Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Πεντηκοστό Έβδομο

Στο πρώτο εδάφιο του δέκατου κεφαλαίου πληροφορούμαστε ότι ήταν το τρίτο έτος του Κύρου, ενώ στο πρώτο κεφάλαιο πληροφορούμαστε ότι ο Δανιήλ έζησε μόνο, ή παρέμεινε, έως το πρώτο έτος του Κύρου.

Για δύο έτη ο Κῦρος είχε κατ’ οὐσίαν συμβασιλεύσει μετὰ τοῦ Δαρείου τοῦ Μήδου· ἔτσι, ἦταν τὸ τρίτο ἔτος αὐτοῦ, ἀλλὰ ἦταν καὶ τὸ πρῶτο ἔτος αὐτοῦ.

Προφητικώς, ο Κύρος εισάγεται στο πρώτο και στο τελευταίο όραμα του Δανιήλ. Το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ, όπως ήδη εκτέθηκε σε προηγούμενα άρθρα, αντιπροσωπεύει τον πρώτο άγγελο της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δεκατέσσερα. Όταν ο πρώτος άγγελος ταυτοποιείται στην προφητεία, κατέχει όλα τα προφητικά χαρακτηριστικά και των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης δεκατέσσερα. Τα τρία βήματα του αιωνίου ευαγγελίου, τα οποία παριστάνονται στον πρώτο άγγελο, είναι: «φοβήθητε τὸν Θεόν», «δότε αὐτῷ δόξαν», διότι «ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς κρίσεως αὐτοῦ».

Επειδή ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι «εφοβήθησαν τον Θεόν», επέλεξαν να απορρίψουν τη διατροφή της Βαβυλώνος και να παραμείνουν χορτοφάγοι. Στη δοκιμασία που ακολούθησε ενώπιον όλων, ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι «εδόξασαν τον Θεόν» με την υγιή τους όψη, σε αντίθεση προς εκείνους που έτρωγαν τη βαβυλωνιακή τροφή. Ύστερα από τρία έτη, έφθασε η «ώρα της κρίσεως», όταν ο Ναβουχοδονόσορ τούς υπέβαλε σε εξέταση και τους βρήκε δεκαπλάσια σοφότερους από όλους τους σοφούς της Βαβυλώνος.

Τα τρία βήματα του αιωνίου ευαγγελίου παριστάνονται επίσης στο τελευταίο κεφάλαιο του Δανιήλ ως η διαδικασία διά της οποίας η αύξηση της γνώσεως καθαρίζει, λευκαίνει και δοκιμάζει εκείνους που θεωρούνται υπεύθυνοι απέναντι στο φως που αποσφραγίζεται στον καιρό του τέλους. Στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ, όπως και στο τελευταίο, προσδιορίζονται τα τρία βήματα του πρώτου αγγέλου, ο οποίος περιλαμβάνει και τους τρεις αγγέλους. Επειδή το πρώτο κεφάλαιο είναι το αιώνιο ευαγγέλιο του πρώτου αγγέλου, το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ παριστάνει τον δεύτερο άγγελο της Αποκαλύψεως δεκατέσσερα, όπου παριστάνεται η δοκιμασία της εικόνας του θηρίου ή της εικόνας του Χριστού, όπως συνέβη και κατά τη δεύτερη δοκιμασία στα τρία βήματα του πρώτου κεφαλαίου.

Επειδή το πρώτο και το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ αντιπροσωπεύουν τον πρώτο και τον δεύτερο άγγελο της Αποκαλύψεως δεκατεσσάρων, το τρίτο κεφάλαιο και η δοκιμασία στην πεδιάδα Δουρά αντιπροσωπεύουν το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, με την προειδοποίησή του να μη ληφθεί το χάραγμα του θηρίου. Στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ μνημονεύεται το πρώτο έτος του Κύρου, και στο δέκατο κεφάλαιο, το οποίο είναι το τελευταίο όραμα του Δανιήλ, ο Κύρος παρουσιάζεται διά του τρίτου έτους του· αλλά γνωρίζουμε ότι εκείνο το τρίτο έτος είναι το πρώτο του έτος, διότι ο Δανιήλ έφθασε μόνο μέχρι το πρώτο έτος του Κύρου.

