Στην προφητική ιστορία του πρώτου Αλλοίμονον, ο ηγέτης που ακολούθησε τον Μωάμεθ ήταν ο Αμπού Μπακρ Αμπντουλλάχ ιμπν Άμπι Κουχάφα, πεθερός του Μωάμεθ. Θα αναφερόμαστε σε αυτόν ως Αμπουμπακάρ. Τόσο αυτός όσο και ο Μωάμεθ μνημονεύονται στα πρώτα τέσσερα εδάφια. Ο Αμπουμπακάρ ήταν ο πρώτος ισλαμικός ηγεμόνας μετά τον Μωάμεθ, και η ιστορία καταγράφει μια εντολή που έδωσε στους στρατιώτες του, η οποία παριστάνεται στο τέταρτο εδάφιο του ενάτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Η εντολή αυτή αντιπροσωπεύει τη διαδικασία της σφράγισης που άρχισε κατά την άφιξη του τρίτου Αλλοίμονον, το οποίο ήταν επίσης η Έβδομη Σάλπιγγα, το οποίο ήταν επίσης η άφιξη του τρίτου αγγέλου.
Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ εἶδον ἕνα ἀστέρα πεσόντα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου. Καὶ ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου· καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος, ὡς καπνὸς μεγάλης καμίνου· καὶ ἐσκοτίσθησαν ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀήρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος. Καὶ ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐξῆλθον ἀκρίδες ἐπὶ τὴν γῆν· καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰς ἐξουσία, καθὼς ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ σκορπίοι τῆς γῆς. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰς ἐντολή νὰ μὴ βλάψωσι τὸν χόρτον τῆς γῆς, οὐδὲ πᾶν χλωρὸν, οὐδὲ πᾶν δένδρον, ἀλλὰ μόνον τοὺς ἀνθρώπους οἵτινες δὲν ἔχουσι τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. Ἀποκάλυψις 9:1–4.
Ο «ἀστήρ» που ἔπεσε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἦταν ὁ Μωάμεθ, ὁ ὁποῖος ἄρχισε τὴ διακονία του τὸ ἔτος 606. Στὸν Μωάμεθ δόθηκε ἕνα «κλεὶς» γιὰ νὰ «ἀνοίξει» τὴν «ἄβυσσο», ἐπιτρέποντας σὲ «καπνὸ» νὰ σκοτίσει τὸν «ἥλιο καὶ τὸν ἀέρα», καὶ ἔφερε ἐμπρὸς «ἀκρίδες» στὶς ὁποῖες δόθηκε «ἐξουσία», ὡς ἡ ἐξουσία τῶν «σκορπίων». Τὸ κλεὶς ἦταν μιὰ στρατιωτικὴ μάχη ποὺ προκάλεσε ἀδυναμία στὴ στρατιωτικὴ ἰσχὺ τῶν Ῥωμαίων, ἐπιτρέποντας ἔτσι τὴν ἄνοδο τοῦ πολέμου τοῦ Ἰσλάμ. Ἡ ἄβυσσος εἶναι σύμβολο τῆς Ἀραβίας, γενέτειρας τοῦ Ἰσλάμ, καὶ ὁ καπνὸς ἀντιπροσώπευε τὴν ψευδῆ θρησκεία τοῦ Ἰσλάμ, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ ἐξαπλωθεῖ σὲ ὅλη τὴ γῆ καὶ νὰ καταλάβει τὴν ἴδια γεωγραφικὴ ἔκταση ποὺ θὰ κατακλυζόταν ἀπὸ τὰ σμήνη τῶν ἀκρίδων ποὺ σαρώνουν τὴ βόρεια Ἀφρική, τὴ νότια Εὐρώπη καὶ τὴν Ἀραβία. Οἱ ἀκρίδες εἶναι σύμβολο τοῦ Ἰσλάμ, καὶ ἡ ἐξουσία, προφητικῶς, ἀντιπροσωπεύει στρατιωτικὴ δύναμη. Ἡ ἐξουσία τους ἔμελλε νὰ εἶναι ὡς τῶν σκορπίων, οἵτινες πλήττουν αἰφνιδίως. Ὁ Uriah Smith δηλώνει:
«Ἀστὴρ ἔπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν· καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἡ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου.»
