We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

Θα εξετάσουμε τώρα την ιστορία που έλαβε χώρα μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η οποία αντιπροσωπεύει το έτος 538 έως τον καιρό του τέλους, το 1798.

And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

Και όταν εγερθεί, η βασιλεία αυτού θέλει συντριφθεί και θέλει διαιρεθεί προς τους τέσσαρας ανέμους του ουρανού· και ουχί εις τους απογόνους αυτού, ουδέ κατά την εξουσίαν με την οποίαν εξουσίαζεν· διότι η βασιλεία αυτού θέλει εκριζωθεί, και εις άλλους εκτός εκείνων. Και ο βασιλεύς του νότου θέλει ισχυροποιηθεί, και εις εκ των αρχόντων αυτού· και θέλει υπερισχύσει αυτού και θέλει εξουσιάσει· η εξουσία αυτού θέλει είναι μεγάλη εξουσία. Και εις το τέλος ετών θέλουσι συνδεθεί μεταξύ αυτών· διότι η θυγάτηρ του βασιλέως του νότου θέλει έλθει προς τον βασιλέα του βορρά διά να κάμει συμφωνίαν· αλλά δεν θέλει διατηρήσει την δύναμιν του βραχίονος· ουδέ αυτός θέλει σταθεί, ουδέ ο βραχίων αυτού· αλλά αυτή θέλει παραδοθεί, και οι φέροντες αυτήν, και ο γεννήσας αυτήν, και ο ενισχύσας αυτήν εν τοις καιροίς εκείνοις. Αλλά εκ κλάδου των ριζών αυτής θέλει αναστηθεί εις την θέσιν αυτού εις, όστις θέλει έλθει με στράτευμα και θέλει εισέλθει εις το φρούριον του βασιλέως του βορρά, και θέλει ενεργήσει εναντίον αυτών, και θέλει υπερισχύσει· και ακόμη τους θεούς αυτών, μετά των αρχόντων αυτών, μετά των πολυτίμων σκευών αυτών, αργυρών και χρυσών, θέλει φέρει αιχμαλώτους εις Αίγυπτον· και αυτός θέλει διαμείνει περισσότερα έτη παρά ο βασιλεύς του βορρά. Ούτως ο βασιλεύς του νότου θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν αυτού και θέλει επιστρέψει εις την γην αυτού. Δανιήλ 11:4–9.

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

Τελικά, αφού το βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου διασπάστηκε, εκείνοι που αγωνίζονταν για τον έλεγχο του πρώην βασιλείου κατέληξαν σε δύο κύρια βασίλεια. Το ένα βασίλειο έλεγχε τον νότο της πρώην αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου και το άλλο έλεγχε τον βορρά. Από εκείνο το σημείο και εξής, στην προφητική αφήγηση προσδιορίζονται απλώς ως ο βασιλιάς του νότου και ο βασιλιάς του βορρά. Μόλις ο αγώνας για την παγκόσμια κυριαρχία φθάσει στο σημείο όπου παρουσιάζεται πλέον μόνο μεταξύ του βασιλιά του βορρά και του βασιλιά του νότου, τα σύμβολα αυτών των δύο βασιλείων συνεχίζονται σε ολόκληρο το κεφάλαιο.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

Στον πέμπτο στίχο, ο βασιλιάς του νότου εδραιώνεται και είναι ισχυρός, αλλά και ο βασιλιάς του βορρά είναι επίσης ισχυρός και η βασιλεία του είναι μεγαλύτερη. Έπειτα, στον έκτο στίχο, ο βασιλιάς του νότου προτείνει συμμαχία με το βόρειο βασίλειο. Η συνθήκη ειρήνης κατοχυρώνεται όταν ο βασιλιάς του νότου δίνει την κόρη του στον βασιλιά του βορρά, ώστε ο βασιλιάς του βορρά να την νυμφευθεί και να επικυρώσει τη συμμαχία τους με οικογενειακό δεσμό. Ο βασιλιάς του βορρά συμφώνησε, παραμέρισε τη σύζυγό του και νυμφεύθηκε την πριγκίπισσα από τον νότο, και η συμμαχία τέθηκε σε ισχύ.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