Ο Κύρος είναι, λοιπόν, σύμβολο ενός πρώτου έτους που περιέχει τρία έτη. Είναι σύμβολο του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου. Το πρώτο έτος του Κύρου μνημονεύεται στο τελευταίο εδάφιο του πρώτου οράματος του Δανιήλ, και έπειτα εκ νέου στο πρώτο εδάφιο του τελευταίου οράματος του Δανιήλ. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τον προφητικό συμβολισμό του Κύρου, και πρωτίστως διαπιστώνουμε ότι αντιπροσωπεύει το άγγελμα του πρώτου αγγέλου. Αυτό μπορεί να εξακριβωθεί προφητικώς από το γεγονός ότι ο Δανιήλ προσδιορίζει το τρίτο του έτος ως πρώτο· αλλά, ακόμη σημαντικότερο, ταυτοποιείται από το πρώτο διάταγμα το οποίο εξέδωσε.

Ο αγώνας που διεξήγε ο Γαβριήλ με τους βασιλείς της Περσίας στο δέκατο κεφάλαιο αφορούσε το να οδηγήσει τον Κύρο στο σημείο να προχωρήσει και να εκδώσει το πρώτο από τρία διατάγματα, τα οποία θα επέτρεπαν στους Ιουδαίους να επιστρέψουν και να ανοικοδομήσουν την Ιερουσαλήμ και τον ναό. Το τρίτο διάταγμα θα σηματοδοτούσε την αρχή της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, η οποία έληξε όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844. Το τρίτο διάταγμα αντιπροσώπευε τον τρίτο άγγελο, και επομένως το πρώτο διάταγμα του Κύρου αντιπροσώπευε την άφιξη του πρώτου αγγέλου το 1798. Ο Κύρος αντιπροσωπεύει τον πρώτο άγγελο, και γι’ αυτόν τον λόγο, στο βιβλίο του Δανιήλ, το πρώτο έτος του αντιπροσώπευε τρία έτη.

Ο Κύρος, λοιπόν, αντιπροσωπεύει τον «καιρό του τέλους», διότι όταν ο πρώτος άγγελος (Κύρος) έφθασε το 1798, τότε έφθασε και ο «καιρός του τέλους» και το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίστηκε. Πιστεύεται ότι το όνομα Κύρος προέρχεται από την αρχαία περσική λέξη «Kūruš», η οποία σημαίνει «ήλιος», σε συνδυασμό με την ελαμιτική λέξη «kursh», που σημαίνει «θρόνος», υποδηλώνοντας σύνδεση με βασιλική εξουσία ή βασιλεία. Ο Ησαΐας αναφέρεται επίσης σε αυτά τα χαρακτηριστικά του Κύρου.

Ο Κῦρος προεικόνιζε τὸν Χριστόν, διότι ἦταν ὁ «κεχρισμένος» τοῦ Κυρίου καὶ ἐκλήθη «ποιμήν» τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος οἰκοδομεῖ τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ θέτει τὸ θεμέλιον τοῦ ναοῦ. Αὐτός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ συνδέεται μὲ τὸ ἄνοιγμα τῶν κεκλεισμένων πυλῶν, καθὼς ὁ Χριστὸς εἶναι Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀνοίγει καὶ οὐδεὶς κλείει, καὶ κλείει καὶ οὐδεὶς ἀνοίγει. Καὶ εἰς τὸν Κῦρον δίδονται «οἱ θησαυροὶ τοῦ σκότους καὶ οἱ ἀπόκρυφοι πλοῦτοι τῶν κρυφίων τόπων». Ὁ Κῦρος ἐκπληροῖ διάφορα ὁρόσημα ἐπάνω στὴ γραμμὴ τῶν μεταρρυθμιστικῶν κινημάτων.

