In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.
Κατὰ τὸ τρίτον ἔτος τοῦ Κύρου, βασιλέως τῆς Περσίας, ἀπεκαλύφθη λόγος πρὸς τὸν Δανιήλ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐκλήθη Βαλτασάσαρ· καὶ ὁ λόγος ἦτο ἀληθινός, ἀλλὰ ὁ προσδιορισμένος καιρὸς ἦτο μακρός· καὶ ἐνόησε τὸν λόγον, καὶ ἔλαβε σύνεσιν τῆς ὁράσεως. Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐγὼ, ὁ Δανιήλ, ἐπένθουν ἐπὶ τρεῖς ὁλοκλήρους ἑβδομάδας. Ἄρτον ἐπιθυμητὸν δὲν ἔφαγον, οὔτε κρέας οὔτε οἶνος εἰσῆλθεν εἰς τὸ στόμα μου, οὔτε ἤλειψα ἐμαυτὸν διόλου, ἕως οὗ συνεπληρώθησαν τρεῖς ὁλόκληροι ἑβδομάδες. Καὶ τὴν εἰκοστὴν τετάρτην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνός, ἐνώ ἤμην παρὰ τὴν ὄχθην τοῦ μεγάλου ποταμοῦ, ὅστις εἶναι ὁ Ἱδδεκέλ. Δανιήλ 10:1–4.
During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.
Κατά τη συμβολική περίοδο των τριών και ημίσεος ημερών του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, όταν οι δύο μάρτυρες κείνται νεκροί στην πλατεία, ένα «πράγμα» αποκαλύπτεται στον Βαλτασάσαρ. Προηγουμένως είχε κατανοήσει την «όραση» (mareh), διότι στο ένατο κεφάλαιο ο Γαβριήλ είχε ήδη έλθει και του είχε δώσει κατανόηση της οράσεως.
Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.
Ναι, ενώ ακόμη μιλούσα προσευχόμενος, ο άνδρας Γαβριήλ, τον οποίον είχα δει στην όραση κατ’ αρχάς, πετώντας ταχέως, με άγγιξε περίπου κατά την ώρα της εσπερινής προσφοράς. Και με πληροφόρησε, και μίλησε μαζί μου, και είπε: Ω Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σου δώσω σοφία και σύνεση. Από την αρχή των δεήσεών σου εξήλθε η προσταγή, και ήλθα να σου το δείξω· διότι είσαι πολύ αγαπητός· γι’ αυτό εννόησε το πράγμα και πρόσεξε την όραση. Δανιήλ 9:21–23.
The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.
Ο «ἀνήρ Γαβριήλ, τὸν ὁποῖον» ὁ Δανιὴλ «εἶχεν ἰδεῖ ἐν τῇ ὁράσει κατ᾽ ἀρχάς», ἀναφέρεται εἰς τὸ «chazon», ὅραμα τῆς προφητικῆς ἱστορίας, πράγμα ποὺ ἀναφερόταν εἰς τὸν Γαβριὴλ ὡς ἐρμηνεύοντα τὸ ὅραμα τῶν βασιλειῶν τῆς βιβλικῆς προφητείας εἰς τὸν Δανιὴλ ἐν τῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ. Ἀλλὰ τὸ «ὅραμα», τὸ ὁποῖον ὁ Δανιὴλ ἔπρεπε τότε νὰ κατανοήσῃ ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ, ἦτο τὸ «mareh», ὅραμα τῆς ἐμφανίσεως. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Γαβριὴλ παρέχει εἰς τὸν Δανιὴλ τὴν ἱστορικὴν ἀνάλυσιν τῆς προφητείας τῶν δύο χιλιάδων τριακοσίων ἐτῶν.
Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.
Το ένατο κεφάλαιο εκπληρώθηκε κατά το πρώτο έτος του Δαρείου. Όταν ο Βαλτασάσαρ δηλώνει ότι «ενόησε το όραμα», κατά «το τρίτο έτος του Κύρου», είχε εννοήσει το όραμα «mareh» επί δύο έτη. Εκείνο που κατέληξε να εννοήσει ο Βαλτασάσαρ κατά «τας ημέρας εκείνας» του πένθους ήταν το «πράγμα», δηλαδή η εβραϊκή λέξη «dabar», και ήταν μακρό, διότι ο προσδιωρισμένος καιρός ήταν δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη.
Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.
