Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.
Η αδελφή Γουάιτ προσδιορίζει τον επικείμενο νόμο της Κυριακής ως το «σημείο», το οποίο προτυπώθηκε από τα στρατεύματα της Ρώμης που περικύκλωσαν την Ιερουσαλήμ το έτος 66, και, πράττοντας τούτο, προσδιορίζει μια τάξη ανθρώπων που έχουν οφθαλμούς και δεν βλέπουν, και ώτα και δεν ακούν.
“Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?
«Η αιωνιότητα εκτείνεται ενώπιόν μας. Το παραπέτασμα πρόκειται να ανασυρθεί. Εμείς που κατέχουμε αυτή τη σοβαρή, υπεύθυνη θέση, τι κάνουμε, τι σκεπτόμαστε, ώστε να προσκολλώμεθα στη φιλάρεσκη αγάπη μας για την άνεση, ενώ ψυχές χάνονται γύρω μας; Μήπως οι καρδιές μας έχουν γίνει εντελώς αναίσθητες; Δεν μπορούμε να αισθανθούμε ή να κατανοήσουμε ότι έχουμε έργο να επιτελέσουμε για τη σωτηρία των άλλων; Αδελφοί, ανήκετε άραγε στην τάξη εκείνων που, ενώ έχουν οφθαλμούς, δεν βλέπουν, και ενώ έχουν ώτα, δεν ακούν; Μάταια σας έδωσε ο Θεός γνώση του θελήματός Του; Μάταια σας έστειλε προειδοποίηση μετά από προειδοποίηση; Πιστεύετε τις διακηρύξεις της αιώνιας αλήθειας σχετικά με όσα πρόκειται να επέλθουν επί της γης, πιστεύετε ότι οι κρίσεις του Θεού κρέμονται πάνω από τον λαό, και μπορείτε ακόμη να κάθεσθε με άνεση, οκνηροί, αμέριμνοι, φιλήδονοι;»
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.
«Δεν είναι τώρα καιρός για τον λαό του Θεού να προσκολλά τις στοργές του ή να θησαυρίζει τον θησαυρό του στον κόσμο. Δεν είναι μακριά ο καιρός κατά τον οποίο, όπως οι πρώτοι μαθητές, θα αναγκαστούμε να αναζητήσουμε καταφύγιο σε ερημικούς και απομονωμένους τόπους. Όπως η πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τα ρωμαϊκά στρατεύματα υπήρξε το σήμα για φυγή προς τους Χριστιανούς της Ιουδαίας, έτσι και η ανάληψη εξουσίας εκ μέρους του έθνους μας με το διάταγμα που επιβάλλει το παπικό σάββατο θα είναι για εμάς προειδοποίηση. Τότε θα είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τις μεγάλες πόλεις, προετοιμαζόμενοι να εγκαταλείψουμε και τις μικρότερες για απόμερες κατοικίες σε απομονωμένους τόπους ανάμεσα στα βουνά.» Testimonies, τόμος 5, 464.
The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.
Ο επικείμενος νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το προειδοποιητικό σήμα (σημείο), «να εγκαταλείψετε τις μεγάλες πόλεις, ως προετοιμασία για να εγκαταλείψετε και τις μικρότερες, προς αποσυρμένες κατοικίες σε έρημους τόπους ανάμεσα στα βουνά». Ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός σε μεγάλο βαθμό αγνοεί ότι η κρίση του νόμου της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες εκπληρώνει το «σημείο» για το οποίο γίνεται λόγος στο Η Μεγάλη Διαμάχη. Προτυπώνεται από το «σημείο» στην αρχή των τριάμισι ετών. Το «σημείο» που εκπληρώθηκε κατά την πρώτη πολιορκία της Ιερουσαλήμ, η οποία συνέβη το έτος 66, και προτυπώνει το «λάβαρο» που υψώνεται κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.
The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.
Η πραγματική καταστροφή της Ιερουσαλήμ πραγματοποιήθηκε από τον Τίτο το έτος 70 μ.Χ., και η πολιορκία του Τίτου είχε προτυπωθεί πρώτα στην πολιορκία του Κεστίου το 66 μ.Χ., διότι ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος. Η αρχική πολιορκία του Κεστίου ήταν το «σημείο» για να φύγουν, το οποίο είχε δώσει ο Ιησούς, όχι η πολιορκία του Τίτου. Η μία ήταν η πολιορκία στην αρχή, η άλλη ήταν η πολιορκία στο τέλος.
“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.
