We have begun our consideration of Daniel’s last vision by identifying Daniel as a symbol of God’s last day covenant people, and we have used the first verse in conjunction with the last chapter to begin to identify the prophetic characteristics of those last day people represented by Belteshazzar. God’s last day covenant people represent the Millerites of the movement of the first angel, and the one hundred and forty-four thousand of the movement of the third angel. The Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, and that parable is repeated to the very letter in the last days.
Έχουμε αρχίσει την εξέταση του τελευταίου οράματος του Δανιήλ, αναγνωρίζοντας τον Δανιήλ ως σύμβολο του λαού της διαθήκης του Θεού των εσχάτων ημερών, και έχουμε χρησιμοποιήσει το πρώτο εδάφιο σε συνδυασμό με το τελευταίο κεφάλαιο για να αρχίσουμε να προσδιορίζουμε τα προφητικά χαρακτηριστικά εκείνου του λαού των εσχάτων ημερών που αντιπροσωπεύεται από τον Βαλτασάρ. Ο λαός της διαθήκης του Θεού των εσχάτων ημερών αντιπροσωπεύει τους Μιλλερίτες του κινήματος του πρώτου αγγέλου, και τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες του κινήματος του τρίτου αγγέλου. Οι Μιλλερίτες εκπλήρωσαν την παραβολή των δέκα παρθένων, και εκείνη η παραβολή επαναλαμβάνεται μέχρι και το τελευταίο γράμμα στις έσχατες ημέρες.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, εκ των οποίων οι πέντε ήσαν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ειδική εφαρμογή για τον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να αποτελεί παρούσα αλήθεια μέχρι τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.
The experience of both movements of the last days, is the experience of Adventism.
Η εμπειρία και των δύο κινημάτων των εσχάτων ημερών είναι η εμπειρία του Αντβεντισμού.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
«Η παραβολή των δέκα παρθένων του Ματθαίου 25 επίσης απεικονίζει την εμπειρία του Αντβεντιστικού λαού». Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.
The Millerites represented the movement of the first angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean movement, and in the rebellion of 1863, it further transitioned into the Laodicean Seventh-day Adventist church.
Οι Μιλλεριτικοί αντιπροσώπευαν το κίνημα του πρώτου αγγέλου, και η εμπειρία τους αντιπροσωπευόταν επίσης από την εκκλησία της Φιλαδελφείας. Το 1856, το Φιλαδελφιανό Μιλλεριτικό κίνημα μεταβλήθηκε στο Λαοδικειακό κίνημα, και με την αποστασία του 1863 μεταβλήθηκε περαιτέρω στη Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.
The one hundred and forty-four thousand represent the movement of the third angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1989, the book of Daniel was unsealed to the Laodicean Seventh-day Adventist church, and on September 11, 2001, the Laodicean Adventist movement began, and in July of 2023, the transition back to the Philadelphian movement arrived.
Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αντιπροσωπεύουν το κίνημα του τρίτου αγγέλου, και η εμπειρία τους αντιπροσωπεύθηκε επίσης από την εκκλησία της Φιλαδελφείας. Το 1989, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίστηκε προς την Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, και στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε το Λαοδικειακό Αντβεντιστικό κίνημα, και τον Ιούλιο του 2023 έφθασε η μετάβαση πίσω στο Φιλαδελφικό κίνημα.
Belteshazzar, or Daniel represents the Philadelphian movement of the last days, that repeats the Philadelphian movement of the Millerites “to the very letter.” The first verse of the last vision represents those last day people, and the last testimony of the last vision must agree with the first testimony of the last vision. The purification process of Daniel chapter twelve identifies the increase of knowledge, and the two classes that are thereby produced. Belteshazzar is the ultimate representation of the wise of the last days. In Daniel chapter twelve there are at least five prophetic truths that were anchors for the Millerite movement, which must be repeated in the movement of the third angel.
Ο Βαλτασάσαρ, ή Δανιήλ, αντιπροσωπεύει το Φιλαδελφικό κίνημα των εσχάτων ημερών, το οποίο επαναλαμβάνει το Φιλαδελφικό κίνημα των Μιλλεριτών «κατά γράμμα». Το πρώτο εδάφιο του τελευταίου οράματος αντιπροσωπεύει εκείνον τον λαό των εσχάτων ημερών, και η τελευταία μαρτυρία του τελευταίου οράματος πρέπει να συμφωνεί με την πρώτη μαρτυρία του τελευταίου οράματος. Η διαδικασία καθαρισμού του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ προσδιορίζει την αύξηση της γνώσεως και τις δύο τάξεις που παράγονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ο Βαλτασάσαρ είναι η ύψιστη αναπαράσταση των σοφών των εσχάτων ημερών. Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ υπάρχουν τουλάχιστον πέντε προφητικές αλήθειες που υπήρξαν άγκυρες για το κίνημα των Μιλλεριτών, οι οποίες πρέπει να επαναληφθούν στο κίνημα του τρίτου αγγέλου.
The first is the purification process that produces two classes of worshippers, and therefore fulfills the parable of the ten virgins in both the beginning and ending movements.