Τελικώς, η νότια πριγκίπισσα γεννά άρρεν τέκνον· όμως, στο τέλος, ο βασιλεύς του βορρά κουράστηκε από τη νέα του σύζυγο και την έθεσε κατά μέρος, καθώς είχε πράξει και με την πρώτη του σύζυγο, και επαναλαμβάνει την πρώτη του σύζυγο· αλλά μόλις αποκατασταθεί η αρχική σύζυγος και της δοθεί ευκαιρία, φονεύει τον βασιλέα του βορρά, τη νότια νύφη του, το τέκνο της και ολόκληρη την αιγυπτιακή ακολουθία της. Η πράξη της αρχικής συζύγου, με την οποία δολοφονεί τη νότια πριγκίπισσα και το τέκνο της, εξοργίζει την οικογένεια της νότιας πριγκίπισσας, και ένας από τους αδελφούς της εγείρει στράτευμα και επιτίθεται εναντίον του βόρειου βασιλείου.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

Το νότιο στράτευμα υπερισχύει κατά του βασιλέως του βορρά, και η πρώτη σύζυγος που είχε δολοφονήσει τον βασιλέα του βορρά, μαζί με τη νότια νύμφη του και το παιδί, εκτελείται τότε. Ο υιός της αρχικής συζύγου, ο οποίος είχε εγκατασταθεί ως ο άρχων βασιλεύς του βορρά κατά τον θάνατο του πατέρα του, συλλαμβάνεται και μεταφέρεται πίσω στην Αίγυπτο από τον βασιλέα του νότου, μαζί με ορισμένα αιγυπτιακά τεχνουργήματα και είδωλα που είχαν αφαιρεθεί από το νότιο βασίλειο από το βόρειο βασίλειο σε προγενέστερες μάχες. Αφού φθάνει στην Αίγυπτο, ο αιχμάλωτος βασιλεύς του βορρά πέφτει από ίππο και αποθνήσκει. Ο Uriah Smith προσδιορίζει την ιστορία ως εξής.

“‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

«ΣΤΙΧΟΣ 6. Και στο τέλος ετών θέλουσι συνδεθή μεταξύ των· διότι η θυγάτηρ του βασιλέως του νότου θέλει ελθεί προς τον βασιλέα του βορρά διά να κάμη συμφωνίαν· αλλά δεν θέλει διατηρήσει την ισχύν του βραχίονος· ούτε αυτός θέλει σταθή, ούτε ο βραχίων αυτού· αλλά θέλει παραδοθή, και οι φέροντες αυτήν, και ο γεννήσας αυτήν, και ο ενισχύσας αυτήν κατά τους καιρούς τούτους.»

“There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

«Υπήρχαν συχνοί πόλεμοι μεταξύ των βασιλέων της Αιγύπτου και της Συρίας. Ιδιαιτέρως αυτό συνέβαινε επί Πτολεμαίου Φιλαδέλφου, του δευτέρου βασιλέως της Αιγύπτου, και Αντιόχου Θεού, του τρίτου βασιλέως της Συρίας. Τελικώς συμφώνησαν να συνάψουν ειρήνη, υπό τον όρο ότι ο Αντίοχος Θεός θα απομάκρυνε την προηγούμενη σύζυγό του, τη Λαοδίκη, και τους δύο υιούς της, και θα νυμφευόταν τη Βερενίκη, την θυγατέρα του Πτολεμαίου Φιλαδέλφου. Ο Πτολεμαίος, κατά συνέπεια, έφερε την θυγατέρα του στον Αντίοχο, δίδοντας μαζί με αυτήν τεράστια προίκα.»

“‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

«Ἀλλ᾽ αὕτη οὐ μὴ διατηρήσῃ τὴν ἰσχὺν τοῦ βραχίονος»· τοῦτ᾽ ἔστιν, τὴν ἐπιρροὴν καὶ δύναμίν της παρὰ τῷ Ἀντιόχῳ. Καὶ οὕτως ἀπεδείχθη· διότι, μετ᾽ ὀλίγον χρόνον ἔπειτα, ἐν ἐξάψει ἔρωτος, ὁ Ἀντίοχος ἐπανέφερεν εἰς τὴν αὐλὴν πάλιν τὴν προτέραν αὐτοῦ γυναῖκα, τὴν Λαοδίκην, καὶ τὰ τέκνα αὐτῆς. Εἶτα λέγει ἡ προφητεία· «Οὔτε αὐτὸς [ὁ Ἀντίοχος] θέλει σταθῆ, οὔτε ὁ βραχίων αὐτοῦ», ἤτοι τὸ σπέρμα αὐτοῦ. Ἡ Λαοδίκη, ἀποκατασταθεῖσα εἰς εὔνοιαν καὶ ἐξουσίαν, ἐφοβήθη μήποτε, ἐξ αἰτίας τῆς ἀσταθείας τοῦ χαρακτῆρος αὐτοῦ, ὁ Ἀντίοχος πάλιν ἀτιμάσῃ αὐτήν καὶ ἀνακαλέσῃ τὴν Βερενίκην· καὶ θεωρήσασα ὅτι οὐδὲν ὑποδεέστερον τοῦ θανάτου αὐτοῦ θὰ ἀπετέλει ἀποτελεσματικὴν ἀσφάλειαν ἐναντίον τοιαύτης ἐνδεχομένης περιστάσεως, ἐφρόντισε νὰ δηλητηριασθῇ ὀλίγον ὕστερον. Οὔτε δὲ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐκ τῆς Βερενίκης τὸν διεδέχθη ἐν τῇ βασιλείᾳ· διότι ἡ Λαοδίκη οὕτως διηύθυνε τὰ πράγματα, ὥστε νὰ ἐξασφαλίσῃ τὸν θρόνον διὰ τὸν πρωτότοκον υἱὸν αὐτῆς, τὸν Σέλευκον Καλλίνικον.

