Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Σαράντα Ένα

Εξετάζουμε επί του παρόντος πολύ προσεκτικά τα προφητικά χαρακτηριστικά της ιστορίας κατά την οποία ο παπισμός επιστρέφει στον θρόνο της γης ως η όγδοη κεφαλή, δηλαδή εκ των επτά κεφαλών. Το πράττουμε αυτό, προκειμένου να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τα προφητικά χαρακτηριστικά της ιστορίας κατά την οποία ο όγδοος πρόεδρος, δηλαδή εκ των επτά προέδρων, εκπληρώνει τη διαμόρφωση της εικόνας του παπικού θηρίου. Έχουμε αρχίσει την εξέταση αυτών των αληθειών με το Όρος Κάρμηλος και τα γενέθλια του Ηρώδη. Αμφότερες οι ιερές απεικονίσεις παριστούν τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος παριστάνεται επίσης στο εδάφιο σαράντα ένα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ.

Ο πλαστός βασιλεύς του βορρά εισέρχεται στη γη της δόξης στο εδάφιο. Η γη της δόξης, στην ιστορία του αρχαίου Ισραήλ, ήταν η γη του Ιούδα, και παριστάνετο ως γη ρέουσα γάλα και μέλι, και για τον λόγο αυτόν, μεταξύ άλλων, ήταν ένδοξη. Ήταν ένδοξη διότι ο Χριστός εξέλεξε την πρωτεύουσά της, την Ιερουσαλήμ, ως τον τόπο του ναού Του και την πόλη όπου επέλεξε να θέσει το όνομά Του.

Η κυριολεκτική γη του Ιούδα ήταν η ένδοξη γη για τον κυριολεκτικό αρχαίο Ισραήλ, και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η πνευματική γη του Ιούδα, η ένδοξη γη για τον πνευματικό σύγχρονο Ισραήλ.

Αφού ο πλαστός βασιλεύς τοῦ βορρᾶ κατέκτησε τὸν βασιλέα τοῦ νότου (τὴν πρώην Σοβιετικὴ Ἕνωση), στὸ τεσσαρακοστὸ ἐδάφιο, τὸ 1989, ἔπειτα κατακτᾷ τὴν ἔνδοξη γῆ (τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες). Στὸ τεσσαρακοστὸ πρῶτο ἐδάφιο, ἡ λέξη «χῶρες» εἶναι προσθήκη καὶ δὲν εἶναι πλήρως ἀκριβής, διότι, κατὰ τὸν νόμο τῆς Κυριακῆς, οἱ «πολλοί» ποὺ ἀνατρέπονται εἶναι μία τάξη ἀνθρώπων ποὺ ἐγνώριζαν τὴ διάκριση μεταξὺ τοῦ σαββάτου τῆς ἑβδόμης ἡμέρας καὶ τῆς ἡμέρας τοῦ ἡλίου, πρὶν ἔλθῃ ὁ νόμος τῆς Κυριακῆς.

Η τάξη των «πολλών» που ανατρέπονται κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής είναι εκείνοι οι οποίοι θα λογοδοτήσουν για το φως του Σαββάτου, το οποίο είναι το φως που δίδεται για εκείνον τον καιρό, ο οποίος αποτελεί σημείο καμπής και κρίση στην ιστορία τόσο της εκκλησίας όσο και των εθνών. Αυτή η τάξη είναι η εκκλησία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, η οποία έχει φθάσει στο τέλος της περιπλάνησής της στην έρημο της αποστασίας. Εκεί εκχέονται από το στόμα του Κυρίου εις τον αιώνα. Ο Λαοδικειανούς Αντβεντισμός είναι εκείνοι που εκλήθησαν στο φως του τρίτου αγγέλου, είτε στο πρώτο Κάδης στην ιστορία του 1844, έως το 1863, είτε στο δεύτερο Κάδης στην ιστορία του 2001, έως τον νόμο της Κυριακής.