Το πρώτο είναι η διαδικασία καθαρισμού που παράγει δύο τάξεις προσκυνητών και, επομένως, εκπληρώνει την παραβολή των δέκα παρθένων τόσο στις αρχικές όσο και στις τελικές κινήσεις.
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . .. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.
Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον, ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει ἄνω καὶ κάτω, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ.... Καὶ εἶπεν, Ὕπαγε, Δανιήλ· διότι οἱ λόγοι εἶναι κεκλεισμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους. Πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ καὶ λευκανθῆ καὶ δοκιμασθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσι πράξει ἀσεβῶς· καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει νοήσει, ἀλλ᾽ οἱ συνετοὶ θέλουσι νοήσει. Δανιήλ 12:4, 9, 10.
The distinction between the wise and the wicked (foolish), is based upon their understanding (mentally dividing) the increase of knowledge that is opened up at the time of the end, either in 1798 for the Millerites, or 1989 for the one hundred and forty-four thousand. God’s people are required to know that Adventism is the experience of the parable of the ten virgins, for without that understanding they will not seek to understand when the “time of the end” for the final generation arrived, or what was the message that was then unsealed. Without the understanding that the Adventist experience is a three-step testing process, based upon a progressive development of truth, which leads to a “life-or-death” outcome it is impossible to recognize the high calling of every Seventh-day Adventist. Belteshazzar represents a people who know they went through the purification process represented as being “purified, made white, and tried.” That very three-step purification process is specifically identified as the work of the Holy Spirit.
Η διάκριση μεταξύ των σοφών και των ασεβών (μωρών) βασίζεται στην κατανόησή τους (νοητική διαίρεση) της αύξησης της γνώσης που ανοίγεται κατά τον καιρό του τέλους, είτε το 1798 για τους Μιλλερίτες, είτε το 1989 για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Ο λαός του Θεού απαιτείται να γνωρίζει ότι ο Αντβεντισμός είναι η εμπειρία της παραβολής των δέκα παρθένων, διότι χωρίς αυτήν την κατανόηση δεν θα επιδιώξει να κατανοήσει πότε έφθασε ο «καιρός του τέλους» για την τελική γενεά, ή ποιο ήταν το μήνυμα που τότε αποσφραγίσθηκε. Χωρίς την κατανόηση ότι η εμπειρία των Αντβεντιστών είναι μία τριμερής διαδικασία δοκιμασίας, βασισμένη σε μία προοδευτική ανάπτυξη της αλήθειας, η οποία οδηγεί σε έκβαση «ζωής ή θανάτου», είναι αδύνατον να αναγνωρισθεί η υψηλή κλήση κάθε Αντβεντιστή της Εβδόμης Ημέρας. Ο Βαλτασάσαρ αντιπροσωπεύει έναν λαό που γνωρίζει ότι πέρασε από τη διαδικασία καθαρισμού η οποία παριστάνεται ως το να είναι «καθαρισμένοι, λευκανθέντες και δοκιμασμένοι». Αυτή ακριβώς η τριμερής διαδικασία καθαρισμού προσδιορίζεται ειδικώς ως το έργο του Αγίου Πνεύματος.
Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. John 16:7–13.
Πλην εγώ σας λέγω την αλήθεια· σας συμφέρει να απέλθω· διότι, εάν δεν απέλθω, ο Παράκλητος δεν θα έλθει προς εσάς· εάν όμως αναχωρήσω, θα τον αποστείλω προς εσάς. Και όταν εκείνος έλθει, θα ελέγξει τον κόσμο περί αμαρτίας, και περί δικαιοσύνης, και περί κρίσεως· περί αμαρτίας μεν, διότι δεν πιστεύουν σε εμένα· περί δικαιοσύνης δε, διότι υπάγω προς τον Πατέρα μου, και δεν με βλέπετε πλέον· περί κρίσεως δε, διότι ο άρχων του κόσμου τούτου έχει κριθεί. Έχω ακόμη πολλά να σας είπω, αλλά δεν δύνασθε να τα βαστάσετε τώρα. Όταν όμως έλθει εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θα σας οδηγήσει σε πάσαν την αλήθεια· διότι δεν θα λαλήσει αφ’ εαυτού, αλλά όσα ακούσει, αυτά θα λαλήσει· και θα σας αναγγείλει τα μέλλοντα. Ιωάννης 16:7–13.
The work of the Holy Spirit in guiding the wise virgins into “all truth,” requires that He reproves, which means to admonish or convict, the world of sin, righteousness and judgment, which is the very same three steps that produces either a wise or foolish virgin in Daniel chapter twelve. The message that Jesus identified as the work of the Holy Spirit is the “oil,” that reveals the distinction between the wise and the wicked in Daniel twelve. God’s last day people must understand the increase of knowledge for their generation, and that knowledge includes their recognition that they are either foolish or wise virgins in the parable of Matthew chapter twenty-five.