Σηματοδοτεί τον καιρό του τέλους, όταν καταφθάνει ο πρώτος άγγελος, όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται και τότε επέρχεται αύξηση της γνώσεως, η οποία προέρχεται από «τους θησαυρούς του σκότους και τα κεκρυμμένα πλούτη των μυστικών τόπων». Οι «θησαυροί του σκότους και τα κεκρυμμένα πλούτη των μυστικών τόπων» αποτελούν το «θεμέλιο» που «οικοδομείται» και τον «ναό» που πρόκειται να «τεθεί». Ο Χριστός, ο οποίος προτυπωνόταν από τον Κύρο, είναι ο «κεχρισμένος» του Κυρίου, καθώς ο Χριστός εχρίσθη κατά το βάπτισμά Του. Ο Κύρος, επομένως, δεν είναι μόνον η έλευση του πρώτου αγγέλου· είναι επίσης ο δεύτερος άγγελος, ο οποίος ενδυναμώνει τον πρώτο άγγελο όταν καταβαίνει, όπως το Άγιον Πνεύμα κατήλθε όταν ο Χριστός εχρίσθη. Στις 22 Οκτωβρίου 1844 ο Χριστός άνοιξε τη θύρα ή «πύλη» προς τα Άγια των Αγίων, η οποία ήταν πύλη κεκλεισμένη. Ο Κύρος σηματοδοτεί επίσης την έλευση του τρίτου αγγέλου.

Ο Κῦρος είναι ο πρώτος ἄγγελος, και ο πρώτος ἄγγελος κατέχει όλα τα στοιχεία και των τριών ἀγγέλων. Ο Κῦρος είναι ο καιρός του τέλους το 1798, όταν έφθασε ο πρώτος ἄγγελος. Ο Κῦρος αντιπροσωπεύει την 11η Αυγούστου 1840, όταν το μήνυμα του πρώτου ἀγγέλου ενδυναμώθηκε (χρίστηκε). Αντιπροσωπεύει το έργο της θεμελιώσεως, όπως αυτό παρασταίνεται με την παραγωγή του χάρτη του 1843 τον Μάιο του 1842. Αντιπροσωπεύει την οικοδόμηση του ναού, καθώς οι δύο τάξεις διαχωρίσθηκαν κατά την πρώτη απογοήτευση στις 19 Απριλίου 1844, και αντιπροσωπεύει τον δεύτερο διαχωρισμό κατά τη μεγάλη απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844.

Όλα τα ορόσημα του μεταρρυθμιστικού κινήματος των Μιλλεριτών προτυπώθηκαν από τον Κύρο, και συνεπώς τα ορόσημα εκείνα προτυπώνουν επίσης τα ορόσημα του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το κίνημα των Μιλλεριτών προηγήθηκε από τα σημεία τα οποία ο Χριστός προσδιόρισε ότι θα προηγούνταν της ιστορίας των Μιλλεριτών.

Τα σημεία τα οποία ανήγγειλαν τη Δευτέρα Παρουσία άρχισαν λίγο πριν από το 1798, το 1755. Το 1798 ήταν η λήξη της αιχμαλωσίας του πνευματικού Ισραήλ στην πνευματική Βαβυλώνα, την οποία η Αδελφή Γουάιτ διδάσκει ότι προτυπώθηκε από την κυριολεκτική αιχμαλωσία του κυριολεκτικού Ισραήλ στην κυριολεκτική Βαβυλώνα, η οποία έληξε στο τέλος των εβδομήντα ετών της αιχμαλωσίας, όταν ο Κύρος εισήλθε δια των ανοικτών πυλών και κατέλαβε τη Βαβυλώνα, και θανάτωσε τον Βαλτάσαρ.

Το τέλος των εβδομήκοντα ετών στη Βαβυλώνα προεικόνιζε το 1798, και υπήρχαν σημεία που προηγήθηκαν του 1798, τα οποία ανήγγελλαν ότι η επιστροφή του Χριστού ήταν επικείμενη.

Ο Κῦρος, επίσης, προετύπωνε τὰ σημεῖα ποὺ προηγήθηκαν τοῦ 1798. Οἱ ἱστορικοὶ εἶναι μᾶλλον ἀόριστοι ὅσον ἀφορᾷ τὴ βασιλεία τοῦ Δαρείου καὶ τοῦ Κύρου, ἀλλὰ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι σαφής. Ἡ Μηδοπερσικὴ Αὐτοκρατορία διαδέχθηκε τὴν Αὐτοκρατορία τῆς Βαβυλῶνος, καὶ ὁ πρῶτος βασιλεὺς τῶν Μήδων καὶ Περσῶν ἦταν ὁ Δαρεῖος, μολονότι ὁ ἀνεψιὸς του Κῦρος ἦταν ὁ στρατηγὸς ποὺ κατέλαβε τὴ Βαβυλῶνα, τὴ νύχτα τοῦ τελευταίου συμποσίου τοῦ Βαλτάσαρ. Ὁ Κῦρος καὶ ὁ Δαρεῖος ἀμφότεροι προτυπώνουν τὸ χρονικὸ σημείο τοῦ τέλους τῆς αἰχμαλωσίας τῶν ἑβδομήκοντα ἐτῶν, τὸ ὁποῖο ἀντιπροσωπεύει τὸν καιρὸ τοῦ τέλους τὸ 1798, καὶ τὸ ὁποῖο, ἐπίσης, προτυπώνει τὸν καιρὸ τοῦ τέλους τὸ 1989.