«Ενώ ο Πέρσης μονάρχης ενατένιζε με θαυμασμό τα επιτεύγματα της τέχνης και της ισχύος του, έλαβε επιστολή από έναν άσημο πολίτη της Μέκκας, ο οποίος τον καλούσε να αναγνωρίσει τον Μωάμεθ ως απόστολο του Θεού. Εκείνος απέρριψε την πρόσκληση και κατέσχισε την επιστολή. “Έτσι ακριβώς,” αναφώνησε ο Άραβας προφήτης, “ο Θεός θα κατασχίσει το βασίλειο και θα απορρίψει την ικεσία του Χοσρόη.” Τοποθετημένος στο όριο αυτών των δύο αυτοκρατοριών της Ανατολής, ο Μωάμεθ παρακολουθούσε με μυστική χαρά την πρόοδο της αμοιβαίας καταστροφής· και εν μέσω των περσικών θριάμβων τόλμησε να προείπει ότι, προτού παρέλθουν πολλά έτη, η νίκη θα επέστρεφε και πάλι στα λάβαρα των Ρωμαίων. “Κατά τον χρόνο κατά τον οποίο λέγεται ότι διατυπώθηκε αυτή η πρόρρηση, καμία προφητεία δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την εκπλήρωσή της, αφού τα πρώτα δώδεκα έτη του Ηρακλείου προανήγγελλαν την επικείμενη διάλυση της αυτοκρατορίας.”…»
«Ο Χοσρόης υπέταξε τη ρωμαϊκή κτήση [στην] Ασία και την Αφρική. Και “η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία”, κατά την περίοδο εκείνη, “είχε περιορισθεί στα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, με το υπόλειμμα της Ελλάδος, της Ιταλίας και της Αφρικής, και μερικές παραθαλάσσιες πόλεις, από την Τύρο έως την Τραπεζούντα, της ασιατικής ακτής. Η πείρα έξι ετών έπεισε τελικώς τον Πέρση μονάρχη να παραιτηθεί από την κατάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως και να καθορίσει τον ετήσιο φόρο υποτελείας ως λύτρο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας,—χίλια τάλαντα χρυσού, χίλια τάλαντα αργύρου, χίλιες μεταξωτές στολές, χίλια άλογα και χίλιες παρθένους. Ο Ηράκλειος προσυπέγραψε αυτούς τους ατιμωτικούς όρους. Αλλά ο χρόνος και ο χώρος που εξασφάλισε, για να συγκεντρώσει εκείνους τους θησαυρούς από τη φτώχεια της Ανατολής, χρησιμοποιήθηκαν επιμελώς για την προπαρασκευή μιας τολμηρής και απελπισμένης επιθέσεως.”»
«Ο βασιλεύς της Περσίας καταφρονούσε τον άσημο Σαρακηνό και χλεύαζε το μήνυμα του δήθεν προφήτη της Μέκκας. Ούτε ακόμη και η ανατροπή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας θα είχε ανοίξει θύρα στον Μωαμεθανισμό ή στην πρόοδο των ένοπλων Σαρακηνών διαδοτών μιας απάτης, έστω και αν ο μονάρχης των Περσών και ο χαγάνος των Αβάρων (ο διάδοχος του Αττίλα) είχαν μοιράσει μεταξύ τους τα λείψανα των βασιλείων των Καισάρων. Και ο ίδιος ο Χοσρόης εξέπεσε. Οι Περσική και Ρωμαϊκή μοναρχίες εξήντλησαν η μία τη δύναμη της άλλης. Και προτού τεθεί ξίφος στα χέρια του ψευδοπροφήτη, αυτό εκτυπήθη από τα χέρια εκείνων που θα είχαν αναχαιτίσει την πορεία του και συντρίψει την ισχύ του.»
«Από τις ημέρες του Σκιπίωνα και του Αννίβα, κανένα τολμηρότερο εγχείρημα δεν είχε επιχειρηθεί από εκείνο που επέτυχε ο Ηράκλειος για τη λύτρωση της αυτοκρατορίας. Διέσχισε την επικίνδυνη οδό του διά μέσου του Εύξεινου Πόντου και των ορέων της Αρμενίας, εισχώρησε στην καρδιά της Περσίας και ανέκλησε τα στρατεύματα του μεγάλου βασιλέως για την υπεράσπιση της αιμορραγούσας πατρίδας τους.»