«Ούτε ένας Χριστιανός δεν χάθηκε κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Ο Χριστός είχε δώσει προειδοποίηση στους μαθητές Του, και όλοι όσοι πίστεψαν στα λόγια Του αγρυπνούσαν για το υποσχεμένο σημείο. “Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένην υπό στρατοπέδων,” είπε ο Ιησούς, “τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής. Τότε οι εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη· και οι εν μέσω αυτής ας αναχωρώσιν έξω.” Λουκάς 21:20, 21. Αφού οι Ρωμαίοι υπό τον Κέστιο είχαν περικυκλώσει την πόλη, εγκατέλειψαν απροσδόκητα την πολιορκία, όταν όλα φαίνονταν ευνοϊκά για άμεση επίθεση. Οι πολιορκημένοι, απελπισμένοι για κάθε επιτυχή αντίσταση, βρίσκονταν στο σημείο να παραδοθούν, όταν ο Ρωμαίος στρατηγός απέσυρε τις δυνάμεις του χωρίς την παραμικρή φαινομενική αιτία. Αλλά η ελεήμων πρόνοια του Θεού κατηύθυνε τα γεγονότα προς το καλό του ίδιου Του λαού. Το υποσχεμένο σημείο είχε δοθεί στους αναμένοντες Χριστιανούς, και τώρα προσφερόταν ευκαιρία σε όλους όσοι ήθελαν να υπακούσουν στην προειδοποίηση του Σωτήρα. Τα γεγονότα είχαν κυβερνηθεί κατά τέτοιον τρόπο, ώστε ούτε οι Ιουδαίοι ούτε οι Ρωμαίοι να εμποδίσουν τη φυγή των Χριστιανών. Με την υποχώρηση του Κεστίου, οι Ιουδαίοι, εξορμώντας από την Ιερουσαλήμ, καταδίωξαν το στρατό του που αποσυρόταν· και ενώ αμφότερες οι δυνάμεις ήταν έτσι πλήρως απασχολημένες, οι Χριστιανοί είχαν την ευκαιρία να εγκαταλείψουν την πόλη. Κατά τον χρόνο εκείνον και η ύπαιθρος είχε επίσης εκκαθαριστεί από εχθρούς που θα μπορούσαν να επιχειρήσουν να τους αναχαιτίσουν. Τον καιρό της πολιορκίας, οι Ιουδαίοι είχαν συγκεντρωθεί στην Ιερουσαλήμ για να τηρήσουν τη Γιορτή της Σκηνοπηγίας, και έτσι οι Χριστιανοί σε όλη τη χώρα μπόρεσαν να διαφύγουν ανενόχλητοι. Χωρίς καθυστέρηση κατέφυγαν σε τόπο ασφαλείας — την πόλη Πέλλα, στη χώρα της Περαίας, πέρα από τον Ιορδάνη.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 30.
The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.
Η πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τον Κέστιο κατά το έτος 66 εκπλήρωσε το προειδοποιητικό «σημείο» το οποίο ο Χριστός είχε καταγράψει για τους Χριστιανούς εκείνης της ιστορίας, αλλά η πολιορκία του Τίτου το 70 μ.Χ. δεν παρείχε κανένα «σημείο» για να φύγουν. Κατά την πολιορκία εκείνη δεν είχε απομείνει κανένας Χριστιανός στην πόλη, και η τελευταία εκείνη πολιορκία οδήγησε στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ, και κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ «ούτε ένας Χριστιανός δεν χάθηκε», διότι οι Χριστιανοί είχαν φύγει στην αρχή της ιστορίας.
“The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.
«Οι ιουδαϊκές δυνάμεις, καταδιώκοντας τον Κέστιο και το στράτευμά του, επέπεσαν στα νώτα τους με τέτοια σφοδρότητα, ώστε να τους απειλήσουν με ολοκληρωτική καταστροφή. Με πολύ μεγάλη δυσκολία οι Ρωμαίοι κατόρθωσαν να πραγματοποιήσουν την υποχώρησή τους. Οι Ιουδαίοι διέφυγαν σχεδόν χωρίς απώλειες και, με τα λάφυρά τους, επέστρεψαν θριαμβευτικά στην Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, αυτή η φαινομενική επιτυχία τους έφερε μόνο κακό. Τους ενέπνευσε εκείνο το πνεύμα πεισματώδους αντίστασης προς τους Ρωμαίους, το οποίο σύντομα επέφερε ανείπωτη συμφορά στην καταδικασμένη πόλη.»
“Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.