Ο Δανιήλ είχε ήδη κατανοήσει κάτι από το «πρᾶγμα», διότι στο ένατο κεφάλαιο επιτελούσε την προσευχή του Λευιτικού είκοσι έξι, και αυτή είναι η προσευχή του «πράγματος». Υπήρξε αυξημένο φως επάνω στους «επτά καιρούς», το οποίο ο Βαλτασάρ έφθασε να κατανοήσει κατά τις είκοσι μία ημέρες του πένθους, και η αύξηση του φωτός επάνω στους «επτά καιρούς» κατά τις ημέρες εκείνες του πένθους προετύπωνε το αυξημένο φως επάνω στους «επτά καιρούς» το 1856. Και οι Μιλλερίτες επίσης γνώριζαν προηγουμένως τους «επτά καιρούς», διότι τους είχαν κηρύξει, αλλά υπήρξε προστιθέμενο φως, το οποίο επρόκειτο να τους δοκιμάσει ακριβώς στο ίδιο το σημείο της ιστορίας τους κατά το οποίο μετέβαιναν από το Φιλαδελφιανό στο Λαοδικειανό κίνημα.
Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.
Οι ημέρες πένθους του Βαλτασάσαρ παραλληλίζονται με την προφητική ιστορία του χρόνου κατά τον οποίο το Φιλαδελφιανό κίνημα μεταβλήθηκε στο Λαοδικειανό κίνημα το 1856, και έπειτα στη Λαοδικειανή Εκκλησία των Αντβεντιστών το 1863. Τόσο η ιστορία του Βαλτασάσαρ όσο και των Μιλλεριτών, αναφορικά με το αυξημένο φως επάνω στις «επτά καιρούς», ευθυγραμμίζεται με τη μετάβαση του Λαοδικειανού κινήματος του τρίτου αγγέλου προς το Φιλαδελφιανό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και με τις ημέρες πένθους, οι οποίες είναι κατά τον χρόνο της αναμονής, όταν επρόκειτο να αποκαλυφθεί αυξημένο φως επάνω στις «επτά καιρούς».
Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.
Ο Βαλτάσαρ αντιπροσωπεύει τόσο έναν αγγελιοφόρο όσο και ένα κίνημα. Κατά τις ημέρες του πένθους του, ο αγγελιοφόρος πρόκειται να κατανοήσει το «πράγμα», το οποίο είναι η Αλήθεια, και έπειτα να παρουσιάσει το «πράγμα» σε ένα κίνημα, όταν ο Μιχαήλ αναστήσει τους δύο μάρτυρες το 2023.
The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”
Η εβραϊκή λέξη «mareh» (όραση της εμφανίσεως του Χριστού), την οποία ο Δανιήλ προσδιορίζεται στο πρώτο εδάφιο ως κατανοών, παρουσιάζεται τέσσερις φορές στην τελευταία όραση του Δανιήλ. Δύο φορές μεταφράζεται ως «όραση» και δύο φορές ως «εμφάνιση». Την πρώτη φορά που ο Δανιήλ χρησιμοποιεί τη λέξη στο πρώτο εδάφιο, δηλώνει ότι κατενόησε την «όραση», αλλά οι άλλες τρεις αναφορές προσδιορίζουν ότι ο Δανιήλ βίωνε την όραση. Στο έκτο εδάφιο, το πρόσωπο του Χριστού ήταν «ως η ‘εμφάνιση’ αστραπής».
And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.
Και κατά την εικοστή τετάρτη ημέρα του πρώτου μηνός, ενώ ήμην πλησίον του μεγάλου ποταμού, ο οποίος είναι ο Τίγρης, τότε ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδον, και ιδού, άνθρωπός τις ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με καθαρόν χρυσίον του Ουφάζ· και το σώμα αυτού ήτο ως χρυσόλιθος, και το πρόσωπον αυτού ως η όψις της αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού ως εις όψιν χαλκός στιλβωμένος, και η φωνή των λόγων αυτού ως φωνή πλήθους. Και εγώ, ο Δανιήλ, μόνος είδον την όρασιν· διότι οι άνδρες οι μετ’ εμού δεν είδον την όρασιν· αλλά μέγας τρόμος επέπεσεν επ’ αυτούς, ώστε έφυγον διά να κρυφθούν. Διά τούτο έμεινα μόνος, και είδον την μεγάλην ταύτην όρασιν, και δεν έμεινεν δύναμις εν εμοί· διότι η ευπρέπειά μου μετεβλήθη εν εμοί εις φθοράν, και δεν εκράτησα ουδεμίαν δύναμιν. Δανιήλ 10:4–8.
There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.
Υπάρχει και μία άλλη εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «όραμα», την οποία θα εξετάσουμε αφού πρώτα εκθέσουμε ορισμένα χαρακτηριστικά της εβραϊκής λέξεως «mareh». Στα προηγούμενα εδάφια, η λέξη «appearance» είναι η εβραϊκή λέξη «mareh». Η ίδια λέξη μεταφράζεται ως «όραμα» στο εδάφιο δεκαέξι. Στο εδάφιο δεκαέξι, το όραμα του Χριστού έχει καταστήσει τον Δανιήλ περίλυπο.
And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.
Καὶ ἰδοὺ, ένας ως ομοίωμα υιών ανθρώπων ήγγισε τα χείλη μου· τότε ήνοιξα το στόμα μου και ελάλησα, και είπα προς εκείνον που ίστατο ενώπιόν μου· Κύριέ μου, εξαιτίας της οράσεως αι οδύναι μου με κατέλαβον, και δεν διετήρησα ουδεμίαν δύναμιν. Δανιήλ 10:16.