«Στη μάχη της Νινευή, η οποία διεξήχθη με σφοδρότητα από την αυγή έως την ενδεκάτη ώρα, είκοσι οκτώ λάβαρα, εκτός από εκείνα που ενδέχεται να είχαν συντριβεί ή κατασχισθεί, αφαιρέθηκαν από τους Πέρσες· το μεγαλύτερο μέρος του στρατού τους κατακερματίσθηκε, και οι νικητές, αποκρύπτοντας τις δικές τους απώλειες, πέρασαν τη νύκτα επί του πεδίου. Οι πόλεις και τα ανάκτορα της Ασσυρίας ανοίχθηκαν για πρώτη φορά στους Ρωμαίους.»
«Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας δεν ενισχύθηκε από τις κατακτήσεις που επέτυχε· και συγχρόνως, και διά των αυτών μέσων, προετοιμάστηκε οδός για τα πλήθη των Σαρακηνών από την Αραβία, ως ακρίδες από την αυτήν περιοχή, οι οποίοι, διαδίδοντας κατά την πορεία τους το σκοτεινό και απατηλό μωαμεθανικό δόγμα, ταχέως εξαπλώθηκαν σε αμφότερες, την Περσική και τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.»
«Πληρεστέρα απεικόνιση του γεγονότος αυτού δεν θα ηδύνατο να επιθυμηθεί από εκείνην που παρέχουν τα καταληκτικά λόγια του κεφαλαίου του Gibbon, από το οποίο ελήφθησαν τα προηγούμενα αποσπάσματα. “Μολονότι είχε συγκροτηθεί νικηφόρος στρατός υπό το λάβαρον του Ηρακλείου, η αφύσικη αυτή προσπάθεια φαίνεται ότι μάλλον εξήντλησε παρά εξάσκησε τη δύναμή τους. Ενώ ο αυτοκράτωρ εθριάμβευε στην Κωνσταντινούπολη ή στην Ιερουσαλήμ, μία αφανής πόλη στα σύνορα της Συρίας λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς, και αυτοί κατέκοψαν μερικά στρατεύματα που προήλασαν προς ενίσχυσή της,—ένα σύνηθες και ασήμαντο συμβάν, αν δεν είχε αποτελέσει το προοίμιο μιας μεγάλης επαναστάσεως. Οι ληστές αυτοί ήσαν οι απόστολοι του Μωάμεθ· η μανιώδης ανδρεία τους είχε εξέλθει από την έρημο· και κατά τα τελευταία οκτώ έτη της βασιλείας του, ο Ηράκλειος έχασε από τους Άραβες τις ίδιες επαρχίες που είχε αποσπάσει από τους Πέρσες.”»
«“Το πνεύμα της απάτης και του ενθουσιασμού, του οποίου η κατοικία δεν είναι στους ουρανούς”, αφέθηκε ελεύθερο επάνω στη γη. Η άβυσσος δεν χρειαζόταν παρά μόνον ένα κλειδί για να ανοιχθεί, και το κλειδί εκείνο ήταν η πτώση του Χοσρόη. Είχε κατασχίσει περιφρονητικώς την επιστολή ενός άσημου πολίτη της Μέκκας. Αλλ’ όταν από τη “λάμψη της δόξας” του κατέπεσε στον “πύργο του σκότους”, τον οποίο ουδείς οφθαλμός μπορούσε να διαπεράσει, το όνομα του Χοσρόη επρόκειτο αιφνιδίως να παραδοθεί στη λήθη ενώπιον εκείνου του Μωάμεθ· και η ημισέληνος εφαίνετο απλώς να αναμένει την ανατολή της έως την πτώση του αστέρος. Ο Χοσρόης, μετά την πλήρη του συντριβή και την απώλεια της αυτοκρατορίας του, εφονεύθη κατά το έτος 628· και το έτος 629 χαρακτηρίζεται από “την κατάκτηση της Αραβίας” και “τον πρώτο πόλεμο των Μωαμεθανών κατά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας”. “Και ο πέμπτος άγγελος εσάλπισε, και είδον αστέρα πεσόντα εκ του ουρανού εις την γην· και εις αυτόν εδόθη το κλειδί του φρέατος της αβύσσου. Και ήνοιξε το φρέαρ της αβύσσου.” Έπεσε εις την γην. Όταν η ισχύς της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είχε εξαντληθεί, και ο μέγας βασιλεύς της Ανατολής κειτόταν νεκρός στον πύργο του σκότους, η διαρπαγή μιας άσημης πόλεως στα σύνορα της Συρίας ήταν “το προοίμιο μιας ισχυράς επαναστάσεως”. “Οι ληστές ήσαν οι απόστολοι του Μωάμεθ, και η παραληρηματική τους ανδρεία ανεδύθη από την έρημο.”»