Το έργο του Αγίου Πνεύματος, καθώς οδηγεί τις φρόνιμες παρθένες «εις πάσαν την αλήθειαν», απαιτεί να ελέγχει, δηλαδή να νουθετεί ή να καταδικάζει διά της συνειδήσεως, τον κόσμο περί αμαρτίας, δικαιοσύνης και κρίσεως· και αυτά είναι ακριβώς τα ίδια τρία βήματα που παράγουν είτε φρόνιμη είτε μωρή παρθένο στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Το μήνυμα το οποίο ο Ιησούς προσδιόρισε ως το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι το «έλαιον», το οποίο αποκαλύπτει τη διάκριση μεταξύ των φρονίμων και των ασεβών στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ. Ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών πρέπει να κατανοήσει την αύξηση της γνώσεως για τη γενεά του, και η γνώση αυτή περιλαμβάνει την επίγνωσή του ότι είναι είτε μωρές είτε φρόνιμες παρθένες στην παραβολή του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του Ματθαίου.
“John was shown these things in holy vision. He saw the company represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning, and he exclaimed in rapture, ‘Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God and the faith of Jesus. And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labors; and their works do follow them.’
«Στον Ιωάννη εδείχθησαν αυτά τα πράγματα με αγία όραση. Είδε την ομάδα που παριστάνεται από τις πέντε φρόνιμες παρθένες, με τις λαμπάδες τους ετοιμασμένες και αναμμένες, και ανεφώνησε με έκσταση: “Εδώ είναι η υπομονή των αγίων· εδώ είναι εκείνοι που τηρούν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού. Και ήκουσα φωνή από τον ουρανό να λέγει προς εμέ, Γράψον, Μακάριοι οι νεκροί οι αποθνήσκοντες εν Κυρίω από του νυν· Ναι, λέγει το Πνεύμα, διά να αναπαυθώσιν εκ των κόπων αυτών· και τα έργα αυτών ακολουθούσι μετ’ αυτών.”»
“Many who heard the first and second angels’ messages thought they would live to see Christ coming in the clouds of heaven. Had all who claimed to believe the truth acted their part as wise virgins, the message would ere this have been proclaimed to every nation, kindred, tongue, and people. But five were wise and five were foolish. The truth should have been proclaimed by the ten virgins, but only five had made the provision essential to join that company who walked in the light that had come to them. The third angel’s message was needed. This proclamation was to be made. Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third angel’s message, the last testing message to be given to the world.
Πολλοί από εκείνους που άκουσαν τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου νόμιζαν ότι θα ζούσαν για να δουν τον Χριστό να έρχεται επί των νεφελών του ουρανού. Αν όλοι όσοι ισχυρίζονταν ότι πίστευαν την αλήθεια είχαν εκπληρώσει το καθήκον τους ως φρόνιμες παρθένοι, το μήνυμα θα είχε ήδη κηρυχθεί σε κάθε έθνος, φυλή, γλώσσα και λαό. Αλλά πέντε ήταν φρόνιμες και πέντε ήσαν μωρές. Η αλήθεια έπρεπε να είχε κηρυχθεί από τις δέκα παρθένους, αλλά μόνον πέντε είχαν κάνει την προμήθεια που ήταν ουσιώδης για να ενωθούν με εκείνη την ομάδα που περπατούσε στο φως το οποίο είχε έλθει σε αυτές. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου ήταν αναγκαίο. Αυτή η διακήρυξη έπρεπε να γίνει. Πολλοί, οι οποίοι είχαν εξέλθει προς συνάντηση του Νυμφίου υπό τα μηνύματα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, απέρριψαν το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το τελευταίο δοκιμαστικό μήνυμα που επρόκειτο να δοθεί στον κόσμο.
“A similar work will be accomplished when that other angel, represented in Revelation 18, gives his message. The first, second, and third angels’ messages will need to be repeated. The call will be given to the church, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins.’ ‘Babylon, the great, is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues: for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ [Revelation 18:2–5].
«Παρόμοιο έργο θα επιτελεσθεί όταν εκείνος ο άλλος άγγελος, ο οποίος παρουσιάζεται στην Αποκάλυψη 18, δώσει το μήνυμά του. Τα μηνύματα του πρώτου, του δευτέρου και του τρίτου αγγέλου θα χρειαστεί να επαναληφθούν. Η κλήση θα δοθεί προς την εκκλησία: “Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός Μου, διά να μη γίνετε συμμέτοχοι των αμαρτιών αυτής”. “Έπεσεν, έπεσεν η Βαβυλών η μεγάλη, και έγινε κατοικητήριον δαιμόνων και φυλακή παντός πνεύματος ακαθάρτου και κλωβός παντός ορνέου ακαθάρτου και μισητού. Διότι εκ του οίνου του θυμού της πορνείας αυτής πεπότικαν πάντα τα έθνη, και οι βασιλείς της γης επόρνευσαν μετ’ αυτής, και οι έμποροι της γης επλούτησαν εκ της δυνάμεως της στρηνίας αυτής…. Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός Μου, διά να μη γίνετε συμμέτοχοι των αμαρτιών αυτής και διά να μη λάβετε εκ των πληγών αυτής· διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενεθυμήθη τα αδικήματα αυτής” [Αποκάλυψη 18:2–5].»