The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.
Η εβραϊκή λέξη που αποδίδεται ως «θλίψεις» σημαίνει μεντεσέ, και το «όραμα» της εμφανίσεως του Χριστού, το οποίο είδε ο Δανιήλ στο εδάφιο, περιστράφηκε επάνω σε έναν μεντεσέ. Ο «μεντεσές» στην προφητεία αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής.
“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.
«Υπάρχουν διδάγματα που πρέπει να αντληθούν από την ιστορία του παρελθόντος· και η προσοχή στρέφεται σε αυτά, ώστε όλοι να κατανοήσουν ότι ο Θεός εργάζεται τώρα κατά τις ίδιες αρχές με τις οποίες πάντοτε εργάσθηκε. Το χέρι Του φαίνεται στο έργο Του και ανάμεσα στα έθνη τώρα, ακριβώς όπως φαίνεται αδιάκοπα από τότε που το ευαγγέλιο κηρύχθηκε για πρώτη φορά στον Αδάμ στην Εδέμ.
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.
«Υπάρχουν περίοδοι που αποτελούν καμπές στην ιστορία των εθνών και της εκκλησίας. Κατά την πρόνοια του Θεού, όταν φθάνουν αυτές οι διάφορες κρίσεις, δίδεται το φως για εκείνον τον καιρό. Εάν γίνει δεκτό, ακολουθεί πνευματική πρόοδος· εάν απορριφθεί, επέρχονται πνευματική παρακμή και ναυάγιο. Ο Κύριος, μέσα στον λόγο Του, έχει αποκαλύψει το επιθετικό έργο του ευαγγελίου, όπως αυτό έχει προωθηθεί στο παρελθόν και όπως θα προωθηθεί στο μέλλον, έως και την τελική σύγκρουση, όταν σατανικές δυνάμεις θα πραγματοποιήσουν την τελευταία τους θαυμαστή κίνηση.» Bible Echo, 26 Αυγούστου, 1895.
Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.
Το δέκατο έκτο εδάφιο αντιπροσωπεύει ένα σημείο καμπής στην ιστορία την οποία αντιπροσωπεύει ο Βαλτασάσαρ. Είναι σημείο καμπής τόσο για το Ρεπουμπλικανικό κέρας (το έθνος) όσο και για το Προτεσταντικό κέρας (την εκκλησία). Αντιπροσωπεύει μια κρίση, και αντιπροσωπεύει το σημείο στο οποίο δίδεται ιδιαίτερο φως για εκείνη την ιστορία. Το σημείο καμπής για τον Δανιήλ συνέβη όταν ο Δανιήλ είχε «αγγιχθεί», για δεύτερη φορά από τις τρεις φορές. Ο Δανιήλ θα αγγιζόταν τρεις φορές, και η δεύτερη φορά που αγγίχθηκε ήταν σημείο καμπής για τον Δανιήλ, και εκείνο το σημείο καμπής ήταν η δεύτερη από τις τρεις φορές κατά τις οποίες ο Δανιήλ είδε το όραμα «mareh».
And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.
Καὶ ἰδού, κάποιος, όμοιος με την ομοιότητα των υιών των ανθρώπων, άγγιξε τα χείλη μου· τότε άνοιξα το στόμα μου και μίλησα, και είπα προς εκείνον που στεκόταν ενώπιόν μου: Κύριέ μου, εξαιτίας της οράσεως οι πόνοι μου επέστρεψαν επάνω μου, και καμία δύναμη δεν απέμεινε μέσα μου. Δανιήλ 10:16.
We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.
Θα εξετάσουμε εν συντομία τα τρία αγγίγματα. Η πρώτη από τις τέσσερις φορές που ο Δανιήλ χρησιμοποιεί τη λέξη «mareh» ήταν η μαρτυρία του ότι κατανόησε το όραμα, ενώ οι τελευταίες τρεις αναφορές προσδιορίζουν την εμπειρία του όταν πράγματι είδε την εμφάνιση. Την τρίτη φορά που προσδιορίζει το όραμα της εμφάνισης είναι στο δέκατο όγδοο εδάφιο, όπου αγγίζεται για τρίτη φορά.
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.
Κατόπιν ήλθε πάλι και με άγγιξε κάποιος που έμοιαζε στην όψη με άνθρωπο, και με ενίσχυσε. Δανιήλ 10:18.
At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.