«Ἡ Ἄβυσσος.—Ἡ σημασία τοῦ ὅρου τούτου δύναται νὰ γίνῃ κατανοητὴ ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς, ὅπου ὁρίζεται ὡς “βαθεῖα, ἀπύθμενη, ἀχανής,” καὶ δύναται νὰ ἀναφέρεται εἰς κάθε ἔρημον, ἐρημωμένον καὶ ἀκαλλιέργητον τόπον. Ἐφαρμόζεται εἰς τὴν γῆν ἐν τῇ ἀρχικῇ αὐτῆς καταστάσει χάους. Γεν. 1:2. Ἐν τῇ προκειμένῃ περιπτώσει δύναται προσφυῶς νὰ ἀναφέρεται εἰς τὰ ἄγνωστα ἐρημικά μέρη τῆς Ἀραβικῆς ἐρήμου, ἐκ τῶν συνόρων τῆς ὁποίας ἐξῆλθαν αἱ ὁρδαὶ τῶν Σαρακηνῶν ὡς σμῆνη ἀκρίδων. Καὶ ἡ πτῶσις τοῦ Χοσρόου, τοῦ Πέρσου βασιλέως, δύναται ὀρθῶς νὰ παρασταθῇ ὡς τὸ ἄνοιγμα τῆς ἀβύσσου, καθόσον προητοίμασε τὴν ὁδὸν ὥστε οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Μωάμεθ νὰ ἐξέλθουν ἐκ τῆς ἀφανοῦς χώρας αὐτῶν καὶ νὰ διαδώσουν τὰς πλανεράς των δοξασίας διὰ πυρὸς καὶ μαχαίρας, ἕως ὅτου εἶχον ἐξαπλώσει τὸ σκότος αὐτῶν ἐπὶ πάσης τῆς Ἀνατολικῆς αὐτοκρατορίας.» Οὐρίας Σμιθ, Daniel and Revelation, 495–498.
Το πρώτο οὐαί, το οποίο είναι η πέμπτη σάλπιγγα, προσδιορίζει την αρχή του πολέμου τοῦ Ἰσλάμ ἐναντίον τῆς Ρώμης, και προσδιορίζει μία μάχη μεταξύ τῆς Ρώμης και τῆς Περσίας, στην οποία η Ρώμη επικράτησε, αλλά, πράττοντας τοῦτο, εξάντλησε τη στρατιωτική της ισχύ σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην μπορέσει να αποτρέψει την άνοδο της ἰσλαμικῆς δυνάμεως. Τα προφητικά χαρακτηριστικά τοῦ πρώτου οὐαί και τοῦ δευτέρου οὐαί προσδιορίζουν τα προφητικά χαρακτηριστικά τοῦ τρίτου οὐαί, και είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τα πρώτα δύο οὐαί ως σύμβολα της ιστορίας τοῦ τρίτου οὐαί· διότι αυτή η ιστορία αντιπροσωπεύει την περίοδο της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία άρχισε την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Μετά την προφητική ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τον Μωάμεθ στα τρία πρώτα εδάφια, το εδάφιο τέσσερα εισάγει τον Αμπού Μπακρ, τον πρώτο ηγέτη μετά τον Μωάμεθ.