Ο καιρός του τέλους στην ιστορία του Μωυσή επισημάνθηκε από τις γεννήσεις του Ααρών και του Μωυσή, με διαφορά τριών ετών. Η ιστορία εκείνη προτυποποίησε κατά τον τελειότερο τρόπο την ιστορία του Χριστού, και ο καιρός του τέλους σε εκείνη την ιστορία επισημάνθηκε από τη γέννηση του Ιωάννη, και έξι μήνες αργότερα από τη γέννηση του εξαδέλφου του, του Ιησού. Ο καιρός του τέλους έχει δύο ορόσημα, και ο Δαρείος και ο Κύρος αμφότεροι σηματοδοτούν το τέλος της αιχμαλωσίας των εβδομήντα ετών, η οποία προτυποποίησε το τέλος της αιχμαλωσίας των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών. Το θανατηφόρο τραύμα του παπικού θηρίου το 1798 ακολουθήθηκε το επόμενο έτος από τον θάνατο εκείνου που είχε ιππεύσει επάνω του και είχε βασιλεύσει επ’ αυτού του θηρίου. Το 1989 ο Ρήγκαν και ο πρώτος Μπους ήταν αμφότεροι πρόεδροι.

Ο Κύρος σηματοδοτεί τα σημεία που αναγγέλλουν την επικείμενη περίοδο του τέλους, και σηματοδοτεί τον καιρό του τέλους. Σηματοδοτεί την αύξηση της γνώσεως και την ενδυνάμωση του πρώτου αγγέλματος όταν ένας άγγελος καταβαίνει, και σηματοδοτεί το έργο που τότε αναλαμβάνεται, με τη θεμελίωση, το έργο της οικοδομήσεως του ναού, και την άφιξη του τρίτου αγγέλου όταν ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης έρχεται αιφνιδίως στον ναό Του.

Τα σύμβολα του Κύρου και του Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύουν μία συγκεκριμένη προφητική ιστορία κατά τις έσχατες ημέρες. Το σύμβολο του Βαλτάσαρ μάς πληροφορεί ότι ο λαός που αντιπροσωπεύεται είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι είναι η τελική γενεά του λαού της διαθήκης. Τοποθετούνται μέσα στην προφητική ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τον Κύρο, ο οποίος αντιπροσωπεύει την ιστορία που προηγήθηκε του 1798, του 1989 και της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, διότι ο Κύρος αντιπροσωπεύει όλα αυτά τα ορόσημα. Αντιπροσωπεύει επίσης την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, και ακόμη και τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κλειδί για να εξακριβωθεί πού τοποθετείται προφητικώς το τελευταίο όραμα του Δανιήλ προσδιορίζεται από ό,τι γνωρίζει ο Δανιήλ.

Στο πρώτο εδάφιο ο Δανιήλ (Βαλτασάρ) έχει κατανόηση τόσο του «πράγματος» όσο και της «οράσεως». Το «πράγμα» είναι η εβραϊκή λέξη «dabar», που σημαίνει «λόγος», και χρησιμοποιείται από τον Γαβριήλ για να παραστήσει την όραση «chazon» των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών («επτά καιροί»). Η «όραση» στο πρώτο εδάφιο, την οποία κατανοεί ο Δανιήλ, είναι η όραση «mareh» των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών. Ο λαός της διαθήκης του Θεού των εσχάτων ημερών δεν κατανοούσε τους «επτά καιρούς» κατά τον καιρό του τέλους το 1989. Δεν κατανόησαν τους «επτά καιρούς» παρά μόνον μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, επομένως ο Δανιήλ πρέπει να βρίσκεται στον χρόνο του προφητικού μεταρρυθμιστικού κινήματος, το οποίο παριστάνεται από τον Κύρο, μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, διότι ο Δανιήλ, εκπροσωπώντας την τελική προφητική κίνηση, κατανοεί τόσο το «πράγμα» όσο και την «όραση».