Με το δεύτερο άγγιγμα, στο εδάφιο δεκαέξι, που αποτελεί τη δεύτερη αναφορά στο όραμα της «marah», η δύναμή του τον εγκαταλείπει· αλλά με το τρίτο άγγιγμα η δύναμή του αποκαθίσταται. Στα εδάφια δέκα, δεκαέξι και δεκαοκτώ ο Δανιήλ αγγίζεται. Στο εδάφιο έξι, ο Δανιήλ βλέπει την εμφάνιση του Χριστού, και έπειτα του Γαβριήλ, και στο εδάφιο δέκα ο Γαβριήλ αγγίζει τον Δανιήλ για πρώτη φορά.
Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.
Κατόπιν ύψωσα τους οφθαλμούς μου και είδα, και ιδού, κάποιος άνδρας ενδεδυμένος λινά, του οποίου η οσφύς ήτο περιεζωσμένη με καθαρόν χρυσίον του Ουφάζ· και το σώμα αυτού ήτο ως βήρυλλος, και το πρόσωπον αυτού ως όψις αστραπής, και οι οφθαλμοί αυτού ως λαμπάδες πυρός, και οι βραχίονες αυτού και οι πόδες αυτού ως εις χρώμα χαλκού στιλβωμένου, και η φωνή των λόγων αυτού ως φωνή πλήθους. Και εγώ, ο Δανιήλ, μόνος είδον την όρασιν· διότι οι άνδρες οι μετ’ εμού δεν είδον την όρασιν· όμως μέγας τρόμος επέπεσεν επ’ αυτούς, ώστε έφυγον διά να κρυφθούν. Όθεν εγώ έμεινα μόνος και είδον την μεγάλην ταύτην όρασιν, και δεν έμεινεν εν εμοί δύναμις· διότι η ευπρέπειά μου μετεστράφη εν εμοί εις φθοράν, και δεν διετήρησα ουδεμίαν δύναμιν.
Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.
Πλην άκουσα τη φωνή των λόγων αυτού· και όταν άκουσα τη φωνή των λόγων αυτού, περιήλθα σε βαθύ ύπνο επί προσώπου μου, με το πρόσωπό μου προς τη γη. Και ιδού, μία χείρ με ήγγισε, η οποία με έστησε επί των γονάτων μου και επί των παλαμών των χειρών μου. Και μου είπε: Δανιήλ, άνδρα σφόδρα αγαπητόν, εννόησε τους λόγους που λαλώ προς σε, και στάσου όρθιος· διότι προς σε απεστάλην τώρα. Και όταν ελάλησε προς εμέ τούτον τον λόγον, εστάθην τρέμων. Τότε μου είπε: Μη φοβού, Δανιήλ· διότι από της πρώτης ημέρας κατά την οποία έθεσες την καρδία σου εις το να εννοήσεις και να ταπεινώσεις σεαυτόν ενώπιον του Θεού σου, οι λόγοι σου εισακούσθησαν, και εγώ ήλθα εξαιτίας των λόγων σου. Αλλ’ ο άρχων της βασιλείας της Περσίας ανθίστατο εις εμέ είκοσι μία ημέρας· πλην ιδού, ο Μιχαήλ, εις εκ των πρώτων αρχόντων, ήλθε να με βοηθήσει· και εγώ παρέμεινα εκεί παρά τοις βασιλεύσι της Περσίας. Και τώρα ήλθα να σε κάνω να εννοήσεις όσα θα συμβούν εις τον λαόν σου κατά τας εσχάτας ημέρας· διότι το όραμα είναι ακόμη διά πολλάς ημέρας. Δανιήλ 10:5–14.
Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.
Τότε, στο δέκατο έκτο εδάφιο, ο Δανιήλ αγγίζεται για δεύτερη φορά, όταν βλέπει το όραμα του Χριστού.
And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.
Και όταν μου ελάλησε τέτοιους λόγους, έστρεψα το πρόσωπό μου προς τη γη και εσιώπησα. Και ιδού, ένας όμοιος κατά την ομοιότητα των υιών των ανθρώπων ήγγισε τα χείλη μου· τότε ήνοιξα το στόμα μου και ελάλησα, και είπα προς εκείνον που εστεκόταν εμπρός μου· Κύριέ μου, εξαιτίας της οράσεως οι οδύνες μου ήλθαν επ’ εμέ, και δύναμη δεν απέμεινε μέσα μου. Διότι πώς δύναται ο δούλος του κυρίου μου τούτου να λαλήσει με τον κύριόν μου τούτον; επειδή, όσον αφορά εμένα, ευθύς δεν απέμεινε δύναμη μέσα μου, ούτε πνοή έμεινε εν εμοί. Δανιήλ 10:15–17.
Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.
Κατόπιν, ο Δανιήλ αγγίζεται για τρίτη φορά, με την εμφάνιση του Γαβριήλ, όχι του Χριστού.
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.