«Φρικτές ήσαν οι συμφορές που έπληξαν την Ιερουσαλήμ όταν η πολιορκία επανελήφθη από τον Τίτο. Η πόλη περικυκλώθηκε κατά τον καιρό του Πάσχα, όταν εκατομμύρια Ιουδαίοι ήσαν συγκεντρωμένοι μέσα στα τείχη της.» The Great Controversy, 31.
From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.
Από τη γιορτή της Σκηνοπηγίας κατά το έτος 66 έως το Πάσχα κατά το έτος 70 είναι τριάμισι έτη, τα οποία προφητικώς είναι χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες. Από το έτος 66 έως το έτος 70 η ειδωλολατρική Ρώμη καταπάτησε το αγιαστήριο και το στράτευμα, καθώς ακριβώς και η παπική Ρώμη κατεπάτησε την αγία πόλη επί σαράντα δύο μήνες, από το έτος 538 έως το 1798.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.
Αλλά την αυλή που είναι έξω από τον ναό άφησέ την έξω και μη τη μετρήσεις· διότι δόθηκε στα έθνη· και την αγία πόλη θα την πατήσουν κάτω σαράντα δύο μήνες. Αποκάλυψη 11:2.
Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.
Τόσο η ειδωλολατρική Ρώμη όσο και η παπική Ρώμη καταπάτησαν την Ιερουσαλήμ επί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες (έτη), προσδιορίζοντας έτσι ότι η σύγχρονη Ρώμη θα καταπατήσει την πνευματική Ιερουσαλήμ των εσχάτων ημερών για μια συμβολική περίοδο χιλίων διακοσίων εξήντα ημερών. Αυτή η συμβολική περίοδος θα αρχίσει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν η θανατηφόρος πληγή θεραπευθεί.
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.
Και είδα μία από τις κεφαλές αυτού ως εάν ήτο τετρωμένη μέχρι θανάτου· και η θανατηφόρος πληγή αυτού εθεραπεύθη· και όλη η γη εθαύμασε οπίσω του θηρίου. Και προσεκύνησαν τον δράκοντα, όστις έδωκε εξουσίαν εις το θηρίον· και προσεκύνησαν το θηρίον, λέγοντες· Τίς είναι όμοιος με το θηρίον; τίς δύναται να πολεμήση μετ’ αυτού; Και εδόθη εις αυτό στόμα λαλούν μεγάλα και βλασφημίας· και εδόθη εις αυτό εξουσία να ενεργήση μήνας τεσσαράκοντα δύο. Αποκάλυψις 13:3–5.
The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.
Οι συμβολικοί σαράντα δύο μήνες του παπικού διωγμού είναι η «ώρα» της κρίσεως του κυριακάτικου νόμου. Εκείνη η «ώρα» αρχίζει με ένα «σημείο» (το λάβαρο) και τελειώνει με «σημεία». Το «σημείο» του λαβάρου κατά τον κυριακάτικο νόμο θα κάνει οποιουσδήποτε Χριστιανούς βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα να καταφύγουν στο ένδοξο άγιο όρος που έχει υψωθεί πάνω από τους άλλους λόφους.
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
Καὶ θέλει συμβῆ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, ὅτι τὸ ὄρος τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου θέλει στηριχθῇ ἐπὶ τῶν κορυφῶν τῶν ὀρέων, καὶ θέλει ὑψωθῇ ὑπὲρ τῶν λόφων· καὶ πάντα τὰ ἔθνη θέλουσι συρρεύσει εἰς αὐτό. Καὶ πολλοὶ λαοὶ θέλουσιν ἐλθεῖ καὶ εἰπεῖ, Ἔλθετε, καὶ ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ· καὶ θέλει διδάξει ἡμᾶς τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ, καὶ θέλομεν περιπατεῖ ἐν ταῖς τρίβοις αὐτοῦ· διότι ἐκ τῆς Σιὼν θέλει ἐξέλθει νόμος, καὶ λόγος Κυρίου ἐξ Ἱερουσαλήμ. Ἠσαΐας 2:2, 3.
The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.
Η φυγή από τις πόλεις κατά το διάταγμα που επέβαλλε την κυριακάτικη λατρεία προτυπώθηκε τόσο από τη φυγή των Χριστιανών το έτος 66, όσο και από τη φυγή της εκκλησίας το έτος 538, η οποία κατέφυγε στην έρημο.
And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.