Η φωνή του τρίτου αγγέλου, είτε το 1844 είτε το 2001, ήταν κλήση προς τον γάμο. Οι «πολλοί» που καταβάλλονται κατά τον νόμο της Κυριακής είναι οι «πολλοί» που απέρριψαν το ένδυμα του γάμου, τη δικαιοσύνη του Χριστού, και αντιθέτως καθίστανται μέρος της γαμήλιας συνοδείας των δέκα βασιλέων προς την πόρνη της Ρώμης. Για εκείνον τον γάμο, ο άνθρωπος μπορεί να κρατήσει τα δικά του ενδύματα, διότι το μόνο που χρειάζεται για να αφαιρεθεί το όνειδός του είναι να ονομαστεί με το επώνυμο της πόρνης που βασιλεύει επί των δέκα βασιλέων.

Απέτυχαν στην πρώτη δοκιμασία της διατροφής, διότι επέλεξαν να φάνε τον δικό τους άρτο, αντί για τον άρτο του ουρανού. Απέτυχαν στη δεύτερη δοκιμασία, κατά την οποία έπρεπε να δοξάσουν τον Θεό εκδηλώνοντας τον χαρακτήρα Του, αλλά αντ’ αυτού επέλεξαν να φορέσουν τα δικά τους ενδύματα. Απέτυχαν και στην τρίτη λυδία λίθο, διότι εκδήλωσαν το όνομα (χαρακτήρα) του θηρίου, επειδή επέλεξαν να απορρίψουν το όνομα (χαρακτήρα) του Χριστού. Ο σκοπός για τον οποίο ο Νεβρώδ οικοδόμησε πόλη (κράτος) και πύργο (εκκλησία), κατά την πρώτη μνεία της Βαβυλώνας, ήταν για να κάνει στον εαυτό του όνομα.

Το όνομα είναι σύμβολο του χαρακτήρα, και ο προφητικός χαρακτήρας του ογδόου θηρίου, το οποίο είναι εκ των επτά, είναι η διττή φύση του συνδυασμού Εκκλησίας (πύργος) και Κράτους (πόλη). Κατά την κρίση των εσχάτων ημερών, οι άνθρωποι θα χωριστούν σε δύο τάξεις.

Η μία τάξη θα αντιπροσωπεύει την εικόνα του θηρίου, και η άλλη τάξη θα αντιπροσωπεύει την εικόνα του Χριστού. Η μία θα είναι ενδεδυμένη το νυμφικό ένδυμα του Χριστού, και η άλλη τάξη θα είναι ενδεδυμένη με «τα δικά τους ιμάτια». Η μία τάξη θα τρέφεται με την ουράνια δίαιτα, και η άλλη θα τρώγει «τον δικό τους άρτο». Η τάξη που τρώγει τον δικό της άρτο και διατηρεί τα δικά της ιμάτια αντιπροσωπεύει τους «πολλούς» που εκλήθησαν με τη φωνή του τρίτου αγγέλου, και αυτοί είναι οι «πολλοί» που καταβάλλονται κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής. Η απόπειρά τους να λυτρώσουν τη χαμένη τους κατάσταση, όταν οι χαρακτήρες τους φανερωθούν κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής, είναι η ψευδής ελπίδα ότι, εάν μπορέσουν να αποδεχθούν το όνομα της πόρνης της Ρώμης, το να πράξουν τούτο θα αφαιρέσει το «όνειδός» τους.

Εκείνον τον καιρό, οι λίγοι που είναι εκλεγμένοι υψώνονται ως το λάβαρο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και τότε υπάρχει μία άλλη ομάδα στο εδάφιο σαράντα ένα, η οποία κατόπιν «διαφεύγει» από το χέρι του πλαστού βασιλέως του βορρά. Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «διαφεύγει», στο εδάφιο σαράντα ένα, σημαίνει να διαφεύγει κανείς σαν από ολισθηρότητα, και ο ορισμός αποδίδει την ιδέα του να κρατά κανείς μια πλάκα σαπουνιού μέσα στο νερό, και, εξαιτίας της ολισθηρότητας του σαπουνιού, αυτό γλιστρά έξω από το χέρι του. Το πρωτεύον στοιχείο του ορισμού της λέξεως, όταν αυτή χρησιμοποιείται στην εβραϊκή γλώσσα, είναι ότι οτιδήποτε διαφεύγει είναι κάτι που, πριν από τη διαφυγή, είχε βρεθεί υπό τον έλεγχο εκείνου από το οποίο διαφεύγει.