Κατόπιν ήλθε πάλιν και με άγγιξε κάποιος όμοιος κατά την όψη με άνθρωπο, και με ενίσχυσε, και είπε: Ω άνθρωπε σφόδρα αγαπημένε, μη φοβού· ειρήνη σε σένα· ίσχυε, ναι, ίσχυε. Και όταν μίλησε προς εμένα, ενισχύθηκα και είπα: Ας μιλήσει ο κύριός μου, διότι με ενίσχυσες. Τότε είπε: Γνωρίζεις για ποιον λόγο ήλθα προς εσένα; Και τώρα θα επιστρέψω για να πολεμήσω με τον άρχοντα της Περσίας· και όταν εξέλθω, ιδού, ο άρχων της Ελλάδος θα έλθει. Αλλά θα σου δείξω εκείνο που είναι καταγεγραμμένο στη γραφή της αληθείας· και δεν υπάρχει κανείς που να στέκεται μαζί μου σε αυτά, παρά μόνον ο Μιχαήλ, ο άρχοντάς σας. Δανιήλ 10:18–21.
Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.
Ο Δανιήλ αγγίζεται τρεις φορές, και την πρώτη και την τρίτη φορά αγγίζεται από τον άγγελο Γαβριήλ. Τη δεύτερη φορά που αγγίζεται, είναι από τον Χριστό. Ο Δανιήλ χρησιμοποίησε την ίδια εβραϊκή λέξη τέσσερις φορές, αλλά την πρώτη από τις τέσσερις φορές, στο εδάφιο ένα, δήλωνε ότι κατανοούσε το «όραμα». Η κατανόηση μιας αλήθειας είναι σημαντική, αλλά δεν είναι το ίδιο με τη βίωση της αλήθειας, όπως συνέβη σ’ αυτόν τις άλλες τρεις φορές.
When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.
Όταν ολοκληρώθηκαν οι ημέρες του πένθους του Δανιήλ, του δόθηκε η εμπειρία του οράματος, το οποίο είχε κατανοήσει πριν ολοκληρωθούν οι ημέρες του πένθους του. Η εμπειρία αποτελείται από τρία στάδια, τα οποία παριστάνονται με τρία αγγίγματα. Το πρώτο και το τελευταίο άγγιγμα πραγματοποιήθηκαν από τον Γαβριήλ, και το μεσαίο άγγιγμα από τον Χριστό. Το πρώτο και το τελευταίο άγγιγμα ήταν το πρώτο και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου. Σε εκείνο το δεύτερο στάδιο, ο Δανιήλ αναγνωρίζει την κατάστασή του ως επαναστάτης αμαρτωλός σε σχέση προς τον Κύριό του, και έτσι το μεσαίο άγγιγμα αντιπροσωπεύει την ανταρσία, όπως παριστάνεται από το δέκατο τρίτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου.
“But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’
«Αλλά ο Πέτρος δεν έδινε πλέον προσοχή ούτε στα πλοιάρια ούτε στο φορτίο. Αυτό το θαύμα, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είχε ποτέ δει, ήταν γι’ αυτόν φανέρωση θείας δυνάμεως. Στον Ιησού έβλεπε Έναν που κρατούσε ολόκληρη τη φύση υπό τον έλεγχό Του. Η παρουσία της θεότητας αποκάλυπτε τη δική του ακαθαρσία. Η αγάπη προς τον Διδάσκαλό του, η ντροπή για τη δική του απιστία, η ευγνωμοσύνη για τη συγκατάβαση του Χριστού, και πάνω απ’ όλα, η αίσθηση της ακαθαρσίας του ενώπιον της άπειρης αγνότητας, τον κατέκλυσαν. Ενώ οι σύντροφοί του ασφάλιζαν το περιεχόμενο του δικτύου, ο Πέτρος έπεσε στα πόδια του Σωτήρα, αναφωνώντας: “Έξελθε απ’ εμού· διότι είμαι αμαρτωλός άνθρωπος, Κύριε.”»
“It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.
«Ἦταν ἡ αὐτὴ παρουσία τῆς θείας ἁγιότητας ποὺ εἶχε κάνει τὸν προφήτη Δανιὴλ νὰ πέσει ὡς νεκρὸς ἐνώπιον τοῦ ἀγγέλου τοῦ Θεοῦ. Εἶπε: “Ἡ εὐπρέπειά μου μετεβλήθη ἐν ἐμοὶ εἰς φθοράν, καὶ δὲν ἔμεινε ἐν ἐμοὶ δύναμις.” Ἔτσι, ὅταν ὁ Ἠσαΐας εἶδε τὴ δόξα τοῦ Κυρίου, ἀναφώνησε: “Οὐαὶ εἰς ἐμέ! διότι εἶμαι χαμένος· ἐπειδὴ εἶμαι ἄνθρωπος ἀκαθάρτων χειλέων, καὶ κατοικῶ ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκαθάρτων χειλέων· διότι οἱ ὀφθαλμοί μου εἶδαν τὸν Βασιλέα, τὸν Κύριον τῶν δυνάμεων.” Δανιήλ 10:8· Ἠσαΐας 6:5. Ἡ ἀνθρωπότητα, μὲ τὴν ἀσθένεια καὶ τὴν ἁμαρτία της, ἐτέθη σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν τελειότητα τῆς θεότητος, καὶ ἔνιωσε τὸν ἑαυτό του ἐντελῶς ἐλλιπῆ καὶ ἀνόσιο. Ἔτσι συνέβη μὲ ὅλους ὅσοι ἀξιώθηκαν νὰ λάβουν μία θέα τοῦ μεγαλείου καὶ τῆς μεγαλειότητος τοῦ Θεοῦ.»
“Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.
«Ο Πέτρος αναφώνησε: “Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, διότι εἶμαι ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος·” εντούτοις προσκολλήθηκε στα πόδια του Ιησού, αισθανόμενος ότι δεν μπορούσε να χωριστεί από Αυτόν. Ο Σωτήρας απάντησε: “Μη φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν θὰ ἀλιεύεις ἀνθρώπους.” Ήταν αφού ο Ησαΐας είχε αντικρίσει την αγιότητα του Θεού και τη δική του αναξιότητα, που του εμπιστεύθηκε το θείο μήνυμα. Ήταν αφού ο Πέτρος είχε οδηγηθεί σε αυταπάρνηση και εξάρτηση από τη θεία δύναμη, που έλαβε την κλήση για το έργο του υπέρ του Χριστού.» The Desire of Ages, 246.
The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.
Το όραμα της «mareh» είναι το όραμα της εμφανίσεως του Χριστού, αλλά ο άγγελος Γαβριήλ παριστάνεται κατά τη δεύτερη και την τέταρτη φορά που ο Δανιήλ χρησιμοποίησε τη λέξη. Την πρώτη φορά δηλώθηκε ότι ο Βαλτασάσαρ κατανόησε το όραμα, αλλά οι τρεις τελευταίες φορές παριστάνουν τον Δανιήλ να βιώνει το όραμα. Τις τρεις φορές που ο Δανιήλ βιώνει το όραμα, αγγίζεται επίσης.
The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”
Την πρώτη φορά που τον άγγιξε ο Γαβριήλ ήταν αφού είχε δει την εμφάνιση του δοξασμένου Χριστού, και η εμπειρία τον άφησε «σε βαθύ ύπνο επάνω στο πρόσωπό μου, και το πρόσωπό μου προς τη γη». Το όραμα είχε επιφέρει έναν διαχωρισμό, διότι εκείνοι που ήταν μαζί του «δεν είδαν το όραμα· αλλά μεγάλος τρόμος έπεσε επάνω τους, ώστε έφυγαν για να κρυφθούν». Κατά την πρώτη απογοήτευση, ο Ιερεμίας «κάθησε μόνος, εξαιτίας της χειρός του Θεού», και στον Βαλτασάρ «δεν απέμεινε δύναμη»· «διότι» η «ευπρέπειά» του «μετεβλήθη μέσα» του «σε φθορά, και» δεν «διατήρησε καμία δύναμη».
Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.
Αφού ο Γαβριήλ τον άγγιξε για πρώτη φορά, έπειτα έθεσε τον Δανιήλ στα γόνατά του και στις παλάμες των χεριών του. Κατόπιν πρόσταξε τον Δανιήλ να εννοήσει τα λόγια που του ελάλησε και να σηκωθεί όρθιος, πράγμα που εκείνος έκανε, αν και έτρεμε. Στη συνέχεια ο Γαβριήλ παρέχει στον Δανιήλ μια ανάλυση όσων συνέβησαν κατά τις είκοσι μία ημέρες του πένθους του. Δήλωσε ότι, αφού αγωνίστηκε με τους βασιλείς της Περσίας επί είκοσι μία ημέρες, ο Μιχαήλ κατέβηκε από τον ουρανό για να εμπλακεί στη μάχη, και τότε ο Γαβριήλ ήλθε για να απαντήσει στις προσευχές του Δανιήλ και να του εξηγήσει «τι θέλει συμβή εις τον λαόν σου εν ταις εσχάταις ημέραις». Όταν ο Μιχαήλ κατέβηκε από τον ουρανό, ο Γαβριήλ εστάλη να εξηγήσει στον Δανιήλ τις έσχατες ημέρες.
Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.
Η εξήγηση του Γαβριήλ δόθηκε στον Δανιήλ στο τέλος των είκοσι μίας ημερών πένθους, γεγονός το οποίο, στην εφαρμογή «γραμμή επί γραμμή» του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, αντιπροσωπεύει την ώρα κατά την οποία ο Ιεζεκιήλ, στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο, προστάζεται δύο φορές να προφητεύσει προς τα νεκρά οστά, ώστε να αναστήσει τους δύο προφήτες εκ των τάφων τους. Αυτό συμβαίνει όταν ο Μιχαήλ κατέρχεται από τον ουρανό και ανασταίνει το σώμα του Μωυσέως, ενώ αρνείται να έλθει σε αντιλογία με τον Σατανά στην Επιστολή του Ιούδα. Ο Δανιήλ πρόκειται ακόμη να αγγιχθεί δύο ακόμη φορές, αφού ο Γαβριήλ του είχε δώσει την επισκόπηση των ημερών του πένθους.