Καὶ ἡ γυνὴ ἔφυγεν εἰς τὴν ἔρημον, ὅπου ἔχει τόπον ἡτοιμασμένον ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἵνα ἐκεῖ τρέφωσιν αὐτὴν χιλίας διακοσίας ἑξήκοντα ἡμέρας. Ἀποκάλυψις 12:6.
The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.
Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, από την πρώτη πολιορκία έως την τελευταία, διήρκεσε τριάμισι έτη· αλλά ένα προειδοποιητικό μήνυμα για την επερχόμενη καταστροφή δόθηκε επί επτά έτη, τριάμισι έτη πριν από την πρώτη πολιορκία και τριάμισι έτη μετά.
“All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.
«Όλες οι προρρήσεις που δόθηκαν από τον Χριστό σχετικά με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ εκπληρώθηκαν κατά γράμμα. Οι Ιουδαίοι βίωσαν την αλήθεια των προειδοποιητικών Του λόγων: “Με όποιο μέτρο μετράτε, θα σας μετρηθεί ξανά.” Κατά Ματθαίον 7:2.
“Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.
«Εμφανίσθηκαν σημεία και τέρατα, προμηνύοντας συμφορά και όλεθρο. Εν μέσω της νυκτός ένα αφύσικο φως έλαμψε επάνω από τον ναό και το θυσιαστήριο. Πάνω στα σύννεφα κατά τη δύση του ηλίου διαγράφονταν άρματα και άνδρες πολέμου που συνάγονταν για μάχη. Οι ιερείς, οι οποίοι λειτουργούσαν τη νύκτα στο αγιαστήριο, καταλήφθηκαν από τρόμο εξαιτίας μυστηριωδών ήχων· η γη εσείσθη, και ακούσθηκε πλήθος φωνών να κράζει: “Ας αναχωρήσωμεν εντεύθεν.” Η μεγάλη ανατολική πύλη, η οποία ήταν τόσο βαριά ώστε μόλις μπορούσε να κλείσει από είκοσι άνδρες, και η οποία ήταν ασφαλισμένη με τεράστιες σιδηρές ράβδους στερεωμένες βαθιά στο λιθόστρωτο από συμπαγή λίθο, άνοιξε κατά τα μεσάνυκτα, χωρίς ορατή αιτία.—Milman, The History of the Jews, βιβλίο 13.»
“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.
«Επί επτά έτη ένας άνθρωπος εξακολούθησε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, διακηρύσσοντας τα δεινά που επρόκειτο να επέλθουν στην πόλη. Την ημέρα και τη νύχτα έψαλλε τον άγριο θρήνο: “Φωνή από την ανατολή! φωνή από τη δύση! φωνή από τους τέσσερις ανέμους! φωνή εναντίον της Ιερουσαλήμ και εναντίον του ναού! φωνή εναντίον των νυμφίων και των νυμφών! φωνή εναντίον όλου του λαού!”—Ibid. Αυτό το παράδοξο ον φυλακίσθηκε και μαστιγώθηκε, αλλά καμία διαμαρτυρία δεν ξέφυγε από τα χείλη του. Στην προσβολή και την κακομεταχείριση απαντούσε μόνο: “Αλλοίμονο, αλλοίμονο στην Ιερουσαλήμ!” “αλλοίμονο, αλλοίμονο στους κατοίκους αυτής!” Η κραυγή της προειδοποιήσεώς του δεν έπαυσε έως ότου φονεύθηκε κατά την πολιορκία την οποία είχε προείπει». The Great Controversy, 29, 30.
The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.
Η τελική καταστροφή της κυριολεκτικής Ιερουσαλήμ κατά το έτος 70 προηγήθηκε από «σημεία και τέρατα» τα οποία προσδιόριζαν «συμφορά και όλεθρο». Τα προειδοποιητικά «σημεία» εκδηλώθηκαν επί τριάμισι έτη πριν από την πρώτη πολιορκία και κατά τα τριάμισι έτη που οδήγησαν στην καταστροφή. Τα «σημεία» (στον πληθυντικό) που προσδιόριζαν την επερχόμενη καταστροφή δεν ήταν το «σημείο» της προειδοποίησης για φυγή, αλλά μια διακήρυξη του επικείμενου τέλους της δοκιμασίας.
In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”
Κατά την καταπάτηση της πνευματικής Ιερουσαλήμ από το 538 έως το 1798, το «σημείο» της προειδοποιήσεως για φυγή ήταν όταν το βδέλυγμα της ερημώσεως εμφανίσθηκε, όταν «ο άνθρωπος της ανομίας» «απεκαλύφθη» ως «ο υιός της απωλείας· ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος υπεράνω παντός λεγομένου Θεού ή σεβάσματος, ώστε να καθίσει αυτός ως Θεός εις τον ναόν του Θεού, αποδεικνύων εαυτόν ότι είναι Θεός».