Ο Δανιήλ παρουσιάζεται ότι βρίσκεται σε μία περίοδο πένθους είκοσι μίας ημερών. «Εν εκείναις ταις ημέραις» του πένθους ο Δανιήλ κατέστησε νοητό το «πράγμα», και είχε επίσης κατανόηση της «οράσεως». Η αλήθεια που παριστάνεται από το «πράγμα» αποκαλύφθηκε στον Δανιήλ κατά τις ημέρες του πένθους. Ο λαός του Θεού παριστάνεται ως «πενθών» στις γραμμές μεταρρυθμίσεως ακριβώς πριν από τη Μεσονύκτιο Κραυγή. Το πένθος παριστάνεται από τη Μάρθα και τη Μαρία που πενθούν για τον Λάζαρο, ακριβώς πριν από τη Θριαμβευτική Είσοδο. Αυτό απεικονίσθηκε από την αποθάρρυνση μετά την πρώτη απογοήτευση στην ιστορία των Μιλλεριτών, όπως εκφράστηκε από τον Ιερεμία.

Ο Ιερεμίας δεν «εχάρη», όπως έπραξαν οι πολίτες των Σοδόμων και της Αιγύπτου στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, για τον θάνατο των δύο μαρτύρων. Το «να μη χαίρεται» σημαίνει να πενθεί. Ο πένθος του Βαλτάσαρ προσδιορίζει το πένθος που συνδέεται με τον θάνατο των δύο μαρτύρων. Στις 18 Ιουλίου 2020 και στις 3 Νοεμβρίου 2020, οι δύο μάρτυρες του αληθινού προτεσταντικού κέρατος και των ρεπουμπλικανικών κεράτων του θηρίου της γης εφονεύθησαν στους δρόμους των Σοδόμων και της Αιγύπτου, όπου και ο Κύριός μας εσταυρώθη. Όταν ο Κύριός μας εσταυρώθη, οι μαθητές Του άρχισαν να πενθούν. Αυτοί οι δύο μάρτυρες παριστάνονταν στην Αποκάλυψη, στο ενδέκατο κεφάλαιο, ως ο Μωυσής και ο Ηλίας.

Υπάρχουν πέντε αναφορές στον Χριστό ως Μιχαήλ μέσα στις Γραφές: τρεις στο βιβλίο του Δανιήλ, μία στο βιβλίο του Ιούδα και μία ακόμη στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Στο δέκατο κεφάλαιο, το οποίο εξετάζουμε τώρα, ο Μιχαήλ μνημονεύεται δύο φορές, στα εδάφια δεκατρία και είκοσι ένα, και κατόπιν πάλι στο δωδέκατο κεφάλαιο, εδάφιο ένα. Ταυτοποιείται στην Αποκάλυψη, κεφάλαιο δώδεκα, εδάφιο επτά. Στον Ιούδα, ο Μιχαήλ παρουσιάζεται να ανασταίνει τον Μωυσή, ο οποίος, στην Αποκάλυψη κεφάλαιο ένδεκα, είναι ένας από τους μάρτυρες που κείται νεκρός στην οδό.

Στην επιστολή του Ιούδα, μέσα στο πλαίσιο τόσο των Σοδόμων όσο και της Αιγύπτου, η οποία αντιπροσωπεύει τη μεγάλη πόλη όπου ο Μωυσής και ο Ηλίας θανατώνονται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, ο Χριστός, ο οποίος παριστάνεται από τον Μιχαήλ, ανασταίνει το σώμα του Μωυσέως. Ο Μωυσής και ο Ηλίας ήσαν νεκροί επί τρεισήμισι συμβολικές ημέρες στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, και οι ημέρες του πένθους για τον Βαλτάσαρ λήγουν όταν ο Μιχαήλ καταβαίνει από τον ουρανό. Στίχο επί στίχου, το δέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια 1 έως 4, προσδιορίζει την περίοδο του πένθους, η οποία ολοκληρώνεται όταν οι δύο μάρτυρες ανασταίνονται από τον Μιχαήλ.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.