After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”
Αφού ο Γαβριήλ τελείωσε, ο Δανιήλ «έστρεψε το πρόσωπόν του προς τη γη, και εσιώπησε»· και έπειτα ο Ίδιος ο Χριστός «ήγγισε» τα «χείλη» του Δανιήλ, και τότε ο Δανιήλ «ήνοιξε» το «στόμα» του, «και ελάλησε, και είπε προς τον ιστάμενον ενώπιόν μου· Κύριέ μου, από της οράσεως αι οδύναι μου ήλθον επ’ εμέ, και ουδεμίαν δύναμιν εφύλαξα. Και πώς δύναται ο δούλος του κυρίου μου τούτου να λαλήσει μετά του κυρίου μου τούτου; διότι ως προς εμέ, ευθύς δεν απέμεινεν εν εμοί ουδεμία δύναμις, ουδέ πνοή έμεινεν εν εμοί.»
The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.
Η εμπειρία τοῦ νὰ βλέπῃ καὶ νὰ συνομιλῇ μὲ τὸν Χριστὸ ταπεινώνει τὸν Δανιὴλ ἕως τοῦ κονιορτοῦ. Ἦτο ἄλαλος, καὶ θὰ εἶχε παραμείνει οὕτως, ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε ἐγγίσει τὰ χείλη του, καθὼς τὰ χείλη τοῦ Ἠσαΐου εἶχαν ἀγγισθεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρακα ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.
«Καθώς ο Ησαΐας αντίκριζε αυτή την αποκάλυψη της δόξας και του μεγαλείου του Κυρίου του, κατακυριεύθηκε από αίσθηση της καθαρότητας και της αγιότητας του Θεού. Πόσο οξεία ήταν η αντίθεση ανάμεσα στην ασύγκριτη τελειότητα του Δημιουργού του και στην αμαρτωλή πορεία εκείνων που, μαζί με τον ίδιο, επί μακρόν συγκαταριθμούνταν μεταξύ του εκλεκτού λαού του Ισραήλ και του Ιούδα! «Ουαί εις εμέ!» ανεφώνησε· «διότι εχάθην· επειδή είμαι άνθρωπος ακαθάρτων χειλέων, και κατοικώ εν μέσω λαού ακαθάρτων χειλέων· διότι οι οφθαλμοί μου είδαν τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων.» Εδάφιο 5. Ιστάμενος, ούτως ειπείν, μέσα στο πλήρες φως της θείας παρουσίας εντός του εσωτέρου αγιαστηρίου, συνειδητοποίησε ότι, αν αφεθεί στη δική του ατέλεια και ανεπάρκεια, θα ήταν εντελώς ανίκανος να εκπληρώσει την αποστολή στην οποία είχε κληθεί. Αλλά ένας σεραφείμ απεστάλη για να τον απαλλάξει από την αγωνία του και να τον καταστήσει κατάλληλο για τη μεγάλη του αποστολή. Ένας ζωντανός άνθρακας από το θυσιαστήριο τέθηκε επάνω στα χείλη του, με τα λόγια: «Ιδού, τούτο ήγγισε τα χείλη σου· και η ανομία σου αφηρέθη, και η αμαρτία σου εκαθαρίσθη.» Τότε ακούσθηκε η φωνή του Θεού να λέγει: «Τίνα θέλω αποστείλει, και τίς θέλει υπάγει δι’ Ημάς;» και ο Ησαΐας απάντησε: «Ιδού εγώ· απόστειλόν με.» Εδάφια 7, 8.»
“The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.
«Ο ουράνιος επισκέπτης πρόσταξε τον αγγελιοφόρο που ανέμενε: “Ύπαγε και ειπέ προς τον λαόν τούτον· Με την ακοήν θέλετε ακούσει, και δεν θέλετε εννοήσει· και βλέποντες θέλετε ιδεί, και δεν θέλετε αντιληφθεί. Πάχυνον την καρδίαν του λαού τούτου, και βάρυνον τα ώτα αυτών, και κλείσον τους οφθαλμούς αυτών· μήποτε ίδωσι με τους οφθαλμούς αυτών, και ακούσωσι με τα ώτα αυτών, και νοήσωσι με την καρδίαν αυτών, και επιστρέψωσι, και ιατρευθώσιν.” Εδάφια 9, 10.»
“The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?
Το καθήκον του προφήτη ήταν σαφές· έπρεπε να υψώσει τη φωνή του σε διαμαρτυρία εναντίον των επικρατούντων κακών. Αλλά φοβόταν να αναλάβει το έργο χωρίς κάποια διαβεβαίωση ελπίδας. «Κύριε, έως πότε;» ρώτησε. Εδάφιο 11. Δεν πρόκειται ποτέ κανείς από τον εκλεκτό Σου λαό να κατανοήσει και να μετανοήσει και να θεραπευθεί;
“His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.