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.
Ὅταν λοιπόν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, τὸ ῥηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ προφήτου, νὰ ἵσταται ἐν τῷ ἁγίῳ τόπῳ, (ὁ ἀναγινώσκων ἀς ἐννοήσῃ.) Κατὰ Ματθαῖον 24:15.
When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.
Όταν οι Χριστιανοί εκείνης της ιστορίας αναγνώρισαν εκείνο το «σημείο», κατέφυγαν στην έρημο επί χίλια διακόσια εξήντα χρόνια.
“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.
Απαιτήθηκε απεγνωσμένος αγώνας, ώστε όσοι ήθελαν να παραμείνουν πιστοί να σταθούν σταθεροί απέναντι στις απάτες και τα βδελύγματα που μεταμφιέζονταν με ιερατικά ενδύματα και εισάγονταν στην εκκλησία. Η Αγία Γραφή δεν γινόταν δεκτή ως το πρότυπο της πίστεως. Η διδασκαλία της θρησκευτικής ελευθερίας ονομαζόταν αίρεση, και οι υποστηρικτές της μισούνταν και διώκονταν.
“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.
«Ύστερα από μακρό και σφοδρό αγώνα, οι ολίγοι πιστοί αποφάσισαν να διαλύσουν κάθε ένωση με την αποστατημένη εκκλησία, εάν αυτή εξακολουθούσε να αρνείται να ελευθερωθεί από το ψεύδος και την ειδωλολατρία. Είδαν ότι ο χωρισμός ήταν απόλυτη αναγκαιότητα, εάν επρόκειτο να υπακούσουν στον λόγο του Θεού. Δεν τολμούσαν να ανεχθούν πλάνες ολέθριες για τις ίδιες τους τις ψυχές και να δώσουν παράδειγμα που θα έθετε σε κίνδυνο την πίστη των παιδιών τους και των παιδιών των παιδιών τους. Για να εξασφαλίσουν ειρήνη και ενότητα, ήταν έτοιμοι να κάνουν κάθε παραχώρηση συμβατή με την πιστότητα προς τον Θεό· αλλά αισθάνονταν ότι ακόμη και η ειρήνη θα αγοραζόταν υπερβολικά ακριβά με τη θυσία της αρχής. Εάν η ενότητα μπορούσε να εξασφαλισθεί μόνο με συμβιβασμό της αλήθειας και της δικαιοσύνης, τότε ας υπάρξει διαφορά, και ακόμη πόλεμος». Η Μεγάλη Διαμάχη, 45.
Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.
Καθώς πλησίαζε το τέλος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών του παπικού διωγμού, υπήρχαν «σημεία» (στον πληθυντικό), και όπως συνέβη με τα «σημεία» στο τέλος των χιλίων διακοσίων εξήντα ημερών κατά τις οποίες η ειδωλολατρική Ρώμη καταπατούσε την κυριολεκτική Ιερουσαλήμ, εκείνα τα «σημεία» δεν ήσαν σημεία για να φύγουν.
“The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’
«Ο Σωτήρας δίδει σημεία της ελεύσεώς Του, και, ακόμη περισσότερο, καθορίζει τον χρόνο κατά τον οποίο το πρώτο από αυτά τα σημεία θα εμφανισθεί: “Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων ο ήλιος θέλει σκοτισθή, και η σελήνη δεν θέλει δώσει το φως αυτής, και οι αστέρες θέλουσι πέσει από του ουρανού, και αι δυνάμεις των ουρανών θέλουσι σαλευθή· και τότε θέλει φανή το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ· και τότε θέλουσι θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης, και θέλουσι ιδεί τον Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής. Και θέλει αποστείλει τους αγγέλους Αυτού μετά σάλπιγγος μεγάλης φωνής, και θέλουσι συνάξει τους εκλεκτούς Αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων, απ’ άκρων ουρανών έως άκρων αυτών.”»
“At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.