“Take each verse of this chapter, and read it carefully, especially the last two: ‘And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth.’
«Λάβετε κάθε εδάφιο αυτού του κεφαλαίου και αναγνώστε το προσεκτικά, ιδιαιτέρως δε τα δύο τελευταία: “Και φως λύχνου δεν θέλει φέγγει πλέον ουδόλως εν σοι· και φωνή νυμφίου και νύμφης δεν θέλει ακουσθή πλέον ουδόλως εν σοι· διότι οι έμποροί σου ήσαν οι μεγάλοι της γης· διότι διά των φαρμακειών σου επλανήθησαν πάντα τα έθνη. Και εν αυτή ευρέθη αίμα προφητών και αγίων, και πάντων των εσφαγμένων επί της γης.”»
“The parable of the ten virgins was given by Christ Himself, and every specification should be carefully studied. A time will come when the door will be shut. We are represented either by the wise or the foolish virgins. We cannot now distinguish, nor have we authority to say, who are wise and who foolish. There are those who hold the truth in unrighteousness, and these appear outwardly like the wise.” Manuscript Releases, volume 16, 270.
«Η παραβολή των δέκα παρθένων δόθηκε από τον Ίδιο τον Χριστό, και κάθε επιμέρους στοιχείο της πρέπει να μελετάται προσεκτικά. Θα έλθει καιρός κατά τον οποίο η θύρα θα κλεισθεί. Αντιπροσωπευόμαστε είτε από τις φρόνιμες είτε από τις μωρές παρθένες. Δεν μπορούμε τώρα να διακρίνουμε, ούτε έχουμε εξουσία να πούμε, ποιες είναι φρόνιμες και ποιες μωρές. Υπάρχουν εκείνοι που κατέχουν την αλήθεια μέσα σε αδικία, και αυτοί εξωτερικά φαίνονται όμοιοι με τις φρόνιμες.» Manuscript Releases, τόμος 16, 270.
As Adventists who are to call men and women out of Babylon at the soon-coming Sunday law, we “are represented either by the wise or the foolish virgins.” The company that John saw “represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning,” who John further identified as those who possess “the patience of the saints,” and who “keep the commandments of God and the faith of Jesus” are the one hundred and forty-four thousand who are required to keep God’s commandments, exercise the faith of Jesus, and know they are the virgins in the parable of Matthew twenty-five. Not only do they need to understand that they are either wise or foolish virgins, but they must repeat the experience represented by Daniel as being “purified, made white and tried.”
Ως Αντβεντιστές, οι οποίοι πρόκειται να καλέσουμε άνδρες και γυναίκες να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, «παριστανόμεθα είτε από τις φρόνιμες είτε από τις μωρές παρθένους». Η ομάδα την οποία είδε ο Ιωάννης, «παριστανομένη από τις πέντε φρόνιμες παρθένους, με τις λαμπάδες τους περιποιημένες και αναμμένες», και την οποία ο Ιωάννης περαιτέρω προσδιόρισε ως εκείνους που κατέχουν «την υπομονή των αγίων» και που «τηρούν τις εντολές του Θεού και την πίστιν του Ιησού», είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι απαιτείται να τηρούν τις εντολές του Θεού, να ασκούν την πίστιν του Ιησού, και να γνωρίζουν ότι είναι οι παρθένοι της παραβολής του Ματθαίου είκοσι πέντε. Όχι μόνον χρειάζεται να κατανοούν ότι είναι είτε φρόνιμες είτε μωρές παρθένοι, αλλά πρέπει να επαναλάβουν την εμπειρία που παριστάνεται από τον Δανιήλ ως «καθαριζόμενοι, λευκαινόμενοι και δοκιμαζόμενοι».
And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:3–5.
Και έψαλλον ως νέαν ωδήν ενώπιον του θρόνου και ενώπιον των τεσσάρων ζώων και των πρεσβυτέρων· και ουδείς ηδύνατο να μάθη την ωδήν ειμή οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οι ηγορασμένοι από της γης. Ούτοι είναι οι μη μολυνθέντες μετά γυναικών, διότι είναι παρθένοι. Ούτοι είναι οι ακολουθούντες το Αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν εκ των ανθρώπων, ως απαρχή εις τον Θεόν και εις το Αρνίον. Και εν τω στόματι αυτών δεν ευρέθη δόλος· διότι είναι άμωμοι ενώπιον του θρόνου του Θεού. Αποκάλυψις 14:3–5.
There are at least five truths represented in Daniel chapter twelve, which are truths associated with the Millerite movement of the first angel, that will be repeated and understood more fully by the movement of the one hundred and forty-four thousand. One of those truths is the three-step purification process associated with the parable of the ten virgins. The first truth William Miller understood in terms of prophetic time, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and that truth is identified in Daniel twelve, and it is the first truth of Millerite history that is there mentioned.
Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε αλήθειες που απεικονίζονται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, οι οποίες είναι αλήθειες συνδεδεμένες με το Μιλλεριτικό κίνημα του πρώτου αγγέλου, και οι οποίες θα επαναληφθούν και θα γίνουν πληρέστερα κατανοητές από το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Μία από αυτές τις αλήθειες είναι η τριπλή διαδικασία καθαρισμού που συνδέεται με την παραβολή των δέκα παρθένων. Η πρώτη αλήθεια που κατανόησε ο William Miller σε σχέση με τον προφητικό χρόνο ήταν οι «επτά καιροί» του Λευιτικόν είκοσι έξι, και αυτή η αλήθεια προσδιορίζεται στο Δανιήλ δώδεκα, και είναι η πρώτη αλήθεια της Μιλλεριτικής ιστορίας που αναφέρεται εκεί.
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4–10.
Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ. Τότε ἐγὼ, ὁ Δανιήλ, εἶδον, καὶ ἰδού, ἄλλοι δύο ἵσταντο, εἷς ἐπὶ τῆς μιᾶς ὄχθης τοῦ ποταμοῦ, καὶ ὁ ἄλλος ἐπὶ τῆς ἑτέρας ὄχθης τοῦ ποταμοῦ. Καὶ εἶπεν εἷς πρὸς τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινὰ, ὅστις ἦτο ἐπάνω τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ· Ἕως πότε θέλει εἶσθαι τὸ τέλος τούτων τῶν θαυμασίων; Καὶ ἤκουσα τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινὰ, τὸν ἐπάνω τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ, ὅτε ὕψωσε τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα καὶ τὴν ἀριστερὰν αὐτοῦ χεῖρα εἰς τὸν οὐρανόν, καὶ ὤμοσε εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι θέλει εἶσθαι εἰς καιρὸν, καιρούς, καὶ ἥμισυ καιροῦ· καὶ ὅταν τελειώσει τὸ διασκορπίζειν τὴν δύναμιν τοῦ ἁγίου λαοῦ, πάντα ταῦτα θέλουσι συντελεσθῆ. Καὶ ἐγὼ ἤκουσα, ἀλλ’ οὐ συνῆκα· τότε εἶπα· Κύριέ μου, τί θέλει εἶσθαι τὸ τέλος τούτων; Καὶ εἶπεν· Ὕπαγε, Δανιήλ· διότι οἱ λόγοι εἶναι κεκλεισμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους. Πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ καὶ λευκανθῆ καὶ δοκιμασθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσι πράξει ἀσεβῶς, καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει νοήσει, ἀλλ’ οἱ συνετοὶ θέλουσι νοήσει. Δανιήλ 12:4–10.
This passage begins with the book of Daniel being sealed up until the time of the end, and the passage concludes with the book of Daniel being sealed up to the time of the end. Between the first and last sealings of Daniel’s words, the sworn testimony of “Him, that liveth forever,” was “that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”
Αυτό το χωρίο αρχίζει με το βιβλίο του Δανιήλ να είναι σφραγισμένο έως τον καιρό του τέλους, και το χωρίο καταλήγει με το βιβλίο του Δανιήλ να είναι σφραγισμένο έως τον καιρό του τέλους. Ανάμεσα στην πρώτη και στην τελευταία σφράγιση των λόγων του Δανιήλ, η ενόρκως βεβαιωμένη μαρτυρία Εκείνου «που ζη εις τους αιώνας» ήταν «ότι θέλει είσθαι εις καιρόν, καιρούς και ήμισυ καιρού· και όταν τελειώσει το διασκορπίζειν την δύναμιν του αγίου λαού, πάντα ταύτα θέλουσι συντελεσθή».
The One who provided this sworn testimony was the One who was upon the waters, clothed in linen. Daniel saw an angel on one bank of the Hiddekel River and another angel on the other bank, and one of those angel’s asked a question, which the One upon the waters answered. The question was, “How long?” This is the same first two words of the question asked in verse thirteen of Daniel chapter eight.
Αυτός που έδωσε αυτήν την ένορκη μαρτυρία ήταν Εκείνος που ήταν επάνω στα ύδατα, ενδεδυμένος λινά. Ο Δανιήλ είδε έναν άγγελο στη μία όχθη του ποταμού Τίγρη και έναν άλλον άγγελο στην άλλη όχθη, και ένας από εκείνους τους αγγέλους υπέβαλε μία ερώτηση, στην οποία απάντησε Εκείνος που ήταν επάνω στα ύδατα. Η ερώτηση ήταν: «Ἕως πότε;» Αυτές είναι οι ίδιες δύο πρώτες λέξεις της ερώτησης που τίθεται στο δέκατο τρίτο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Κατόπιν ήκουσα ενός αγίου λαλούντος, και άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιον ο οποίος ελάλει: Έως πότε θέλει διαρκεί η όρασις περί της καθημερινής θυσίας, και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριον και το στράτευμα να παραδίδωνται εις καταπάτησιν; Και είπε προς εμέ: Έως δύο χιλιάδας και τριακοσίας ημέρας· τότε το αγιαστήριον θέλει καθαρισθή. Δανιήλ 8:13, 14.
