός άρχισε να συνάγει το διασκορπισμένο ποίμνιό Του. Σε εκείνη την ιστορία οδήγησε τον λαό Του να αρχίσει το εκδοτικό έργο και να δημοσιεύσει τη δεύτερη από τις δύο πινακίδες του Αββακούμ, η οποία κατασκευάσθηκε στο τέλος του 1850, και κατόπιν άρχισε να προσφέρεται προς πώληση στο Review and Herald, τον Ιανουάριο του 1851.
The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.
Το διάγραμμα του 1843 υπήρξε η φυσική αναπαράσταση του αγγέλματος που καθάρισε τον ναό, ο οποίος είχε ανεγερθεί μέσα στην ιστορία των αγγελμάτων του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου. Με την άφιξη του τρίτου αγγέλου, ο Θεός σχεδίασε να ολοκληρώσει το έργο Του και να πάρει τον λαό Του στην πατρίδα, αλλά εκείνοι επαναστάτησαν, όπως και ο αρχαίος Ισραήλ, και τότε τόσο ο αρχαίος όσο και ο σύγχρονος Ισραήλ έλαβαν την εντολή να περιπλανηθούν στην έρημο. Αν εκείνοι οι Αντβεντιστές που αρχικά είχαν αποδεχθεί το φως του τρίτου αγγέλου είχαν προχωρήσει διά της πίστεως, φέροντας τη φυσική αναπαράσταση του αγγέλματός τους, που ήταν το διάγραμμα του 1850, θα μπορούσαν να είχαν επισπεύσει τη δευτέρα παρουσία του Ιησού και να είχαν επιστρέψει στην πατρίδα. Αλλά ήταν προορισμένοι να επαναλάβουν την ιστορία του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ, και των δέκα άπιστων κατασκόπων.
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
«Εάν οι Αντβεντιστές, μετά τη μεγάλη απογοήτευση του 1844, είχαν κρατήσει σταθερά την πίστη τους και είχαν ακολουθήσει ενωμένοι την αποκαλυπτόμενη πρόνοια του Θεού, δεχόμενοι το μήνυμα του τρίτου αγγέλου και κηρύττοντάς το στον κόσμο με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, θα είχαν δει τη σωτηρία του Θεού· ο Κύριος θα είχε ενεργήσει δυναμικά μαζί με τις προσπάθειές τους, το έργο θα είχε ολοκληρωθεί, και ο Χριστός θα είχε ήδη έλθει για να παραλάβει τον λαό Του στην ανταμοιβή του. Αλλά κατά την περίοδο της αμφιβολίας και της αβεβαιότητας που ακολούθησε την απογοήτευση, πολλοί από τους πιστούς της Αντβεντικής πίστεως εγκατέλειψαν την πίστη τους.... Έτσι το έργο εμποδίστηκε, και ο κόσμος αφέθηκε στο σκοτάδι. Εάν όλο το σώμα των Αντβεντιστών είχε ενωθεί επάνω στις εντολές του Θεού και στην πίστη του Ιησού, πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία μας!» Evangelism, 695.
John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Γουίλλιαμ Μίλλερ προετοίμασαν την οδό για να έλθει αιφνιδίως ο Χριστός και να καθαρίσει έναν λαό που θα μετέφερε το μήνυμα της σωτηρίας, υπό τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι μαθητές του Χριστού εκπλήρωσαν την αποστολή τους, αλλά η απαρχή του Αντβεντισμού δεν το έπραξε. Έως το 1856 είχαν περιπέσει στην κατάσταση της Λαοδίκειας, απέρριψαν το προχωρημένο φως των «επτά καιρών» και, το 1863, άρχισαν τη διαδικασία μιας κλιμακούμενης ανταρσίας που εκτείνεται έως και τον προσεχή νόμο της Κυριακής. Η ανταρσία του 1863 προτυπώθηκε από την ανταρσία των δέκα κατασκόπων. Στο τέλος των σαράντα ετών της περιπλάνησης στην έρημο, ο αρχαίος Ισραήλ οδηγήθηκε εκ νέου στην ίδια δοκιμασία, παρέχοντας έτσι παράδειγμα του σύγχρονου Ισραήλ, ο οποίος επαναφέρεται στην αρχική δοκιμασία.
The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.