“But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

«Αλλά μια τέτοια πονηρία δεν θα μπορούσε επί μακρόν να παραμείνει ατιμώρητη, όπως περαιτέρω προλέγει η προφητεία και αποδεικνύει η μετέπειτα ιστορία.»

“‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

«ΣΤΙΧΟΣ 7. Αλλά από κλάδο των ριζών αυτής θέλει αναστηθή τις εις την θέσιν αυτού, όστις θέλει έλθει με στράτευμα και θέλει εισέλθει εις το οχύρωμα του βασιλέως του βορρά, και θέλει ενεργήσει εναντίον αυτών, και θέλει υπερισχύσει· 8. Και θέλει επίσης μεταφέρει αιχμαλώτους εις την Αίγυπτον τους θεούς αυτών, μετά των αρχόντων αυτών, και μετά των πολυτίμων σκευών αυτών αργυρών και χρυσών· και αυτός θέλει διαμείνει περισσότερα έτη παρά ο βασιλεύς του βορρά. 9. Ούτως ο βασιλεύς του νότου θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν αυτού, και θέλει επιστρέψει εις την γην αυτού.»

“This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

«Αυτός ο κλάδος από την ίδια ρίζα με τη Βερενίκη ήταν ο αδελφός της, Πτολεμαίος Ευεργέτης. Μόλις είχε διαδεχθεί τον πατέρα του, Πτολεμαίο Φιλάδελφο, στο βασίλειο της Αιγύπτου, όταν, φλεγόμενος από την επιθυμία να εκδικηθεί τον θάνατο της αδελφής του, της Βερενίκης, συγκρότησε τεράστιο στρατό και εισέβαλε στην επικράτεια του βασιλέως του βορρά, δηλαδή του Σελεύκου Καλλινίκου, ο οποίος, μαζί με τη μητέρα του, Λαοδίκη, βασίλευε στη Συρία. Και υπερίσχυσε εναντίον τους, φθάνοντας έως την κατάκτηση της Συρίας, της Κιλικίας, των άνω περιοχών πέραν του Ευφράτη και σχεδόν ολόκληρης της Ασίας. Αλλά, όταν άκουσε ότι είχε εγερθεί στάση στην Αίγυπτο, η οποία απαιτούσε την επιστροφή του στην πατρίδα, λεηλάτησε το βασίλειο του Σελεύκου, έλαβε σαράντα χιλιάδες τάλαντα αργύρου και πολύτιμα σκεύη, καθώς και δύο χιλιάδες πεντακόσιες εικόνες των θεών. Μεταξύ αυτών ήσαν οι εικόνες που ο Καμβύσης είχε παλαιότερα αφαιρέσει από την Αίγυπτο και μεταφέρει στην Περσία. Οι Αιγύπτιοι, όντας ολοκληρωτικά δοσμένοι στην ειδωλολατρία, απένειμαν στον Πτολεμαίο τον τίτλο του Ευεργέτου, ή του Ευποιού, ως φιλοφρόνηση για το ότι είχε έτσι, ύστερα από πολλά χρόνια, αποκαταστήσει τους αιχμαλώτους θεούς τους.»