The same prophetic structure is found in both conversations, except that in chapter eight, Daniel is by the Ulai River, and not the Hiddekel River. In chapter eight an angel (saint) “said unto that certain saint which spake, how long.” The Hebrew word translated as “that certain saint,” is the Hebrew word “Palmoni,” meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets. In chapter eight Jesus (the Wonderful Numberer) was speaking, and another saint asked Jesus (that certain saint), “how long.”
Η ίδια προφητική δομή απαντάται και στις δύο συνομιλίες, με τη διαφορά ότι στο όγδοο κεφάλαιο ο Δανιήλ βρίσκεται πλησίον του ποταμού Ουλαΐ, και όχι του ποταμού Τίγρη. Στο όγδοο κεφάλαιο ένας άγγελος (άγιος) «είπε προς εκείνον τον άγιον όστις ελάλει· έως πότε;». Η εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «εκείνος ο άγιος» είναι η εβραϊκή λέξη «Palmoni», που σημαίνει ο Θαυμαστός Αριθμητής, ή ο Αριθμητής των Μυστηρίων. Στο όγδοο κεφάλαιο ο Ιησούς (ο Θαυμαστός Αριθμητής) μιλούσε, και ένας άλλος άγιος ρώτησε τον Ιησού (εκείνον τον άγιον), «έως πότε;».
In chapter twelve, the One who is standing on the water is asked by an angel who was on one of the banks of the Hiddekel River, “how long.” These two passages must be considered together, line upon line. The first question of chapter eight is “how long is the vision concerning the trampling down of the sanctuary and host, that is accomplished first by paganism, and then by papalism?” The question of chapter twelve is, “how long shall it be to the end of these wonders.” The sworn answer is then given by Palmoni, the Wonderful Numberer who was clothed in linen and standing upon the waters, “it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”
Στο δωδέκατο κεφάλαιο, Εκείνος που στέκεται επάνω στα ύδατα ερωτάται από έναν άγγελο, ο οποίος βρισκόταν στη μία από τις όχθες του ποταμού Χιδδέκελ, «έως πότε». Αυτά τα δύο χωρία πρέπει να εξετασθούν μαζί, γραμμή επί γραμμής. Το πρώτο ερώτημα του ογδόου κεφαλαίου είναι: «έως πότε είναι η όραση περί της καταπατήσεως του αγιαστηρίου και του στρατεύματος, η οποία επιτελείται πρώτα από τον παγανισμό και έπειτα από τον παπισμό;» Το ερώτημα του δωδεκάτου κεφαλαίου είναι: «έως πότε θα είναι έως το τέλος αυτών των θαυμασίων;» Κατόπιν δίδεται η ένορκη απάντηση από τον Παλμωνί, τον Θαυμαστό Αριθμητή, ο οποίος ήταν ενδεδυμένος λινά και στεκόταν επάνω στα ύδατα: «θέλει είσθαι εις καιρόν, καιρούς και ήμισυ καιρού· και όταν συντελέσει να διασκορπίσει την ισχύν του αγίου λαού, πάντα ταύτα θέλουσι τελειώσει.»
The questions of the Ulai and Hiddekel Rivers are “how long shall be the vision of the scattering of God’s people that is accomplished by paganism and then papalism as they trample down the sanctuary and host?” The answer is the trampling down ends in 1798, when the work of Palmoni in raising up the Millerite temple begins, and then ends forty-six years later in 1844 when the sanctuary was to be cleansed.
Τα ερωτήματα των ποταμών Ουλάι και Χιδδεκέλ είναι: «ἕως πότε θὰ διαρκέσῃ ἡ ὅρασις τοῦ διασκορπισμοῦ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπιτελεῖται διὰ τοῦ παγανισμοῦ καὶ ἔπειτα διὰ τοῦ παπισμοῦ, καθὼς καταπατοῦν τὸ ἁγιαστήριον καὶ τὸ στράτευμα;» Ἡ ἀπάντησις εἶναι ὅτι ἡ καταπάτησις παύει τὸ 1798, ὅτε ἀρχίζει τὸ ἔργον τοῦ Παλμονί διὰ τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Μιλλεριτικοῦ ναοῦ, καὶ κατόπιν τελειώνει σαράντα ἕξι ἔτη ἀργότερα, τὸ 1844, ὅτε τὸ ἁγιαστήριον ἔπρεπε νὰ καθαρισθῇ.
In chapter twelve Daniel heard the conversation, “but I understood not.” Daniel expressed a desire to understand, as represented by him asking Christ. “O my Lord, what shall be the end of these things?” His expression of desire to understand represented the desire of the wise virgins to understand, for the entire dialogue was placed between the two references of the book of Daniel being sealed to the time of the end. Daniel represented the desire placed upon William Miller to understand the truth which was unsealed in 1798, and the first truth he was led to recognize was the trampling down of the sanctuary and host, first by paganism and then papalism during the period when the power of the holy people was scattered in fulfillment of the “seven times,” of Leviticus twenty-six.
