The fulfillment of the signs represented by the sun, moon, and stars have been amply addressed by the historians, the pioneers of Adventism and through the writings of Sister White. Some of the signs Jesus addressed are not as familiar as others. Few recognize that the “distress of nations” upon the “earth,” had a specific fulfillment. They are not clear about what the symbol of the shaking of the “powers of heaven,” as opposed to the shaking the powers of earth represent. And few Laodicean Adventist understand that the “coming” of “the Son of man coming in a cloud” was fulfilled in Millerite history.
Η εκπλήρωση των σημείων που παριστάνονται από τον ήλιο, τη σελήνη και τους αστέρες έχει εξετασθεί εκτενώς από τους ιστορικούς, τους πρωτοπόρους του Αντβεντισμού και μέσω των συγγραμμάτων της Αδελφής White. Μερικά από τα σημεία στα οποία αναφέρθηκε ο Ιησούς δεν είναι τόσο οικεία όσο άλλα. Λίγοι αναγνωρίζουν ότι η «στενοχωρία των εθνών» επάνω στη «γη» είχε συγκεκριμένη εκπλήρωση. Δεν έχουν σαφή αντίληψη ως προς το τι παριστάνει το σύμβολο του σαλευμού των «δυνάμεων των ουρανών», σε αντιδιαστολή προς τον σαλευμό που παριστάνει τις δυνάμεις της γης. Και λίγοι Λαοδικείς Αντβεντιστές κατανοούν ότι η «έλευση» του «Υιού του ανθρώπου ερχομένου εν νεφέλη» εκπληρώθηκε στη Μιλλεριτική ιστορία.
“The exact day and hour of Christ’s coming have not been revealed. The Saviour told his disciples that he himself could not make known the hour of his second appearing. But he mentioned certain events by which they might know when his coming was near. ‘There shall be signs,’ he said, ‘in the sun, and in the moon, and in the stars.’ ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall.’ Upon the earth, he said, there shall be ‘distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.’
«Η ακριβής ημέρα και ώρα της ελεύσεως του Χριστού δεν έχουν αποκαλυφθεί. Ο Σωτήρας είπε στους μαθητές Του ότι ούτε ο Ίδιος μπορούσε να γνωστοποιήσει την ώρα της δευτέρας παρουσίας Του. Ανέφερε όμως ορισμένα γεγονότα, διά των οποίων θα μπορούσαν να γνωρίζουν πότε η έλευσή Του πλησίαζε. «Θέλουσιν είσθαι σημεία», είπε, «εν τω ηλίω και τη σελήνη και τοις άστροις». «Ο ήλιος θέλει σκοτισθή, και η σελήνη δεν θέλει δώσει το φως αυτής, και οι αστέρες του ουρανού θέλουσι πέσει». Επί της γης, είπε, θα υπάρχει «συνοχή εθνών εν απορία· η θάλασσα και τα κύματα ηχούντα· οι άνθρωποι αποψυχούντες από φόβον και προσδοκία των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην».
“‘And they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together his elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’
«Καὶ τότε ὄψονται τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν ταῖς νεφέλαις τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς. Καὶ ἀποστελεῖ τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ μετὰ σάλπιγγος μεγάλης φωνῆς, καὶ συνάξουσι τοὺς ἐκλεκτοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν τεσσάρων ἀνέμων, ἀπ’ ἄκρων οὐρανῶν ἕως ἄκρων αὐτῶν.»
“The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled. Since that time earthquakes, tempests, tidal waves, pestilence, and famine have multiplied. The most awful destructions, by fire and flood, are following one another in quick succession. The terrible disasters that are taking place from week to week speak to us in earnest tones of warning, declaring that the end is near, that something great and decisive will soon of necessity take place.
«Τὰ σημεῖα ἐν τῷ ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄστροις ἐπληρώθησαν. Ἀπὸ τότε οἱ σεισμοί, αἱ θύελλαι, τὰ παλιρροϊκὰ κύματα, ὁ λοιμός καὶ ὁ λιμὸς ἐπληθύνθησαν. Αἱ φρικωδέσταται καταστροφαί, διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος, διαδέχονται ἀλλήλας ἐν ταχείᾳ διαδοχῇ. Αἱ φοβεραὶ συμφοραὶ αἱ συμβαίνουσαι ἀπὸ ἑβδομάδος εἰς ἑβδομάδα λαλοῦσι πρὸς ἡμᾶς ἐν σπουδαίοις τόνοις προειδοποιήσεως, διακηρύττουσαι ὅτι τὸ τέλος ἐγγύς ἐστιν, ὅτι τι μέγα καὶ ἀποφασιστικὸν συντόμως κατ’ ἀνάγκην μέλλει νὰ λάβῃ χώραν.»
“Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.
«Ο καιρός της δοκιμασίας δεν θα διαρκέσει πολύ ακόμη. Τώρα ο Θεός αποσύρει το συγκρατητικό Του χέρι από τη γη. Επί μακρόν μιλούσε σε άνδρες και γυναίκες μέσω του Αγίου Του Πνεύματος· αλλά αυτοί δεν έδωσαν προσοχή στην κλήση. Τώρα μιλεί στον λαό Του, και στον κόσμο, μέσω των κρίσεών Του. Ο καιρός αυτών των κρίσεων είναι καιρός ελέους για εκείνους που δεν είχαν ακόμη την ευκαιρία να μάθουν τι είναι η αλήθεια. Με τρυφερότητα ο Κύριος θα επιβλέψει επ’ αυτούς. Η καρδιά του ελέους Του συγκινείται· το χέρι Του είναι ακόμη εκτεταμένο για να σώσει. Μεγάλα πλήθη θα γίνουν δεκτά στη μάνδρα της ασφαλείας, οι οποίοι κατά τις έσχατες αυτές ημέρες θα ακούσουν την αλήθεια για πρώτη φορά». Review and Herald, 22 Νοεμβρίου 1906.
The Millerite history is repeated to the very letter in the last days. The “signs” that marked the arrival and history of the first angel, typify “signs” that mark the arrival and history of the third angel. All the sacred reformatory movements parallel the movement of the third angel in the last days.
Η ιστορία των Μιλλεριτών επαναλαμβάνεται μέχρι κεραίας στις έσχατες ημέρες. Τα «σημεία» που σημάδεψαν την έλευση και την ιστορία του πρώτου αγγέλου προτυπώνουν τα «σημεία» που σημαδεύουν την έλευση και την ιστορία του τρίτου αγγέλου. Όλα τα ιερά μεταρρυθμιστικά κινήματα παραλληλίζονται με το κίνημα του τρίτου αγγέλου στις έσχατες ημέρες.
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
«Το έργο του Θεού επί της γης παρουσιάζει, από εποχή σε εποχή, μια εντυπωσιακή ομοιότητα σε κάθε μεγάλη μεταρρύθμιση ή θρησκευτικό κίνημα. Οι αρχές της σχέσεως του Θεού με τους ανθρώπους είναι πάντοτε οι ίδιες. Τα σπουδαία κινήματα του παρόντος έχουν το παράλληλό τους σε εκείνα του παρελθόντος, και η εμπειρία της εκκλησίας κατά τους προηγούμενους αιώνες περιέχει διδάγματα μεγάλης αξίας για τον δικό μας καιρό.» The Great Controversy, 343.
The history represented by the mighty angel of Revelation eighteen, is the third angel, and the history represented by the third angel runs parallel to the history of the first and second angels of Millerite history.
Η ιστορία που παριστάνεται από τον ισχυρό άγγελο της Αποκάλυψης δεκαοκτώ είναι η ιστορία του τρίτου αγγέλου, και η ιστορία που παριστάνεται από τον τρίτο άγγελο εκτυλίσσεται παράλληλα προς την ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου της Μιλλεριτικής ιστορίας.
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.
«Ο Θεός έχει δώσει στα μηνύματα της Αποκάλυψης 14 τη θέση τους στη γραμμή της προφητείας, και το έργο τους δεν πρόκειται να παύσει έως το τέλος της ιστορίας αυτής της γης. Τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου εξακολουθούν να είναι αλήθεια για την παρούσα εποχή και πρόκειται να πορεύονται παράλληλα με τούτο που ακολουθεί. Ο τρίτος άγγελος διακηρύσσει την προειδοποίησή του με δυνατή φωνή. “Μετά ταύτα,” είπε ο Ιωάννης, “είδα άλλον άγγελον να καταβαίνει εκ του ουρανού, έχοντα μεγάλην εξουσίαν, και η γη εφωτίσθη εκ της δόξης αυτού.” Μέσα σε αυτόν τον φωτισμό, το φως και των τριών μηνυμάτων είναι συνενωμένο.» The 1888 Materials, 803, 804.
The work of the first and second angels, which is paralleled by the work of the third angel, is also illustrated in the parable of the ten virgins.
Το έργο του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, το οποίο παραλληλίζεται με το έργο του τρίτου αγγέλου, απεικονίζεται επίσης στην παραβολή των δέκα παρθένων.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες πέντε ήσαν φρόνιμες και πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να είναι παρούσα αλήθεια μέχρι τη λήξη του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.