Και εδόθη εις αυτά εντολή να μη βλάψωσι τον χόρτον της γης, ούτε παν χλωρόν, ούτε παν δένδρον, αλλά μόνον τους ανθρώπους εκείνους οίτινες δεν έχουσι τη σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων αυτών. Αποκάλυψις 9:4.
Η εντολή του Αμπού Μπακρ καθοδηγούσε τους ισλαμιστές πολεμιστές να διακρίνουν μεταξύ δύο τύπων προσκυνητών που υπήρχαν στις ρωμαϊκές επικράτειες εκείνον τον καιρό. Η μία τάξη ήταν οι Καθολικοί, οι οποίοι είχαν ορισμένα θρησκευτικά τάγματα που ξύριζαν το πίσω μέρος της κεφαλής τους (την κουρά), και τηρούσαν τη λατρεία της Κυριακής. Η άλλη τάξη ήταν οι τηρητές του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας, και το Σάββατο είναι η σφραγίδα του Θεού.
«Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, τον διαδέχθηκε στη διοίκηση ο Αβουβέκρ, το έτος μ.Χ. 632, ο οποίος, μόλις εδραίωσε πλήρως την εξουσία και τη διακυβέρνησή του, απέστειλε εγκύκλια επιστολή προς τις αραβικές φυλές, από την οποία το ακόλουθο αποτελεί απόσπασμα:—»
«Όταν πολεμάτε τις μάχες του Κυρίου, να φέρεσθε ανδρείως, χωρίς να στρέφετε τα νώτα σας· αλλά η νίκη σας να μη μολυνθεί με το αίμα γυναικών και παιδιών. Μην καταστρέφετε φοινικόδεντρα, ούτε να καίτε αγρούς σίτου. Μην κόβετε οπωροφόρα δέντρα, ούτε να προξενείτε καμία βλάβη στα κτήνη, παρά μόνο σε όσα σφάζετε για να φάτε. Όταν συνάπτετε οποιαδήποτε συνθήκη ή συμφωνία, να μένετε πιστοί σε αυτήν και να είστε συνεπείς προς τον λόγο σας. Και καθώς προχωρείτε, θα βρείτε μερικούς θρησκευτικούς ανθρώπους, οι οποίοι ζουν αποσυρμένοι σε μοναστήρια και έχουν θέσει ως σκοπό τους να υπηρετούν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον Θεό· αφήστε τους ήσυχους, και ούτε να τους φονεύετε ούτε να καταστρέφετε τα μοναστήρια τους. Και θα βρείτε ένα άλλο είδος ανθρώπων, που ανήκουν στη συναγωγή του Σατανά, οι οποίοι έχουν ξυρισμένες κορυφές· φροντίστε να σχίζετε τα κρανία τους και να μη τους δίνετε κανένα έλεος, έως ότου είτε γίνουν Μωαμεθανοί είτε πληρώσουν φόρο υποτελείας.»
«Δεν αναφέρεται ούτε στην προφητεία ούτε στην ιστορία ότι οι περισσότερο φιλάνθρωπες εντολές τηρήθηκαν με την ίδια σχολαστικότητα όπως το άγριο πρόσταγμα· αλλά έτσι είχε διαταχθεί σ’ αυτούς. Και τα προαναφερθέντα είναι οι μόνες οδηγίες που καταγράφονται από τον Γίββωνα ως δοθείσες από τον Αμπούμπεκρ προς τους αρχηγούς, των οποίων το καθήκον ήταν να εκδίδουν τις διαταγές προς όλα τα σαρακηνά στρατεύματα. Οι διαταγές συμφωνούν εξίσου κατά τρόπο διακριτικό με την προφητεία, σαν ο ίδιος ο χαλίφης να ενεργούσε με γνωστή καθώς και άμεση υπακοή σε ανώτερη εντολή από εκείνη θνητού ανθρώπου· και κατά την ίδια την πράξη της εξόδου προς πόλεμο εναντίον της θρησκείας του Ιησού και προς διάδοση του Μωαμεθανισμού στη θέση της, επανέλαβε τα λόγια τα οποία είχε προλεχθεί στην Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού ότι θα έλεγε.»