Στο δωδέκατο κεφάλαιο ο Δανιήλ άκουσε τη συνομιλία, «ἀλλ’ οὐ συνῆκα». Ο Δανιήλ εξέφρασε επιθυμία να κατανοήσει, όπως αυτό παριστάνεται από το ότι ρώτησε τον Χριστό: «Κύριέ μου, τί θέλει εἶναι τὸ τέλος τούτων;» Η έκφραση της επιθυμίας του να κατανοήσει παρίστανε την επιθυμία των φρονίμων παρθένων να κατανοήσουν, διότι ολόκληρος ο διάλογος τοποθετήθηκε μεταξύ των δύο αναφορών ότι το βιβλίο του Δανιήλ θα είναι σφραγισμένο έως τον καιρό του τέλους. Ο Δανιήλ παρίστανε την επιθυμία που τέθηκε επάνω στον Ουίλλιαμ Μίλλερ να κατανοήσει την αλήθεια η οποία αποσφραγίσθηκε το 1798, και η πρώτη αλήθεια που οδηγήθηκε να αναγνωρίσει ήταν η καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος, πρώτα από τον παγανισμό και έπειτα από τον παπισμό, κατά την περίοδο κατά την οποία η δύναμη του αγίου λαού είχε διασκορπισθεί, σε εκπλήρωση των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι.
Miller’s desire to know the truth is represented by Daniel’s desire, but Miller’s understanding was incomplete. Daniel represents Miller’s desire, and Belteshazzar represents those that have a complete understanding of the thing and the vision. There are at least five important truths that were part of the experience of the Millerites in chapter twelve of Daniel, that will find a parallel counterpart in the history of the one hundred and forty-four thousand. One is that they fulfilled and understood that they were fulfilling the parable of the ten virgins, with its three-step testing process, and the other is that they understand the foundation stone of the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.
Η επιθυμία του Μίλλερ να γνωρίσει την αλήθεια παριστάνεται από την επιθυμία του Δανιήλ, αλλά η κατανόηση του Μίλλερ ήταν ατελής. Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει την επιθυμία του Μίλλερ, και ο Βαλτασάσαρ αντιπροσωπεύει εκείνους που έχουν πλήρη κατανόηση του πράγματος και του οράματος. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε σημαντικές αλήθειες που αποτελούσαν μέρος της εμπειρίας των Μιλλεριτών στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, οι οποίες θα βρουν ένα παράλληλο αντίστοιχο στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η μία είναι ότι εκπλήρωσαν και κατανόησαν ότι εκπλήρωναν την παραβολή των δέκα παρθένων, με την τριμερή διαδικασία δοκιμασίας της, και η άλλη είναι ότι κατανοούν τον θεμέλιο λίθο των «επτά καιρών» του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού.
We will continue this study in our next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο μας.
“‘Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them; but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Then all those virgins arose, and trimmed their lamps. And the foolish said unto the wise, Give us of your oil; for our lamps are gone out. But the wise answered, saying, Not so; lest there be not enough for us and you: but go ye rather to them that sell, and buy for yourselves. And while they went to buy, the bridegroom came; and they that were ready went in with him to the marriage: and the door was shut. Afterward came also the other virgins, saying, Lord, Lord, open to us. But he answered and said, Verily I say unto you, I know you not. Watch therefore; for ye know neither the day nor the hour wherein the Son of man cometh.’
«Τότε η βασιλεία των ουρανών θα ομοιωθεί με δέκα παρθένους, οι οποίες πήραν τις λαμπάδες τους και εξήλθαν εις απάντησιν του νυμφίου. Και πέντε από αυτές ήσαν φρόνιμες, και πέντε μωρές. Εκείνες που ήσαν μωρές πήραν τις λαμπάδες τους, αλλά δεν πήραν μαζί τους λάδι· οι δε φρόνιμες πήραν λάδι στα δοχεία τους μαζί με τις λαμπάδες τους. Ενώ δε ο νυμφίος εβράδυνε, όλες ενύσταξαν και εκοιμήθησαν. Κατά δε το μέσον της νυκτός έγινε κραυγή: Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησίν του. Τότε όλες εκείνες οι παρθένες εσηκώθησαν και ετοίμασαν τις λαμπάδες τους. Και οι μωρές είπαν προς τις φρόνιμες: Δώστε μας από το λάδι σας, διότι οι λαμπάδες μας σβήνουν. Αλλά οι φρόνιμες αποκρίθηκαν, λέγοντας: Μη, μήπως δεν αρκέσει ούτε σε εμάς ούτε σε εσάς· πηγαίνετε καλύτερα προς εκείνους που πωλούν, και αγοράστε για τον εαυτό σας. Και ενώ εκείνες επήγαιναν να αγοράσουν, ήλθε ο νυμφίος· και όσες ήσαν έτοιμες εισήλθαν μαζί του στους γάμους, και η θύρα εκλείσθη. Κατόπιν ήλθαν και οι λοιπές παρθένες, λέγοντας: Κύριε, Κύριε, άνοιξέ μας. Εκείνος όμως αποκρίθηκε και είπε: Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω. Αγρυπνείτε λοιπόν, διότι δεν γνωρίζετε ούτε την ημέρα ούτε την ώρα κατά την οποία έρχεται ο Υιός του ανθρώπου».