The history represented in Revelation chapter ten of the Book of revelation is represented as the seven thunders, and the seven thunders represent the events which took place during the history of the Millerites, which was the history of the first and second angels’ messages. The seven thunders also represent “future events” that occur in the last days, and they are fulfilled in the same “order” as they were in the history of the Millerites.
Η ιστορία που παρουσιάζεται στο δέκατο κεφάλαιο του βιβλίου της Αποκάλυψης παρουσιάζεται ως οι επτά βροντές, και οι επτά βροντές αντιπροσωπεύουν τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά την ιστορία των Μιλλεριτών, η οποία ήταν η ιστορία των μηνυμάτων του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου. Οι επτά βροντές αντιπροσωπεύουν επίσης «μέλλοντα γεγονότα» που λαμβάνουν χώρα στις έσχατες ημέρες, και εκπληρώνονται με την ίδια «σειρά» όπως εκπληρώθηκαν στην ιστορία των Μιλλεριτών.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. …
«Το ιδιαίτερο φως που δόθηκε στον Ιωάννη, το οποίο εκφράστηκε με τις επτά βροντές, ήταν μία σκιαγράφηση γεγονότων που θα λάμβαναν χώρα υπό τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου. …»
“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
«Αφού αυτές οι επτά βροντές πρόφεραν τις φωνές τους, η εντολή δίδεται στον Ιωάννη, όπως και στον Δανιήλ, σχετικά με το μικρό βιβλίο: “Σφράγισον εκείνα τα οποία ελάλησαν αι επτά βρονταί”. Αυτά αφορούν μελλοντικά γεγονότα, τα οποία θα αποκαλυφθούν κατά τη σειρά τους». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, 971.
All the reform movements parallel one another, and they are to be brought together “line upon line,” in order to illustrate the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand. The parable of the ten virgins illustrates the internal experience of God’s people in the Millerite movement and the movement of the one hundred and forty-four thousand.
Όλα τα μεταρρυθμιστικά κινήματα παραλληλίζονται μεταξύ τους και πρέπει να συναχθούν «γραμμή επί γραμμήν», προκειμένου να καταδείξουν την τελική μεταρρυθμιστική κίνηση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η παραβολή των δέκα παρθένων απεικονίζει την εσωτερική εμπειρία του λαού του Θεού στο Μιλλεριτικό κίνημα και στο κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
«Η παραβολή των δέκα παρθένων του κατά Ματθαίον 25 απεικονίζει επίσης την πείρα του Αντβεντιστικού λαού». The Great Controversy, 393.
The work and message of both the Millerites and the one hundred and forty-four thousand is represented by the three angels of Revelation fourteen.
Το έργο και το μήνυμα τόσο των Μιλλεριτών όσο και των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων παριστάνονται από τους τρεις αγγέλους της Αποκάλυψης δεκατέσσερα.
“I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.
«Είχα πολύτιμες ευκαιρίες να αποκτήσω μια εμπειρία. Είχα εμπειρία στο πρώτο, στο δεύτερο και στο τρίτο αγγελικό μήνυμα. Οι άγγελοι παριστάνονται να πετούν στο μέσον του ουρανού, κηρύττοντας στον κόσμο ένα μήνυμα προειδοποιήσεως, και έχοντας άμεση σχέση με τον λαό που ζει στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης. Κανείς δεν ακούει τη φωνή αυτών των αγγέλων, διότι αυτοί είναι σύμβολο που παριστάνει τον λαό του Θεού, ο οποίος εργάζεται σε αρμονία με το σύμπαν του ουρανού. Άνδρες και γυναίκες, φωτισμένοι από το Πνεύμα του Θεού και αγιασμένοι διά της αληθείας, διακηρύττουν τα τρία μηνύματα κατά τη σειρά τους.» Life Sketches, 429.
The prophetic events represented in Revelation chapter ten, are represented by the seven thunders. Those events mark where the divine is joined with the human. The “signs” that were identified by Christ in Matthew chapter twenty-four, Mark thirteen and Luke twenty-one represent the “signs” that ushered in the Millerite movement and represent a parallel testimony to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand do not taste of death as represented by Enoch and Elijah. September 11, 2001, the “sign” that Christ identified as marking the arrival of the final generation of earth’s history, is identified in Luke chapter twenty-one. To be among that group that has been represented by Enoch and Elijah, who are called the one hundred and forty-four thousand requires that the “sign” and all that it represents is recognized.