«Κατά το τέλος του μεγάλου παπικού διωγμού», δήλωσε ο Χριστός, «ο ήλιος θέλει σκοτισθή, και η σελήνη δεν θέλει δώσει το φέγγος αυτής. Έπειτα, οι αστέρες θέλουν πέσει από του ουρανού. Και λέγει, “Μάθετε δε την παραβολήν από της συκής· Όταν ήδη ο κλάδος αυτής γίνη απαλός και εκβάλλη τα φύλλα, γνωρίζετε ότι το θέρος πλησιάζει· ούτω και σεις, όταν ίδητε πάντα ταύτα, γνωρίζετε ότι είναι πλησίον, επί τας θύρας.” Ματθαίος 24:32, 33, περιθώριο.»
“Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.
«Ο Χριστός έχει δώσει σημεία της ελεύσεώς Του. Δηλώνει ότι μπορούμε να γνωρίζουμε πότε είναι πλησίον, ακόμη και επί των θυρών. Λέγει για εκείνους που βλέπουν τα σημεία αυτά: “Η γενεά αυτή δεν θέλει παρέλθει, έως ου εκπληρωθώσι πάντα ταύτα”. Τα σημεία αυτά έχουν εμφανισθεί. Τώρα γνωρίζουμε μετά βεβαιότητος ότι η έλευση του Κυρίου είναι πλησίον. “Ο ουρανός και η γη θέλουσι παρέλθει,” λέγει, “οι δε λόγοι Μου δεν θέλουσι παρέλθει.”» Η Ζωή του Χριστού, 631, 632.
When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.
Καθώς «τα τριάμισι χρόνια της καταπάτησης της Ιερουσαλήμ» από την παπική Ρώμη έφθαναν στο τέλος τους, υπήρξε μια σειρά από «σημεία», τα οποία προσδιόριζαν την έλευση του Χριστού και εγκαινίαζαν τη μιλλεριτική ιστορία. Η μιλλεριτική ιστορία πρόκειται να επαναληφθεί κατά γράμμα στις έσχατες ημέρες. Εκείνα τα «σημεία», τα οποία εμφανίσθηκαν «κατά το τέλος του μεγάλου παπικού διωγμού», είχαν προτυπωθεί από «σημεία» που εμφανίσθηκαν κατά το κλείσιμο των τριάμισι ετών της καταπάτησης της Ιερουσαλήμ από το έτος 66 έως το 70 από την ειδωλολατρική Ρώμη. Επομένως, βάσει δύο μαρτύρων, θα υπάρξει ένα «σημείο» του λαβάρου που υψώνεται κατά την ώρα του μεγάλου σεισμού, το οποίο είναι το σημείο της προειδοποίησης για φυγή στην ιστορία της σύγχρονης Ρώμης, και θα υπάρξουν επίσης «σημεία» στον πληθυντικό, τα οποία λαμβάνουν χώρα κατά το κλείσιμο της περιόδου διωγμού της σύγχρονης Ρώμης στις έσχατες ημέρες.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).
«Διαβάστε το 21ο κεφάλαιο του Λουκά. Σε αυτό ο Χριστός δίνει την προειδοποίηση: “Προσέχετε δε εις εαυτούς, μήποτε βαρυνθώσιν αι καρδίαι σας από κραιπάλης και μέθης και μεριμνών βιωτικών, και επέλθη εφ’ υμάς αιφνιδίως η ημέρα εκείνη. Διότι ως παγίς θέλει επέλθει επί πάντας τους κατοικούντας επί το πρόσωπον πάσης της γης. Αγρυπνείτε λοιπόν και προσεύχεσθε πάντοτε, διά να αξιωθήτε να εκφύγητε πάντα ταύτα τα μέλλοντα να γίνωσι, και να σταθήτε έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου” (Λουκάς 21:34–36).»
“The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.
«Τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται στον κόσμο μας, όμως οι εκκλησίες, γενικά, παριστάνονται ως κοιμώμενες. Δεν θα λάβουμε άραγε προειδοποίηση από την εμπειρία των μωρών παρθένων, οι οποίες, όταν ακούστηκε η κραυγή: “Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησίν του”, διαπίστωσαν ότι δεν είχαν λάδι στις λαμπάδες τους; Και ενώ πήγαν να αγοράσουν λάδι, ο νυμφίος εισήλθε στο γαμήλιο δείπνο μαζί με τις φρόνιμες παρθένες, και η θύρα εκλείσθη. Όταν οι μωρές παρθένες έφθασαν στην αίθουσα του συμποσίου, έλαβαν μια απροσδόκητη άρνηση. Ο κύριος της εορτής δήλωσε: “Δεν σας γνωρίζω”. Έμειναν να στέκονται έξω, στον έρημο δρόμο, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας». Manuscript Releases, τόμος 15, 229.