“This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

«Αυτή, κατά τον επίσκοπο Newton, είναι η διήγηση του Ιερωνύμου, εξαγμένη από αρχαίους ιστορικούς· αλλά υπάρχουν ακόμη σωζόμενοι συγγραφείς, λέγει, οι οποίοι επιβεβαιώνουν αρκετές από τις ίδιες επιμέρους λεπτομέρειες. Ο Appian μας πληροφορεί ότι η Laodice, αφού θανάτωσε τον Antiochus, και έπειτα τόσο την Berenice όσο και το παιδί της, ο Ptolemy, ο υιός του Philadelphus, για να εκδικηθεί εκείνους τους φόνους, εισέβαλε στη Συρία, θανάτωσε τη Laodice, και προχώρησε μέχρι τη Βαβυλώνα. Από τον Polybius μαθαίνουμε ότι ο Ptolemy, επονομαζόμενος Euergetes, έχοντας εξοργιστεί σφόδρα για τη σκληρή μεταχείριση της αδελφής του, της Berenice, εκστράτευσε με στρατό στη Συρία και κατέλαβε την πόλη Seleucia, η οποία κρατήθηκε επί μερικά έτη κατόπιν από φρουρές των βασιλέων της Αιγύπτου. Έτσι εισήλθε στο οχύρωμα του βασιλέως του βορρά. Ο Polyaenus βεβαιώνει ότι ο Ptolemy κατέστη κύριος όλης της χώρας από το όρος Taurus μέχρι την Ινδία, χωρίς πόλεμο ή μάχη· αλλά το αποδίδει εκ πλάνης στον πατέρα αντί στον υιό. Ο Justin διατείνεται ότι, αν ο Ptolemy δεν είχε ανακληθεί στην Αίγυπτο εξαιτίας εσωτερικής στάσεως, θα είχε κυριεύσει ολόκληρο το βασίλειο του Seleucus. Ο βασιλεύς του νότου εισήλθε έτσι στην επικράτεια του βασιλέως του βορρά και επέστρεψε στη γη του, όπως είχε προείπει ο προφήτης. Και επίσης έζησε περισσότερα έτη από τον βασιλέα του βορρά· διότι ο Seleucus Callinicus πέθανε στην εξορία, από πτώση από τον ίππο του· και ο Ptolemy Euergetes επέζησε αυτού επί τέσσερα ή πέντε έτη». Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

Προφητικό γνώρισμα της Ρώμης, και συνεπώς του βασιλέως του βορρά, είναι ότι, προκειμένου να εδραιωθεί επί του θρόνου, πρέπει να κατακτηθούν τρία γεωγραφικά εμπόδια. Ο πρώτος βασιλεύς του βορρά, στα επακόλουθα της διασπασμένης βασιλείας του Αλεξάνδρου, εδραιώθηκε διά του Σελεύκου Νικάτορος, ο οποίος είχε υπηρετήσει ως στρατηγός του Πτολεμαίου (του βασιλέως του νότου) για ολίγο διάστημα μεταξύ του 316 και του 312 π.Χ. Το εδάφιο 5 αναφέρεται σε αυτό το γεγονός όταν δηλώνει: «Και ο βασιλεύς του νότου θέλει ισχυροποιηθή, και εις εκ των αρχόντων αυτού· και αυτός θέλει ισχυροποιηθή υπέρ αυτόν». Ο Πτολεμαίος ήταν ο βασιλεύς του νότου, και είχε έναν στρατηγό (έναν εκ των αρχόντων αυτού), ο οποίος ήταν προωρισμένος να καταστεί ισχυρότερος από τον Πτολεμαίο, και η τελική φράση του εδαφίου 5 λέγει: «και θέλει εξουσιάζει· η εξουσία αυτού θέλει είσθαι εξουσία μεγάλη». Ο στρατηγός του Πτολεμαίου, ο Σέλευκος, επρόκειτο να καταστεί ο πρώτος βασιλεύς του βορρά. Αλλά για να καταστεί ο Σέλευκος βασιλεύς του βορρά, θα έπρεπε να αποχωρισθεί από τον βασιλέα του νότου και, κατόπιν τούτου, να κατακτήσει τρεις γεωγραφικές περιοχές.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

Η πρώτη περιοχή που κατέκτησε ο Σέλευκος ήταν η Ανατολή το 301 π.Χ. Κατόπιν κατέκτησε τη Δύση (η οποία βρισκόταν υπό την κατοχή του διαδόχου του Κασσάνδρου) το 286 π.Χ., και έπειτα έλαβε την τρίτη του επικράτεια στον Βορρά, όταν κατέκτησε τον Λυσίμαχο το 281 π.Χ. Ο βασιλιάς του βορρά εδραιώθηκε στον θρόνο το 281 π.Χ.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