Τα προφητικά γεγονότα που παριστάνονται στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, παριστάνονται από τις επτά βροντές. Τα γεγονότα αυτά σηματοδοτούν το σημείο όπου το θείο ενώνεται με το ανθρώπινο. Τα «σημεία» που προσδιόρισε ο Χριστός στο εικοστό τέταρτο κεφάλαιο του Ματθαίου, στο δέκατο τρίτο του Μάρκου και στο εικοστό πρώτο του Λουκά, παριστάνουν τα «σημεία» που εισήγαγαν το Μιλλεριτικό κίνημα και αποτελούν παράλληλη μαρτυρία προς το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες δεν γεύονται θάνατο, όπως παριστάνονται από τον Ενώχ και τον Ηλία. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001, το «σημείο» που ο Χριστός προσδιόρισε ως σημαίνον τον ερχομό της τελικής γενεάς της ιστορίας της γης, προσδιορίζεται στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά. Για να είναι κανείς μεταξύ εκείνης της ομάδος που έχει παρασταθεί από τον Ενώχ και τον Ηλία, οι οποίοι καλούνται οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, απαιτείται να αναγνωρισθεί το «σημείο» και όλα όσα αυτό παριστάνει.
After Jesus led His disciples down through the history of the “signs” which ushered in the Millerite movement He then repeated and enlarged His historical testimony, by including a parable that represented the same history.
Αφού ο Ιησούς οδήγησε τους μαθητές Του διαμέσου της ιστορίας των «σημείων» που προανήγγειλαν την έλευση του Κινήματος των Μιλλεριτών, κατόπιν επανέλαβε και ανέπτυξε περαιτέρω την ιστορική Του μαρτυρία, περιλαμβάνοντας μια παραβολή που απεικόνιζε την ίδια ιστορία.
And he spake to them a parable; Behold the fig tree, and all the trees; When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:29–33.
Και είπε προς αυτούς μία παραβολή· Ιδού η συκιά, και πάντα τα δένδρα· όταν ήδη βλαστήσωσι, βλέποντες γνωρίζετε αφ’ εαυτών ότι ήδη το θέρος είναι πλησίον. Ούτω και σεις, όταν ίδητε ταύτα να γίνωνται, γνωρίσατε ότι είναι πλησίον η βασιλεία του Θεού. Αληθώς σας λέγω, δεν θέλει παρέλθει η γενεά αύτη, εωσού εκπληρωθώσι πάντα. Ο ουρανός και η γη θέλουσι παρέλθει, οι δε λόγοι μου δεν θέλουσι παρέλθει. Λουκάς 21:29–33.
Jesus begins the parable by identifying a distinction between “the fig tree,” in the singular, and “all the trees.” The “fig tree,” is the covenant people, who in the last days is Laodicean Adventism, who profess to be the remnant people of God. The other “trees” were the Gentiles.
Ο Ιησούς αρχίζει την παραβολή επισημαίνοντας μια διάκριση μεταξύ «της συκῆς», στον ενικό, και «όλων των δένδρων». Η «συκή» είναι ο λαός της διαθήκης, ο οποίος στις έσχατες ημέρες είναι ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός, που ομολογεί ότι είναι ο λαός του υπολοίπου του Θεού. Τα άλλα «δένδρα» ήταν τα έθνη.
“Mark the cursing of the fig tree, representing the Jewish nation, covered with leaves of profession, but no fruit to be found thereon. The curse is pronounced upon the fig tree, which represents the moral, thinking, living agent, cursed of God, living as were the Jews for forty years after this event, yet dead. Mark, the other trees, representing the Gentiles, were not covered. They were leafless, making no pretension to having a knowledge of God. Their time of fruit-leaving was not yet.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.
«Σημειώσατε την κατάρα της συκής, η οποία αντιπροσωπεύει το ιουδαϊκό έθνος, καλυμμένο με τα φύλλα της ομολογίας, αλλά χωρίς να βρίσκεται επ’ αυτής καρπός. Η κατάρα εκφωνείται επί της συκής, η οποία αντιπροσωπεύει τον ηθικό, σκεπτόμενο, ζώντα παράγοντα, καταραμένο από τον Θεό, ζώντα καθώς έζησαν οι Ιουδαίοι επί σαράντα έτη μετά το γεγονός αυτό, και όμως νεκρό. Σημειώσατε, τα άλλα δένδρα, τα οποία αντιπροσωπεύουν τους Εθνικούς, δεν ήσαν καλυμμένα. Ήσαν άφυλλα, χωρίς να προβάλλουν καμία αξίωση ότι έχουν γνώση του Θεού. Ο καιρός της καρποφορίας των δεν είχε ακόμη έλθει.» Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.