“We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.
«Ζούμε τώρα σε καιρό υψίστου κινδύνου, και κανείς από εμάς δεν πρέπει να αργοπορεί στο να ζητήσει προετοιμασία για την έλευση του Χριστού. Ας μη μιμηθεί κανείς το παράδειγμα των μωρών παρθένων και νομίσει ότι θα είναι ασφαλές να περιμένει ώσπου να έλθει η κρίσιμη ώρα, προτού αποκτήσει προετοιμασία χαρακτήρος για να σταθεί τότε. Θα είναι πολύ αργά να αναζητήσει κανείς τη δικαιοσύνη του Χριστού όταν οι προσκεκλημένοι θα έχουν κληθεί να εισέλθουν και θα εξετάζονται. Τώρα είναι ο καιρός να ενδυθείτε τη δικαιοσύνη του Χριστού,—το ένδυμα του γάμου που θα σας καταστήσει ικανούς να εισέλθετε στο δείπνο του γάμου του Αρνίου. Στην παραβολή, οι μωρές παρθένοι παρουσιάζονται να ζητούν λάδι, και να μην το λαμβάνουν κατόπιν του αιτήματός τους. Αυτό είναι σύμβολο εκείνων που δεν έχουν προετοιμάσει τον εαυτό τους διά της αναπτύξεως χαρακτήρος ικανού να σταθεί σε καιρό κρίσεως. Είναι σαν να πήγαιναν στους πλησίον τους και να έλεγαν: Δώστε μου τον χαρακτήρα σας, αλλιώς θα χαθώ. Εκείνες που ήσαν φρόνιμες δεν μπορούσαν να μεταδώσουν το λάδι τους στις τρεμοσβήνουσες λαμπάδες των μωρών παρθένων. Ο χαρακτήρας δεν μεταβιβάζεται. Δεν αγοράζεται ούτε πωλείται· αποκτάται. Ο Κύριος έχει δώσει σε κάθε άνθρωπο ευκαιρία να αποκτήσει δίκαιο χαρακτήρα κατά τις ώρες της δοκιμασίας· αλλά δεν έχει προβλέψει τρόπο με τον οποίο ένας ανθρώπινος παράγων να μπορεί να μεταδώσει σε άλλον τον χαρακτήρα που ο ίδιος ανέπτυξε περνώντας μέσα από σκληρές εμπειρίες, μαθαίνοντας μαθήματα από τον Μέγα Διδάσκαλο, ώστε να μπορεί να φανερώνει υπομονή κάτω από δοκιμασία και να ασκεί πίστη ώστε να μετακινεί βουνά αδυναμίας. Είναι αδύνατον να μεταδοθεί το άρωμα της αγάπης,—να δοθεί σε άλλον πραότητα, λεπτότητα και επιμονή. Είναι αδύνατον μία ανθρώπινη καρδιά να εκχύσει μέσα σε άλλη την αγάπη του Θεού και της ανθρωπότητας.»
“But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth Instructor, January 16, 1896.
«Όμως έρχεται η ημέρα, και είναι πλησίον μας, κατά την οποία κάθε όψη του χαρακτήρα θα αποκαλυφθεί μέσω ειδικού πειρασμού. Εκείνοι που παραμένουν αληθινοί στην αρχή, που ασκούν πίστη μέχρι τέλους, θα είναι εκείνοι που αποδείχθηκαν αληθινοί υπό δοκιμή και θλίψη κατά τις προηγούμενες ώρες της δοκιμασίας τους, και έχουν διαμορφώσει χαρακτήρες κατά την ομοιότητα του Χριστού. Θα είναι εκείνοι που έχουν καλλιεργήσει στενή γνωριμία με τον Χριστό, οι οποίοι, διά της σοφίας και της χάριτός του, είναι μέτοχοι της θείας φύσεως. Αλλά κανένα ανθρώπινο ον δεν μπορεί να δώσει σε άλλο καρδιακή αφοσίωση και ευγενή γνωρίσματα του νου, ούτε να αναπληρώσει τις ελλείψεις του με ηθική δύναμη. Μπορούμε ο καθένας να πράξουμε πολλά ο ένας για τον άλλον, δίνοντας στους ανθρώπους ένα χριστόμορφο παράδειγμα, επηρεάζοντάς τους έτσι να προσέλθουν στον Χριστό για τη δικαιοσύνη χωρίς την οποία δεν μπορούν να σταθούν κατά την κρίση. Οι άνθρωποι πρέπει με προσευχή να εξετάζουν το σπουδαίο ζήτημα της οικοδομήσεως του χαρακτήρα και να διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους κατά το θείο υπόδειγμα.» The Youth Instructor, January 16, 1896.