Η συνθήκη ειρήνης που συνήφθη αργότερα με τον βασιλέα του νότου έλαβε χώρα το 252 π.Χ. Έξι έτη αργότερα, το 246 π.Χ., η Βερενίκη (η νότια πριγκίπισσα), ο υιός της και όλη η συνοδεία της θανατώθηκαν. Ο βασιλεύς του νότου κατόπιν αιχμαλώτισε τον υιό της Λαοδίκης, τον Σέλευκο Καλλίνικο, και τον έφερε μαζί του πίσω στην Αίγυπτο, όπου πέθανε πέφτοντας από ίππο. Η βασιλεία του πρώτου βασιλέως του βορρά διήρκεσε από το 281 π.Χ. έως το 246 π.Χ., πράγμα που αντιστοιχεί σε τριάντα πέντε έτη.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

Ο πρώτος βασιλιάς του βορρά στο ενδέκατο κεφάλαιο κατέκτησε τρία γεωγραφικά εμπόδια, προκειμένου να εδραιωθεί επί του θρόνου. Και η παγανιστική Ρώμη κατέκτησε επίσης τρία γεωγραφικά εμπόδια, προκειμένου να εδραιωθεί επί του θρόνου [Βλέπε Δανιήλ 8:9], και η παπική Ρώμη κατέκτησε τρία γεωγραφικά εμπόδια, προκειμένου να εδραιωθεί επί του θρόνου [Βλέπε Δανιήλ 7:20]. Και η σύγχρονη Ρώμη κατακτά επίσης τρία γεωγραφικά εμπόδια, προκειμένου να εδραιωθεί επί του θρόνου [Βλέπε Δανιήλ 11:40–43].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

Μόλις εδραιώθηκε επί του θρόνου, ο πρώτος βασιλέας του βορρά κυβέρνησε επί τριάντα πέντε έτη. Μόλις εδραιώθηκε επί του θρόνου, η ειδωλολατρική Ρώμη κυβέρνησε επί έναν «καιρό» (τριακόσια εξήντα έτη). Μόλις εδραιώθηκε επί του θρόνου, η παπική Ρώμη κυβέρνησε επί «καιρόν, καιρούς και ήμισυ καιρού» (χίλια διακόσια εξήντα έτη). Μόλις εδραιωθεί επί του θρόνου, η σύγχρονη Ρώμη θα κυβερνήσει επί συμβολικούς σαράντα δύο μήνες (αναφερόμενους επίσης ως «μία ώρα»).

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

Η αδελφή Ουάιτ μάς πληροφορεί ότι «μεγάλο μέρος της ιστορίας που καταγράφεται στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ πρόκειται να επαναληφθεί». Κατόπιν παραθέτει τα εδάφια τριάντα ένα έως τριάντα έξι και λέγει: «σκηνές παρόμοιες με εκείνες που περιγράφονται σε αυτά τα λόγια θα λάβουν χώρα». Στα εδάφια αυτά η παπική Ρώμη (το βδέλυγμα της ερημώσεως) «τοποθετείται» επί του θρόνου το 538, και έπειτα διώκει τον λαό του Θεού επί «πολλές ημέρες» (χίλια διακόσια εξήντα έτη), έως ότου η πρώτη «αγανάκτηση» ολοκληρωθεί το 1798. Η ιστορία των εδαφίων τριάντα ένα έως τριάντα έξι επαναλαμβάνεται στα τελευταία έξι εδάφια του ενδέκατου κεφαλαίου, αλλά η ιστορία αυτή προτυπώθηκε επίσης τελείως στα εδάφια πέντε έως εννέα.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

Η εγκαθίδρυση του Σέλευκου ως βασιλέως του βορρά το 281 π.Χ. ευθυγραμμίζεται με το έτος 538. Αμφότερα αντιπροσωπεύουν την ενθρόνιση του βασιλέως του βορρά κατά την ολοκλήρωση της κατάκτησης τριών γεωγραφικών εμποδίων. Η περίοδος της παπικής εξουσίας εκφράζεται με διάφορους τρόπους: χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, σαράντα δύο μήνες, καιρόν, καιρούς και ήμισυ καιρού, ένα διάστημα, και τριάμισι έτη. Η εξουσία του Σέλευκου διήρκεσε τριάντα πέντε έτη, και το ένα δέκατο, ή η δεκάτη, των τριάντα πέντε είναι τριάμισι. Το ένα δέκατο των τριάντα πέντε ετών εκφράζεται επίσης ως «τρία κόμμα πέντε» (3,5) έτη. Το «τριάμισι» είναι σύμβολο της περιόδου της παπικής εξουσίας.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