Laodicean Adventism in the last days is cursed, for though it professes to be the remnant people of God, its profession is fruitless. Jesus is making two interconnected, but different points in the passage. He is identifying the distinction between the professed people of God and the Gentiles, who do not profess to uphold the law of God, or possess the Spirit of Prophecy which are the characteristics of the remnant of the last days, which Laodicean Adventism professes to uphold. The leaves in the last days represent the claimed profession to be the remnant identified by John in the book of Revelation.
Ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός κατά τις έσχατες ημέρες είναι καταραμένος, διότι, μολονότι ομολογεί ότι είναι ο λαός του υπολοίπου του Θεού, η ομολογία του είναι άκαρπη. Ο Ιησούς διατυπώνει στο χωρίο δύο αλληλένδετα, αλλά διαφορετικά, σημεία. Προσδιορίζει τη διάκριση μεταξύ του ομολογουμένου λαού του Θεού και των Εθνικών, οι οποίοι δεν ομολογούν ότι τηρούν τον νόμο του Θεού ούτε ότι κατέχουν το Πνεύμα της Προφητείας, τα οποία αποτελούν τα χαρακτηριστικά του υπολοίπου των εσχάτων ημερών, τα οποία ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός ομολογεί ότι διατηρεί. Τα φύλλα κατά τις έσχατες ημέρες αντιπροσωπεύουν τον προβαλλόμενο ισχυρισμό ότι είναι το υπόλοιπο που προσδιορίζεται από τον Ιωάννη στο βιβλίο της Αποκάλυψης.
“The Gentile world was represented by the leafless, fruitless fig trees. The Gentiles were destitute, as were the Jews, of godliness, but they had not claimed to be in favor with God. They made no boast of exalted spirituality. They were blind in every sense to the ways and works of God, With them the time for figs was not yet. They were still looking forward to a day which would bring them light and hope.” Signs of the Times, February 15, 1899.
«Ο κόσμος των Εθνικών παριστανόταν από τις συκιές χωρίς φύλλα και χωρίς καρπό. Οι Εθνικοί ήσαν στερημένοι, όπως και οι Ιουδαίοι, από ευσέβεια· αλλά δεν είχαν ισχυρισθεί ότι βρίσκονταν στην εύνοια του Θεού. Δεν καυχώντο για ανυψωμένη πνευματικότητα. Ήσαν τυφλοί, από κάθε άποψη, ως προς τις οδούς και τα έργα του Θεού. Για αυτούς ο καιρός των σύκων δεν είχε ακόμη έλθει. Εξακολουθούσαν ακόμη να προσβλέπουν σε μια ημέρα που θα τους έφερνε φως και ελπίδα.» Signs of the Times, 15 Φεβρουαρίου 1899.
The distinction between the fig tree and the other trees was given one other distinction by Christ. The time for the trees to bud out for the figs, was different than the time for the Gentiles trees to bud out. In the last days “two distinct calls are given to the churches,” and the first voice from the angel of Revelation chapter eighteen, identifies the time when the budding-out for the one hundred and forty-four thousand was to occur. The “second voice” of Revelation eighteen, represents when the other trees were to bud out.
Η διάκριση μεταξύ της συκής και των άλλων δένδρων έλαβε από τον Χριστό και μία ακόμη διάκριση. Ο καιρός κατά τον οποίον τα δένδρα επρόκειτο να εκβλαστήσουν για τις συκές, ήταν διαφορετικός από τον καιρό κατά τον οποίον τα δένδρα των Εθνών επρόκειτο να εκβλαστήσουν. Στις έσχατες ημέρες «δύο διακεκριμένες κλήσεις δίδονται στις εκκλησίες», και η πρώτη φωνή από τον άγγελο του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως προσδιορίζει τον χρόνο κατά τον οποίον επρόκειτο να λάβει χώρα η εκβλάστηση για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Η «δεύτερη φωνή» της Αποκαλύψεως 18 αντιπροσωπεύει το πότε τα άλλα δένδρα επρόκειτο να εκβλαστήσουν.
In Christ’s day the Jews were the fig tree, the Gentiles were the other trees. In Millerite history the Protestants were the fig tree, and the Millerites were the other trees. In the last days, Laodicean Adventism is the fruitless fig tree which is removed from Jerusalem (the vineyard), and the one hundred and forty-four thousand are the fig trees that bears fruit. God’s other children who are still in Babylon are represented as the Gentiles.