«Το βάρος της ψυχής του υπέρ της πλανωμένης Ιούδα δεν επρόκειτο να φερθεί ματαίως. Η αποστολή του δεν επρόκειτο να αποβεί εντελώς άκαρπη. Όμως τα κακά που είχαν πληθυνθεί επί πολλές γενεές δεν μπορούσαν να απομακρυνθούν στις ημέρες του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του έπρεπε να είναι υπομονετικός, θαρραλέος διδάσκαλος—προφήτης ελπίδας καθώς και συμφοράς. Όταν τελικώς θα εκπληρωνόταν ο θείος σκοπός, θα φανερωνόταν ο πλήρης καρπός των προσπαθειών του και των κόπων όλων των πιστών αγγελιοφόρων του Θεού. Ένα υπόλοιπο θα εσώζετο. Για να πραγματοποιηθεί αυτό, τα μηνύματα προειδοποιήσεως και ικεσίας έπρεπε να απευθυνθούν προς το αποστατημένο έθνος, όπως διακήρυξε ο Κύριος: «Ἕως οὗ αἱ πόλεις ἐρημωθῶσιν, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ κάτοικος, καὶ αἱ οἰκίαι, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχῃ ἄνθρωπος, καὶ ἡ γῆ ἐρημωθῇ παντελῶς, καὶ ὁ Κύριος ἀπομακρύνῃ τοὺς ἀνθρώπους μακράν, καὶ ἐν μέσῳ τῆς γῆς γίνῃ μεγάλη ἐγκατάλειψις». Εδάφια 11, 12.»
“The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.
«Οι βαριές κρίσεις που επρόκειτο να επέλθουν επί των αμετανόητων,—πόλεμος, εξορία, καταπίεση, η απώλεια ισχύος και κύρους μεταξύ των εθνών,—όλα αυτά επρόκειτο να έλθουν, ώστε όσοι θα αναγνώριζαν σε αυτά το χέρι ενός προσβεβλημένου Θεού να οδηγηθούν σε μετάνοια. Οι δέκα φυλές του βόρειου βασιλείου επρόκειτο σύντομα να διασκορπισθούν μεταξύ των εθνών και οι πόλεις τους να αφεθούν έρημες· οι καταστροφικοί στρατοί εχθρικών εθνών επρόκειτο να σαρώσουν τη γη τους ξανά και ξανά· ακόμη και η Ιερουσαλήμ επρόκειτο τελικά να πέσει, και ο Ιούδας να οδηγηθεί στην αιχμαλωσία· όμως η Γη της Επαγγελίας δεν επρόκειτο να παραμείνει για πάντα ολοκληρωτικά εγκαταλελειμμένη. Η διαβεβαίωση του επουράνιου επισκέπτη προς τον Ησαΐα ήταν: «Και έτι εν αυτή θέλει είσθαι δέκατον, και θέλει επιστρέψει, και θέλει καταφαγωθή· ως τερέβινθος και ως δρυς, των οποίων η ουσία είναι εν αυτοίς, όταν ρίψωσι τα φύλλα αυτών· ούτω το άγιον σπέρμα θέλει είσθαι η ουσία αυτής.» Εδάφιο 13.»
“This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.
«Αυτή η βεβαίωση περί της τελικής εκπληρώσεως του σκοπού του Θεού έφερε θάρρος στην καρδιά του Ησαΐα. Τι κι αν οι επίγειες δυνάμεις παρατάσσονται εναντίον του Ιούδα; Τι κι αν ο αγγελιαφόρος του Κυρίου συναντά αντίθεση και αντίσταση; Ο Ησαΐας είχε δει τον Βασιλέα, τον Κύριο των δυνάμεων· είχε ακούσει τον ύμνο των Σεραφείμ: “Όλη η γη είναι πλήρης της δόξας Του·” είχε την υπόσχεση ότι τα μηνύματα του Ιεχωβά προς τον αποστατημένο Ιούδα θα συνοδεύονταν από την ελεγκτική δύναμη του Αγίου Πνεύματος· και ο προφήτης ενδυναμώθηκε για το έργο που βρισκόταν ενώπιόν του. Εδάφιο 3. Καθ’ όλη τη μακρά και επίπονη αποστολή του έφερε μαζί του την ανάμνηση αυτού του οράματος. Επί εξήντα έτη ή και περισσότερο στάθηκε ενώπιον των τέκνων του Ιούδα ως προφήτης ελπίδας, γινόμενος ολοένα και πιο τολμηρός στις προρρήσεις του περί της μελλοντικής θριαμβεύσεως της εκκλησίας.» Προφήτες και Βασιλείς, 307–310.