«Η Σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν Μετώπων αὐτῶν.—Στὰ σχόλια ἐπὶ τοῦ κεφαλαίου 7:1–3, ἔχομεν δείξει ὅτι ἡ σφραγίδα τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ Σάββατον τῆς τετάρτης ἐντολῆς· καὶ ἡ ἱστορία δὲν σιωπᾷ ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπῆρξαν τηρηταὶ τοῦ ἀληθινοῦ Σαββάτου καθ’ ὅλην τὴν παροῦσαν οἰκονομίαν. Ἀλλὰ ἐδῶ ἀνέκυψε διὰ πολλοὺς τὸ ἐρώτημα, ποῖοι ἦσαν οἱ ἄνδρες ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον κατὰ τὸν καιρὸν τοῦτον τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, καὶ οἵτινες διὰ τοῦτο ἐγένοντο ἐξαίρετοι ἀπὸ τὴν μωαμεθανικὴν καταπίεσιν; Ἀς ἔχῃ ὁ ἀναγνώστης κατὰ νοῦν τὸ γεγονός, στὸ ὁποῖο ἤδη ἐγένετο μνεία, ὅτι ὑπῆρξαν καθ’ ὅλην ταύτην τὴν οἰκονομίαν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶχον τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, ἢ ἦσαν νοήμονες τηρηταὶ τοῦ ἀληθινοῦ Σαββάτου· καὶ ἀς θεωρήσῃ περαιτέρω ὅτι ἐκεῖνο ποὺ βεβαιώνει ἡ προφητεία εἶναι ὅτι οἱ ἐπιθέσεις ταύτης τῆς ἐρημωτικῆς τουρκικῆς δυνάμεως δὲν στρέφονται ἐναντίον αὐτῶν, ἀλλὰ ἐναντίον ἄλλης τάξεως. Οὕτως τὸ ζήτημα ἀπαλλάσσεται ἀπὸ πᾶσαν δυσχέρειαν· διότι τοῦτο εἶναι πᾶν ὅ,τι πράγματι βεβαιώνει ἡ προφητεία. Μία μόνον τάξις προσώπων τίθεται εὐθέως ἐνώπιον ἡμῶν ἐν τῷ κειμένῳ· τουτέστιν, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν· καὶ ἡ διαφύλαξις ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ εἰσάγεται μόνον κατὰ συνεπαγωγήν. Κατὰ συνέπειαν, δὲν μανθάνομεν ἀπὸ τὴν ἱστορίαν ὅτι τινὲς ἐξ αὐτῶν περιεπλάκησαν εἰς τινασδήποτε ἀπὸ τὰς συμφορὰς ποὺ ἐπέβαλαν οἱ Σαρακηνοὶ ἐπὶ τὰ ἀντικείμενα τοῦ μίσους αὐτῶν. Ἐκείνοι εἶχον ἐξουσιοδοτηθῇ ἐναντίον ἄλλης τάξεως ἀνθρώπων. Καὶ ἡ καταστροφὴ ἡ μέλλουσα νὰ ἐπέλθῃ ἐπὶ ταύτην τὴν τάξιν ἀνθρώπων δὲν τίθεται ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴν διαφύλαξιν ἄλλων ἀνθρώπων, ἀλλὰ μόνον πρὸς ἐκείνην τῶν καρπῶν καὶ τῆς χλωρότητος τῆς γῆς· οὕτως, Μὴ βλάψετε τὸν χόρτον, τὰ δένδρα, οὐδὲ οἱονδήποτε χλωρὸν πράγμα, ἀλλὰ μόνον ὁρισμένην τινὰ τάξιν ἀνθρώπων. Καὶ ἐν τῇ ἐκπληρώσει, ἔχομεν τὸ παράδοξον θέαμα στρατοῦ εἰσβολέων νὰ φείδεται ἐκείνων τῶν πραγμάτων τὰ ὁποῖα τοιοῦτοι στρατοὶ συνήθως καταστρέφουν, δηλαδή, τὴν ὄψιν καὶ τὰ προϊόντα τῆς φύσεως· καὶ, ἐν συνεχείᾳ τῆς ἀδείας των νὰ βλάψουν ἐκείνους τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχον τὴν σφραγίδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν, νὰ σχίζουν τὰ κρανία μιᾶς τάξεως θρησκευομένων μὲ ξυρισμένας κορυφάς, οἵτινες ἀνῆκαν εἰς τὴν συναγωγὴν τοῦ Σατανᾶ.»