Κατά τις ημέρες του Χριστού, οι Ιουδαίοι ήσαν η συκή, ενώ οι Εθνικοί ήσαν τα άλλα δένδρα. Στην ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος, οι Προτεστάντες ήσαν η συκή, και οι Μιλλερίτες ήσαν τα άλλα δένδρα. Κατά τις έσχατες ημέρες, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός είναι η άκαρπη συκή, η οποία αφαιρείται από την Ιερουσαλήμ (τον αμπελώνα), και οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες είναι οι συκές που φέρουν καρπό. Τα άλλα τέκνα του Θεού, τα οποία βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα, παριστάνονται ως τα Έθνη.
A “gentile,” by definition is a “stranger.” The gentile trees are dormant (dead), bearing no buds or fruit at the time the fig tree buds out and comes to life. A dormant tree is a dry tree, and when the Gentiles are called to come out of Babylon, by the second voice of Revelation chapter eighteen, they will then choose to keep the seventh-day Sabbath and enter into covenant with the Lord.
Ένας «εθνικός», εξ ορισμού, είναι ένας «ξένος». Τα δέντρα των εθνικών είναι αδρανή (νεκρά), χωρίς να φέρουν οφθαλμούς ή καρπό κατά τον χρόνο που η συκή εκβλαστάνει και έρχεται στη ζωή. Ένα αδρανές δέντρο είναι ένα ξηρό δέντρο, και όταν οι Εθνικοί κληθούν να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα, από τη δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, τότε θα επιλέξουν να τηρούν το Σάββατο της εβδόμης ημέρας και να εισέλθουν σε διαθήκη με τον Κύριο.
Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people. Isaiah 56:3–7.
Και ας μη λέγει ο υιός του ξένου, που προσκολλήθηκε στον Κύριο, λέγοντας: Ο Κύριος με έχει χωρίσει ολοτελώς από τον λαό του· ούτε ας λέγει ο ευνούχος: Ιδού, εγώ είμαι ξηρό δέντρο. Διότι έτσι λέγει ο Κύριος προς τους ευνούχους που τηρούν τα σάββατά μου, και εκλέγουν όσα μου είναι αρεστά, και προσκολλώνται στη διαθήκη μου· και σε αυτούς θα δώσω μέσα στον οίκο μου και μέσα στα τείχη μου τόπο και όνομα καλύτερο από υιούς και από θυγατέρες· θα τους δώσω όνομα αιώνιο, το οποίο δεν θα εκλείψει. Και τους υιούς του ξένου, που προσκολλώνται στον Κύριο, για να τον υπηρετούν, και να αγαπούν το όνομα του Κυρίου, ώστε να είναι δούλοι του, καθέναν που τηρεί το σάββατο ώστε να μη το βεβηλώνει, και προσκολλάται στη διαθήκη μου· και αυτούς θα τους φέρω στο άγιό μου όρος, και θα τους ευφράνω μέσα στον οίκο της προσευχής μου· τα ολοκαυτώματά τους και οι θυσίες τους θα είναι ευπρόσδεκτα επάνω στο θυσιαστήριό μου· διότι ο οίκος μου θα ονομάζεται οίκος προσευχής για όλους τους λαούς. Ησαΐας 56:3–7.
A stranger is a “gentile,” and the “second voice” calls them to come out of Babylon, and they are brought to God’s holy mountain, it will then be His “holy” mountain, for the wheat and tares will have been separated by the testing process represented in the history of the “first voice”. When they come to the mountain of the Lord in the last days, the Gentiles will no longer be strangers, or dry trees.
Ξένος είναι ένας «εθνικός», και η «δεύτερη φωνή» τους καλεί να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα, και οδηγούνται στο άγιο όρος του Θεού· τότε αυτό θα είναι το «άγιο» όρος Του, διότι το σιτάρι και τα ζιζάνια θα έχουν χωριστεί μέσω της διαδικασίας δοκιμασίας που παριστάνεται στην ιστορία της «πρώτης φωνής». Όταν έλθουν στο όρος του Κυρίου κατά τις έσχατες ημέρες, οι Εθνικοί δεν θα είναι πλέον ξένοι ή ξηρά δέντρα.
The sun and the moon shall be darkened, and the stars shall withdraw their shining. The Lord also shall roar out of Zion, and utter his voice from Jerusalem; and the heavens and the earth shall shake: but the Lord will be the hope of his people, and the strength of the children of Israel. So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 3:15–17.