Ο παπισμός έλαβε το θανατηφόρο τραύμα του το 1798, όταν ο βασιλεύς του νότου, ο Ναπολέων Βοναπάρτης (που σημαίνει «ο τυχερός υιός»), έστειλε τον στρατηγό του να συλλάβει αιχμάλωτο τον πάπα. Έναν χρόνο αργότερα, το 1799, ο πάπας πέθανε στην εξορία, όπως και ο πρώτος βασιλεύς του βορρά, ο οποίος είχε επίσης οδηγηθεί σε αιχμαλωσία από τον βασιλέα του νότου. Ο Σέλευκος Καλλίνικος πέθανε πέφτοντας από άλογο ενώ βρισκόταν αιχμάλωτος στην Αίγυπτο. Ο πάπας είναι εκείνος που επέβαινε επί του θηρίου. Το θηρίο αντιπροσώπευε το πολιτικό σύστημα το οποίο ο πάπας χρησιμοποιούσε για να επιτελεί τα σατανικά του έργα. Εκείνο το θηρίο εσφάγη το 1798, και ο πάπας, ο οποίος είχε επιβεί επ’ αυτού και είχε βασιλεύσει επάνω του, πέθανε έναν χρόνο αργότερα. Ο Σέλευκος Καλλίνικος πέθανε πέφτοντας από άλογο (το θηρίο επί του οποίου επέβαινε). Η αιχμαλωσία του παπισμού κατά τα έτη 1798 και 1799 προετυπώθη τελείως από την αιχμαλωσία του πρώτου βασιλέως του βορρά.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

Αυτό που προκάλεσε την οργή του βασιλέως του νότου εναντίον του βασιλέως του βορρά ήταν η παραβίαση μιας συνθήκης ειρήνης, η οποία παριστάνεται με την απομάκρυνση της Βερενίκης (της νοτίας νύμφης) και τον μετέπειτα θάνατό της από το χέρι της Λαοδίκης. Ο Ναπολέων είχε συνάψει το 1797 συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Επαναστατικής Γαλλίας και των παπικών κρατών. Η συνθήκη ονομάσθηκε από την πόλη Τολεντίνο της Ανκόνα, στην Ιταλία, όπου είχε υπογραφεί. Επισήμως έληξε τον Φεβρουάριο του 1798, όταν η Γαλλία αιχμαλώτισε τον πάπα. Ο λόγος για τον οποίο η συνθήκη ακυρώθηκε ήταν η προσπάθεια της Γαλλίας να διαδώσει την Επανάστασή της.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

Ο στρατηγός του Ναπολέοντα, Ντιφό, βρισκόταν στη Ρώμη το 1797 ως μέρος του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος που είχε αποσταλεί από το Διευθυντήριο, την τότε κυβερνώσα αρχή της Γαλλίας. Σκοπός της γαλλικής εκστρατείας στην Ιταλία, στην οποία περιλαμβανόταν και η παρουσία του στρατηγού Ντιφό στη Ρώμη, ήταν η υποστήριξη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, ενός βραχύβιου κράτους-δορυφόρου που είχε εγκαθιδρυθεί από τις γαλλικές επαναστατικές δυνάμεις στην Ιταλική Χερσόνησο. Οι Γάλλοι συμμετείχαν ενεργά κατά την περίοδο αυτή στην υποστήριξη επαναστατικών κινημάτων και στη διάδοση των επαναστατικών ιδεωδών σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ιταλία επιδίωκαν την ανατροπή των μοναρχιών και την εγκαθίδρυση δημοκρατιών κατά το πρότυπο της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

Η παρουσία και οι ενέργειες του Duphot στη Ρώμη προκάλεσαν αντίδραση από συντηρητικές παρατάξεις, περιλαμβανομένων των υποστηρικτών των Παπικών Κρατών και των τοπικών αριστοκρατών. Τον Δεκέμβριο του 1797, κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης μεταξύ γαλλικών στρατευμάτων και υποστηρικτών των Παπικών Κρατών, ο στρατηγός Duphot δολοφονήθηκε, και έτσι δημιουργήθηκε το πρόσχημα ώστε ο Ναπολέων να αποστείλει τον στρατηγό Berthier για να αιχμαλωτίσει τον πάπα το επόμενο έτος. Μια παραβιασμένη συνθήκη ειρήνης μεταξύ των βασιλέων του νότου και του βορρά παρείχε το κίνητρο και στις δύο ιστορίες ώστε ο βασιλεύς του βορρά να αιχμαλωτισθεί από τον βασιλέα του νότου.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