«Αυτοί ήσαν αναμφιβόλως μια τάξη μοναχών, ή κάποια άλλη διαίρεση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Εναντίον αυτών εστράφησαν τα όπλα των Μωαμεθανών. Και μας φαίνεται ότι υπάρχει ιδιάζουσα καταλληλότητα, αν όχι πρόθεση, στο να περιγράφονται ως εκείνοι που δεν είχαν τη σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων αυτών· καθόσον αυτή είναι ακριβώς η εκκλησία η οποία εστέρησε τον νόμο του Θεού από τη σφραγίδα του, αφαιρώντας το αληθινό Σάββατο και ανεγείροντας στη θέση του ένα πλαστό. Και δεν εννοούμε, ούτε από την προφητεία ούτε από την ιστορία, ότι εκείνα τα πρόσωπα τα οποία ο Αβούβεκρ παρήγγειλε στους ακολούθους του να μην παρενοχλήσουν κατείχαν τη σφραγίδα του Θεού, ή ότι απαραιτήτως αποτελούσαν τον λαό του Θεού. Ποιοι ήσαν, και για ποιον λόγο εσώθησαν, η πενιχρή μαρτυρία του Gibbon δεν μας πληροφορεί, και δεν έχουμε άλλο μέσο να γνωρίζουμε· αλλά έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι κανείς από εκείνους που είχαν τη σφραγίδα του Θεού δεν παρενοχλήθηκε, ενώ μια άλλη τάξη, η οποία εμφατικώς δεν την είχε, παρεδόθη στη μάχαιρα· και έτσι οι επιμέρους προσδιορισμοί της προφητείας εκπληρώνονται πλήρως.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.
Ο Αμπού Μπακρ συσπείρωσε τους οπαδούς του Μωάμεθ σε Χαλιφάτο μετά τον θάνατο του Μωάμεθ· έτσι, παρότι πρόκειται για δύο διαφορετικά ιστορικά πρόσωπα, από κοινού αντιπροσωπεύουν την αρχή της μαρτυρίας του Ισλάμ της πρώτης συμφοράς, και το ιστορικό πρόσωπο που σηματοδοτεί την ιστορία της πρώτης συμφοράς είναι ο Μωάμεθ.
Κατά την αρχική ιστορία του δευτέρου οὐαί, ο Μωάμεθ Β΄ κατέκτησε την Κωνσταντινούπολη το 1453. Το 1449 λύθηκαν τέσσερις άγγελοι, οι οποίοι αντιπροσώπευαν το Ισλάμ. Η αρχή και το τέλος του πρώτου οὐαί σημειώνονται από έναν Μωάμεθ, τον πρώτο και τον δεύτερο αντιστοίχως. Προφητικώς, η αρχή και το τέλος της ιστορίας του πρώτου οὐαί φέρουν την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα.
Η αρχή του δευτέρου αλίμονο περιλαμβάνει μία χρονική προφητεία περί τεσσάρων αγγέλων, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το Ισλάμ, το οποίο τότε ελύθη, και κατόπιν εχαλιναγωγήθη στις 11 Αυγούστου 1840. Από εκείνο το σημείο έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, απεικονίζεται η σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Η αρχή του δευτέρου αλίμονο προσδιορίζει τη λύση του Ισλάμ, και το τέλος σηματοδοτεί τη χαλιναγώγηση του Ισλάμ. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο αλίμονο έχουν ακριβείς προφητικούς δείκτες, οι οποίοι συνδέουν τις αρχές τους με τα τέλη τους.
Οι δύο πρώτες συμφορές πρέπει να τεθούν η μία επάνω στην άλλη, «γραμμή επί γραμμής», προκειμένου να προσδιορισθεί η τρίτη συμφορά. Ένα από τα προφητικά χαρακτηριστικά που προσδιορίζεται από τους δύο πρώτους μάρτυρες του Ισλάμ είναι ότι αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η οποία σηματοδοτεί την αρχή και το τέλος με την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα. Κατέχουν επίσης μια δευτερεύουσα υπογραφή, διότι η αρχή της πρώτης συμφοράς προσδιορίζει τη σφράγιση του λαού του Θεού, και το τέλος της δεύτερης συμφοράς επίσης προσδιορίζει τη σφράγιση του λαού του Θεού.