Στο εδάφιο σαράντα ένα, επιτελείται η τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη.

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ενώσουν τα χέρια με τα Ηνωμένα Έθνη και με τον παπισμό κατά τον νόμο της Κυριακής, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που προηγουμένως βρισκόταν στο χέρι του παπισμού, η οποία τότε «διαφεύγει» από το χέρι του πλαστού βασιλέως του βορρά. Οι άνθρωποι αυτοί κρατούνταν προηγουμένως στη λαβή της παπικής εξουσίας. Οι άνθρωποι αυτοί παριστάνονται στη γιορτή των γενεθλίων του Ηρώδη από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ο οποίος τότε βρισκόταν στην αιχμαλωσία των ρωμαϊκών δεσμωτηρίων, αναμένοντας θάνατο ή απελευθέρωση. Η τάξη των ανθρώπων που διαφεύγει από την αιχμαλωσία του παπισμού κατά τον νόμο της Κυριακής παριστάνεται από τρεις φυλές και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, συμβολίζει την τριπλή σύνθεση της σύγχρονης Βαβυλώνας.

Κατ’ εκείνον ακριβώς τον καιρό, η δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης καλεί εκείνους τους ανθρώπους να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα, ώστε να μη μετάσχουν στις κρίσεις της, οι οποίες τότε πρόκειται να αρχίσουν. Αυτή η δεύτερη φωνή είναι η φωνή του Χριστού, αλλά αντιπροσωπεύει τη φωνή των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι τότε διακηρύσσουν με δυνατή φωνή το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Όταν εκείνοι διαφύγουν από το χέρι (σύμβολο υποταγής), διαφεύγουν από το χέρι του πλαστού βασιλιά του βορρά, και τότε βρίσκουν το χέρι του αληθινού βασιλιά του βορρά.

Στο Όρος Κάρμηλος οι προφήτες του Βάαλ θανατώθηκαν, και ως η αρσενική ψευδής θεότητα αντιπροσωπεύουν το Κράτος, ενώ οι προφήτες της Αστάρωθ αντιπροσωπεύουν την Εκκλησία. Ο Ηλίας θανάτωσε τους προφήτες του Βάαλ, προσδιορίζοντας έτσι το τέλος της έκτης βασιλείας, αν και η θρησκεία του αποστατημένου Προτεσταντισμού, όπως εκπροσωπείται από τη Σαλώμη, εξακολουθούσε να εκπροσωπείται. Η Σαλώμη, ο Αποστατημένος Προτεσταντισμός, ως Σαλώμη, αποπλανά τον Ηρώδη, και οι δέκα βασιλείς συμφωνούν να εισέλθουν σε συμμαχία Εκκλησίας και Κράτους με την όγδοη κεφαλή, η οποία ήταν εκ των επτά κεφαλών. Η Σαλώμη είναι εκείνη την οποία ο αιμομικτικός Ηρώδης επιθυμεί στην καρδιά του.

Η αιμομικτική επιθυμία του Ηρώδη μέσα στην καρδιά του ένωσε τις σάρκες τους μέσα στην καρδιά του, και γι’ αυτό έγινε ένα με τη Σαλώμη.

Στο γενέθλιο συμπόσιο του Ηρώδη, ο Ηρώδης και η Σαλώμη ενώθηκαν, και ο Ηρώδης, ο οποίος προτυπωνόταν από τον Αχαάβ, είναι η κεφαλή των δέκα βασιλέων του βορείου βασιλείου. Κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, η έκτη βασιλεία του θηρίου της γης τερματίζεται, όταν τα κέρατα που είχαν γίνει ένα κέρας, αντιπροσωπεύοντας τον συνδυασμό των κεράτων της Εκκλησίας και του Κράτους (την εικόνα του θηρίου), θανατώνονται από τον Ηλία. Κατόπιν η Σαλώμη αποπλανά τον Ηρώδη, γίνεται ένα με αυτόν, και τον πείθει να δώσει το ήμισυ της βασιλείας του (το παγκόσμιο Κράτος) στη μητέρα της (την παγκόσμια Εκκλησία). Τότε η Σαλώμη έχει λάβει τον έλεγχο του Αχαάβ και των δέκα φυλών του, διότι οι δέκα βασιλείς όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.