Το όγδοο εδάφιο λέγει: «καὶ τοὺς θεοὺς αὐτῶν μετὰ τῶν χωνευτῶν αὐτῶν, μετὰ τῶν σκευῶν τῶν ἐπιθυμητῶν αὐτῶν, ἀργυρίου καὶ χρυσίου, εἰς Αἴγυπτον αἰχμαλώτους ἀποίσει». Όταν ο Πτολεμαῖος ἐπέστρεψε εἰς τὴν Αἴγυπτον, ἐκπληρῶν τοῦτο τὸ ἐδάφιο, οἱ Αἰγύπτιοι τοῦ ἀπένειμαν τὸν τίτλον «Εὐεργέτης» (ὁ Εὐεργέτης), ὡς τιμητικὴν προσφώνησιν διὰ τὸ ἔργον του νὰ ἐπιστρέψει τὰ εἴδωλα καὶ τὰ κειμήλια αὐτῶν, τὰ ὁποῖα εἶχον προηγουμένως ἀφαιρεθῇ ἀπὸ αὐτοὺς ὑπὸ τοῦ βασιλέως τοῦ βορρᾶ. Τὸ 1798 ἔλαβε χώραν ἡ λεηλασία τῆς Ρώμης ὑπὸ τῶν Γάλλων. Μόνον κατὰ μίαν ἡμέραν, οἱ ἱστορικοὶ καταγράφουν ὅτι πεντακόσια ἱππήλατα ὀχήματα, ὑπὸ ἰσχυρὰν στρατιωτικὴν φρουράν, ἐθεάθησαν νὰ ἐξέρχωνται ἀπὸ τὴν πόλιν.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

Η πομπή περιλάμβανε έναν τεράστιο αριθμό αρχαίων γλυπτών και πινάκων της Αναγεννήσεως, τους οποίους η Γαλλία ιδιοποιούνταν σύμφωνα με τη συνθήκη ειρήνης του Τολεντίνο, η οποία είχε παραβιασθεί. Μεταξύ των έργων αυτών περιλαμβάνονταν η ομάδα του Λαοκόοντος, ο Απόλλων του Μπελβεντέρε, ο Ετοιμοθάνατος Γαλάτης, ο Έρως και η Ψυχή, η Αριάδνη στη Νάξο, η Αφροδίτη των Μεδίκων, και οι κολοσσιαίες μορφές του Τίβερη και του Νείλου· ταπισερί και πίνακες του Ραφαήλ, περιλαμβανομένης της Μεταμορφώσεως, της Madonna di Foligno, της Madonna della Sedia, της Santa Conversazione του Τισιανού· καθώς και πολλά άλλα έργα. Μόνον αρκετά έτη αργότερα εκτέθηκαν αυτοί οι κλεμμένοι θησαυροί στο Musée Napoléonien του Λούβρου, το οποίο εγκαινιάσθηκε το 1807. Όπως ο Πτολεμαίος εδοξάσθη επειδή επέστρεψε τους θησαυρούς των Αιγυπτίων, έτσι και οι θησαυροί που μεταφέρθηκαν από τη Ρώμη τοποθετήθηκαν στο τμήμα του μουσείου που έφερε το όνομα του Ναπολέοντος.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

Οι στίχοι πέντε έως εννέα αποτελούν έναν τέλειο παραλληλισμό προς την ιστορία που αρχίζει το έτος 538 και λήγει το 1798 και 1799. Αντιστοιχούν προς τους στίχους τριάντα ένα έως τριάντα έξι, πράγμα που αναπαρίσταται στους τελευταίους έξι στίχους του κεφαλαίου, οι οποίοι περιγράφουν την τελική ενδυνάμωση της σύγχρονης Ρώμης καθώς κατακτά τρία εμπόδια, και τελικώς φθάνει στο τέλος της χωρίς να υπάρχει κανείς να τη βοηθήσει. Έπειτα, ο στίχος δέκα αναφέρεται στην ιστορία του 1989.

But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

Αλλ’ οι υιοί αυτού θέλουσιν εξεγερθή, και θέλουσι συναθροίσει πλήθος μεγάλων δυνάμεων· και εις εξ αυτών θέλει βεβαίως ελθεί, και υπερχειλίσει, και διαβή· τότε θέλει επιστρέψει, και εξεγερθή, έως αυτού του οχυρώματος. Δανιήλ 11:10.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

Η ιστορική εκπλήρωση του δέκατου εδαφίου προτυπώνει το 1989, όταν ο παπισμός, σε μυστική συμμαχία με τον Ronald Reagan, «υπερχείλισε» και «διήλθε» μέσω της Σοβιετικής Ένωσης, αφήνοντας μόνον το οχύρωμά της (τη Ρωσία), καθώς η Σοβιετική Ένωση (USSR) διαλυόταν στον απόηχο της Περεστρόικα.