Η ανταρσία των δέκα κατασκόπων στην Κάδης επαναλήφθηκε στην Κάδης σαράντα χρόνια αργότερα. Η ανταρσία των δέκα κατασκόπων, η οποία επέφερε τα σαράντα χρόνια της περιπλάνησης στην έρημο, αντιπροσωπεύει την ανταρσία του 1863, όταν ο σύγχρονος Ισραήλ επέφερε τη δική του περιπλάνηση στην έρημο της Λαοδικείας. Στο τέλος των σαράντα ετών, ο αρχαίος Ισραήλ οδηγήθηκε εκ νέου στην Κάδης, προσδιορίζοντας έτσι ότι η δοκιμασία η οποία εξάγνισε τον Μιλλεριτικό Αντβεντισμό κατά την ανταρσία του 1863 πρόκειται να επαναληφθεί, όταν ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης έλθει πάλι αιφνιδίως στον ναό Του.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.
«Στην κατάκτηση της Γαλαάδ και της Βασάν υπήρχαν πολλοί που ανακαλούσαν στη μνήμη τους τα γεγονότα τα οποία, σχεδόν σαράντα χρόνια νωρίτερα, στην Κάδης, είχαν καταδικάσει τον Ισραήλ στη μακρά περιπλάνηση της ερήμου. Έβλεπαν ότι η αναφορά των κατασκόπων σχετικά με τη Γη της Επαγγελίας ήταν, από πολλές απόψεις, ορθή. Οι πόλεις ήταν οχυρωμένες και πολύ μεγάλες, και κατοικούνταν από γίγαντες, σε σύγκριση με τους οποίους οι Εβραίοι ήσαν απλοί πυγμαίοι. Αλλά τώρα μπορούσαν να διακρίνουν ότι το μοιραίο σφάλμα των πατέρων τους είχε υπάρξει η δυσπιστία προς τη δύναμη του Θεού. Αυτό και μόνο τους είχε εμποδίσει να εισέλθουν αμέσως στην αγαθή γη.»
“When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.
«Όταν, κατά την αρχική τους προετοιμασία, επρόκειτο να εισέλθουν στη Χαναάν, το εγχείρημα συνοδευόταν από πολύ λιγότερη δυσχέρεια απ’ ό,τι τώρα. Ο Θεός είχε υποσχεθεί στον λαό Του ότι, εάν υπάκουαν στη φωνή Του, θα προπορευόταν αυτών και θα πολεμούσε γι’ αυτούς· και θα έστελνε επίσης σφήκες για να εκδιώξουν τους κατοίκους της γης. Οι φόβοι των εθνών δεν είχαν γενικά διεγερθεί, και μικρή προετοιμασία είχε γίνει για να αντιταχθούν στην πρόοδό τους. Αλλά όταν ο Κύριος διέταξε τώρα τον Ισραήλ να προχωρήσει, έπρεπε να κινηθούν εναντίον άγρυπνων και ισχυρών εχθρών και να αναμετρηθούν με μεγάλους και καλά εκπαιδευμένους στρατούς, οι οποίοι είχαν προετοιμαστεί να αντισταθούν στην προσέγγισή τους.»
“In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.
«Στην αναμέτρησή τους με τον Ωγ και τον Σηών, ο λαός οδηγήθηκε στην ίδια δοκιμασία κάτω από την οποία οι πατέρες τους είχαν τόσο χαρακτηριστικά αποτύχει. Αλλά η δοκιμασία ήταν τώρα πολύ πιο σφοδρή από ό,τι όταν ο Θεός είχε προστάξει τον Ισραήλ να προχωρήσει. Οι δυσκολίες στον δρόμο τους είχαν αυξηθεί πολύ από τότε που αρνήθηκαν να προχωρήσουν όταν τους δόθηκε η εντολή να το πράξουν στο όνομα του Κυρίου. Έτσι ακριβώς ο Θεός εξακολουθεί να δοκιμάζει τον λαό Του. Και αν αποτύχουν να υπομείνουν τη δοκιμασία, τους φέρνει και πάλι στο ίδιο σημείο, και τη δεύτερη φορά η δοκιμασία θα είναι πιο άμεση και πιο σφοδρή από την προηγούμενη. Αυτό συνεχίζεται έως ότου αντέξουν τη δοκιμασία· ή, αν εξακολουθούν να είναι στασιαστικοί, ο Θεός αποσύρει το φως Του από αυτούς και τους αφήνει στο σκοτάδι». Πατριάρχες και Προφήτες, 436, 437.