Το θηρίον, στο οποίο δίδουν τη δύναμη και την εξουσία τους, είναι το θηρίον επάνω στο οποίο κάθεται η πόρνη. Το θηρίον αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα της εικόνας, η οποία είναι ο συνδυασμός Εκκλησίας και Κράτους, με τη γυναίκα (την Εκκλησία) να ελέγχει τη σχέση, διότι πρόκειται για λατινικό γάμο, όπου το επώνυμο είναι το όνομα της συζύγου και όπου η γυναίκα εξουσιάζει τον άνδρα, σε αποστασία από την αληθινή σχέση του γάμου.

Οι δέκα βασιλεῖς εἶναι ὁμόφρονες καὶ ἔχουν μίαν καρδίαν.

Οι δέκα βασιλεῖς, των οποίων ηγέτης είναι ο Αχαάβ, ή ο Ηρώδης, έχουν αποπλανηθεί από τη Σαλώμη, τη θυγατέρα της Ηρωδιάδος. Τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία κατά τον νόμο της Κυριακής αποπλανώνται από τη Σαλώμη, την ψευδή θρησκεία του αποστατημένου Προτεσταντισμού, και τα οποία προηγουμένως ήσαν η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, αναλαμβάνουν τον έλεγχο του βασιλείου των δέκα βασιλέων, οι οποίοι όλοι συμφωνούν να δώσουν το ήμισυ του βασιλείου τους στη θρησκεία του Καθολικισμού. Λαμβάνουν αυτή την ομόφωνη απόφαση, διότι όλοι οι βασιλείς είχαν αποπλανηθεί από τον σαγηνευτικό χορό της Σαλώμης. Συμφωνούν να θέσουν την ενωμένη τους ισχύ στο έργο της θανατώσεως εκείνων που εκπροσωπούνται από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.

Το θηρίο (τα Ηνωμένα Έθνη) κυβερνάται από έναν πρωτεύοντα βασιλέα (τη θυγατέρα της Ιεζάβελ). Η Ιεζάβελ είχε κατευθύνει τη θυγατέρα της να εγκαινιάσει τη μοιχική και αιμομικτική σχέση με τον Ηρώδη και τους άλλους βασιλείς, διότι αυτή είναι η μήτηρ των πορνών. Είναι η μαστροπός της ίδιας της θυγατέρας της. Ο Ηρώδης, ο Αχαάβ και τα Ηνωμένα Έθνη πλανήθηκαν από τον ψευδοπροφήτη, ο οποίος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παύουν να είναι το έκτο βασίλειο όταν εσφάγησαν οι προφήτες του Βάαλ, και οι προφήτες της Αστάρτης (Σαλώμη) καθίστανται αμέσως η κυβερνώσα εξουσία του εβδόμου βασιλείου, καθώς αυτό επαναλαμβάνει στον κόσμο εκείνο που μόλις επέτυχε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το θηρίο είναι οι βασιλείς που βρίσκονται σε σχέση με τη θυγατέρα της πόρνης, και η πόρνη είναι η γυναίκα που εξουσιάζει επάνω στο θηρίο. Ο Ιησούς απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος μέσω της αρχής ενός πράγματος. Όπως ακριβώς η απεικόνιση των οκτώ βασιλείων στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποκάλυψε τα οκτώ βασίλεια του δεύτερου κεφαλαίου του Δανιήλ, έτσι και το θηρίο και η γυναίκα που ιππεύει επάνω στο θηρίο αποκαλύπτουν μία άλλη προφητική αλήθεια, η οποία βασίζεται στο ότι το πρώτο αντιπροσωπεύει το τελευταίο.