And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

Καὶ ἐν τῷ καιρῷ τοῦ τέλους ὁ βασιλεὺς τοῦ νότου θέλει ἐμβολήσει ἐπ’ αὐτόν· καὶ ὁ βασιλεὺς τοῦ βορρᾶ θέλει ἐπέλθει κατ’ αὐτοῦ ὡς ανεμοστρόβιλος, μετὰ ἁρμάτων καὶ μετὰ ἱππέων καὶ μετὰ πολλῶν πλοίων· καὶ θέλει εἰσέλθει εἰς τὰς χώρας, καὶ θέλει κατακλύσει καὶ διαβῆ. Δανιήλ 11:40.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

Η ιστορία του δέκατου εδαφίου αντιπροσωπεύει μια ανταπόδοση για την κατάκτηση του βασιλέως του βορρά από τον βασιλέα του νότου το 246 π.Χ., και προτυπώνει μια ανταπόδοση για την κατάκτηση του βασιλέως του βορρά από τον βασιλέα του νότου το 1798. Το τεσσαρακοστό εδάφιο άρχισε με τον καιρό του τέλους το 1798, όταν ο βασιλεύς του νότου (η αθεϊστική Γαλλία) επέφερε το θανάσιμο τραύμα στον βασιλέα του βορρά (την παπική εξουσία), και εκπληρώθηκε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στον καιρό του τέλους το 1989. Ο καιρός του τέλους το 1798 παριστάνεται στο τεσσαρακοστό εδάφιο με τη φράση: «Και εν τω καιρώ του τέλους ο βασιλεύς του νότου θέλει εμβολίσει αυτόν». Η «άνω και κάτω τελεία» (:) που χωρίζει το τελευταίο μέρος του εδαφίου επισημαίνει τον επόμενο «καιρό του τέλους» το 1989. «Και ο βασιλεύς του βορρά θέλει ελθεί εναντίον αυτού ως ανεμοστρόβιλος, με άρματα και με ιππείς και με πολλά πλοία· και θέλει εισέλθει εις τας χώρας, και θέλει υπερχειλίσει και διαβεί».

We will continue this study in the next article.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.

“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

«Κάθε έθνος που εμφανίσθηκε στη σκηνή της δράσεως έλαβε άδεια να καταλάβει τη θέση του επάνω στη γη, ώστε να φανεί αν θα εκπλήρωνε τον σκοπό του “Εγρήγορου και του Αγίου”. Η προφητεία έχει παρακολουθήσει την άνοδο και την πτώση των μεγάλων αυτοκρατοριών του κόσμου — της Βαβυλώνος, της Μηδοπερσίας, της Ελλάδος και της Ρώμης. Με καθεμιά από αυτές, όπως και με έθνη μικρότερης ισχύος, η ιστορία επαναλήφθηκε. Καθεμιά είχε την περίοδο της δοκιμασίας της, καθεμιά απέτυχε, η δόξα της εξέλιπε, η δύναμή της παρήλθε, και τη θέση της κατέλαβε άλλη....»

“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

«Από την άνοδο και την πτώση των εθνών, όπως καθίσταται σαφές στις σελίδες της Αγίας Γραφής, χρειάζεται να διδαχθούν πόσο μάταιη είναι η απλή εξωτερική και κοσμική δόξα. Η Βαβυλώνα, με όλη τη δύναμή της και τη μεγαλοπρέπειά της, όμοια της οποίας ο κόσμος μας δεν έχει έκτοτε ποτέ αντικρίσει,—δύναμη και μεγαλοπρέπεια που στους ανθρώπους εκείνης της εποχής φαίνονταν τόσο σταθερές και διαρκείς,—πόσο ολοκληρωτικά έχει παρέλθει! Ως «άνθος του χόρτου» αφανίσθηκε. Έτσι αφανίζεται καθετί που δεν έχει τον Θεό ως θεμέλιό του. Μόνον ό,τι είναι συνδεδεμένο με τον σκοπό Του και εκφράζει τον χαρακτήρα Του μπορεί να διαρκέσει. Οι αρχές Του είναι τα μόνα σταθερά πράγματα που γνωρίζει ο κόσμος μας». Education, 177, 184.