Ὁ ἥλιος καὶ ἡ σελήνη θέλουσι σκοτισθῆ, καὶ οἱ ἀστέρες θέλουσιν ἀποσύρει τὴν λαμπρότητα αὐτῶν. Καὶ ὁ Κύριος θέλει βρυχηθῆ ἐκ Σιών, καὶ θέλει ἐξαποστείλει τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἐξ Ἱερουσαλήμ· καὶ οἱ οὐρανοὶ καὶ ἡ γῆ θέλουσι σαλευθῆ· ἀλλ’ ὁ Κύριος θέλει εἶσθαι ἡ ἐλπὶς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ ἡ ἰσχὺς τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. Καὶ θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, κατοικῶν ἐν Σιών, τῷ ὄρει μου τῷ ἁγίῳ· τότε ἡ Ἱερουσαλὴμ θέλει εἶσθαι ἁγία, καὶ ξένοι δὲν θέλουσι διαβῆ δι’ αὐτῆς πλέον. Ἰωήλ 3:15–17.
The ushering in of the history where the “second voice” calls God’s other flock out of Babylon has “signs” that were typified by the signs of the Millerite movement. In Matthew chapter twenty-four, Mark chapter thirteen and Luke chapter twenty-one Christ’s testimony that we are considering is set forth. In each of those three witnesses one of the “signs” identified is that the powers of heaven shall be shaken, but in Joel’s representation of the “signs” which identify when Jerusalem shall be “holy”, both “the heavens and the earth shall shake.”
Η έναρξη της ιστορίας κατά την οποία η «δεύτερη φωνή» καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα έχει «σημεία» που προτυπώθηκαν από τα σημεία του Μιλλεριτικού κινήματος. Στο κατά Ματθαίον, κεφάλαιο εικοστό τέταρτο, στο κατά Μάρκον, κεφάλαιο δέκατο τρίτο, και στο κατά Λουκάν, κεφάλαιο εικοστό πρώτο, εκτίθεται η μαρτυρία του Χριστού την οποία εξετάζουμε. Σε καθεμία από αυτές τις τρεις μαρτυρίες, ένα από τα «σημεία» που προσδιορίζονται είναι ότι οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν· αλλά στην παρουσίαση του Ιωήλ περί των «σημείων» που προσδιορίζουν πότε η Ιερουσαλήμ θα είναι «αγία», τόσο «οι ουρανοί όσο και η γη θα σαλευθούν».
Joel is identifying the perfect fulfillment of the predicted “signs” that occur when Jerusalem is holy. That time is when the Lord has removed the sins from the one hundred and forty-four thousand, and the church of Laodicea has transitioned to the movement of Philadelphia. It is then that the sixth movement (Philadelphia), becomes the eighth movement (Philadelphia), that is of the seven churches. It is then that the Church Militant becomes the Church Triumphant. The Church Militant is a label for God’s church that is composed of the wheat and the tares. The Church Triumphant is God’s holy mountain that is “holy,” and “no strangers pass through her anymore.”
Ο Ιωήλ προσδιορίζει την τέλεια εκπλήρωση των προλεχθέντων «σημείων» που λαμβάνουν χώρα όταν η Ιερουσαλήμ είναι αγία. Εκείνος ο καιρός είναι όταν ο Κύριος έχει αφαιρέσει τις αμαρτίες από τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και η εκκλησία της Λαοδικείας έχει μεταβεί στο κίνημα της Φιλαδελφείας. Τότε είναι που το έκτο κίνημα (Φιλαδέλφεια) καθίσταται το όγδοο κίνημα (Φιλαδέλφεια), το οποίο είναι εκ των επτά εκκλησιών. Τότε είναι που η Στρατευομένη Εκκλησία γίνεται η Θριαμβεύουσα Εκκλησία. Η Στρατευομένη Εκκλησία είναι ένας χαρακτηρισμός για την εκκλησία του Θεού, η οποία αποτελείται από τον σίτον και τα ζιζάνια. Η Θριαμβεύουσα Εκκλησία είναι το άγιον όρος του Θεού, το οποίο είναι «άγιον», και «δεν θα διέρχονται πλέον ξένοι μέσα από αυτήν».
The ushering in of the ensign that is lifted up, which is the Church Triumphant, which is the “eighth that is of the seven”, which is when Jerusalem is “holy”, is accompanied by “signs.” In order for Jesus to provide the point of reference for His people to recognize the life or death “sign,” that identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, He employed trees and the natural cycle of a tree’s life to teach the all-important lesson.
Η εμφάνιση του υψωμένου σημαιόφορου, το οποίο είναι η Θριαμβεύουσα Εκκλησία, το οποίο είναι «ὄγδοος καὶ ἐκ τῶν ἑπτά», το οποίο είναι όταν η Ιερουσαλήμ είναι «αγία», συνοδεύεται από «σημεία». Προκειμένου ο Ιησούς να παράσχει στο λαό Του το σημείο αναφοράς, ώστε να αναγνωρίσει το «σημείο» της ζωής ή του θανάτου, το οποίο ταυτοποιεί τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, χρησιμοποίησε τα δέντρα και τον φυσικό κύκλο της ζωής ενός δέντρου για να διδάξει αυτό το υψίστης σημασίας μάθημα.
“Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.
«Ο Χριστός είχε παραγγείλει στον λαό Του να αγρυπνεί για τα σημεία της παρουσίας Του και να χαίρεται καθώς θα έβλεπε τα σημεία του ερχομού του Βασιλέως του. «Όταν δε ταύτα αρχίσωσι να γίνωνται,» είπε, «ανακύψατε και σηκώσατε τας κεφαλάς σας· διότι πλησιάζει η απολύτρωσίς σας.» Έδειξε στους ακολούθους Του τα δένδρα της άνοιξης όταν βλαστάνουν, και είπε: «Όταν ήδη εκπτυσσόμενα τα βλέπητε, γνωρίζετε αφ’ εαυτών ότι το θέρος είναι ήδη πλησίον. Ούτω και σεις, όταν ίδητε ταύτα να γίνωνται, γνωρίζετε ότι η βασιλεία του Θεού είναι πλησίον.» Λουκάς 21:28, 30, 31.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 308.
When the trees of Spring begin to bud out, Summer is near.
Όταν τα δέντρα της Άνοιξης αρχίζουν να βγάζουν μπουμπούκια, το Καλοκαίρι είναι πλησίον.
The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. Jeremiah 8:20.
Ο θερισμός παρήλθε, το θέρος ετελείωσε, και εμείς δεν εσώθημεν. Ιερεμίας 8:20.
The budding trees identify that it is Spring, and we then know Summer is near, and it is in the Summer when the harvest is gathered.
Τα δένδρα που βλαστάνουν φανερώνουν ότι είναι άνοιξη, και τότε γνωρίζουμε ότι το καλοκαίρι είναι πλησίον, και είναι κατά το καλοκαίρι όταν συνάγεται ο θερισμός.
The enemy that sowed them is the devil; the harvest is the end of the world; and the reapers are the angels. Matthew 13:39.
Ὁ ἐχθρὸς ὁ σπείρας αὐτά εἶναι ὁ διάβολος· ὁ δὲ θερισμὸς εἶναι ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου· οἱ δὲ θερισταὶ εἶναι οἱ ἄγγελοι. Κατὰ Ματθαῖον 13:39.
The harvest is at the end of the world. When the trees begin to bud out, you are required to know that the end of the world is imminent.
Ο θερισμός είναι στη συντέλεια του κόσμου. Όταν τα δέντρα αρχίζουν να βγάζουν βλαστούς, οφείλετε να γνωρίζετε ότι το τέλος του κόσμου είναι επικείμενο.
“One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming.” The Great Controversy, 371.
«Ένα ρητό του Σωτήρος δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για να αναιρεί ένα άλλο. Αν και κανείς δεν γνωρίζει την ημέρα ούτε την ώρα της έλευσής Του, διδασκόμαστε και καλούμαστε να γνωρίζουμε πότε είναι πλησίον. Επιπλέον, διδασκόμαστε ότι το να αδιαφορούμε για την προειδοποίησή Του και να αρνούμαστε ή να παραμελούμε να γνωρίζουμε πότε η παρουσία Του είναι κοντά, θα είναι για εμάς τόσο ολέθριο όσο ήταν για εκείνους που ζούσαν στις ημέρες του Νώε το να μη γνωρίζουν πότε ερχόταν ο κατακλυσμός». The Great Controversy, 371.
We will continue our study of Luke chapter twenty-one in the next article.
Θα συνεχίσουμε τη μελέτη μας του εικοστού πρώτου κεφαλαίου του Λουκά στο επόμενο άρθρο.
“I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.
«Είδα ότι οι δυνάμεις της γης κλονίζονται τώρα και ότι τα γεγονότα έρχονται κατά σειρά. Πόλεμος και φήμες πολέμου, μάχαιρα, πείνα και λοιμός είναι πρώτα για να κλονίσουν τις δυνάμεις της γης· έπειτα η φωνή του Θεού θα κλονίσει τον ήλιο, τη σελήνη και τους αστέρες, καθώς και αυτή τη γη. Είδα ότι ο κλονισμός των δυνάμεων στην Ευρώπη δεν είναι, όπως διδάσκουν μερικοί, ο κλονισμός των δυνάμεων των ουρανών, αλλά είναι ο κλονισμός των οργισμένων εθνών.» Early Writings, 41.