Το τρίτο αλίμονο έφθασε όταν το Ισλάμ επιτέθηκε αιφνιδίως και απροσδοκήτως στο θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, αρχίζοντας έτσι την περίοδο της σφραγίσεως. Η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων λήγει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, και ως απόκριση σε εκείνη την αποστασία, την εθνική αποστασία ακολουθεί η εθνική καταστροφή. Όπως προτυπώθηκε με την ειδωλολατρική Ρώμη και την παπική Ρώμη, η εθνική καταστροφή πραγματοποιείται μέσω των κρίσεων των σαλπίγγων του Θεού. Τα τρία αλίμονα είναι επίσης σάλπιγγες. Το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο θα πλήξει πάλι αιφνιδίως και απροσδοκήτως κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν λήξει η περίοδος της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Εκείνη η περίοδος έχει προτυπωθεί από την αρχική περίοδο του πρώτου αλίμονο, και επίσης από την τελική περίοδο του δεύτερου αλίμονο.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
Και η Σάρρα είδε τον υιόν της Άγαρ της Αιγυπτίας, τον οποίον είχε γεννήσει εις τον Αβραάμ, να εμπαίζει. Διά τούτο είπε προς τον Αβραάμ· Έκβαλε την δούλην ταύτην και τον υιόν αυτής· διότι ο υιός της δούλης ταύτης δεν θέλει κληρονομήσει μετά του υιού μου, μετά του Ισαάκ. Και το πράγμα εφάνη πολύ βαρύ εις τους οφθαλμούς του Αβραάμ εξαιτίας του υιού αυτού. Και είπεν ο Θεός προς τον Αβραάμ· Ας μη φαίνεται βαρύ εις τους οφθαλμούς σου εξαιτίας του παιδίου και εξαιτίας της δούλης σου· εις πάντα όσα σοι είπε η Σάρρα, άκουσον την φωνήν αυτής· διότι εν τω Ισαάκ θέλει κληθή εις σε σπέρμα. Αλλά και τον υιόν της δούλης θέλω κάμει έθνος, επειδή είναι σπέρμα σου. Και εσηκώθη ο Αβραάμ ενωρίς το πρωί, και έλαβε άρτους και ασκόν ύδατος, και έδωκεν αυτά εις την Άγαρ, θέσας αυτά επί του ώμου αυτής, και το παιδίον, και απέστειλεν αυτήν· και εκείνη ανεχώρησε και επλανήθη εις την έρημον της Βηρσαβεέ. Και ετελείωσε το ύδωρ εκ του ασκού, και έρριψε το παιδίον υπό μίαν εκ των θάμνων. Και απελθούσα εκάθησεν απέναντι αυτού μακράν, ως απόστασιν τόξου· διότι είπε, Ας μη ίδω τον θάνατον του παιδίου. Και εκάθητο απέναντι αυτού, και υψώσασα την φωνήν αυτής έκλαυσε. Και ήκουσεν ο Θεός την φωνήν του παιδίου· και ο άγγελος του Θεού εκάλεσε την Άγαρ εκ του ουρανού, και είπε προς αυτήν· Τι έχεις, Άγαρ; μη φοβού· διότι ήκουσεν ο Θεός την φωνήν του παιδίου εκεί όπου είναι. Σηκώθητι, ύψωσον το παιδίον, και κράτησον αυτό με την χείρά σου· διότι θέλω κάμει αυτό έθνος μέγα. Και ήνοιξεν ο Θεός τους οφθαλμούς αυτής, και είδε φρέαρ ύδατος· και υπήγε, και εγέμισε τον ασκόν ύδατος, και έδωκε να πίη το παιδίον. Και ήτο ο Θεός μετά του παιδίου· και ηυξήθη, και κατώκησεν εν τη ερήμω, και έγεινε τοξότης. Γένεσις 21:9–20.