Η δέκατη έβδομη κεφαλαία της Αποκαλύψεως είναι η τελευταία αναφορά στα βασίλεια της βιβλικής προφητείας και, επομένως, απαιτεί όπως η δεύτερη κεφαλαία του Δανιήλ, η οποία είναι η πρώτη αναφορά στα βασίλεια της βιβλικής προφητείας, από προφητική αναγκαιότητα πρέπει επίσης να παριστάνει οκτώ βασίλεια, εκ των οποίων το όγδοο βασίλειο ήταν εκ των επτά. Ομοίως, η κρίση της γυναικός και του θηρίου επάνω στο οποίο κάθεται στη δέκατη έβδομη κεφαλαία πρέπει να παριστάνεται επίσης στην πρώτη κρίση της πόρνης το 1798.

Ο άγγελος πληροφόρησε τον Ιωάννη στην αρχή του δεκάτου εβδόμου κεφαλαίου ότι επρόκειτο να του δείξει την κρίση της μεγάλης πόρνης και του θηρίου επάνω στο οποίο ιππεύει. Η πρώτη φορά κατά την οποία η πόρνη εκρίθη έχει ορθώς νοηθεί ως το 1798, όταν ο παπισμός έλαβε το θανάσιμο τραύμα του και έφθασε ο καιρός του τέλους. Πλην όμως, όταν ένας «καιρός του τέλους» παρίσταται στην προφητική ιστορία, υπάρχουν πάντοτε δύο ορόσημα, συμβολιζόμενα διά προσώπων. Η γέννηση του Ααρών και του αδελφού του Μωυσή υπήρξε ο καιρός του τέλους σε εκείνη την ιστορία. Αυτά τα δύο ορόσημα προεικόνιζαν τη γέννηση του Ιωάννου του Βαπτιστού και, έξι μήνες αργότερα, του εξαδέλφου του Ιησού, σηματοδοτώντας έτσι τον καιρό του τέλους για εκείνη την ιστορία. Στο τέλος της εβδομηκονταετούς αιχμαλωσίας, η οποία προεικονίζει τον καιρό του τέλους το 1798, ο Δαρείος και ο ανεψιός του Κύρος αποτελούν τα δύο ορόσημα του καιρού του τέλους. Από κοινού, προεικονίζουν τον Reagan και τον Bush τον πρεσβύτερο, στον καιρό του τέλους του 1989.

Το 1798, το οποίο ήταν ο καιρός του τέλους όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε στην ιστορία των Μιλλεριτών, προσδιόρισε τον προφητικό θάνατο του πολιτικού στοιχείου του θηρίου του Καθολικισμού. Ο στρατηγός του Ναπολέοντος, Μπερτιέ, εισήλθε κατευθείαν στο Βατικανό, συνέλαβε τον πάπα και έθεσε τέλος στην πολιτική εξουσία του θηρίου του Καθολικισμού. Έναν χρόνο αργότερα, το 1799, η γυναίκα που επί αιώνες καθόταν επάνω σε εκείνο το θηρίο, εκπροσωπούμενη από τον πάπα, πέθανε στην αιχμαλωσία. Η κρίση της πόρνης περιλαμβάνει και την κρίση επί του θηρίου το οποίο χρησιμοποίησε για να κυβερνά τα έθνη. Το δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως προσδιορίζει τόσο την κρίση του θηρίου όσο και την πόρνη που εξουσιάζει και κάθεται επάνω στο θηρίο.

Η όγδοη κεφαλή, η οποία είναι εκ των επτά, είναι η παπική εξουσία που βασιλεύει επί του θηρίου, το οποίο αποτελείται από δέκα βασιλείς που κυβερνώνται από τη θυγατέρα της πόρνης, η οποία κάθεται επάνω στο θηρίο. Τα στοιχεία της όγδοης βασιλείας, η οποία είναι εκ των επτά, πρέπει να ιδωθούν στον όγδοο και τελευταίο πρόεδρο, ο οποίος είναι εκ των επτά προέδρων, όταν η εικόνα του θηρίου σχηματισθεί εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο συνδυασμός των αποστατημένων κεράτων του Ρεπουμπλικανισμού και του Προτεσταντισμού πρέπει να έχει μία «κεφαλή» που να άρχει επί της εικόνας του θηρίου, και ο άρχων εκείνος θα είναι ένας δικτάτωρ εξαιρετικός.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.